Α. Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΓΡΑΦΗ

- Ο Εφευρέτης της ελληνική γραφής και της γραφής γενικά.

- Τα διάφορα είδη της γραφής και οι τεχνικές τους.

- Η ιστορία της Ελληνικής Γραφής και της Γραφής γενικά.

- Το ψεύδος για το ότι:

α) Η Νέα Ελληνική Γραφή είναι ιστορική ή ότι η Αρχαία Ελληνική Γλώσσα είχε παραπάνω φθόγγους απ’ ό,τι η Νέα και αυτοί γράφονταν με τα γράμματα Ω, Η, Υ.

β) Οι Αιγύπτιοι ή οι Φοίνικες ανακάλυψαν τα γράμματα κ.α.

ΑΘΗΝΑ 2003

ΚΕΦΑΛΑΙΟ A’

ΑΠΑΡΧΕΣ ΓΡΑΦΗΣ

1. ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Από τη μελέτη των αρχαίων γραπτών μνημείων προκύπτει ότι:

1) Αρχικά η γραφή γίνονταν πάνω σε λείες, πήλινες ή πέτρινες, επιφάνειες, που καλούνταν πίνακες ή πινακίδες. Τα γράμματα στις σκληρές επιφάνειες γίνονταν με κάποιο αιχμηρό αντικείμενο και στις νωπές με τύπωμα ή με καλάμι, το οποίο είχε ξυστεί, όπως η σημερινή πένα.

Ακολούθως στα αρχαία αιγυπτιακά σχολεία επινοήθηκαν οι καλούμενοι πάπυροι, που ήταν κάτι σαν στο σημερινό χαρτί, φτιαγμένοι από καλάμια του φυτού πάπυρος και έγραφαν επάνω. Τα παιδιά στα αρχαία ελληνικά σχολεία είχαν ξύλινες πινακίδες αλειμμένες με κερί. Πάνω σ’ αυτές χάραζαν το μάθημά τους με τη μυτερή άκρη ενός ξύλου, που λεγόταν στύλος . Αργότερα στην Πέργαμο έφτιαξαν από λεπτό δέρμα κατσικιού ή αρνιού την Περγαμηνή. Σ’ αυτήν έγραφαν κι από τις δύο πλευρές και όποτε ήθελαν έξυναν τα γραμμένα και ξανάγραφαν.

Μετά ανακαλύφθηκαν το χαρτί, το μολύβι, το μελάνι, η πένα (αρχικά από φτερό και μετά από μέταλλο) και η τυπογραφία.

Σήμερα έχουμε επινοήσει τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές (κομπιούτερ) και τους ηλεκτρονικούς εκτυπωτές.

2) Η γραφή ξεκίνησε ιδεογραφικά και για ενίσχυση της μνήμης. Στην αρχή οι άνθρωποι έκαναν π.χ. το περίγραμμα ή τη ζωγραφιά της κεφαλής ενός βοδιού ή μιας κατσίκας κλπ και δίπλα της τόσες γραμμές όσα και τα ζώα του είδους που είχαν στην κατοχή τους και κάτι ως λέμε π.χ. «Έχω τρία ή πέντε πρόβατα». Ομοίως ζωγραφίζοντας μια βάρκα με τρία ανθρώπινα κεφάλια, που σήμαινε ό,τι θα λέγαμε με τις λέξεις «το πλοίο πάει με τρία άτομα».

Ακολούθως επινοήθηκαν τα φθογγογράμματα και τα λεξογράμματα. Τα πρώτα λεξογράμματα ήταν για τους αριθμούς-λέξεις (μηδεν, ένα δυο… μέχρι το εννέα) και τις βασικές λογιστικές έννοιες (τις λέξεις: συν, πλην, δια.…). Τα πρώτα φθογγογράμματα ήσαν κάτι όπως ακριβώς και οι αριθμοί. Δηλαδή για κάθε φθόγγο (α, ε, ο …) καθιερώθηκε και ένα γράμμα, του οποίου το σχήμα ήταν είτε τυχαίο είτε το περίγραμμα ή η ζωγραφιά π.χ. ενός ζώου ή πράγματος που άρχιζε το όνομά του από το φθόγγο αυτό, όπως π.χ. το περίγραμμα του αετού για το φθόγγο α, το περίγραμμα του λιονταριού για το φθόγγο Λ… Τα γράμματα αυτά στην αρχή είχαν πολύ μεγάλο σχήμα, επειδή τότε τα όργανα γραφής δεν παρείχαν τη δυνατότητα να κάνουν πολύ μικρά γράμματα. Στη συνέχεια και για λόγους εξοικονόμησης γραφικού χώρου, ώστε να αποφεύγονται οι πολλές πινακίδες που παλιά ήταν δύσκολο και να τις βρεις, αλλά και να τις αποθηκεύσεις-συντηρήσεις, τα γράμματα έγιναν με μικρότερο σχήμα. Άλλοι λαοί (όπως οι Έλληνες) καθιέρωσαν νέα γράμματα με απλή και πιο εύκολη γραφή και άλλοι (π.χ. Αιγύπτιοι, Φοίνικες κ.α.) με την απλοποίηση των παλιότερων γραμμάτων. Για τον ίδιο λόγο αρχικά μεταξύ των λέξεων δεν έμενε καινό, ενώ πολλές γραφές (Γραμμική, Ιερογλυφική κ.α.) είχαν κάποια γράμματα για τις πολυσύχναστες συλλαβές και άλλες (Φοινικική, Αραμαική κ.α.) χρησιμοποιούσαν σημεία (= τελείες ή γραμμούλες) αντί για γράμματα για τα φωνήεντα, τα οποία έβαζαν πάνω ή κάτω από τα γράμματα των συμφώνων και που πολλές φορές τα παρέλειπαν, κάτι ως κάνουμε σήμερα με τα: πρβ = παράβαλε, π.χ. = παραδείγματος χάριν, π.Χ. = προ Χριστού, Δρ = διδάκτωρ …

3) Τα συστήματα γραφής της γης, αρχαία και νέα, χωρίζονται βασικά σε δυο μεγάλες κατηγορίες, τα φθογγικά και τα ιδεογραφικά, όπως θα δούμε πιο κάτω.

4) Για να μη γίνονται παρανοήσεις με τις ομόηχες λέξεις, όπως επίσης θα δούμε πιο κάτω, χρησιμοποιούνται διάφορα τεχνάσματα.

5) Στην αρχαία Ελληνική Γραφή οι λέξεις γράφονταν σε γραμμές από αριστερά προς δεξιά και βουστροφηδών. Δηλαδή η πρώτη γραμμή άρχιζε από αριστερά προς δεξιά και στην επόμενη γραμμή από δεξιά προς αριστερά κλπ. Στις άλλες γραφές (Αιγυπτιακή, Φοινικική κ.α.) οι λέξεις γράφονταν σε στήλες ή σε γραμμές, ανάλογα με το τι βόλευε, από δεξιά προς αριστερά.

2. Ο ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι οι Έλληνες είναι εκείνοι που ανακάλυψαν τα γράμματα, δηλαδή το αλφάβητο και τη γραφή γενικά, και άλλοι ότι αυτό το έκαναν οι Αιγύπτιοι ή οι Φοίνικες και από αυτούς τα πήραν οι άλλοι λαοί. Ωστόσο αυτό δεν είναι αληθές. Ούτε οι Έλληνες είναι αυτοί που ανακάλυψαν τη γραφή ούτε και οι Αιγύπτιοι ή οι Φοίνικες. Αυτοί απλώς επινόησαν το δικό τους αλφάβητο και συστημα γραφής, όπως θα δούμε πιο κάτω.

Η γραφή είναι μια πανάρχαια επινόηση, όπως και η γλώσσα, που οφείλεται στην γλωσσο-γραμματική ικανότητα που χάρισε ο θεός – η φύση στον άνθρωπο.

Ειδικότερα ο Αισχύλος αναφέρει ότι τα γράμματα είναι έργο του Θεού του Προμηθέα: « (Ο Προμηθεύς) εξηυρον αυτοις γραμμάτων τε συνθέσεις» (Αισχύλος, Προμηθεύς 460), κάτι που είναι απόλυτα σωστό, γιατί αφενός ο θεός Προμηθέας είναι η θεία Πρόνοια του αρχαίου Ολυμπιακού Πανθέου – η ανθρώπινη γλωσσο-γραμματική ικανότητα και αφετέρου ο Αισχύλος δε μιλά για κάποιο συγκεκριμένο σύστημα γραφής, π.χ. το ελληνικό ή το φοινικικό κλπ, αλλά για τη γραφή γενικά.  

Η ΓΛΩΣΣΟ-ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

 Αν παρατηρήσουμε τον άνθρωπο κατά τη στιγμή της γέννησης του, θα δούμε ότι δε γνωρίζει ούτε να γράφει ούτε και να μιλά. Το μόνο που μπορεί-ξέρει να κάνει είναι να βγάζει άναρθρες κραυγές, που είναι ανάλογες με τη συναισθηματική κατάσταση που τον διακατέχει, κάτι ως κάνουν και τα άλλα ζώα. Στη συνέχεια οι γονείς ή οι δάσκαλοί του μαθαίνουν τη συγκεκριμένη γλώσσα και γραφή που θέλουν, δηλαδή είτε ελληνικά είτε αγγλικά κ.τ.λ.

Ομοίως, αν παρατηρήσουμε δυο ανθρώπους που αναγκαστικά πρέπει να διαβιώσουν μαζί και συνάμα δε μιλούν την ίδια γλώσσα ή δε γνωρίζουν την ίδια γραφή, θα δούμε ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα δημιουργούν δική τους γλώσσα και δική τους γραφή.

Επομένως η γλώσσα και η γραφή: α) Δεν είναι κάτι το έμφυτο, αλλά κάτι το επίκτητο, κάτι που διδάσκεται. Άλλωστε, αν αυτά ήταν κάτι το έμφυτο ή κληρονομικό, τότε όλοι οι άνθρωποι θα μίλαγαν την ίδια γλώσσα και θα έγραφαν με την ίδια γραφή. β) Είναι ανθρώπινες επινοήσεις, κώδικες επικοινωνίας που δημιουργήθηκαν λόγω της γλωσσικής (λεκτικής και γραμματικής) ικανότητας που χάρισε ο Θεός ή η Φύση στον άνθρωπο.

H ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ Η ΓΡΑΦΗ

Αν παρατηρήσουμε τις διάφορες θρησκείες και τα διάφορα συστήματα γραφής που υπάρχουν στη γη, θα δούμε ότι αυτά συνήθως συνδέονται μεταξύ τους. Για παράδειγμα με την ιδεογραφία γράφουν οι κουμφουκιστές (Κινέζοι, Ιάπωνες κ.α.) στο θρήσκευμα, με το αραβικό αλφάβητο γράφουν οι μουσουλμάνοι: Άραβες, Ορντού, Πέρσες κ.α. και με το ελληνικό αλφάβητο οι λαοί εκείνοι που παλιά πίστευαν στους ολύμπιους θεούς: Έλληνες, Σικελοί κ.α.

Σήμερα με το λατινικό αλφάβητο γράφουν οι καθολικοί στο θρήσκευμα λαοί: Ιταλοί, Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί κ.τ.λ. και με το ελληνικό οι ορθόδοξοι: Έλληνες, Κύπριοι κ.α. Επίσης με μια παραλλαγή του ελληνικού αλφάβητου που έκανε ο ιεραπόστολος Κύριλλος (και γι αυτό το σλαβικό αλφάβητο λέγεται «κυριλλικό») γράφουν οι ορθόδοξοι Σλάβοι: Ρώσοι, Βούλγαροι, Σέρβοι κ.τ.λ., ενώ οι καθολικοί Σλάβοι: Πολωνοί, Σλοβένοι κ.α. γράφουν με μια παραλλαγή του λατινικού αλφάβητου και το αλφάβητο αυτό λέγεται «γλαγολικό» = γλωσσικό αλφάβητο.

3. ΤΑ ΕΙΔΗ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ Η ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

Μετρώντας τις διαφορετικές λέξεις που έχει η κάθε γλώσσα βλέπουμε ότι όλες έχουν από αρκετές χιλιάδες, άρα είναι αδύνατο να υπάρξει γραφή που να έχει τόσα γράμματα όσες και οι λέξεις μιας γλώσσας, γιατί κανένας δε θα θυμόταν τόσα πολλά σύμβολα. Το ίδιο ισχύει και με τις διαφορετικές συλλαβές των λέξεων (πρβ π.χ. τις: α, αβ, βα, βρα, βε, βου… ) που έχει η κάθε γλώσσα.

Μετρώντας επίσης τους διαφορετικούς φθόγγους των λέξεων (τους: α, β, γ…) που έχει η κάθε γλώσσα βλέπουμε ότι αυτοί είναι σχετικά λίγοι, είναι μόλις 20, δηλαδή οι εξής: α, ε, ο, ου, ι, κ, γ, χ, τ, δ, θ, π, β, φ, μ, ν, λ, ρ, σ, ζ , όμως, αν καταγράφουμε τις λέξεις μόνο ως έχουν φθογγικά, δε διακρίνονται οι ομόηχες, πρβ π.χ.: «τίχι» = τείχη, τοίχοι, τύχη, τύχει, «καλί» = καλοί & καλή & καλεί… Επομένως δεν είναι δυνατό να υπάρξει γραφή που να έχει τόσα γράμματα όσοι και οι διαφορετικοί φθόγγοι των λέξεων.

Προ αυτού του προβλήματος οι άνθρωποι κατάφυγαν σε διάφορα τεχνάσματα, για να επιτύχουν την καταγραφή του προφορικού λόγου.

 Το τέχνασμα π.χ. που επινόησαν οι αρχαίοι Έλληνες προκειμένου να καταφέρουν να καταγράφουν σωστά φωνητικά και ετυμολογικά τις λέξεις ήταν η χρησιμοποίηση από τη μια τόσων γραμμάτων όσοι και οι φθόγγοι των λέξεων, φωνηέντων και συμφώνων, και από την άλλη των κεφαλαίων και μικρών γραμμάτων Α(α), Β(β)…, καθώς και των παραλλαγών Ω(ω) = Ο(ο), Η(η) = Ι(ι) = Υ(υ) = ΟΙ(οι)… με τα οποία, βάσει κανόνων, αφενός υποδείχνεται η ετυμολογία (= το μέρος λόγου ή ο τύπος κ.τ.λ.), άρα το ακριβές νόημα των λέξεων και αφετέρου διακρίνονται οι ομόηχες λέξεις, πρβ π.χ. ότι: Τα ρήματα γράφονται με τα γράμματα –ω,ει και τα πτωτικά με τα –ο,ι,η για διάκριση των ομόηχων τύπων τους: καλώ & καλό, καλεί & καλή, σύκο & σήκω, φιλί & φυλή, φιλώ & φύλο… Τα κύρια ονόματα γράφονται με κεφαλαίο γράμμα και τα κοινά και οι κοινες λέξεις με μικρό, για διάκριση τους: νίκη & Νίκη, αγαθή & Αγαθή.. (Περισσότερα βλέπε πιο κάτω )

Το τέχνασμα που επινόησαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι προκειμένου να μπορέσουν να καταγράφουν φωνητικά τις λέξεις ήταν η χρησιμοποίηση από τη μια γραμμάτων, για να αναπαραστήσουν τα σύμφωνα των λέξεων και από την άλλη κάποιων προσδιοριστικών συμβόλων (κάποιων άλλων γραμμάτων, που ενώ μπαίνουν στις λέξεις δεν προφέρονται) με τα οποία υποδείχνεται - καθορίζεται το μέρος λόγου ή η ειδική έννοια των ομόηχων γραπτών λέξεων, ώστε να μη γίνεται παρανόηση με τις ομόηχες. Ειδικότερα στην Αιγυπτιακή γραφή (ιερογλυφικά):

Α) Υπάρχουν γράμματα μόνο για τα σύμφωνο και μακρά φωνήεντα των λέξεων (Alphabet grammars), π.χ. οι λέξεις «Ισαακ, Κρασανακης» θα γραφόταν κάπως έτσι: Ισ-κ, κρσνκς

Μακρά φωνήεντα λέγονται οι περιπτώσεις των δυο αα, εε, οο, ιι… , όπως π.χ. στις λέξεις: Αβραάμ, περίπλεε, διίστανται, προωθούνται…

Βραχέα φωνήεντα λέγονται οι περιπτώσεις ενός α, ε, ο, ου, ι μετά από σύμφωνο. Για τις περιπτώσεις αυτές υπάρχουν σημάδια που μπαίνουν πάνω ή κάτω από το σύμφωνο που έχει τέτοιο φωνήεν.

Ωστόσο τα σημάδια αυτά μπαίνουν στη γραφή μόνο όταν έχουμε αρχάριο μαθητή ή ποίηση. Στις άλλες περιπτώσεις παραλείπονται και γι αυτό και δεν τα βλέπουμε στις αρχαίες επιγραφές.

Β) Για να διακρίνονται οι ομόηχοι τύποι των λέξεων, χρησιμοποιούνται επιπρόσθετα ορισμένα σύμβολα (Symbol Determinatives), που ενώ μπαίνουν στις λέξεις, δεν προφέρονται.

Για να διακρίνουμε π.χ. τα ρήματα από τις άλλες ομόηχες λέξεις, βάζουμε επιπρόσθετα στην αρχή της κάθε λέξης ρήμα ένα προσδιοριστικό σύμβολο (βάζουμε το σχήμα ενός χεριού ) και στα άλλα μέρη λόγου άλλα ανάλογα σύμβολα.

Ομοίως, για να διακρίνουμε τα κύρια ονόματα από τα ομόηχα κοινά ή τις άλλες λέξεις γράφουμε τα κύρια ονόματα μέσα σε τετράγωνο, π.χ.:

ΑΛΕΚΣΝΤΡΣ

= Αλέξανδρος

Δηλαδή βάζοντας οι Αιγύπτιοι τα ονόματα των κυρίων προσώπων μέσα σε τετράγωνο για διάκρισή τους από τα κοινά και τις κοινές λέξεις ήταν κάτι ως γράφουμε με κεφαλαίο γράμμα το αρκτικό γράμμα των κυρίων ονομάτων στην ελληνική γραφή, πρβ π.χ.: αγαθός,ή,ό. & κ. Αγαθή.

Η ΙΔΕΟΓΡΑΦΙΑ

ΚΑΙ Η ΦΘΟΓΓΟΓΡΑΦΙΑ

Με ιδεογραφία γράφουν όσοι λαοί (Κινέζοι, Ιάπωνες κ.α.) έχουν άκλιτες λέξεις ή λέξεις που άλλες είναι άκλιτες απλές (εδώ υπάρχουν κάπου 250 – 270 απλές, κυρίως μονοσύλλαβες, μερικές των οποίων αλλάζουν έννοια και με τη διαφορετική ένταση του τόνου τους) και οι υπόλοιπες σύνθετες που αποτελούνται από δυο ή περισσότερες αυτούσιες απλές και έτσι στην ιδεογραφία για κάθε μια από τις απλές υπάρχει και ένα ιδεόγραμμα και μ’ αυτά γράφονται και οι σύνθετες. Η τεχνική ιδεογραφία δεν αποδίδει κατ’ ανάγκη τον προφορικό λόγο παρά μόνο το νόημά του και είναι πάρα πολύ δύσκολη στην εκμάθησή της, επειδή έχει πάρα πολλά γράμματα. Απλώς, επειδή το κάθε ιδεόγραμμα έχει συνδυαστεί με μια λέξη- έννοια, όποιος ξέρει τα ιδεόγραμμα, μπορεί να καταλάβει τι λέει ένα ιδεογραφικό κείμενο, ακόμη και δεν γνωρίζει τη γλώσσα εκείνου που το έγραψε, κάτι όπως γίνεται και με τις μαθηματικές παραστάσεις: αχ + β - 1 = Ο.

Με τεχνική φθογγογραφία γράφουν οι λαοί εκείνοι (Έλληνες, Ιταλοί κ.α.) που έχουν κλιτές λέξεις ή που οι λέξεις τους αποτελούνται από συστατικά στοιχεία (= η ρίζα ή το θέμα, το πρόθεμα, η πτωτική και η παραγωγική κατάληξη κλπ) και ως εξ αυτού δε γίνεται να υπάρξει για κάθε μια από τις απλές λέξεις και ένα ιδεόγραμμα.

Σωστή, όπως θα δούμε πιο κάτω, τεχνική φθογγογραφία έχουν μόνο οι Έλληνες. Στις άλλες γραφές, για να λυθεί το πρόβλημα με τις ομόηχες λέξεις, πάρα πολλές λέξεις γράφονται είτε με επιπλέον γράμματα, πρβ π.χ. στην αγγλική τις ομόηχες λέξεις «του» = to & too & two, «ραϊτ» = rite, write, right…, είτε όπως ακριβώς γράφονται στην ελληνική, πρβ π.χ. στην αγγλική τις λέξεις: Europe, titan, mythology κλπ. = ελληνικά: Ευρώπη, τιτάν, μυθολογία…, άσχετα αν στην ελληνική προφέρονται κάπως αλλιώς, άρα στις γραφές αυτές δεν καταγράφεται σωστά η προφορά ορισμένων λέξεων.

 Η ΣΥΛΛΑΒΟΓΡΑΦΙΑ, Η ΣΥΜΦΩΝΟΓΡΑΦΙΑ

ΚΑΙ Η ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Είναι ψευδές ότι οι Φοίνικες ανακάλυψαν τα γράμματα για τα σύμφωνα και οι Έλληνες τα γράμματα για τα φωνηέντα ή ότι παλιά υπήρχαν συλλαβικές και συμφωνικές γραφές, αφού:

Α) Οι γραφές που αποκαλούνται σήμερα συμφωνικές (Φοινικική, Εβραϊκή κ.α.) είναι κανονικά φθογγικές γραφές και απλώς γράφουν τα 5 φωνηέντα (= τα: α, ε, ο ου, ι) με σημεία (= μικρές κουκίδες ή γραμμούλες), που μπαίνουν πάνω ή κάτω από τα γράμματα των συμφώνων και που στις αρχαίες πινακίδες έχουν σβηστεί από το χρόνο και γι αυτό δεν φαίνονται ή έχουν παραληφθεί, κάτι όπως κάνουμε και εμείς σήμερα με τα: πρβ= παράβαλε, κλπ = και λοιπά, βλπ = βλέπε, π.Χ. = προ Χριστού κ.α. Σωστότερα οι Φοίνικες έγραφαν τα φωνήεντα με σημεία αντί με γράμματα για λόγους εξοικονόμησης γραφικού χώρου, επειδή παλιά δεν ήταν εύκολο να βρίσκεις και να συντηρείς πινακίδες. Άλλωστε για το ίδιο λόγο μεταξύ των λέξεων δεν έμενε καινό και σε άλλες γραφές συνάμα με τα φθογγογράμματα υπήρχαν και γράμματα και για πολλές συλλαβές.

Β) Οι διαφορετικές συλλαβές που υπάρχουν σε όλες τις γλώσσες είναι πάρα πολλές, άρα δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν συλλαβικές γραφές.

Οι αρχαίες γραφές που αποκαλούνται σήμερα συλλαβικές είναι κανονικά και αυτές φθογγικές γραφές. Χρησιμοποιούν: 5 γράμματα για την περίπτωση που έχουμε φωνήεν χωρίς σύμφωνο, π.χ. ο-α-έ-ρας, 15 ή 18 (μαζί με τα B, G, d = μπ, γκ/νκ, ντ) γράμματα για τις περιπτώσεις που έχουμε σύμφωνο χωρίς φωνήεν, π.χ. κ-ρα-το-ς και (5Χ/1518 =) 75/90 συλλαβογράμματα για τις περιπτώσεις που έχουμε σύμφωνο συν φωνήεν, π.χ. Κ-ρη-τι-κό-ς, και αυτό για λόγους εξοικονόμηση γραφικού χώρου, επειδή παλιά δεν ήταν εύκολο να βρεις, να διαχειριστείς και να φυλάξεις πινακίδες.

Γ) Οι Έλληνες δεν επινόησαν τα γράμματα για τα φωνηέντα, αλλά ένα διαφορετικό σύστημα γραφής απ΄ όλα τα άλλα, που από τη μια καταγράφει την πιστή προφορά των λέξεων και από την άλλη υποδείχνει, βάσει των ομόφωνων γραμμάτων και των κανόνων τους, την ετυμολογία (= τη ρίζα, το μέρος λόγου και τον τύπο) των λέξεων, ώστε να έχουμε σωστή κατανόηση ενός κειμένου και διάκριση των ομόηχων, όπως θα δούμε πιο κάτω.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

1) Την Αιγυπτιακή τεχνική γραφής αντέγραψαν οι Φοίνικες, οι Εβραίοι, οι Άραβες κ.α. Απλώς οι Φοίνικες άλλαξαν τη μορφή (το σχήμα) των γραμμάτων, για να είναι πιο εύκολη η καταγραφή τους. Δηλαδή εκεί που τα γράμματα στην Αίγυπτο ήταν πιστές εικόνες διάφορων όντων (αετού, λιονταριού κ.τ.λ.), οι Φοίνικες έκαναν γράμματα που ήταν απλώς το περίγραμμα (σκίτσο) κάποιων όντων.

2) Το ελληνικό σύστημα γραφής αντέγραψαν οι Λατίνοι, όμως όπως επακριβώς ήταν στην εποχή που το αντέγραψαν. Δηλαδή τότε που δεν είχαν ακόμη επινοηθεί από τους Έλληνες αφενός τα ομόηχα γράμματα Ω, Η και αφετέρου τα ορθογραφικά σημάδια (τονικά σημάδια, πνεύματα και διαλυτικά). Ο λόγος για τον οποίο η λατινική γραφή είναι πιο εύκολη, όμως ελλιπέστερη της ελληνικής.

3) Η αγγλική γραφή, όπως και όλες οι άλλες που χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο, είναι κράμα ελληνικής και λατινικής γραφής, όμως και με στοιχεία αιγυπτιακής γραφής. Εκεί μερικές λέξεις γράφονται όπως έχουν φθογγικά με το λατινικό αλφάβητο, πρβ π.χ.: men, man, ten…… Κάποιες άλλες γράφονται με την πρόσθεση στη φθογγική γραφή της λέξης και κάποιου προσδιοριστικού γράμματος (κάτι που θυμίζει αιγυπτιακή γραφή), όπως π.χ. οι αγγλικές ομόηχες λέξεις «του» και «ράϊτ» που η έννοιά τους διακρίνεται με την πρόσθεση γράμματος που ενώ γράφεται δεν προφέρεται: to & too & two, write & right & rite…. Οι υπόλοιπες λέξεις γράφονται ιστορικά, δηλαδή ως έχουν επακριβώς φθογγικά και ορθογραφικά στην ελληνική γραφή, άσχετα αν εκεί μπορεί και να προφέρονται κάπως διαφορετικά, πρβ π.χ. ελληνικά: ιδέα, τιτάν, Ευρώπη… = αγγλικά: idea, titan, Europe..

4) Στις σημιτικές και αιγυπτιακές γραφές οι φθόγγοι σύμφωνα και τα γράμματα τους είναι εύκολη υπόθεση ή είναι κάτι ως στην ελληνική. Αντίθετα για τα φωνήεντα γίνεται χαμός. Σε κανένα βιβλίο δεν πρόκειται να βρεις πόσα ακριβώς είναι αυτά και πως ακριβώς προφέρονται ή παρίστανται στην γραφή, αν και οι φθόγγοι φωνήεντα είναι μόλις 5. Στην ελληνική γραφή, όταν έχουμε ένα φθόγγο φωνήεν, γράφουμε μια φορά το ανάλογο γράμμα του, π.χ. Α. Όταν έχουμε δυο φορές τον ίδιο φθόγγο φωνήεν, γράφουμε το ίδιο γράμμα δυο φορές, π.χ. ΑΑ. Όταν έχουμε τονιζόμενο φωνήεν απλώς βάζουμε πάνω από το γράμμα του το τονικό σημάδι, π.χ. Αβραάμ ή ΑΒΡΑΑ’Μ. Στις άλλες γραφές δεν γίνεται το ίδιο πράγμα. Εκεί υπάρχουν γράμματα για τα μακρά φωνήεντα (= για τις περιπτώσεις που έχουμε μετά από σύμφωνο δυο αα, ιι, εε…, όπως στις λέξεις: Ισαάκ, πλέετε, διίσταμαι…) και γράμματα ή σημάδια για τα βραχέα φωνήεντα (= για τις περιπτώσεις που έχουμε ένα φωνήεν μετά από σύμφωνο, άτονο ή τονισμένο: ά, α, ε, έ, ού, ου, ι, ί, ο, ό) που μπαίνουν πάνω ή κάτω ή μέσα στα σύμφωνα.

5) Σε όλες τις γλώσσες υπάρχουν οι αυτοί φθόγγοι και οι αυτές συλλαβές λόγω των γλωσσικών δανείων (= οι κοινές λέξεις που υπάρχουν στις γλώσσες και που επιβάλουν η θρησκεία, η γεωγραφία, το εμπόριο, οι τέχνες και οι επιστήμες) και των ηχοποίητων λέξεων, πρβ π.χ. ότι σε όλες τις γλώσσες υπάρχουν οι λέξεις: Ολυμπία, Ευρώπη, Ιταλία, βους… = Olympia, Europe, Italy, bull ….

Άλλοι τους φθόγγους τους βγάζουν περισσότερους από 20 και άλλοι λιγότερους. Αυτοί που τους βγάζουν περισσότερους προσθέτουν και τα συμπλέγματα: γκ = g, μπ = b, = ντ = d, ξ = κς, ψ = πς, i = αϊ, j = τζ …(δηλαδή επειδή για τα συμπλέγματα αυτά υπάρχει γράμμα για λόγους συντομογραφίας, μερικοί τα μετρούν ως φθόγγους). Αυτοί που τους βγάζουν λιγότερους δεν μετρούν ως φθόγγους τις περιπτώσεις που με το ίδιο γράμμα γράφονται δυο ή περισσότεροι φθόγγοι, όπως τους φθόγγους θ, δ στις γραφές με λατινικούς χαρακτήρες, πρβ π.χ.: thing and that = “θινk και δατ” .

Oι φθόγγοι φαίνονται αμέτρητοι σε όσους δεν έχουν στη γραφή τους τα διαλυτικά και το τονικό σημάδι, επειδή με τα σημάδια αυτά σημειώνονται οι τονιζόμενες και άτονες συλλαβές, καθώς και η προφορά με συνίζηση, με αποκοπή, με συναίρεση κ.τ.λ., που δίδουν την εντύπωση ότι έχουμε πάμπολλους φθόγγους, ενώ δεν είναι έτσι.. Έχουμε απλώς ειδικές προφορές με αποβολή ή όχι φθόγγου, πρβ: έξοχη & εξοχή, σου (εί)πα & σού ‘πα, μία- & μια, τιμ(ά)ω-τιμώ…

Ειδικότερα:

α) Σε όλες τις γλώσσες, αρχαίες και νέες, οι φθόγγοι είναι 20, οι εξής:: α, ε, ο, ου, ι, τ, δ, θ, π, β, φ, κ, γ, χ, μ, ν, λ, ρ, σ, ζ. Από αυτούς φωνήεντα είναι πέντε, οι εξής α, ε, ο, ου, ι και σύμφωνα οι υπόλοιποι δεκαπέντε, οι εξής: μ, ν, ρ, λ, σ, ζ, κ, γ, χ, τ, δ, θ, π, β, φ.

Τα γράμματα b, d, g, z, j που υπάρχουν στο λατινικό αλφάβητο ή παρόμοια σε άλλα αλφάβητα είναι γράμματα όχι για φθόγγους σύμφωνα, αλλά για συμπλέγματα συμφώνων, κάτι όπως και τα κς(ξ), πς(ψ) της ελληνικής γραφής, και τα οποία στην ελληνική προτιμήθηκε να γράφονται αναλυτικά με τα ανάλογα γράμματα των συμφώνων που αποτελούνται, δηλαδή τα: ΜΠ(μπ), ΝΤ(ντ), ΓΚ(γκ), ΤΣ(τσ), ΤΖ(τζ). Η μόνη διαφορά που έχουν τα συμπλέγματα αυτά από τα άλλα συμπλέγματα (και το οποίο είναι αιτία να φαίνονται ως φθόγγοι, ενώ δεν είναι) είναι το ότι αυτά περιέχουν ένα από τα λεπτά και στιγμιαία γράμματα κ, π, τ. Στο λατινικό σύστημα γραφής και για λόγους ετυμολογίας, τα συμπλέγματα mp = b, nc = g, nt = d γράφονται και μονόψηφα και δίψηφα. Στη σύνθεση χρησιμοποιούνται τα mp, nt, nc: in-perium > imperium, in-commodus, ιn-tendo ... . και στις άλλες περιπτώσεις τα , d, g: bοba, grammar, dum .. Kάτι όπως στην ελληνική με τα κς, πς και τα ξ, ψ: εκ-στρατεία & ξηρά, ψάρι… καθώς και τα γγ, γχ, γχ: συν-κάτοικος > συγκάτοικος, συνγενής > συγγενής, συνχαίρω > συγχαίρω 

Στην ελληνική γράφουμε και στις δυο περιπτώσεις αναλυτικά με τα: μπ, ντ, γκ, π.χ. μπόμπα, συμπαθής..

β) Στην ελληνική γλώσσα οι φθόγγοι φωνήεντα φαίνονται περισσότεροι, επειδή στην ελληνική γραφή από τη μια υπάρχουν τα ομόφωνα γράμματα για τα φωνήεντα: Ο & Ω, Η & Υ & Ι … και από την άλλη κάποια από τα γράμματα των φωνηέντων γράφονται δίψηφα, πρβ π.χ.: Ο + Υ = ΟΥ(ου), Ε+ Ι = ΕΙ(ει)….: ποίου = «πίu», λείπεις = «λίπις»… Τα ομόφωνα γράμματα για τα φωνήεντα υπάρχουν στην ελληνική γραφή όχι γιατί παλιά είχαμε μακρά και βραχέα φωνήεντα ή πιο πολλούς φθόγγους φωνήεντα απ΄ό,τι έχουμε σήμερα, όπως λέγεται, αλλά για ετυμολογικούς λόγους. Για υπόδειξη του μέρους λόγου ή του τύπου, καθώς και της ρίζας ή της πρωτότυπης λέξη μιας παράγωγης, ώστε ο αναγνώστης να έχει βοήθεια και στην κατανόηση των γραπτών λέξεων και διάκριση των ομοήχων, πρβ π.χ. : κρίνω, κριτής > κριτικός (με –ι) & Κρήτη > Κρητικός (με η), λείπει & λύπη & λίπη, καλή & καλοί & καλεί…

γ) Στις ινδικές, σημιτικές και άλλες γλώσσες τα φωνήεντα φαίνονται διαφορετικά από ό,τι στην ελληνική και πιο πολλά από πέντε, επειδή στις γραφές τους υπάρχουν από τη μια γράμματα για τα μακρά φωνήεντα (για τις περιπτώσεις που έχουμε μετά από σύμφωνο δυο αα, ιι, εε…, όπως στις λέξεις: Ισαάκ, πλέετε, διίσταμαι…, ) και από την άλλη σημεία ( τα βάζουμε πάνω ή κάτω από τα σύμφωνα) για τα βραχέα φωνήεντα (για τις περιπτώσεις που έχουμε μετά από σύμφωνο ένα: α, ε, ο, ου, ι. όπως στις λέξεις: σαλήμ, καλός…).

Στη βυζαντινή μουσική και στους αλεξανδρινούς γραμματικούς, γράμμα που έχει πάνω από αυτό την παύλα (το σημάδι -) σημαίνει, είναι ένδειξη ότι το γράμμα αυτό έχει μακρά προφορά και γράμμα που έχει την βραχεία (το σημάδι υ) σημαίνει βραχεία προφορά.

δ) Τα γράμματα «alef, ayin, yiod» είναι άσχετα με τα ελληνικά άλφα, όμικρο ύψιλο ου, ιώτα, αφού τα πρώτα χωρίς σημάδι παραστούν μακρό φωνήεν, δηλαδή δυο: αα, ουου, ιι και με ανάλογο σημάδι βραχύ (ένα) ένα: α, ου, ι. Κάτι για το οποίο είναι η αιτία που τα γράμματα αυτά λέγονται και μακρά και δίχρονα φωνήεντα και κάτι που δεν ισχύει στην ελληνική, αφού τα ελληνικά: άλφα(α), ιώτα(ι), όμικρον ύψιλον (ου) παριστούν πάντα ένα: α, ι, ου

ε) Επειδή η παραγωγή και η κλίση των λέξεων στις σημιτικές και αιγυπτιακές γλώσσες δεν γίνεται με την πρόσθεση και εναλλαγή φωνηέντων, πρβ π.χ. Αβραάμ, Ισαάκ, Μωχάμεθ = Μωάμεθ, Ιοχάναν = Ιωάννης ..., όπως γίνεται στην ελληνική, πρβ π.χ. γελ-άω, γελ-άει, γελ(α)-ούμε… ήλ-ιος, ήλ-ιου, ήλ-ιοι.., γι αυτό και στις σημιτικές και αιγυπτιακές γλώσσες οι λέξεις αποτελούνται από πολλά σύμφωνα και λίγα φωνήεντα και ω εκ τούτου η γραφή τους στηρίζεται στα σύμφωνα ή και να μη γραφτούν τα φωνήεντα των λέξεων στη γραφή εννοούνται από πείρας, κάτι ως γίνεται με την παράλειψη του τονικού σημαδιού στην ελληνική, όταν γράφουμε με κεφαλαία γράμματα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β’

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Ι. ΟΙ ΠΕΛΑΣΓΟΙ ΚΑΙ Η ΠΕΛΑΣΓΙΚΗ (ΓΡΑΜΜΙΚΗ) ΓΡΑΦΗ

Α. ΟΙ ΠΕΛΑΣΓΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ

Σύμφωνα με το Πάριο Χρονικό και τους Ηρόδοτο (Α, 2 και Α 57- 58), Εκαταίο Μιλήσιο (Στράβων 7, 321), Θουκυδίδη (Α, 3 -9), Πλάτων (Μενεξενος), Παυσανία (Βοιωτικά 5, 1 – 10), Διόδωρο (βίβλος Μ, Απόσπασμα 3), Απολλόδωρος (Ιστορική βιβλιοθήκη) κ.α. αρχικά στην Ελλάδα δεν υπήρχαν μόνιμοι κάτοικοι ούτε και Έλληνες και βάρβαροι παρά πάρα μόνο διάφορα βάρβαρα φύλλα με πολυπληθέστερο τους Πελασγούς, τα οποία ζούσαν μεταναστευτικά, επειδή δεν έχει ακόμη επινοηθεί η γεωργία. Από τα φύλλα αυτά αυτόχθονες θεωρούνταν οι Πελασγοί (απόγονοι των οποίων ήσαν οι Δωριείς, οι Αχαιοί, οι Ίωνες και οι Αιολείς = οι πρώτοι Έλληνες) και επήλυδες (μετανάστες, αρχικά βαραβαροι) οι Καδμείοι ή Θηβαίοι (είχαν καταγωγή από Κασπία θάλασσα), οι Δαναοί (καταγωγή από Αίγυπτο - Κασπία), οι Πέλοπες (καταγωγή από Φρυγία Μ. Ασίας) κ.α.

Στη συνέχεια αποκόπηκαν πρώτα οι Δωριείς (= οι μετέπειτα Σπαρτιάτες και οι Μακεδόνες) από τους Πελασγούς και αποτέλεσαν ξέχωρο έθνος, το Ελληνικό και μετά προσχώρησαν σ΄ αυτό όλοι οι Πελασγοί (δηλαδή και οι Ίωνες ή Αθηναίοι, οι Αιολείς ή Θεσσαλοί κ.α.), καθώς και πολλοί άλλοι βάρβαροι: οι Καδμείοι ή Θηβαίοι, οι Δαναοί, οι Πέλοπες κ.α..

«Το Ελληνικό έθνος αφότου φάνηκε, την ίδια πάντα γλώσσα μιλά - αυτό είναι η πεποίθησή μου, αφότου όμως ξέκοψε από το Πελασγικό, αδύνατο τότε και στην αρχή και μικρό, αυξήθηκε ύστερα και πλήθαινε σε έθνη, καθώς προσχώρησαν σ’ αυτό κυρίως οι Πελασγοί, αλλά και πάρα πολλά άλλα βαρβαρικά φύλα. …» (Ηρόδοτος Α, 57- 58)

Β. Η ΠΕΛΑΣΓΙΚΗ Ή ΑΛΛΩΣ ΓΡΑΜΜΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ Α’ ΚΑΙ Β’

Ο Διόδωρος Σικελιώτης (3,67, 5 - 57 και 5, 74) αναφέρει ότι στην Ελλάδα πριν από τη σημερινή ελληνική γραφή υπήρχε μια άλλη γραφή, η Πελασγική, άρα αυτή που Έβανς ονομάζει «Γραμμική Γραφή Α και Β’» και κάτι που αποδεικνύεται και από τις αρχαίες επιγραφές που έχουν βρεθεί.

«… Στους Έλληνες λέγεται ότι πρώτος ανακάλυψε τους ρυθμούς και το τραγούδι ο Λίνος……. Ο Λίνος, λοιπόν, λένε πως συνέταξε με Πελασγικά γράμματα αφήγημα με τις πράξεις του πρώτου Διόνυσου και τους λοιπούς μύθους και το άφησε στα απομνημονεύματά του. Με τον ίδιο τρόπο χρησιμοποίησαν τα Πελασγικά γράμματα ο Ορφέας και ο Προναπίδης, που ήταν δάσκαλος του Ομήρου και εμπνευσμένος τραγουδοποιός. Το ίδιο και ο Θυμοίτης…. (Διόδωρος Σικελιώτης, βίβλος 3, 67)

Η Πελασγική (Γραμμική) Γραφή πρέπει να καταργήθηκε μετά το 1200 π.Χ. (δηλαδή κάπου μεταξύ Τρωικού πολέμου και καθόδου Δωριέων), αφού μετά την εποχή αυτή δεν έχουν βρεθεί επιγραφές γραμμένες με τη γραφή αυτή και για τη σημερινή Ελληνική Γραφή έχουμε βρει πινακίδες που είχαν γραφτεί ήδη από τον 9ο αι. π.Χ.

Επιγραφές με Πελασγική (Γραμμική) Γραφή έχουν ανακαλυφθεί στην Κρήτη, Μυκήνες, Θήβα, Τίρυνθα, Ορχομενό κ.ά., άρα στην περιοχή των καλούμενων Αχαιών, άρα η γραμμική γραφή είναι ελληνική, των καλούμενων Αχαιών ή Πανελλήνων.

Σύμφωνα με τον Εβανς η Γραμμική Γραφή διακρίνεται σε δυο βασικούς τύπους. Τη Γραμμική Α, που χρονολογείται από το 1700-1500 π.Χ. και δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί και τη Γραμμική Β’, που χρονολογείται από το 1500 -1200 π.Χ. και έχει αποκρυπτογραφηθεί από το Μ. Ventris. H αποκρυπτογράφηση έδειξε ότι οι πινακίδες της Γραμμικής Β’ είναι σε ελληνική γλώσσα, καθώς και ότι η γραφή αυτή δεν ήταν όμοια παντού, αλλά κάπως διαφορετική σε κάθε πόλη-κράτος.

Σύμφωνα με το Μ. Ventris (και τις παρατηρήσεις Chadwick και Α. Gober) η Πελασγική γραφή (Γραμμική Β’) γραφόταν από δεξιά προς αριστερά και είχε 5 γράμματα για τα 5 φωνήεντα (= τα: α, ε, ο, ου, ι ) και κάπου 88 συλλαβογράμματα, αυτά που βλέπουμε στο σχετικό πίνακα και από τα οποία μερικά είναι ακόμη ανερμήνευτα. Παράλληλα υπήρχαν και κάποια γράμματα για τις λέξεις που χρησιμοποιούνται πιο συχνά, κάτι ως γίνεται και σήμερα με τα: κ., δις, δρ, δρχ, klg, &, %…("αγόρασα 10m ύφασμα προς 1000 $").

Οι αρχαίες γραφές χρησιμοποιούσαν παράλληλα και κάποια συλλαβογράμματα, καθώς και λεξόγραμματα (ιδεογράμματα) για λόγους βραχυγραφίας, επειδή παλιά δεν ήταν εύκολο να βρεις γραφική ύλη, αλλά και να τη διαχειριστείς λόγω του ότι τότε δεν είχαμε χαρτί, αλλά πέτρινες ή πήλινες πλάκες άλλες (γραμμική, σφηνοειδή κ.α.). Για τον ίδιο λόγο κάποιες άλλες αρχαίες γραφές (Φοινικική, Εβραϊκή κ.α.) αντί για γράμματα για τα φωνήεντα χρησιμοποιούσαν σημεία, δηλαδή μικρές κουκίδες ή γραμμούλες, που έμπαιναν πάνω ή κάτω από τα σύμφωνα που είχαν φωνήεν και που πολλές φορές αυτό το παρέλειπαν, κάτι ως κάνουμε σήμερα στις λέξεις: π.Χ., π.χ. πρβ, κλπ.

ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΠΕΛΑΣΓΙΚΗΣ (ΓΡΑΜΜΙΚΗΣ) ΓΡΑΦΗΣ Β’

Σημειώνεται ότι:

Α) Η Γραμμική Γραφή δεν ήταν συλλαβική, γραφή που να έχει τόσα γράμματα όσες και οι διαφορετικές συλλαβές μιας γλώσσας.

Β) Κανονικά στη Γραμμική γραφή πρέπει να υπήρχαν γράμματα και για τα σύμφωνα ή ένα σημάδι πού έμπαινε πάνω ή κάτω από το συλλαβόγραμμα στην περίπτωση που έχουμε σύμφωνο χωρίς φωνήεν.

Γ. Ο ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟΥ

Δίσκος Φαιστού

Εκτός των πινακίδων με πελασγικά γράμματα (Γραμμική Γραφή) έχει βρεθεί και ο περίφημος Δίσκος της Φαιστού με μια γραφή που φαίνεται να μοιάζει με την Ιερατική (αιγυπτιακή) γραφή, όμως δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί. Χρονολογείται στο 17ο π.Χ. αι. και φέρει και από τις δύο πλευρές σημεία ως τα ιερογλυφικά και τοποθετημένα σε σπειροειδές σχήμα που αποτυπώθηκαν με σφραγίδες, όταν ο πηλός ήταν νωπός, άρα είναι η παλαιότατη ένδειξη τυπογραφίας στον κόσμο.

Ο δίσκος αυτός περιλαμβάνει σαράντα πέντε διαφορετικούς τύπους συμβόλων και μερικά από αυτά μοιάζουν ή μπορούν να ταυτιστούν με ιερογλυφικά.

Τα εν λόγω ιερογλυφικά πρέπει να είναι φωνητικά σύμβολα, κάτι όπως και τα ιερογλυφικά της ιερατικής γραφής της Αιγύπτου. Υπενθυμίζουμε ότι στην αρχαία αιγυπτιακή ιερογλυφική γραφή οι φθόγγοι των λέξεων γράφονται με γράμματα που δεν είναι γραμμές, αλλά οι εικόνες διαφόρων όντων (αετού, λέοντα κλπ) και έτσι σου δίνουν την εντύπωση ότι η γραφή αυτή είναι ιδεογραφία. ενώ δεν είναι. Είναι γραφή φωνητική.

2. ΟΙ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη (3,67, 5 - 57 και 5, 74), κάτι που πιστοποιείται από τα αρχαιολογικά ευρήματα, στην Ελλάδα πριν από τη σημερινή ελληνική γραφή υπήρχε μια άλλη γραφή, η Πελασγική = η γραφή που Έβανς ονομάζει «Γραμμική Γραφή Α και Β’» και την οποία χρονολογεί από το 1700 π.Χ. μέχρι το 1200 π.Χ.

Το έτος 1255 πριν από το Διόγνητο (= το 1519 π.Χ.), σύμφωνα με το Πάριο Χρονικό και τους Παυσανία (Βοιωτικά 5, 1 – 10), Ηρόδοτο (Α, 2), Διόδωρο (βίβλος Μ, Απόσπασμα 3), Απολλόδωρος (Ιστορική βιβλιοθήκη Α, Β, Γ) κ.α., έρχονται στην Ελλάδα, στην περιοχή Ωγυγία της Βοιωτίας, κάποιοι μετανάστες Φοίνικες με αρχηγό τον Κάδμο, εξ ου και η ονομασία Καδμείοι ή Θηβαίοι, και κτίζουν εκεί την πόλη Καδμεία ή Θήβα. Έτσι από το 1519 π.Χ. και μέχρι τουλάχιστον το 1200 π.Χ. , όπως δείχνουν τα αρχαιολογικά ευρήματα, στην Ελλάδα υπάρχουνε δυο είδη γραφής, η Πελασγική στις ελληνικές περιοχές (Κνωσό, Μυκήνες κ.α.) και η Φοινικική στην Καδμεία ή Θήβα.

Μετά το έτος 1200 π.Χ. οι Έλληνες επινοούν μια νέα γραφή, τη σημερινή Αλφαβητική Ελληνική Γραφή, η οποία μέχρι να τελειοποιηθεί έφτασε μέχρι και των ημερών μας.

Ειδικότερα μετά το έτος 1200/1100 π.Χ. (= εποχή Τρωικού πολέμου – καθόδου Δωριέων, αφού οι πινακίδες με γραμμική γραφή χρονολογούνται μέχρι το 1200 π.Χ. και οι πινακίδες με το σημερινή γραφή χρονολογούνται κάπου από το 900 π.Χ.) οι ελληνικές πόλεις- κράτη άρχισαν η μια μετά την άλλη να καταργούν την Πελασγική (Γραμμική) Γραφή και επινούν – καθιερώνουν μια νέα γραφή, τη η σημερινή Αλφαβητική Ελληνική Γραφή, η οποία μέχρι να τελειοποιηθεί έφτασε και μέχρι των ημερών μας.

Η φοινικική γραφή είχε γράμματα μόνο για τα σύμφωνα: Β, Γ, Δ… και μακρά φωνήεντα (για τις περιπτώσεις που έχουμε δυο αα, εε, οο…) και σημεία για τα βραχέα φωνήεντα (για τις περιπτώσεις που ΄χουμε ένα α, ε, ..), που ήταν κουκίδες και γραμμούλες που έμπαιναν πάνω ή κάτω από τα σύμφωνα που είχαν φωνήεν.

Στη νέα ελληνική γραφή υπήρχαν γράμματα για όλους τους φθόγγους, σύμφωνα και φωνήεντα, καθώς και κάποια ομόηχα, τα: Υ = Ι = ΕΙ = Η…. που χρησιμοποιούνταν με κανόνες για υπόδειξη της ετυμολογίας ( μέρους λόγου, τύπου κλπ) των λέξεων, ώστε έτσι να έχουμε βοήθεια και στην κατανόησή τους και στη διάκριση των ομοήχων, πρβ π.χ.: ΚΑΛΗ & ΚΑΛΕΙ & ΚΑΛΟΙ, ΛΙΡΑ & ΛΥΡΑ…..

Βέβαια αρχικά δεν υπήρχε το αυτό αλφάβητο και σύστημα γραφής ( κανόνες χρήσης των ομόηχων γραμμάτων) σε όλες τις ελληνικές φυλές, αλλά κάθε μια από αυτές είχε τα δικά της. Για παράδειγμα εκεί που οι Ίωνες έβαζαν το γράμμα Η αντί του Ι στον πληθυντικό των αρσενικών, οι άλλοι έβαζαν το ΕΙ: ΙΠΠΗΣ (Ιωνικά) = ΙΠΠΕΙΣ (δωρικά). Αλφάβητο Αττικής: Α = α, Λ = γ, L = λ, R = ρ, S = ι, Ι = ζ, ΟΥ = u, Π = π… Αλφάβητο Γόρτυνας: Α = α, Γ = λ, Λ = γ, Ρ = ρ, S = i, Ι = ζ, V = oυ, C = π..

Μετά τον 5ο αι. π.Χ. και εξής η Θήβα, αλλά και όλες τις ελληνικές πόλεις-κράτη καθιέρωσαν κοινό αλφάβητο, με βάση το Ιωνικά, και κοινούς κανόνες ορθογραφίας για τα ομόηχα γράμματα Ο = Ω, Η = Ι = Υ = ΟΙ = ΕΙ = ΥΙ, Ε = ΑΙ.

Επί Αλεξανδρινής περιόδου επινοήθηκαν-καθιερώθηκαν τα ορθογραφικά σημεία (= τα πνεύματα, τα τονικά σημάδια, τα διαλυτικά κλπ), τα οποία αναμορφώθηκαν πριν από λίγα χρόνια από τους δημοτικιστές, οι οποίοι από τη μια κατάργησαν τα πνεύματα, την υπογεγραμμένη και τα τονικά σημεία και από την άλλη επινόησαν το μονοσημαδιακό σύστημα τονισμού .

Επί Βυζαντινής Περιόδου, επινοήθηκαν τα Κεφαλαία: Α, Β, Γ… και μικρά γράμματα: α, β. γ….. για διάκριση των προτάσεων μεταξύ τους, καθώς και των κυρίων ονομάτων από τα κοινά και τις κοινές λέξεις, πρβ π.χ. αγαθή & Αγαθή, κόκκινος & Κόκκινος...

Σημειώνεται επίσης ότι αρχικά στην ελληνική γραφή οι λέξεις γράφονταν χωρίς κενό μεταξύ τους και βουστροφηδόν. Μετά οι λέξεις γράφονταν από δεξιά προς αριστερά (δηλαδή αντίθετα με τη φοινικική) και με κενό μεταξύ των λέξεων.

Επομένως η Ελληνική Γραφή δεν είναι δημιούργημα της στιγμής ή κάτι το ξενόφερτο, αλλά ένα διαχρονικό δημιούργημα των ανθρώπων των γραμμάτων της Ελλάδας.

2. Η ΓΡΑΜΜΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ Ο ΜΙΝΩΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η Γραμμική Γραφή Β’ πρέπει να σχετίζεται με το βασιλιά της Κρήτης Μίνωα Α και το Μινωικό πολιτισμό, αφού η γραφή αυτή χρησιμοποιείται από το 1500 π.Χ. και εξής και ο Μίνωας Α’ βασίλευε το έτος 1474 π.Χ, σύμφωνα με το Πάριο χρονικό. Κάτι που πιστοποιείται και από τον Όμηρο, Ηρόδοτο κ.α., αφού αναφέρουν ότι ο Τρωικός πόλεμος (1200 π.Χ.) έγινε τρεις γενιές μετά από το θάνατο του Μίνωα (ο Ιδομενεύς, ο αρχηγός των Κρητών στον τρωικό πόλεμο, ήταν εγγονός του Μίνωα).

Στην Κρήτη αρχικά ζούσαν οι καλούμενοι Ετεοκρήτες (ή άλλως Ιδαίοι Δάκτυλοι ή Κουρήτες). Μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα και επί βασιλιά Κρηθέα των Ετεοκρητών, έφυγαν κάποιες φυλές των Δωριείς, των Αχαιών και των Πελασγών από τη Θεσσαλία με αρχηγό τον Τέκταμο (παππού του Μίνωα) και πήγαν στην Κρήτη, επειδή αυτή είχε πάθει μερική ερήμωση.

Όταν ο Μίνωας έγινε βασιλιάς των Δωριέων της Κρήτης, ένωσε σε ενιαίο σύνολο όλες τις φυλές της Κρήτης (Ετεοκρήτες, Κύδωνες, Αχαιούς, Δωριείς και Πελασγούς) με πρωτόγνωρους θεσμούς (σύνταγμα, βουλευτές, κοινό ηγεμόνα, κράτος πρόνοιας, γραπτούς θρησκευτικούς νόμους κλπ), δημιουργώντας έτσι την περίφημη πολιτεία των Κρητών, τον πρώτο αξιόλογο λέει πολιτισμό στον κόσμο, το Μινωικό.

Την Κρητική πολιτεία αντέγραψαν μετά όλοι οι Έλληνες (πρώτοι οι Σπαρτιάτες με το Λυκούργο, μετά οι Αθηναίοι με το Σόλωνα) και τέλος οι Ρωμαίοι και έτσι εκπολιτίστηκαν και αυτοί. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίοι όλοι αυτοί εξυμνούν το Μίνωα.

Παράλληλα ο Μίνωας ενίσχυσε τα γράμματα και επίσης συγκρότησε για πρώτη φορά στο κόσμο πολεμικό ναυτικό και μ’ αυτό έδιωξε τους πειρατές και τους ληστές Κάρες και Φοίνικες που είχαν καταλάβει τα νησιά του Αιγαίου, με συνέπεια ο ίδιος να γίνει ο πρώτος στον κόσμο θαλασσοκράτορας, αλλά και να ελευθερωθούν οι θαλάσσιοι διάδρομοι και έτσι οι Έλληνες να μπορέσουν να επικοινωνήσουν, να ασχοληθούν με ναυτικές εργασίες και να πλουτίσουν, να κτίσουν μόνιμες πόλεις κλπ και έτσι να επικρατήσουν μετά στον Τρωικό Πόλεμο.

Ο Τρωικός πόλεμος ήταν η αιτία που χώρισε τις αρχαίες πόλεις-κράτη σε δυο στρατόπεδα-ομάδες, από τη μια οι Έλληνες και από την άλλη οι βάρβαροι.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΛΛΗΝΕΣ

Σύμφωνα επίσης με τον Όμηρο «Έλληνες» ονομάζονταν αρχικά μόνο οι κάτοικοι μιας πόλης με το όνομα «Ελλάς» στη Φθιώτιδα του Πελασγικού Άργους (= η Θεσσαλία), οι οποίοι είχαν ως αρχηγό τους τον Αχιλλέα στην εκστρατεία της Τροίας. Μετά με το όνομα «Ελλάς – Έλληνες» ονομάστηκαν κατ’ επέκταση (οι Πανελληνες), δηλαδή όσες πόλεις-κράτη είχαν πάρει μέρος στην εκστρατεία κατά της Τροίας και μετά όσοι μίλαγαν την ίδια γλώσσα (όμαιμον, ομόγλωσσον και ομόθρησκον) με αυτούς.

« .....τους όσοι το Πελασγικόν  Άργος έναιον οι τ' Άλον οι τ΄ Αλόπην οι τε Τρηχίν ενέμοντο, οι τα' είχον Φθίην ηδ' Ελλάδα καλλιγύναικα, Μυρμιδόνες δε κελεύντο και Έλληνες και Αχαιοί, των δ' αύ πεντήκοντα νεών ήν αρχός Αχιλλεύς» (Ιλιάδα, Β, 681-5)

«καθότι και Έλληνας το σύμπαν γένος από τής εν Θεσσαλία ποτε καλουμένης Ελλάδος. (Παυσανίας Λακωνικά, ΧΧ 6-7)

Σημείωση:

1) Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Μίνωας έζησε τρεις γενιές πριν από τον Τρωικό πόλεμο: «Τρίτη δε γενεή μετά Μίνων τελευτήσαντα γενέσθαι Τρωικά» ( Ηρόδοτος Ζ, 171). Το αυτό λέει και ο Όμηρος (Ιλιάδα Ν. 445 – 455), αρχικά ήταν λέει βασιλιάς της Κρήτης ο Μίνωας, μετά ο Δευκαλίωνας και μετά ο Ιδομενέας που πήρε μέρος στον Τρωικό πόλεμο. Παράβαλε ομοίως ότι ο Απολλόδωρος (Γ, 1-2, Γ 22, Επιτομή, 1,6) λέει επίσης ότι ο Μίνωας ήταν προ παππούς του Αγαμέμνονα και του Μενέλαου από της κόρες του γιου Κατρέα. Σύμφωνα επίσης με το Πάριο Χρονικό, το Διόδωρο Σικελιώτη (4, 60 – 61 και 5, 79-80) και τον Πλούταρχο («Θησεύς 19.6]), υπήρχαν δυο βασιλιάδες με το όνομα Μίνωας, ο Μίνωας Α, και ο Μίνωας Β’. Ο Μίνωας Α’ βασίλευε λέει το έτος 1210 πριν από τον Διόγνητο (άρα το 1474 π.Χ.) και ο Μίνωας Β’ το έτος 1031 πριν από το Διόγνητο (άρα το 1295 π.Χ.), ενώ η άλωση της Τροίας έγινε το έτος 945 πριν από το Διόγνητο (άρα το 1209 π.Χ.)

2) Περισσότερα για το Μίνωα και το Μινωικό πολιτισμό βλέπε στο βιβλίο: «Κρητική ιστορία», Α. Κρασανάκη.

3. ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

Οι πρώτες επιγραφές με Γραμμική γραφή ανακαλύφθηκαν στην Κνωσό της Κρήτης το 1900 από τον Άγγλο αρχαιολόγο Sir Arthur Evans (1851-1941).

Ο ίδιος στη συνέχεια ονόμασε τη γραφή αυτή έτσι, δηλαδή γραμμική, επειδή τα γράμματά της είναι γραμμές (ένα γραμμικό σχήμα) και όχι σφήνες, όπως στη σφηνοειδή γραφή ή εικόνες όντων όπως είναι στη αιγυπτιακή ιερατική γραφή.

Ο ίδιος είπε και ότι η Γραμμική γραφή είναι μάλλον έργο των Μινωιτών (ονομασία που έδωσε στους αρχαίους Κρήτες από το μυθικό βασιλιά της Κνωσού Μίνωα) και από τη γραφή αυτή ίσως να προήλθε το σημερινό ελληνικό αλφάβητο.

Αργότερα επιγραφές με Γραμμική γραφή ανακαλύφθηκαν και από τους: D. Levi, Πλάτωνας - Τουλούπα τόσο στη Κρήτη (στα παλαιά ανάκτορα Φαιστού, Αγ. Τριάδας, Ζάκρου, Κνωσού, Μαλίων κ.α.), αλλά και στην Πύλο, Μυκήνες, Θήβα, Τίρυνθα, Ορχομενό, Μήλο κ.α. Έτσι η Γραμμική γραφή θεωρήθηκε ότι ήταν κοινή ελληνική γραφή, δηλαδή μια γραφή που δεν ήταν γραφή μόνο για τους Κρήτες, αλλά και άλλων Ελλήνων.

Ωστόσο η Γραμμική Γραφή έχει διαφορές από περιοχή σε περιοχή, κάτι ως γίνεται σήμερα με το λατινικό και το ελληνικό αλφάβητο.

Τα γράμματα της Γραμμικής γραφής χαραζόταν με αιχμηρό αντικείμενο πάνω σε πήλινες πλάκες, οι οποίες κατόπιν ξεραινόταν σε φούρνους. Κάποιες πλάκες από αυτές διατηρούνται ως σήμερα εξαιτίας του ότι η μια πυρκαγιά στην Κνωσό έψησε τον πηλό τους ο οποίος σε άλλη περίπτωση θα είχε εξαφανιστεί.

Οι περισσότερες από τις επιγραφές που έχουν βρεθεί με Γραμμική γραφή είναι λογιστικές και ως απ’ αυτό περιέχουν εικόνες ή συντομογραφίες (για υπόδειξη του είδους καταγραφής ή οφειλής) των εμπορεύσιμων προϊόντων και αριθμούς (για υπόδειξη της ποσότητας καταγραφής ή οφειλής) και κάτι ως θα γράφαμε σήμερα π.χ.: Λ = 1000 αντί: «Λάδι εκατό κιλά», ή ως θα γράφαμε «ΛΔ 1000» κ.α. Ειδικότερα οι πλάκες που βρέθηκαν στην Κνωσό με τη Γραμμική γραφή παρέχουν πληροφορίες για την οργάνωση του βασιλείου, όπως για τις ιδιοκτησίες του βασιλιά, για τις προσφορές στις θεότητες και για τις μετακινήσεις των στρατευμάτων κ.α.

Λογιστικά σύμβολα (ιδεο-λεξογράμματα) της γραμμικής γραφής Α’

Σημειώνεται ότι:

1) Η Κνωσός δεν ανακαλύφθηκε από τον Εβανς, γιατί η Κνωσός ήταν από πάντα γνωστό το που βρισκόταν, ενώ ο πρώτος που έκανε εκεί ανασκαφές ήταν ο Μίνωας Καλοκαιρινός.

2) Η Κνωσός καταστράφηκε αρχικά από τους Ρωμαίους και οριστικά από τους Σαρακηνούς. Απλώς επί γραμμικής γραφής στην Κνωσό έγινε πυρκαγιά που έψησε τις πήλινες επιγραφές που βρέθηκαν.

3) Όλες οι γλώσσες έχουν τους ίδιους φθόγγους. Απλώς στην ελληνική αλφαβητική γραφή χρησιμοποιούνται επιπλέον τα ομόφωνα γράμματα Ω = Ο, Η = Υ = Ι….. για διάκριση ομοήχων λέξεων. Επίσης σε όλες τις γραφές υπάρχουν σύμβολα για όλους τους φθόγγους, απλά το σύστημα γραφής αλλάζει. Άλλα συστήματα χρησιμοποιούν γράμματα για όλους τους φθόγγους και άλλα γράμματα για τα φωνήεντα και σημεία για τα φωνήεντα ή άλλου είδους σύμβολα.

Η αποκρυπτογράφηση

της γραμμικής γραφής Β’

Έγιναν πάρα πολλές προσπάθειες για την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής γραφής, όμως μόλις το 1952 ο Άγγλος ασυρματιστή Μ. Ventris (1922-56) σε συνεργασία με το γλωσσολόγο Chadwick (στις παρατηρήσεις Α. Gober) κατόρθωσαν να αποκρυπτογραφήσουν τα περισσότερα σύμβολα της Γραμμικής γραφής Β’ και να αποδείξουν ότι η γραφή αυτή είναι ελληνική ή η γλώσσα που μιλούσαν επί Γραμμικής γραφής Β’ στην Κνωσό ήταν η ελληνική ή η ίδια γλώσσα που μιλούσαν και οι Αχαιοί (Μυκηναίοι). Σωστότερα να επιβεβαιώσουν τα λεγόμενα του Ομήρου, του Διόδωρου Σικελιώτη, Ισοκρατη κ.α. που αναφέρουν ότι ο Μίνωας και οι αρχαίοι Κρήτες ήσαν Έλληνες και απλώς άλλοι Αχαιοί, άλλοι Δωριείς, άλλοι Ετεοκρήτες κλπ.

Σημειώνεται ότι:

1) Επειδή με την αποκρυπτογράφηση του Μ. Ventris δεν μπορούν να διαβαστούν επιγραφές που βρέθηκαν με την ίδια γραφή και στον Ορχομενό και Βοιωτία , ορισμένοι αρχαιολόγοι βγάζουν το συμπέρασμα ότι η Γραμμική γραφή Β’ δεν είναι μια ενιαία γραφή, αλλά συγκροτήματα γραφών με διαφορές στη φωνητική αξία των γραμμάτων στις διάφορες περιοχές. Κάτι που πρέπει να είναι αληθές, γιατί εδώ έχουμε κάτι ως π.χ. η Ιωνική και Δωρική ορθογραφία ή κάτι όπως και η γραφή με το λατινικό και το ελληνικό αλφάβητο.

2) Εξετάζοντας διαχρονικά τις επιγραφές που έχουν βρεθεί με τη Γραμμική γραφή βλέπουμε ότι η γραφή αυτή ξεκίνησε ως ιδεογραφική, δηλαδή μια για κάθε έννοια : ζώο, αντικείμενο, τμήμα του ανθρωπίνου σώματος κ.τ.λ. είχαμε και ένα σχετικό σύμβολο, και κατέληξε αρχικά να γίνει φωνητική, κάτι ως η αιγυπτιακή και η σφηνοειδής γραφή, και στο τέλος και ετυμολογική (= η σημερινή ελληνική γραφή).

3) Παρατηρώντας τον πίνακα με τα συλλαβογράμματα της Γραμμικής γραφής Β’ του M. Ventris βλέπουμε ότι μερικά δεν έχουν ακόμη αποκρυπτογραφηθεί και συνάμα να μην υπάρχουν γράμματα για τις συλλαβές που περιέχουν δυο ή περισσότερα συνεχόμενα σύμφωνα, καθώς και γράμματα για τα σύμφωνα, όταν αυτά δεν έχουν φωνήεν, κάτι που θα έπρεπε, γιατί οι λέξεις, ελληνικές και ξένες, δεν είναι φτιαγμένες μόνο με συλλαβές που αποτελούνται από ένα μόνο σύμφωνο συν ένα φωνήεν, αλλά και από συλλαβές που αποτελούνται με δυο ή περισσότερα συνεχόμενα σύμφωνα συν ένα φωνήεν, π.χ. εκ, την, αστράφτω, κρατήρας, ασβέστης….. Επομένως ισχύουν όσα είπαμε πιο πριν.

4. Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΕΛΑΣΓΙΚΗΣ (ΓΡΑΜΜΙΚΗΣ) ΓΡΑΦΗΣ

Ανατρέχοντας στον Όμηρο βλέπουμε να αναφέρει από τη μια ότι οι Κρήτες συμμετείχαν στον πόλεμο που είχαν κηρύξει οι Αχαιοί ή Πανέλληνες εναντίον των Τρώων και από την άλλη ότι ο εγγονός του Μίνωα Ιδομενέας ήταν ένας από τους πρωτάρχοντες των <<Παναχαιών ή Πανελλήνων>>. Επομένως ο Μίνωας και οι κάτοικοι της Κρήτης πριν από τον Τρωικό πόλεμο ήσαν Έλληνες, μιλούσαν και έγραφαν ελληνικά ή ως οι άλλοι Αχαιοί, άρα σωστά λέει ο Ventrs ότι η γλώσσα των Κρητών το 1450 π.χ., επί εποχής Γραμμικής γραφής Β, είναι Ελληνική ή ως των Αχαιών.

Σημειώνεται επίσης ότι όταν ανακαλύφθηκε η Γραμμική γραφή, πολλοί έλεγαν ότι δεν είναι ελληνική. Σήμερα, επειδή ο Μ. Ventris απέδειξε ότι η Γραμμική γραφή Β’ είναι ελληνική, οι ίδιοι λένε αφενός ότι οι Αχαιοί κατέλαβαν την Κρήτη το 1450 π.Χ. και γι αυτό η Γραμμική γραφή Β’ είναι ελληνική και αφετέρου ότι η Γραμμική γραφή Α δεν είναι ελληνική.

Και η αιτία που λένε όλα αυτά είναι το ότι ο Ηρόδοτος στο εδάφιο Α, 173 αναφέρει ότι «αρχικά ολόκληρη την Κρήτη την είχαν οι βάρβαροι». Ωστόσο το συμπέρασμά τους αυτό είναι λάθος συμπέρασμα, γιατί:

1) Η Γραμμική γραφή Α’ είναι και αυτή ελληνική (και αυτό θα φανεί, αν αποκρυπτογραφηθεί), αφού οι πρώτοι άνθρωποι που ήρθαν και κατοίκησαν την Κρήτη, σύμφωνα με τον Παυσανία κ.α., ήταν τα αδέλφια Γόρτυς, Κύδων και Αρχέδιος από τη Αρκαδία και Γορτυνία της Πελοποννήσου (εξ ου και η Γόρτυνα Κρήτης), οι καλούμενοι Ετεόκρητες, και μετά ήρθαν (ύστερα από μια μερική ερήμωση που έπαθε η Κρήτη, λόγω ασθενειών, σύμφωνα με τους Ηρόδοτο, Στράβωνα, Διόδωρο κ.α.) και κατοίκησαν εκεί και οι καλούμενοι Επήλυδες (μετανάστες) Κρήτες, δηλαδή οι Δωριείς, οι Πελασγοί κ.α. από τη Θεσσαλία, καθώς και βάρβαροι, τους οποίους συνένωσε σε ενιαίο σύνολο ο Μίνωας.

2) Ο Ηρόδοτος λέει πράγματι στο εδάφιο Α, 173 ότι «την Κρήτη ολόκληρη αρχικά την είχαν οι βάρβαροι», όμως και ο ίδιος πιο πριν έχει πει (βλέπε Ηροδότου «Ιστορία Α, 57-58) και ότι όλοι οι Έλληνες (Δωριείς, Πελασγοί κ.α.) αρχικά ήταν και αυτοί βάρβαροι. Ο Ηρόδοτος, αλλά και ο Θουκυδίδης (Α, 3 -9) λένε ξεκάθαρα ότι αρχικά δεν υπήρχε ο διαχωρισμός βάρβαροι και Έλληνες, όλοι οι άνθρωποι αποτελούσαν ένα έθνος, το πρωτόγονο και βάρβαρο έθνος, και σε κάποια στιγμή, μετά τα Τρωικά, αποκόπηκαν τέσσερεις φυλές (οι Δωριείς, οι Ίωνες, οι Αχαιοί και οι Αιολείς) και απετέλεσαν ξέχωρο έθνος, το ελληνικό. Ο Ηρόδοτος έχει πει επίσης (βλέπε Ηροδότου Ιστορία Α, 5) και ότι σύμφωνα με τους Πέρσες « οι Κρήτες των Ελλήνων έκλεψαν την Ευρώπη», άρα η Κρήτη ήδη πριν από το Μίνωα ήταν ελληνική.

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΓΡΑΜΜΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Μια γραφή που παρουσιάστηκε στη Κύπρο ανάμεσα στα 1500 π.Χ. και 300 π.Χ., η ονομαζόμενη Κυπρομινωική, έχει όμοιους χαρακτήρες μ' αυτούς της Γραμμικής Α. Έχει πάνω από 54 διαφορετικά συλλαβογράμματα και μερικά από αυτά είναι ακόμη μη αποκρυπτογραφημένα.

ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΓΡΑΜΜΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ

ΤΟ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Στη Γραμμική γραφή, οι αριθμοί γράφονται με γραμμές οι μονάδες και με κουκίδες ή ένα κύκλο και ακτίνες οι δεκάδες. Παρέβαλε του πίνακες:

Πινακίδα Πύλου με Γραμμική γραφή Β’. (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο)	ΚΝΩΣΟΣ 1700 – 1450 π.Χ. Φυλλόσχημες πινακίδες Γραμμικής γραφής(ΥΠΠΟ/ΤΑΠ)
Πινακίδες Κνωσού με Γραμμική γραφή Β’ Αριστερά η μετάφραση μιας εξ αυτών

ΙΙ. Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ (ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Α. ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Η Ελληνική (αλφαβητική) Γραφή είναι ένα διαχρονικό εξελικτικό δημιούργημα των Ελλήνων ανθρώπων των γραμμάτων, το οποίο χρονολογείται από το 1200/900 π.Χ. (από τότε και εξής δεν βλέπουμε επιγραφές με τη Γραμμική Γραφή στην Ελλάδα) και μέχρι να ολοκληρωθεί έφθασε μέχρι και των ημερών μας.

Αρχικά κάθε ελληνική πόλη-κράτος είχε δικό της αλφάβητο με ομοιότητες και διαφορές ως προς το σχήμα των γραμμάτων του. Για παράδειγμα στους Κρήτες (επιγραφή Γόρτυνας, 5ος αι. π.Χ.) ο φθόγγος u γράφεται μονόψηφα, δηλαδή V (στη αιγυπτιακή γράφεται U) και όχι ΟΥ, όπως σήμερα. Το γράμμα Ι αντιπροσωπεύει το φθόγγο ζ και όχι το φθόγγο ι, S = ι-ωτα και όχι-σίγμα, Λ = γ-άμα και όχι Λάμδα, Γ = λ-άμδα και όχι γ-άμα, ΑS = αι, ΕS = ει, .....: COΓIATAN (πολιάταν), ΑCΑΛΟΡΕΥΟΝΤS (απαγορεύοντι), ΚΑS (και), ΕΝΑΜ (ένας), ΔΣΚΑΜ (δίκας), ΚΡΕΜΑΤΑ (κρέματα - χρήματα)…

Τα αλφάβητα αυτά είχαν μόνο κεφαλαία γράμματα και για διάκριση κάποιων ομοήχων λέξεων υπήρχαν μερικές παραλλαγές γραμμάτων, συμφώνων και φωνηέντων, απ΄όπου κατάγονται τα: Q = K = C, V = Y = W = B, F = Φ, Ι = j = y …., όμως αυτά έμπαιναν όπου αυτό ήταν άκρως απαραίτητο.

Τον 5/4ο αι. π.Χ. και εξής άρχισε σιγά-σιγά να καθιερώνεται στις ελληνικές πόλεις-κράτη κοινό αλφάβητο και κοινοί κανόνες ορθογραφίας. Στο κοινό αλφάβητο καθιερώθηκαν μόνο τα εξής ομόηχα γράμματα: Ω = Ο, Ε = ΑΙ, Ι = Η = Υ = ΕΙ = ΟΙ = ΥΙ με τα οποία, βάσει κανόνων, γίνεται υπόδειξη της ρίζας, του μέρους λόγου και του τύπου των λέξεων, ώστε να έχουμε βοήθεια και στην κατανόηση των γραπτών λέξεων και στη διάκριση των ομοήχων, πρβ π.χ. ότι τα ρήματα γράφονται με τα –ω,εις,ει: ΚΑΛΩ, ΕΙΣ, ΕΙ…. και τα πτωτικά με τα –ο,η: ΚΑΛΟ, ΚΑΛΗΣ, ΚΑΛΗ…

Ακολούθως οι Βυζαντινοί συγγραφείς προσθέσανε τα μικρά: α, β, γ.. και τα κεφαλαία γράμματα: Α, Β, Γ.. με τα οποία διακρίνονται οι προτάσεις και τα κύρια ονόματα από τα ομόφωνα κοινά, γράφοντας το αρκτικό τους γράμμα με κεφαλαίο, πρβ π.χ.: καλή & Καλή, νίκη & Νίκη, αγαθή & Αγαθή, κόκκινος & Κόκκινος κ.α.

Στη συνέχεια οι Αλεξανδρινοί γραμματικοί προσθέσανε τα τονικά σημεία (οξεία, βαρεία και περισπωμένη) με τα οποία υποδείχνονται οι τονιζόμενες και άτονες συλλαβές, π.χ. έξοχη & εξοχή, και τα προσηγορικά σημεία (η απόστροφος, τα πνεύματα, τα διαλυτικά, τα σημεία στίξης κλπ) με τα οποία υποδείχνονται τα φθογγικά πάθη των λέξεων, πρβ π.χ. : θεϊος – θείος & θεϊκός, Μαία & Μάϊος, σόλα & σ’ όλα = σε όλα, σούπα & σου ‘πα = σου είπα …

Τέλος οι δημοτικιστές συγγραφείς, κατά τα έτη 1974 – 1982 μ.Χ., κατήργησαν τα πνεύματα, την υπογεγραμμένη και τα τονικά σημεία, που είχαν κάνει τη γραφή πάρα πολύ δύσκολη (λόγω των πολλών κανόνων) και επινοήθηκε το απλό τονικό σημάδι και οι απλοί κανόνες του.

Β. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΗ ΚΑΙ Η ΠΙΟ ΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

1. Η Ελληνική Γραφή είναι η πιο τέλεια του κόσμου, αφού είναι η μόνη γραφή στον κόσμο που από τη μια γράφει την ορθή προφορά των λέξεων και από την άλλη υποδείχνει την ακριβή έννοια κάθε λέξης για πλήρη κατανόηση ενός κειμένου ή για διάκριση των ομόηχων και μάλιστα με πάρα πολύ απλό και εύκολο στην εκμάθησή του τρόπο.

Στην Ελληνική Γραφή έχουν επινοηθεί τα κεφαλαία και μικρά γράμματα: A(α), B(β), Γ(γ), Δ(δ)…, καθώς και τα ομόηχα ή άλλως ορθογραφικά γράμματα: Ο(ο) = Ω(ω), Ε(ε), ΑΙ(αι), Ι(ι) = Η(η) = Υ(υ) = ΕΙ(ει), ΟΙ(οι)… με τα οποία, βάσει κανόνων, υποδείχνεται η ετυμολογία ( = η ρίζα ή η πρωτότυπος λέξη μιας παράγωγης, το μέρος λόγου και ο τύπος) των λέξεων, ώστε να έχουμε βοήθεια στην κατανόηση των λέξεων και διάκριση των ομόηχων, πρβ π.χ. ότι: Με τα κεφαλαία γράμματα γράφονται τα κύρια ονόματα και με τα μικρά γράμματα τα κοινά: καλή, αγαθή & Καλή, Αγαθή… Με τα γράμματα –ω,ει γράφονται τα ρήματα: καλώ, καλεί, σήκω … και με τα γράμματα –ο,η τα πτωτικά: καλό, σύκο, καλής,...

Επίσης στην Ελληνική Γραφή έχουν επινοηθεί τα προσηγορικά ή άλλως ορθογραφικά σημεία (= το τονικό σημάδι, τα διαλυτικά, η απόστροφος και τα σημεία στίξης) με τα οποία σημειώνονται οι τονιζόμενες συλλαβές, η χροιά φωνής και τα φθογγικά πάθη ( = η συναίρεση, η συνίζηση, η αποβολή αρκτικού ή ληκτικού φθόγγου κλπ) στο λόγο, πρβ π.χ.: άγια & αγία, μία & μια, λίγ’ απ’ όλα, θείος & θεϊκός, σ’ αγαπώ, πότε?, ποτέ!

Έτσι η Ελληνική Γραφή γράφει καλύτερα και από μαγνητόφωνο. Με το μαγνητόφωνο μπορεί να γίνει παρανόηση εξ αιτίας των ομόηχων λέξεων, ενώ με την Ελληνική Γραφή όχι, πρβ π.χ. ότι άλλο το «σούπα» (= φαί) και άλλο το «σου ‘πα» (= σου είπα). Ομοίως άλλο τα «λίπι = λείπει και άλλο τα «λιπι = λύπη ή λίπη. Ομοίως «ιδι» = είδη & ίδει & Ίδη & ήδη..….

2. Η Ελληνική Γραφή είναι η πιο εύκολη του κόσμου, αφού ο χρόνος εκμάθησης της είναι ελάχιστος, μόλις 30’ λεπτά. Όσο απαιτείται να μάθει κάποιος: α) τα κεφαλαία και μικρά γράμματα: Α(α), Β(β), Γ(γ),… β) τις παραλλαγές: Ω(ω) = Ο(ο), Ι(ι) = Η(η)… και τους κανόνες χρήσης τους, δηλαδή ότι τα θηλυκά γράφονται με -η: καλή,ής, νίκη, τιμή..., τα ουδέτερα με ο/ι: καλ-ό, κακό, φυτό... τυρί, ψωμί…..

Απλά ο δάσκαλος πρέπει να μάθει - εξηγήσει στους μαθητές τη φιλοσοφία και τους κανόνες χρήσης των ομόηχων γραμμάτων: Ο(ο) = Ω(ω), Ι(ι) = Η(η), = Υ(υ) = ΕΙ(ει)… Διαφορετικά η Ελληνική Γραφή φαίνεται πάρα πολύ δύσκολη ή ιστορική, ενώ δεν είναι έτσι.

Ειδικότερα στην ελληνική γραφή:

1) Οι λέξεις γράφονται με καινό μεταξύ τους και σε οριζόντιες γραμμές από δεξιά προς αριστερά.

2) Η κάθε λέξη γράφεται αφενός όπως ακριβώς έχει τονικά και φθογγικά με το τονικό σημάδι και τα αντίστοιχα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου, π.χ.: μ-ά/ν-α π-α/τ-ρ-ί/δ-α , και αφετέρου ανάλογα:

Α) Με την παραγωγή και σύνθεση τους, Οι σύνθετες λέξεις γράφονται ίδια με τις απλές που αποτελούνται και οι απλές ανάλογα με τη ρίζα ή την πρωτότυπο του λέξη, καθώς και ανάλογα με το τι μέρος λόγου και τύπος είναι το σημαινόμενό τους, χρησιμοποιώντας με κανόνες τα κεφαλαία και μικρά γράμματα: Α(α), Β(β), Γ (γ) … και τις παραλλαγές (ομόηχα γράμματα): Ο(ο) & Ω(ω), Ε(ε) & ΑΙ(αι), Η(η) & Ι(ι) & Υ(υ)…., ώστε ο αναγνώστης να έχει βοήθεια και στην κατανόηση του κειμένου και στη διάκριση των ομόηχων, πρβ π.χ. ότι:

Οι σύνθετες λέξεις γράφονται ίδια με τις απλές λέξεις από τις οποίες αποτελούνται, π.χ.: εξ-υπ-ακούγεται, εκ-κλησία, πάν-σοφος, συν-νομος, καλη-μέρα....

Τα ονόματα γράφονται με κεφαλαίο γράμμα και τα κοινά και οι κοινές λέξεις με μικρό: Αγαθή & αγαθή, κόκκινος & Κόκκινος, νίκη & Νίκη …

Οι παράγωγες λέξεις γράφονται στο θέμα ίδια με τις πρωτότυπες ή οι ριζικές τους, π.χ.: Κρήτη > κρητικός (με -η- και κεφαλαίο Κ ) ενώ κρίση, κριτής > κριτικός (με –ι-,και μικρό κ).

Οι παράγωγες λέξεις γράφονται στην κατάληξή με ένα από τα ομόφωνα γράμματα: ο & ω, ε & αι, ι & η & υ…, ανάλογα με το τι μέρος λόγου ή τύπος (= γένος, αριθμό και πτώση ή πρόσωπο) είναι το σημαινόμενο, πρβ π.χ. ότι τα ρήματα γράφονται με –ω,ει: καλώ,εις,εί… και τα πτωτικά με –ο,η/ι/οι: καλή, καλοί, Καλή…Η ονομαστική ενικού των ουδετέρων που λήγει σε φθόγγο ι γράφεται με το γράμμα –ι: φιλί, τυρί, γένι, .... η ονομαστική των θηλυκών με το γράμμα με –η: φίλη, φυλή, καλή, σοφή, κακή, νίκη, Νίκη.. και η ονομαστική πληθυντικού των αρσενικών με το γράμμα –οι: καλοί, σοφοί, κακοί....

Με τον τρόπο αυτό ο αναγνώστης αφενός βρίσκει τάχιστα την ετυμολογία κάθε λέξης = ρίζα, μέρος λόγου κλπ ή άλλως αν μιλούμε για ουσιαστικό ή επίθετο… ή αν μιλούμε για αρσενικό ή θηλυκό κπ και αφετέρου κάνουμε διάκριση των ομοήχων λέξεων, άρα πλήρη και σωστή κατανόηση, πρβ π.χ. καλώ (με –ω = ρήμα) & καλό (με –ο = επίθετο), αυτί (με –ι = ενικός ουδ. ουσιαστικού) & αυτοί (με -οι = πληθυντικός αρσεν. επιθέτου) & αυτή (με –η = ενικός θηλυκού επιθέτου)….

Β) Με το τι φθογγικό πάθος έχουν πάθει, αν έχουν πάθει, στο λόγο σχρησιμοποιώντας με κανόνες τα διπλά γράμματα: ττ, νν, τα προσηγορικά σημεία: τονικό σημαδι (‘), αποστρόφος (΄), διαλυτικά (¨) και τα σημεα στίξης, θαυμαστικό (!), ερωτηματικό(?) κλπ.

Με το τονικό σημάδι υποδείχνεται η τονιζόμενη συλλαβή, π.χ. έξοχη, εξοχή, άγια, αγία… , καθώς και η προφορά με συνίζηση, π.χ. μία & μια, δύο & δυο…

Με την απόστροφο υποδείχνεται η αποβολή φθόγγου, π.χ.: σόλα (παπουτσιού) & σε όλα > σ’ όλα , σούπα (φαγητό) & σου ‘πα (σου είπα)…

Με τα διαλυτικά υποδείχνεται η ασυναίρετη προφορά (= οι δίφθογγοι αϊ, εϊ, οϊ, οϋ σε σχέση με τα δίψηφα γράμματα αι, ει, οι, ου, βλέπε πιο κάτω), π.χ.: νέϊκος & θείος, σφαίρα και Μάϊος, όλοι & ολοϊδιος…

Με τα διπλά: νν, μμ… υποδείχνεται η αποβολή ( αφομοίωση) ημιφώνου: συ(ν)-ραπτω > συρράπτω, ε(ν)-νομος , συ(ν)-μαθητής > συμμαθητής… …

Περισσότερα βλέπε στο βιβλίο:

«ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΡΑΦΗΣ», Α. Κρασανάκη)

Σημειώνεται ότι:

1) Ομόηχες λέξεις και μάλιστα πάρα πολλές υπάρχουν και στις άλλες γλώσσες και για να διακρίνονται ακολουθούνται από τις γραφές τους διάφορα τεχνάσματα. Για παράδειγμα στις γραφές με λατινικούς χαρακτήρες οι λέξεις γράφονται είτε ως έχουν στην ελληνική, άσχετα αν εκεί προφέρονται κάπως αλλιώς, πρβ στην αγγλική τις λέξεις: Ευρώπη, τιταν.. = Europe (γιούροπ), titan (ταϊτάν).., είτε με πρόσθεση γραμμάτων, πρβ στην αγγλική τις λέξεις: «του» = two & too & to, «ράιτ» = rite, write, right.. με συνέπεια εκεί αφενός η γραφή να γίνει πάρα πολύ δύσκολη, γιατί πρέπει να θυμάσαι μια-μια την σωστή γραφή πολλών λέξεων και αφετέρου άλλα να γράφεις και άλλα να προφέρεις. Εκεί η κάθε γραπτή λέξη είναι κάτι όπως μια εικόνα που της αποδόθηκε μια συγκεκριμένη προφορά και σημασία.

2) Φθογγικά πάθη και μάλιστα πάρα πολλά συμβαίνουν και στις άλλες γλώσσες, όμως οι γραφές τους δε τα σημειώνουν.

Γ. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ - ΓΡΑΦΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ

Η Ελληνική Γλώσσα και η Ελληνική Γραφή πρέπει να γίνουν και πάλι διεθνείς ή επίσημες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τους εξής λόγους:

Α) Είναι οι πιο εύκολες και οι πιο τέλειες του κόσμου, όπως είδαμε πιο πριν, άρα μ’ αυτές μπορεί άνετα και γρήγορα να παταχθεί ο αναλφαβητισμός και η δυσλεξία, που μαστίζουν σήμερα ακόμη και χώρες που λέγονται πολιτισμένες. Ο αναλφαβητισμός και η δυσλεξία, σύμφωνα με τις έρευνες, οφείλονται και στο ότι πολλές γραφές είναι δύσκολες ή δυσνόητες.

Β) Είναι κεφαλαιώδους σημασίας για τον πανανθρώπινο πολιτισμό και τις αξίες του, γιατί αφενός χρησίμευσαν να δημιουργηθεί, εκφραστεί και καταγραφεί η πρώτη καλλιεργημένη και φιλοσοφημένη σκέψη του κόσμου, η αρχαία ελληνική, που σήμερα μας καθοδηγεί, και αφετέρου πάνω τους στηρίζονται όλες οι ευρωπαϊκές γλώσσες και γραφές: Λατινική - Ιταλική, Αγγλική, Γαλλική, Ρωσική, Βουλγάρικη κλπ.

Δεν υπάρχει σήμερα γλώσσα που να μην έχει ελληνικές λέξεις και ελάχιστες είναι αυτές που δεν στηρίζονται πάνω στην ελληνική ορθογραφία. Απλώς αντί για τους ελληνικούς χαρακτήρες χρησιμοποιούν τους ελληνο-λατινικούς.

Μεταφράζοντας οι άλλοι λαοί τα αρχαία ελληνικά επιστημονικά, λογοτεχνικά κ.τ.λ. συγγράμματα μετέφεραν στις γλώσσες τους εκτός από το ελληνικό πνεύμα και πάρα πολλές ελληνικές λέξεις.

Αμέτρητες είναι οι διεθνείς ελληνικές λέξεις, πρβ π.χ. μερικές στην Αγγλική: Ευρώπη - Europe, αλφάβητο - alphabet, Γραμματική- Grammar, συλλαβή - syllabus, γράμμα - grammar, δίφθογγοι - diphthongs, Olympia – Ολυμπία, Βίβλος- Bible, Βιβλιογραφία- Bibliography, Γεωγραφία- Geography, Ιστορία – History….

Δοκίμιο στην Αγγλική Γλώσσα του Πρύτανη του Πανεπιστημίου του Σικάγου κ. Ι. Καλαρά με λέξεις ελληνικές: Mathematic and geometric theorems and axioms, both practical and theoretic were analyzed by mathematicians. Alphanumeric systems with cryptic or mnemonic coding have been developed. Geometric schemes like the prism, the pyramid, the circle, the parallilogram and other isometric schemes like the pentagon, hexagon, octagon, are analyzed periodically. With diagrams, the periphery, the perimetry, the diameter and the dichotomy are studied.

Δ. ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΙΕΘΝΗΣ

Η Ελληνική Γλώσσα και η Ελληνική Γραφή ήταν διεθνείς από τους χρόνους του Μ. Αλέξανδρου μέχρι της πτώσης της Κωνσταντινούπολης. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Ελληνική Γλώσσα και η ελληνική Γραφή έπαψαν σιγά-σιγά να είναι διεθνείς και τα αρχαία κείμενα στην Ευρώπη κατά την περίοδο του Μεσαίωνα θεωρούντο ακατανόητα, κάτι όπως τα ιερογλυφικά.

Στη συνέχεια έγιναν διεθνείς γλώσσες η Γαλλική, η Αγγλική κ.α., όμως, επειδή είναι πάρα πολύ δύσκολες στην εκμάθησή τους, δεν έτυχαν μεγάλης διεθνούς αποδοχής.

Προ αυτού κάποιοι άνθρωποι των γραμμάτων πρότειναν την επαναφορά της αρχαίας Ελληνικής ή της Λατινικής ως διεθνούς γλώσσας. Ωστόσο η ιδέα αυτή απορρίφτηκε (λέγεται μάλιστα ότι σε ένα συνέδριο που έγινε για το σκοπό αυτό η απόρριψη έγινε με διαφορά μιας μόνο ψήφου) με το αιτιολογικό ότι και οι δυο γλώσσες είναι νεκρές και ως εκ τούτου δεν καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες. Παράλληλα ειπώθηκαν διάφορα ψεύδη, αυτά που θα δούμε πιο κάτω.

Έτσι κάποιοι άλλοι άνθρωποι των επιστημών (γιατροί, δικηγόροι κ.α.) προσπαθήσανε να λύσουν το πρόβλημα με τεχνητές γλώσσες και γραφές και έτσι προέκυψαν οι τεχνητές διεθνείς γλώσσες-γραφές: εσπεράντο, interlingua κ.α.

Οι γλώσσες αυτές στηρίζονται σε ρίζες-θέματα λέξεων από πολλές γλώσσες και κυρίως τη λατινική

Ωστόσο οι γλώσσες και οι γραφές αυτές, επειδή δεν είναι φυσικές, αποδείχθηκαν τελικά ότι το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να βοηθήσουν στη διεξαγωγή ενός απλού διαλόγου και τίποτα περισσότερο.

Επομένως, αφού υπάρχει η ανάγκη για καθιέρωση μια γλώσσας ως διεθνούς, η μόνη σωστή λύση είναι η καθιέρωση και πάλι της (νέας) ελληνικής ως διεθνούς.

Φυσικά η Ελληνική Γλώσσα δεν είναι νεκρή, αφού υπάρχει η Νέα Ελληνική, η οποία είναι καλύτερη και από την αρχαία, αφού κουβαλάει όλη την αρχαία κληρονομιά και συνάμα έχει δημιουργήσει και δικά της στοιχεία.

Ε. ΨΕΥΔΗ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ- ΓΡΑΦΗ

1. Είναι ψευδές ότι η νέα ελληνική γλώσσα είναι διαφορετική από την αρχαία, επειδή η αρχαία παραπάνω φθόγγους, αυτούς που γράφονται με τα γράμματα Ω, Υ, Η, καθώς και ότι η Ελληνική Γραφή είναι ιστορική, επειδή διασώζει τα γράμματα αυτά από συνήθεια, αν και συνέπεσαν με τα Ο, Ι, όπως αναφέρουν τα σημερινά σχολικά βιβλία.

Η αλήθεια είναι ότι η αρχαία και η νέα ελληνική γλώσσα είναι μια και η αυτή γλώσσα και απλώς τα γράμματα Ω = Ο, Ι = Η = Υ = ΟΙ = ΕΙ = ΥΙ, ΑΙ = Ε είναι παραλλαγές (ομόηχα γράμματα), κάτι όπως και τα κεφαλαία: Α, Β, Γ… και μικρά γράμματα: α, β, γ…, που μας χρησιμεύουν στη γραφή, για να υποδείχνουμε, βάσει κανόνων, την ετυμολογία (= τη ρίζα, το μέρος λόγου και τον τύπο) των λέξεων, ώστε στη γραφή να έχουμε βοήθεια στην κατανόηση των λέξεων και διάκριση των ομοήχων, πρβ π.χ. ότι τα ρήματα γράφονται με τα γράμματα –ω,εις,ει: καλό, καλείς, καλεί.…. και τα πτωτικά με –ο,η,οι: καλό, καλοί & καλεί & καλή, αγαθή & αγαθοί….,

Όπως βλέπουμε από τα πιο πάνω παραδείγματα με τη βοήθεια των ομόφωνων γραμμάτων: Ο(ο) & Ω(ω), Η(η) & Υ(υ) & Ι(ι)… διακρίνουμε οπτικά και τάχιστα τις ομόηχες λέξεις ή καταλαβαίνουμε για το αν μιλούμε για ρήμα ή ουσιαστικό ή επίθετο κ.τ.λ. ή αρσενικό ή θηλυκό ή κύριο ή κοινό όνομα κ.τ.λ. και δεν είναι αληθές ότι τα γράμματα Ω, Η, Υ είναι κατάλοιπα αρχαίων φθόγγων.

Άλλωστε, αν τα Ω, Η, Υ αντιπροσώπευαν αρχαίους φθόγγους, ελληνικούς ή φοινικικούς, τότε θα έπρεπε τα γράμματα αυτά να υπήρχαν και σε όλα τα αρχαία ελληνικά αλφάβητο που υπήρχαν πριν από το κοινό ή στο φοινικικό αλφάβητο, ενώ κάτι τέτοιο δε συμβαίνει.

2. Είναι ψευδές ότι την αρχαία εποχή τα: ΕΙ(ει), ΟΙ(οι), ΑΙ(αι), ΟΥ(ου) προφέρονταν όπως δείχνουν τα επιμέρους γράμματά τους, όπως αναφέρουν τα σχολικά βιβλία. Η πραγματική αλήθεια είναι ότι τα γράμματα αυτά είναι δίψηφα (θα μπορούσε να γράφονταν και με ένα μόνο ψηφίο, στη λατινική το ΟΥ γράφεται με το U) και έχουν επινοηθεί για τους ίδιους λόγους που επινοήθηκαν και τα Η(η) = Υ(υ) = Ι(ι), Ω(ω) = Ο(ο), δηλαδή για ετυμολογικούς λόγους, διάκριση ομόηχων κλπ.

Για τον ίδιο λόγο τα γράμματα αυτά υπάρχουν και στη Λατινική και γράφονται: ΕE(ee) = ΟΕ(oe) = i, AE(ae) = e, U(u): Phoenix, Graecia, mensae… Στην Ελληνική παίρνουν τόνο, αν τονίζονται, στο δεύτερο ψηφίο και προφέρονται ΕΙ = ΟΙ = ι, ΑΙ = ε, ΟΥ = u: θείος, αγαθοί, μαία, νους… και είναι κάτι διαφορετικό από τα ΕΙ, ΟΙ, ΑΙ, ΟΥ με διαλυτικά ή τονικό σημάδι στο πρώτο ψηφίο (κάτι που πολλές παραλείπεται και έτσι δημιουργείται σύγχυση). Τα τελευταία είναι δυο φθόγγοι, οι δίφθογγοι εϊ, οϊ, αϊ, οϋ: θεϊκός, Μάίος, ολόιδιος, προϋπόθεση.

3. Είναι ψευδές ότι τα μικρά γράμματα: α, β, γ… είναι για απλούστερη («επεσυρμένη») γραφή, όπως αναφέρουν κάποια βιβλία. Η πραγματική αλήθεια είναι ότι τα μικρά γράμματα είναι επινόηση κατά τη βυζαντινή περίοδο για βοήθεια στη διάκριση των προτάσεων μεταξύ τους και των κυρίων ονομάτων από τα κοινά, γράφοντας το αρκτικό γράμμα κάθε πρότασης και κάθε κυρίου ονόματος με κεφαλαίο, πρβ π.χ.: αγαθή & Αγαθή, καλή & Καλή, νίκη & Νίκη…

Η ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙ

ΛΑΤΙΝΟΓΕΝΕΙΣ ΓΡΑΦΕΣ

1. Η Λατινική Γραφή γράφει τις λέξεις όμοια σχεδόν με την ελληνική, δηλαδή φθογγικά και συνάμα ετυμολογικά με τα κεφαλαία: A, B, C.. και μικρά γράμματα: a, b, c…, καθώς και τις παραλλαγές Ι(i) = Υ(y) = ΕΕ(ee) = ΟΕ(oe), ΑΕ(ae) = E(e), Μ (m) & ΜΜ(mm),…. πρβ π.χ.: Italia, comma, mensa – mensae…

Στη Λατινική Γραφή δεν υπάρχουν τα ομόηχα γράμματα Ω(ω), Η(η) με τα οποία διακρίνονται βασικά τα ρήματα από τα πτωτικά, το τονικό σημάδι και τα προσηγορικά ( ορθογραφικά) σημεία (τονικό σημάδι, διαλυτικά, απόστροφος κλπ), επειδή αυτά επινοήθηκαν μετά που οι Λατίνοι αντέγραψαν το ελληνικό αλφάβητο. Έτσι η Λατινική γραφή είναι πιο εύκολη από την ελληνική, όμως υποδεέστερης αξίας.

2. Οι σημερινές γραφές που χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο (Αγγλική, Γαλλική κλπ. ) είναι ιδιόμορφες. Λέγονται ιστορικές, επειδή πολλές λέξεις τις γράφουν όπως ακριβώς γράφονται είτε παλιότερα είτε στην αρχαία ελληνική και λατινική γραφή.

Ειδικότερα στις γραφές αυτές κάποιες λέξεις γράφονται όπως έχουν φθογγικά, π.χ. on, America, sent …. και οι άλλες είτε με πρόσθεση κάποιου τυχαίου γράμματος, π.χ.: «του» = two & too & to, «ραίτ» = write & right …. είτε ως έχουν φωτογραφικά στην Ελληνική ή Λατινική Γραφή, άσχετα αν εκεί μπορεί και να προφέρονται κάπως αλλιώς, πρβ π.χ. ελληνικά: Ευρώπη, τιτάν, μυθολογία… = αγγλικά: Europe (γιουροπ), titan (ταιταν), mythology … Συνέπεια του γεγονότος αυτού ήταν εκεί άλλα να βλέπεις και άλλα να διαβάζεις , αλλά και οι γραφές αυτές να γίνουν πάρα πολύ δύσκολες στην εκμάθησή τους, γιατί πρέπει εδώ να θυμούμαστε ως ζωγραφιά και από μνήμης μια-μια τη σωστή γραφή των λέξεων.

Σημειώνεται ότι:

1) Στη Λατινική Γραφή για υπόδειξη της ετυμολογίας πολλών λέξεων χρησιμοποιούνται και κάποια ομόηχα σύμφωνα, τα: Q = C = Κ, F = PH, V = W …, όπου και π.χ. με το γράμμα F(f) γράφονται οι λέξεις λατινικής καταγωγής: Forum, Forza.. και με το PH(ph) τις ελληνικής: pharmacy, Phaedon,…

2) Στην Ελληνική Γραφή δεν υπάρχουν τα γράμματα B(b), D(d), G(g), επειδή είναι για συμπλέγματα που στην ελληνική γράφονται αναλυτικά: ΜΠ(μπ), ΓΚ(γκ)/ΝΚ(νκ), ΝΤ(ντ). Τα γράμματα Β(β), Γ(γ), Δ(δ) της Ελληνικής Γραφής δε υπάρχουν στη λατινική. Εκεί ΤΗ(th)= Δ(δ) ή Θ(θ) και J(i) ή Υ(Y) = Γ(γ).

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ’

Η ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΗ ΓΡΑΦΗ

Α. Η ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΗ ΓΡΑΦΗ Ή ΙΕΡΟΓΛΥΦΙΚΑ

Η αιγυπτιακή γραφή ή ιερογλυφικά είναι μια από τις παλιότερες γραφές. Σ’ αυτήν αρχικά τα γράμματα ήσαν πιστές εικόνες ζώων ή πραγμάτων (η αιτία που φαίνεται ως ιδεογραφία, ενώ δεν είναι, είναι φθογγογραφία) και μετά το απλοποιημένο - απλουστευμένο ιδεογράφημά τους. Το πρώτο στάδιο λέγεται Ιερατική Γραφή και το δεύτερο Δημοτική. Οι επιγραφές στα αρχαία Ιερά της Αιγύπτου ονομάζονται ιερογλυφικά, επειδή έγιναν με σκάλισμα από ιερείς.

Η γραφή του κύριου ονόματος ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ στα ιερογλυφικά

Οι πρότυπες λέξεις και το σχήμα των γραμμάτων του αλφάβητου των ιερογλυφικών (βλέπε πίνακα) έχει ως εξής: Α = αετός, Β = πόδι, D = χείρα, F = φίδι, m = κουκουβάγια, Λ = λιοντάρι…

Στα ιερογλυφικά:

Α) Οι λέξεις γράφονται σε στήλες ή σε γραμμές από δεξιά προς αριστερά, δηλαδή αντίθετα ως προς την ελληνική.

Β) Υπάρχουν γράμματα μόνο για τα σύμφωνα και τα μακρά φωνηέντα. Τα απλά ή βραχέα φωνηέντα α, ε, ο, ι, ου γράφονται με σημεία, δηλαδή με πιο μικρά γράμματα σε σχέση ως προς τα άλλα, που μπαίνουν πάνω ή κάτω από τα σύμφωνα που προφέρονται με φωνήεν. Μακρά φωνηέντα λέγονται τα δυο ας, εε, ιι, ου, οο, όπως π.χ. στις λέξεις: Αβραάμ, Βηθλεεμ, Σιιν, Σουουν, νοος… Ως σύμφωνα λογίζονται και τα συμπλέγματα: μπ, ντ, γκ, κσ = λατινικά b, d, g , χ

Γ) Υπάρχουν γράμματα και για πολλές συλλαβές και λέξεις, που είναι κάτι όπως στην ελληνική τα: δρ = διδάκτωρ, κ. = κύριος, + = ιερέας…

Δ) Για διάκριση κάποιων ομοήχων λέξεων ακολουθούνται διάφορα τεχνάσματα, όπως τα εξής:

α) Τα κύρια ονόματα: Νίκη, Αγαθή, Κρασανακης … μπαίνουν μέσα σε τετράγωνο, για τη διάκρισή τους από τα ομόηχα κοινά, κάτι που στην ελληνική γίνεται με τα κεφαλαίο και μικρά γράμματα, π.χ. νίκη & Νίκη, αγαθή & Αγαθή…

Αιγυπτιακά

ΑΛΕΚΣΝΤΡΣ

= Αλέξανδρος

β) Υπάρχουν προσδιοριστικά γράμματα, κάτι ως το: + Νκς = Δεσπότης Νίκος, και τα επίθετα-ιδιότητες γράφονται συντετμημένα, κάτι ως τα σημερινά: κ. Νκ = Κυρία Νίκη, π. Νκς = παπάς Νίκος,

Β. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΕΛΛ. ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ

Ο Πλάτωνας, σχετικά με τον εφευρέτη των γραμμάτων, λέει τα εξής (σε νέα ελληνική από τις εκδόσεις «Κάκτος»):

«Επειδή φωνήν άπειρον κατενόησεν είτε τις Θεός είτε και Θειος άνθρωπος, ως λόγος εν Αιγύπτω Θευθ τινά τούτον γενέσθαι λέγων, ος πρώτος τα φωνήεντα εν τω απείρω κατενόησεν….» (Πλάτων, «Φίληβος 18 c»)

«Άκουσα λοιπόν να λένε ότι γύρω από την Ναύκρατι της Αιγύπτου γεννήθηκε κάποιος από τους εκεί θεούς, στον οποίο ανήκει και το ιερό πτηνό που ονομάζουν Ίβη. Το όνομά μάλιστα του Θεού αυτού είναι Θευθ. Λένε λοιπόν ότι αυτός πρώτος ανακάλυψε τους αριθμούς και τους λογαριασμούς ( αρίθμηση) και την γεωμετρία και την αστρονομία και ακόμη το παιγνίδι με τους πεσσούς και το παιγνίδι με τους κύβους και επί πλέον τα γράμματα. Και καθώς τότε ήταν βασιλεύς όλης της Αιγύπτου ο Θαμούς, κοντά στη μεγάλη πόλη της επάνω χώρας (της Άνω Αιγύπτου), που οι Έλληνες την ονομάζουν Αιγυπτιακές Θήβες και τον θεό της Άμμωνα, αφού ήλθε σ’ αυτόν ο Θευθ του επέδειξε τις εφευρέσεις του και υπεστήριξε ότι πρέπει να διαδοθούν στους άλλους Αιγυπτίους. ………….Όταν έφθασε στην περίπτωση του γραπτού λόγου, είπε ο Θευθ, «αυτή λοιπόν η μάθηση, βασιλιά μου, θα καταστήσει τους Αιγυπτίους περισσότερο σοφούς και με πιο καλό μνημονικό, γιατί ευρέθη το φάρμακο για την μνήμη και την σοφία». Και κείνος απήντησε: «Εφευρετικότατε Θευθ, άλλος έχει την δύναμη να εφευρίσκει τα σχετικά με τις τέχνες, άλλος όμως να κρίνει, πόσο θα βλάψουν και πόσο θα ωφελήσουν εκείνους, που πρόκειται να τις χρησιμοποιήσουν. Και εσύ τώρα, επειδή είσαι ο πατέρας των γραμμάτων, εξ αιτίας προσωπικού σου ενδιαφέροντος ανέφερες το αντίθετο απ΄όσα μπορεί αυτή η τέχνη των γραμμάτων. ….ί». (Πλάτων, «Φαίδρος 274 - 275»)

Και επειδή ο Πλάτωνας είπε τα ως άνω, σήμερα κάποιοι ισχυρίζονται ότι τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου είναι έργο των Αιγυπτίων, οι οποίοι σχημάτισαν το αλφάβητο από τα εξής ιδεογράμματα: Α = αετός - άλφα, Β = πόδι = βήτα, D = χείρα, F = φίδι, όφις, m = κουκουβάγια, Λ = λιοντάρι… (βλέπε πίνακα)

Ωστόσο αυτό είναι ένα λάθος συμπέρασμα, γιατί:

1) Άλλο το ελληνικό αλφάβητο και ο επινοητής του και άλλο το Αιγυπτιακό και ο επινοητής του. Ο Αιγυπτιακός μύθος μιλά για το ποιος ήταν ο εφευρέτης του Αιγυπτιακού αλφάβητου και όχι του ελληνικού . Έπειτα εδώ ο Πλάτωνας λέει ότι άκουσε να λένε και όχι ότι διαπίστωσε ο ίδιος.

ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΙΕΡΑΤΙΚΗΣ

- HIEROGLYPHICS

2) Η Αιγυπτιακή γραφή είναι μια πάρα πολύ παλιά γραφή, παλαιότερη και από τη σημερινή ελληνική γραφή, και από αυτήν έχουν προκύψει πολλές άλλες γραφές (Φοινικική, Αραβική κ.α.) και ως εξ αυτού κάποιοι λαοί θα λένε, και σωστά, ότι οι Αιγύπτιοι ανακάλυψαν πρώτοι τα γράμματά τους. Ωστόσο το ότι ισχύει αυτό δεν σημαίνει και ότι η ελληνική γραφή έχει προήλθε από την Αιγυπτιακή, όπως υποθέτουν μερικοί. Θα ίσχυε αυτό, αν οι δυο γραφές είχαν και τα ίδια (τουλάχιστον σε ποσότητα) γράμματα και τον ίδιο τρόπο (σύστημα, μηχανισμό) γραφής. Κάτι που δεν ισχύει, γιατί:

Α) Τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου δεν είναι εικόνες ζώων ή πραγμάτων, όπως συμβαίνει στην Αιγυπτιακή γραφή (βλέπε πίνακα ιερογλυφικού αλφάβητου) και οι πρότυπες λέξεις του ελληνικού αλφάβητου είναι διαφορετικές από αυτές του Αιγυπτιακού.

Β) Η αιγυπτιακή γραφή είναι φθογγική και μόνο γραφή. Έχει γράμματα για τα σύμφωνα και τα μακρά φωνήεντα και σημεία για τα βραχέα φωνηέντα, κάτι ως γίνεται στην εβραϊκή και Φοινικική γραφή. Απλώς στην Αιγυπτιακή γραφή τα γράμματα είναι πιστές σχεδόν εικόνες όντων, ενώ στη Φοινικική είναι το απλοποιημένο ιδεόγραμμά τους. Αντίθετα η ελληνική γραφή είναι φθογγική και συνάμα ετυμολογική. Σ’ αυτήν υπάρχουν:

α) Τα κεφαλαία και μικρά γράμματα: Α(α), Β(β), Γ(γ) …, με τα οποία διακρίνονται οι περίοδοι και τα κύρια ονόματα από τα κοινά, π.χ.: νίκη & Νίκη, αγαθή & Αγαθή…

β) Τα ομόφωνα γράμματα: ο & ω, η & υ & ι & οι… με τα οποία, βάσει κανόνων, υποδείχνουμε στη γραφή την ετυμολογία των λέξεων, δηλαδή αν αυτό που μιλούμε είναι αρσενικό ή θηλυκό, ουσιαστικό ή επίθετο κ.τ.λ., ώστε να έχουμε βοήθεια και στην κατανόηση των λέξεων (εύρεση της έννοιας των λέξεων) και διάκριση των ομοήχων, πρβ π.χ.: καλώ & καλώ, καλό & καλό, καλός & καλώς ..

γ) Τα ορθογραφικά σημεία (τονικό σημάδι, διαλυτικά και απόστροφο) με τα οποία σημειώνονται οι τονιζόμενες και άτονες συλλαβές και τα φθογγικά πάθη των λέξεων στον λέγο (= η προφορά με έκθλιψη, με συναίρεση, με αποκοπή, με συνίζηση κ.τ.λ.), πρβ π.χ.: πότε & ποτέ, μία και μια, σε όλα & σ’ όλα & σόλα, θεϊκός & θείος, υιός & δυϊκός, ότι & ό,τι…

Επιγραφή με ιερογλυφικά. ΟΜΠΟΣ, KAWN UMBU

Επιγραφή με ιερογλυφικά και Ελληνικά επι εποχής Πτοιλαιμαίου (Μουσείο Αλεξάνδρειας)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ’

ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Α. Η ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Στη φοινικική γραφή υπάρχουν γράμματα μόνο για τα σύμφωνα και τα μακρά φωνηέντα, κάτι ως γίνεται σήμερα στην Εβραϊκή και Αρχαία Αιγυπτιακή.

ΦΟΙΝΙΚΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ

Ως σύμφωνα λογίζονται εδώ και τα συμπλέγματα μπ, γκ/νκ, ντ, κς, που στη λατινική γράφονται με τα γράμματα b, G, D, X.

Βραχέα φωνήεντα λέγονται τα: α, ε, ου, ι, ο και μακρά φωνηέντα τα δυο αα, ιι, ουου, εε, οο (τέτοια γράμματα δεν υπάρχουν στην Ελληνική και Λατινική Γραφή), όπως π.χ. στις λέξεις Ισ-αα-κ, Σ-ιιν-, σ-ουου-ν, Βηθλ-εε-μ..

Στο φοινικικό αλφάβητο υπάρχουν 22 γράμματα από τα οποία τρία, τα: alef, ayin, yod είναι για τα μακρά φωνήεντα και τα υπόλοιπα για τα σύμφωνα.

Τα γράμματα του φοινικικού αλφάβητου, όπως και στα ιερογλυφικά, έχουν όνομα και σχήμα (όχι την εικόνα, αλλά το ιδεόγραμμά του) ενός ζώου ή πράγματος ως εξής: alef = κεφαλή βοδιού, beth = οικία, gimel = καμήλα, daleth = θύρα he = άγνωστο, βαβ = καρφί, ζαγιν = όπλο, χεθ = περίβολος, tεθ = φράκτης, ιοντ = χείρα, καφ = παλάμη, Λαμεντ = βούκεντρο (μαστίγιο), μεμ = ύδωρ, νουν = ιχθύς ή φίδι, σαμεξ = άγνωστο, αγιν = μάτι, πε = στόμα, σαδε = άγνωστο, κοφ = άγνωστο, ρες = κεφάλι, σιμ = δόντι, ταβ = σημείο.

Στη Φοινικική γραφή:

1) Οι λέξεις γράφονται σε γραμμές από δεξιά προς αριστερά, δηλαδή ίδια με την Αιγυπτιακή και αντίθετα ως προς την Ελληνική.

2) Τα φωνηέντα α, ε, ο, ου, ι σημειώνονται όχι με γράμματα, όπως συμβαίνει στην Ελληνική, αλλά σημεία (= κουκίδες ή γραμμούλες), κάτι όπως συμβαίνει στην Εβραϊκή, που πολλές φορές παραλείπεται η σημείωση τους και κάτι όπως γίνεται στην Ελληνική με τα: κλπ, πρβ, π.χ. …..

Όταν έχουμε σύμφωνο με φωνήεν, π.χ. βα- , το σημείο του φωνήεντος μπαίνει πάνω ή κάτω από το γράμμα του συμφώνου. Όταν έχουμε φωνήεν χωρίς σύμφωνο, π.χ. α-λφα, μπαίνει το ανάλογο σημείο του φωνήεντος πριν από το σύμφωνο ή το γράμμα άλεφ και πάνω από αυτό το ανάλογο σημείο του φωνήεντος. Όταν έχουμε δυο συνεχόμενα φωνήεντα, π.χ. π.χ. ABR-AA-M , AA-RON, μπαίνει το ανάλογο γράμμα από τα μακρά φωνηέντα ή το γράμμα αλεφ με ανάλογο σημείο.

3) Τα γράμματα beth, gimel, daleth είναι για τα συμπλέγματα φθόγγων μπ, γκ/γγ, ντ, άρα είναι όπως ακριβώς τα λατινικά b, d, g, z και όχι όπως τα ελληνικά: β-ήτα, γ-άμα, δ-έλτα. Τα φοινικικά γράμματα beth, gimel, daleth, με μια κουκίδα πάνω ή κάτω από αυτά προφέρονται β, γ, δ, κάτι όπως συμβαίνει και στην Αραβική. Επίσης στη Φοινικική γραφή τα γράμματα teth, Zante προφέρονται Τ, Τσ/Τζ και με μια κουκίδα πάνω ή κάτω από αυτά προφέρεται ως Θ, Ζ.

4) Δεν υπάρχουν κεφαλαία και μικρά γράμματα, ούτε και προσηγορικά σημεία (= το τονικό σημάδι, τα διαλυτικά, η απόστροφος και τα σημεία στίξης), που υπάρχουν στην ελληνική.

Σημειώνεται επίσης ότι:

1) Στη φοινικική γραφή υπάρχουν μερικές παραλλαγές συμφώνων, όπως το Κ = Q, j = Ι κ.α., κάτι όπως και στο λατινικό αλφάβητο.

2) Επειδή στη Φοινικική γραφή, όπως και στην ιερατική, παραλείπεται η τοποθέτηση των σημαδιών για τα βραχέα φωνήεντα, σήμερα δεν μπορούμε να δούμε πώς επακριβώς προφέρονταν οι λέξεις που βλέπουμε στις αρχαίες επιγραφές των Φοινίκων. Αυτό, επειδή δεν έχουμε ακούσει και την προφορά τους, ώστε να εικάσουμε ποια πιθανόν φωνήεντα είχαν.

3) Επειδή η Φοινικική είναι παλιότερη της σημερινής Ελληνικής (αλφαβητικής) Γραφής και επειδή μερικά τους γράμματα μοιάζουν, πολλοί νομίζουν ότι και οι Έλληνες πήραν τα γράμματα από τους Φοίνικες, ενώ δεν είναι έτσι, όπως θα δούμε πιο κάτω.

ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Ε. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΕΛΛ. ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ

Ο Ηρόδοτος, σχετικά με την ελληνική γραφή, αναφέρει τα εξής: 

«Οι δε Γεφυραίοι, οι οποίοι ήσαν οι Φονιάδες του Ίππαρχου, καθώς λένε αυτοί ήσαν από την Ερέτριαν, όμως, όπως εγώ υπολογίζω, αυτοί ήσαν Φοίνικες που ήρθαν μαζί με τον Κάδμο από τη Φοινίκη και κατοίκησαν στη χώρα που τώρα λέγεται Βοιωτία λαμβάνοντας ως μερίδιο την Τανάγρα. Από εκεί οι Γεφυραίοι διώχθηκαν από τους Βοιωτούς και κατέφυγαν στην Αθήνα. Οι Αθηναίοι τους δέχθηκαν ως πολίτες με περιορισμούς, επειδή έκαναν πολλά αξιόποινα πράγματα που το ακατανόμαστό τους δεν μου επιτρέπει να τα πω. Οι Φοίνικες δε αυτοί, αυτοί που ήρθαν μαζί με τον Κάδμο και μέρος τους ήσαν οι Γεφυραίοι, πολλά και διάφορα μέρη κατοικήσαντες σ' αυτήν την χώρα (την Βοιωτία), εισήγαγαν και τη διδασκαλία στους Έλληνες και μάλιστα τα γράμματα, που δεν ήταν πριν γνωστά τους, νομίζω, αφού οι Φοίνικες λέγεται ότι είναι αυτοί που ανακάλυψαν τα γράμματα και οι Έλληνες στον χρόνο συγχρόνως με την αλλαγή της γλώσσας (της φωνής) τους μετέβαλαν και την διάταξη των γραμμάτων ("τον ρυθμόν"). Διαβιούντες τότε οι Ίωνες με τους Γεφυραίους παρέλαβαν από αυτούς τα γράμματα και λίγα απ' αυτά τα μεταρρύθμισαν και ως απ' αυτό, και δικαίως, τα μεταρρυθμισμένα, τα ονόμασαν Ιωνικά, μια και ήταν δικής τους εφεύρεσης και τα υπόλοιπα Φοινικικά ως εισαγωγής από τους Φοίνικες.... .... Εγώ ο ίδιος είδα Καδμήϊα γράμματα στο ιερό του Απόλλωνα του Ισμηνίου στη Θήβα της Βοιωτίας σε επιγραφές που στηρίζονταν σε τρίποδες, πολλά από τα οποία ήσαν όμοια με τα Ιωνικά….» (Ηρόδοτος, Tερψιχόρη 57 – 5)

…………………………………………………………..

«Οι δε Γεφυραίοι, των ήσαν οι φονέες οι Iππάρχου, ως μεν αυτοί λέγουσι, εγεγόνεσαν εξ Ερετρίης την αρχήν, ως δε εγώ αναπυνθανόμενος ευρίσκω, ήσαν Φοίνικες των συν Κάδμω απικομένων Φοινίκων ες γην την νυν Βοιωτίην καλεομένην, οικεον δε της χώρης ταύτης απολαχόντες την Ταναγρικήν μοίραν. Εντευθεν δε, Καδμείων πρότερον εξαναστάντων υπ' Αργείων, οι Γεφυραιοι ούτοι δευτέρα υπό Βοιωτών εξαναστάντες ετράποντο επ' Αθηνέων. Αθηναιοι δε σφεας επί ρητοισι εδέξαντο σφέων αυτων πολιήτας, πολλών τεων και ουκ αξιαπηγήτων επιτάξαντες εργεσται. Οι δε Φοίνικες ούτοι, οι συν Κάδμω απικόμενοι, των ήσαν οι Γεφυραιοι, άλλα τε πολλά οικίσαντες ταύτην την χώρην εσήγαγον διδασκαλία ες τους Έλληνες και δη τα γράμματα, ουκ εόντα πριν Ελλησι ως εμοί δοκέειν, πρώτα μεν τοισι και άπαντες χρέωνται Φοίνικες΄ μετά δε χρόνου προβαίνοντες άμα τη φωνή μετέβαλον και τον ρυθμόν των γραμμάτων. Περιοίκεον δε σφεας τα πολλά των χώρων τούτων τον χρόνον Ελλήνων Ίωνες", οι παραλαβόντες διδαχή παρά των Φοινίκων τα γράμματα, μεταρρυθμίσαντές σφεων ολίγα εχρέωντο, χρεώμενοι δε εφάτισαν, ώσπερ και το δίκαιον έφερε εσαγόντων Φοινίκων ες την Ελλάδα, φοινικήϊα κεκλησθαι.... ίδον δε και αυτός Καδμήϊα γράμματα εν τω ιρω του Απόλλωνος του Ισμηνίου εν Θήβησι τησι Βοιωτων επί τρίποσι τρισί εγκεκολαμμένα, τα πολλά ομοια εόντα τοισι Ιωνικοισι»... (Ηρόδοτος, Tερψιχόρη 57 - 59)

…………………………………………………………………………….

Επομένως ο Ηρόδοτος (Τερψιχόρη 57 – 59), σχετικά με την ελληνική γραφή, αναφέρει ότι επειδή βλέπει στο ελληνικό αλφάβητο μερικά γράμματα να μοιάζουν με τα Φοινικικά και κάποια άλλα να μην υπάρχουν στο φοινικικό αλφάβητο, υποθέτει ότι αρχικά οι Έλληνες δεν είχαν γραφή και μετά, όταν ήρθαν οι Φοίνικες και έκτισαν τη Θήβα στη Βοιωτία, χρησιμοποίησαν και αυτοί το φοινικικό αλφάβητο, το οποίο μεταρρύθμισαν μετά, επειδή στο μεταξύ άλλαξε η γλώσσα τους κ.τ.λ.

Ωστόσο, επειδή εδώ ο Ηρόδοτος μιλά με το νομίζω («ως δε εγώ αναπυνθανόμενος ευρίσκω», «ως εμοι δοκέειν»), για να πειστούμε τελικά εάν πράγματι αυτά που λέει ο Ηρόδοτος είναι σωστά ή όχι, πρέπει από τη μια να συγκρίνουμε την Ελληνική με τη Φοινικική Γραφή και από την άλλη να ανατρέξουμε στις άλλες αρχαίες πηγές, για να δούμε τι λένε αυτές σχετικά με αυτά που λέει εδώ ο Ηρόδοτος. Και κάνοντας αυτό βλέπουμε ότι:

1. Το Πάριο χρονικό, ο Διόδωρος (Μ, Απόσπασμα 3 και 1, 23-24 και 28-29), ο Εκαταίος Μιλήσιος (Στράβων 7, 321), ο Ηρόδοτος (Α 54 – 58 κ.α) κ.α., αναφέρουν ότι οι Φοίνικες, οι Δαναοί και οι Εβραίοι πριν από τα Τρωικά, συγκεκριμένα το 1500 π.Χ., διώχτηκαν από την Αίγυπτο και από αυτούς οι Εβραίοι πήγαν στην Ιουδαία, οι Δαναοί στη Ρόδο και από εκεί στην Πελοπόννησο και οι Φοίνικες στη χώρα που από το όνομά τους ονομάστηκε Φοινίκη. Από εκεί μετά κάποιοι Φοίνικες με αρχηγό τον Κάδμο πήγαν το έτος 1519 π.Χ. στη Βοιωτία και έκτισαν τη Θήβα ή Καδμεία. Επομένως ο Ηρόδοτος έχει δίκιο που λέει ότι είδε επιγραφές με φοινικικά γράμματα στη Θήβα, αφού οι αρχαίοι Θηβαίοι ήσαν Φοινικικής καταγωγής. Μετά έπαθαν επιμειξία με τους Έλληνες.

2. O Αριστοτέλης (Αθηναίων Πολιτεία, κεφ.18), ο Θουκυδίδης (Α, 20-21 , Στ 53 - 60), ο Πλάτων (Ίππαρχος 229 b – e), το Ψήφισμα Δημοφώντος (Ανδοκίδης, "Περί των μυστηρίων" 96 - 98) αναφέρουν ότι ο Ίππαρχος ήταν γιος του τύραννου των Αθηνών Ιππία και ανώμαλος σεξουαλικά, ο οποίος δολοφονήθηκε από τους αδελφούς Αρμόδιο και Αριστογείτονα κατά το κίνημα των δημοκρατικών εναντίων των τυράννων και γι αυτό οι δημοκρατικοί Αθηναίοι τελούσαν στη μνήμη τους αθλητικούς αγώνες. Επομένως δεν είναι έτσι όπως ακριβώς αναφέρει τα πράγματα ο Ηρόδοτος για τους Γεφυραίους. Ειδικότερα ο Πλούταρχος («Περί Ηροδότου Κακοήθειες») αναφέρει ότι ο Ηρόδοτος είναι μεν καλός συγγραφέας, όμως τα όσα λέει για τους καταγόμενους από Θήβα (Κάδμο και τους Γεφυραίους Φοίνικες), δηλαδή ότι δεν ήσαν Έλληνες ή ότι έκαναν ακατονόμαστα πράγματα στην Ελλάδα, είναι κακοήθειες, που τις λέει επειδή οι Θηβαίοι μήδισαν στα Περσικά και έτσι είναι σαν να τους εκδικείται.

3. Στην Ελληνική Γραφή υπάρχουν κάποια γράμματα που είναι όμοια με τα φοινικικά και κάποια άλλα γράμματα που δεν είναι. Επομένως έχει δίκιο ο Ηρόδοτος που λέει ότι στην Ελληνική Γραφή υπάρχουν κάποια γράμμα που μοιάζουν με τα φοινικικά, άρα αυτά είναι Φοινικικής προέλευσης και κάποια άλλα που δεν μοιάζουμε με τα φοινικικά, άρα αυτά είναι ελληνικής επινόησης (ο Ηρόδοτος δεν αναφέρει ποια συγκεκριμένα γράμματα μοιάζουν με τα φοινικικά ή ποια γράμματα επινόησαν οι Έλληνες,).

Ωστόσο αυτό δε σημαίνει και ότι οι Έλληνες πήραν από τους Φοίνικες τα γράμματα ή ότι οι Έλληνες δεν είχαν γραφή πριν έρθουν οι Φοίνικες στην Ελλάδα και ως εξ αυτού πήραν το φοινικικό αλφάβητο και με τον καιρό το άλλαξαν κάπως, επειδή άλλαξε η φωνή τους, όπως νομίζει ο Ηρόδοτος, αφού:

Α) Οι Φθόγγοι δεν αλλάζουν στο χρόνο, αλλάζουν μόνο οι φθογγικές συνθέσεις των συστατικών στοιχείων των λέξεων (θέμα ή ρίζα και κατάληξη) με πρόσθεση, αφαίρεση, εναλλαγή και μετάθεση φθόγγου ή φθόγγων, π.χ.: δένδρον > δέντρο, κόνις > σκόνη, πυρία > σπύρτα, Βενετία > Ενετία. μέρη > μέλη….. Αν ήταν έτσι, τότε θα είχε αλλάξει και άλλη φορά το αλφάβητο. Οι φθόγγοι είναι κάτι όπως τα στοιχεία οξυγόνο, υδρογόνο, δηλαδή αναλλοίωτοι και συγκεκριμένοι.

Β) Τα αρχαιολογικά ευρήματα φανερώνουν ότι οι Έλληνες είχαν γραφή και πριν έρθουν οι Φοίνικες το 1519 π.Χ. στην Ελλάδα, αυτή που ονομάζουμε σήμερα Γραμμική, και η γραφή αυτή συνεχίστηκε και μετά, τουλάχιστον μέχρι το 1200 π.Χ..

Δ) Η ανάλυση της Ελληνικής και της Φοινικικής γραφής δείχνει, όπως θα δούμε πιο κάτω, ότι οι Έλληνες δεν προσάρμοσαν το φοινικικό αλφάβητο στις φθογγικές αλλαγές της γλώσσας τους, όπως νόμισε ο Ηρόδοτος, αλλά δημιούργησαν ένα νέο σύστημα γραφής στις ανάγκες που απαιτεί μια σωστή γραφή στο οποίο υπάρχουν πολλών ειδών γράμματα και μερικά εξ αυτών έχουν παρθεί και από Φοινικικό.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Μελετώντας την Ελληνική και Φοινικική γραφή βλέπουμε ότι:

1) Η Φοινικική Γραφή έχει γράμματα μόνο για τα σύμφωνα και σημεία για τα φωνηέντα, άρα οι Φοίνικες δεν έχουν καμιά σχέση με τα 7 γράμματα των φωνηέντων: Α, Ε, Ι, Ο, Ω, Η, Υ του ελληνικού αλφάβητου.

2) Τα φοινικικά γράμματα «μπεθ, γκιμελ, ντάλεθ», αν και μοιάζουν κάπως με τα ελληνικά «βήτα, γάμα, δέλτα», δεν υπάρχουν στην ελληνική (υπάρχουν μόνο στη λατινική, είναι τα B, G, D), γιατί παριστάνουνε συμπλέγματα, που στην ελληνική γράφονται αναλυτικά: ΜΠ, ΓΓ/ΝΚ, ΝΤ, ενώ με τα ελληνικά γράμματα Β-ήτα, Γ-άμα, Δ-έλτα γράφονται οι φθόγγοι β, γ, δ. Επομένως οι Φοίνικες δεν έχουν σχέση με τα ελληνικά γράμματα Β(β), Γ(γ), Δ(δ).

3) Τα ελληνικά γράμματα Γ, Δ, Θ, Ζ, Ψ δεν υπάρχουν στη Φοινικική ούτε και στη Λατινική, άρα και αυτά τα γράμματα είναι ελληνικής επινόησης. Στη Φοινικική, όπως και στην Αραβική Γραφή, το γράμμα «νταλ» (= D) με κουκίδα πάνω από αυτό = ο φθόγγος δ, το γράμμα «Τα» (= T) με κουκίδα πάνω από αυτό = φθόγγος θ, το γράμμα «χα» (= h) με κουκίδα πάνω από αυτό = φθόγγος γ και το γράμμα Ζαντε (= Ζ) με κουκίδα = ο φθόγγος ζ. Στη Λατινική γραφή Ζ = ζ ή τσ/τζ, W ή V = β, Τh = δ ή θ, Υ ή J = Γ.

Επομένως, αφού στην Ελληνική Γραφή δεν υπάρχουν τα φοινικικά B, G, D (στην ελληνική γράφονται με τα ΜΠ, ΓΓ, ΝΤ) και στη Φοινικική δεν υπάρχουν τα γράμματα Γ, Δ, Θ, Ζ, Ψ, Α, Ε, Η, Υ, Ο, Ω, Ι, καθώς και τα δίψηφα ΟΙ(= οe), ΕΙ(= ee), ΟΥ(= U), ΑΙ(= ae), άρα κοινά γράμματα στις δυο γραφές (και αυτό μόνο επί εποχής Ηρόδοτου) είναι μόνο τα: Μ, Ν, L, R, Σ, Κ, h, Τ, Π, V, F, Ξ, δηλαδή 12 από τα 24 ψηφία ή από τα 28 (μαζί με τα δίψηφα) γράμματα του αρχαίου ελληνικού αλφάβητου.

Σημειώνεται ότι η Ελληνική Γραφή μετά που πέθανε ο Ηρόδοτος επινόησε και τα εξής: α) Τα κεφαλαία και μικρά γράμματα: Α(α), Β(β), Γ(γ)… που μαζί με τις παραλλαγές (ομόφωνα γράμματα): Ω(ω) = Ο(ο), Ε(ε) = ΑΙ(αι), Ι(ι) = Η(η) = Υ …. ),… γίνεται καλύτερα η υπόδειξη της ετυμολογίας (της ρίζας ή της προτύπου λέξης μιας παράγωγης, του μέρους λόγου και του τύπου) των λέξεων, πρβ π.χ.: νίκη & Νίκη, καλή & καλοί & καλεί & Καλή (όνομα)….β) Τα προσηγορικά σημεία (τονικό σημάδι, διαλυτικά, απόστροφο, σημεία στίξης) με τα οποία σημειώνονται οι τονιζόμενες συλλαβές, η χροιά φωνής και τα φθογγικά πάθη των λέξεων στο λόγο, π.χ. λίγ’ απ΄όλα, σου ‘πα, πότε? Ποτέ!

Επομένως η σημερινή ελληνική γραφή είναι εντελώς άσχετη με τη φοινικική.

Σημειώνεται ότι:

1) Το Φοινικικό αλφάβητο σε σχέση προς το Ελληνικό δεν έχει τα γράμματα Ω, Η, Υ, Γ, Δ. …. Από αυτά τα Ω, Η τα προσθέσανε πρώτα οι Ίωνες στο αλφάβητό τους για τους λόγους που είδαμε πιο πριν και στη συνέχεια τα πήραν και οι άλλοι Έλληνες. Προ αυτού ο Ηρόδοτος νομίζει ότι οι Ίωνες είναι εκείνοι που πήραν και μεταρρύθμισαν το Φοινικικό αλφάβητο, ενώ οι αλήθεια είναι ότι οι Ίωνες και γενικά οι Έλληνες δημιούργησαν νέο σύστημα γραφής που κάποια από τα πολλά γράμματα που χρησιμοποιεί, τα 12 από τα 24 κεφαλαία, είναι όμοια με αυτά του φοινικικού.

2) Το ότι η Ελληνική Γραφή είναι ένα καθαρά ελληνικό δημιούργημα και μάλιστα επιστημονικό φανερώνεται και από το ότι μόνο σ΄ αυτή μιλούμε για φθόγγους, σύμφωνα και φωνήεντα, για συλλαβές, για ορθογραφία, για κανόνες κλπ ή αυτά στις άλλες γλώσσες λέγονται με τις ελληνικές ονομασίες τους.

3) Στη τραγωδία «Παλαμήδης» του Ευριπίδη (Αποσπ.578), της οποίας σώζεται μόνο ένα μικρό μέρος της, αναφέρεται ότι «Παλαμήδης, Επίχαρμος και Σιμωνίδης εποίησαν το Αλφάβητον». Ομοίως στο λεξικό Σουίδα αναφέρεται ότι "Παλαμήδης Ναυπλίου και Κλημένης Άργείος εύρετής γέγονε του J στοιχείου και του θ καί τό φ καί του χ...». Σε άλλη δε σελίδα του ίδιου λεξικού αναγράφεται: «Κόρινος ίλιεύς έποποιός των πρό Όμηρου... πρώτος γράψας τήν Ίλιάδα έτι των Τρωικών συνισταμένων.Ην δε Παλαμήδους μαθητής καί έγραψε τοις ύπό Παλαμήδους εύρεθείσοις δωρικοΐς γράμμασι».

Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΩΝ ΦΟΙΝΙΚΙΣΤΩΝ

(Διαφορές ελληνικής από Φοινικική γραφή)

Πολλοί λένε ότι η σχέση του ελληνικού αλφάβητου με το φοινικικό και τα ιερογλυφικά είναι αυτή που φαίνεται στον παρακείμενο πίνακα. Ωστόσο ο εν λόγω πίνακας είναι και ελλιπής και σε πολλά γράμματα λάθος, αφού:

Ο ψευδο-συγκριτικός πίνακας της υποτιθέμενης σχέσης μεταξύ αιγυπτιακού, φοινικικού και ελληνικού αλφάβητου.

1) Η Φοινικική Γραφή έχει γράμματα μόνο για τα σύμφωνα και σημεία για τα φωνηέντα, άρα οι Φοίνικες δεν έχουν καμιά σχέση με τα 7 γράμματα των φωνηέντων: Α, Ε, Ι, Ο, Ω, Η, Υ του ελληνικού αλφάβητου.

2) Τα φοινικικά γράμματα «μπεθ, γκιμελ, ντάλεθ», αν και μοιάζουν κάπως με τα ελληνικά «βήτα, γάμα, δέλτα», δεν υπάρχουν στην ελληνική (υπάρχουν μόνο στη λατινική, είναι τα B, G, D), γιατί παριστάνουνε συμπλέγματα, που στην ελληνική γράφονται αναλυτικά: ΜΠ, ΓΓ/ΝΚ, ΝΤ, ενώ με τα ελληνικά γράμματα Β-ήτα, Γ-άμα, Δ-έλτα γράφονται οι φθόγγοι β, γ, δ. Επομένως οι Φοίνικες δεν έχουν σχέση με τα ελληνικά γράμματα Β(β), Γ(γ), Δ(δ).

3) Τα ελληνικά γράμματα Γ, Δ, Θ, Ζ, Ψ δεν υπάρχουν στη Φοινικική ούτε και στη Λατινική, άρα και αυτά τα γράμματα είναι ελληνικής επινόησης. Στη Φοινικική, όπως και στην Αραβική Γραφή, το γράμμα «νταλ» (= D) με κουκίδα πάνω από αυτό = ο φθόγγος δ, το γράμμα «Τα» (= T) με κουκίδα πάνω από αυτό = φθόγγος θ, το γράμμα «χα» (= h) με κουκίδα πάνω από αυτό = φθόγγος γ και το γράμμα Ζαντε (= Ζ) με κουκίδα = ο φθόγγος ζ. Στη Λατινική γραφή Ζ = ζ ή τσ/τζ, W ή V = β, Τh = δ ή θ, Υ ή J = Γ.

4) Στην ελληνική γραφή υπάρχουν επιπλέον:

Α) Τα κεφαλαία: Α, Β, Γ… και τα μικρά γράμματα: α, β, γ…

Έχουν επινοηθεί για διάκριση τόσο των προτάσεων μεταξύ τους όσο και των κύριων ονομάτων από τα κοινά, πρβ: νίκη & Νίκη, αγαθή & Αγαθή…

Β) Τα ομόφωνα γράμματα Ο(ο) & Ω(ω), Ε(ε) & Α(αι), Ι(ι) & Η(η) & Υ(υ)& ΟΙ(οι)…

Έχουν επινοηθεί για υπόδειξη του μέρους λόγου και των τύπων των λέξεων, ώστε να έχουμε βοήθεια και στην κατανόηση και στη διάκριση των ομοήχων λέξεων, πρβ π.χ.: καλό & καλώ, σύκο & σήκω, φυλή & φιλί, καλώς & καλώς, καλεί & καλοί & καλή…

Γ) Τα ορθογραφικά σημεία (τονικό σημάδι, απόστροφος, διαλυτικά, σημεία στίξης).

Έχουν επινοηθεί για υπόδειξη των τονιζόμενων συλλαβών, της χροιάς φωνής και των φθογγικών παθών στον λόγο (= της προφοράς: με συναίρεση, έκθλιψη, συνίζηση κ.τ.λ.), πρβ: έξοχη & εξοχή, σόλα & σ’ όλα, δύο & δυο, μία & μια, σ’ αγαπώ & σε αγαπώ, παϊδάκια & παιδάκια…

Επομένως:

Α) Η Ελληνική Γραφή είναι εντελώς διαφορετική από τη φοινικική. Έχει διαφορετική ποσότητα, είδος και μηχανισμό γραμμάτων από αυτά της Φοινικικής. Η Ελληνική είναι μια τέλεια γραφή, φθογγική και συνάμα ετυμολογική γραφή, ενώ η Φοινικική μόνο φθογγική.

Β) Είναι παράλογο να λέμε ότι οι Έλληνες πήραν το αλφάβητο ή τα γράμματα από τους Φοίνικες, επειδή κάποια γράμματά και στις δυο γραφές μοιάζουν. Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική χρησιμοποιεί πολλά είδη γραμμάτων και ένα μικρό μέρος από αυτά (τα 12 από τα 24 Κεφαλαία γράμματα που είπαμε πιο πριν) πιθανόν να είναι φοινικικής προέλευσης

Ο ΔΙΟΔΩΡΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ (ΚΑΔΜΕΙΟΙ κ.α.)

ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ

Ο Διόδωρος (3, 67, 5, 57 και 5, 74) αναφέρει ότι σύμφωνα με τον Διονύσιο Σκυτέα (αρχαιότερό του ιστορικό) τα γράμματα είναι έργο των Πελασγών (= οι αυτόχθονες κάτοικοι της Ελλάδας και πρόγονοι των ελληνικών φύλλων: Αχαιών, Ιώνων, Αιολαίων και Δωριέων), τα οποία ιδιοποιήθηκαν οι Φοίνικες, όταν λόγω κατακλυσμού αφανίστηκαν τα ελληνικά γραπτά μνημεία, ενώ αυτοί απλώς μεταβάλανε το σχήμα τους. Δηλαδή τα έκαναν με πιο απλό σχήμα, πρβ:

<<Στους Έλληνες λέγεται ότι πρώτος ανακάλυψε τους ρυθμούς και το τραγούδι ο Λίνος και όταν ο Κάδμος έφερε από τη Φοινίκη τα λεγόμενα γράμματα, πρώτος αυτός μετέφερε στην ελληνική γλώσσα, όρισε την ονομασία του καθενός και χάραξε το σχήμα τους. Γενικώς όλα μαζί τα γράμματα ονομάστηκαν φοινικικά, επειδή μεταφέρθηκαν στους Έλληνες από τους Φοίνικες, ειδικά όμως, επειδή πρώτοι οι Πελασγοί χρησιμοποίησαν τους φερόμενους χαρακτήρες προσαγορεύτηκαν Πελασγικά……. Ο Λίνος, λοιπόν, λένε πως συνέταξε με Πελασγικά γράμματα αφήγημα με τις πράξεις του πρώτου Διόνυσου και τους λοιπούς μύθους και τα άφησε στα απομνημονεύματά του. Με τον ίδιο τρόπο χρησιμοποίησαν τα Πελασγικά γράμματα ο Ορφέας και ο Προναπίδης, που ήταν δάσκαλος του Ομήρου και εμπνευσμένος τραγουδοποιός. Το ίδιο και ο Θυμοίτης…. (Διόδωρος Σικελιώτης, βίβλος 3, 67)

«Οι Ηλιάδες ( = οι αρχαίοι κάτοικοι της Ρόδου) αναδείχθηκαν ανώτεροι από όλους στη μόρφωση και κυρίως στην αστρονομική. Εισηγήθηκαν πολλά σχετικά με τη ναυτιλία και όρισαν τον χωρισμό της ημέρας σε ώρες….. Ο (Ρόδιος) Ακτίς βάζοντας πλώρη για την Αίγυπτο ίδρυσε εκεί τη λεγόμενη Ηλιούπολη, δίνοντας το όνομα του πατέρα του (Ήλιου). Από αυτόν έμαθαν αργότερα οι Αιγύπτιοι τα θεωρήματα της αστρονομίας. Όταν, όμως, έγινε ο κατακλυσμός στην Ελλάδα, από τις βροχοπτώσεις χάθηκαν οι περισσότεροι άνθρωποι. Μαζί με εκείνα συνέβηκε να καταστραφούν και τα γραπτά μνημεία και γι αυτή την αιτία, οι Αιγύπτιοι, βρίσκοντας την ευκαιρία, ιδιοποιήθηκαν όλα τα περί αστρονομίας και επειδή, λόγω της άγνοιάς τους, οι Έλληνες δεν μπορούσαν πλέον να επικαλεσθούν τις γραπτές μαρτυρίες, ενισχύθηκε η άποψη ότι πρώτοι οι Αιγύπτιοι ανακάλυψαν τα άστρα. Με τον ίδιο τρόπο, μολονότι οι Αθηναίοι ίδρυσαν πόλη στην Αίγυπτο, που την ονόμαζαν Σαίνς, το γεγονός ξεχάστηκε λόγω του κατακλυσμού. Γι αυτές, λοιπόν, τις αιτίες πολλές γενιές αργότερα ο Κάδμος του Αγήνορα θεωρήθηκε ότι πρώτος αυτός έφερε τα γράμματα από τη Φοινίκη στην Ελλάδα και από τον καιρό του Κάδμου και στο εξής πίστευαν για τους Έλληνες πως έκαναν πάντα συμπληρωματικές ανακαλύψεις στην επιστήμη των γραμμάτων, καθώς ένα είδος καθολικής άγνοιας κατείχε τους Έλληνες……. ( Διόδωρος Σικελιώτης, βίβλος 5, 57)

Στις Μούσες, δόθηκε από τον πατέρα τους, η ανακάλυψη των γραμμάτων και η σύνθεση των επών, η λεγόμενη ποιητική. Σε εκείνους που λένε πως οι Σύριοι είναι οι εφευρέτες των γραμμάτων, πως οι Φοίνικες τα έμαθαν από εκείνους και τα παρέδωσαν στους Έλληνες και πως αυτοί οι Φοίνικες ήταν εκείνοι που έπλευσαν με τον Κάδμο στην Ευρώπη και πως γι αυτό οι Έλληνες ονομάζουν τα γράμματα φοινικικά, απαντούν πως οι Φοίνικες δεν ήταν οι αρχικοί εφευρέτες και πως το μόνο που έκαναν ήταν να αλλάξουν τη μορφή των γραμμάτων και, καθώς η πλειοψηφία των ανθρώπων τα χρησιμοποίησε αυτό το είδος των γραμμάτων, γι αυτό τους δόθηκε η παραπάνω ονομασία…… >> (Διόδωρος Σικελιώτης. βίβλος 5, 74)

Ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟΗΘΗΣ

(Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ)

Σύμφωνα με το βιογράφο και φιλόσοφο Πλούταρχο (βλέπε το έργο του «ΗΘΙΚΑ ή Περί της Ηροδότου κακοηθείας»), ο Ηρόδοτος ήταν μεν πάρα πολύ καλός συγγραφέας, όμως έγραψε πολλά ανακριβή πράγματα, όπως ότι οι Γεφυραίοι, Έπαφος, ο Κάδμος, ο Ηρακλής, η Ιώ κ.α. ήταν Φοίνικες ή Αιγύπτιοι και όχι Έλληνες, κάτι για το οποίο ο Πλούταρχος δε συμφωνούσε και γι αυτό τον απεκάλεσε «Κακοήθη». Η αιτία, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, για την οποία ο Ηρόδοτος έγραψε αυτά τα αναληθή πράγματα ήταν γιατί ο Ηρόδοτος είχε ζητήσει χρήματα από τους Θηβαίους, για να τους εκθειάζει και κείνοι δεν του έδωσαν και συνάμα, γιατί οι Θηβαίοι είχαν μηδίσει ή δε φέρθηκαν όπως έπρεπε στη μάχη των Θερμοπυλών (κάτι για το οποίο και ο Πλούταρχος δε συμφωνούσε, δικαιολογούσε όμως την αιτία που το έκαναν) και μ’ αυτό τρόπο ο Ηρόδοτος τους εκδικούνταν. Λέει συγκεκριμένα:

«τον γαρ ΄Επαφον και την Ιώ και τον Ιασον και τον Αργον ολως αφηκε, φιλοτιμούμενος μη μόνο αλλους Ηρακλεις Αιγυπτίους και Φοίνικας αποφαίνειν, αλλά και τούτον τον Ηρακλή, ον αυτός τρίτον γεγονέναι φησίν, ε[ις βαρβάρους αποξενωσαι της Ελλάδος,.... (Πλούταρχος «Κακοήθειες Ηρόδοτου» 857, 14 F)

«Αριστογείτονα μέντοι ουκέτι κύκλω και κακώς, αλλ΄αντικρυς δια πυλων εις Φοινίκην εξελαύνει, Γεφυραιον γεγονέναι λέγων ανέκαθεν΄ τους δε Γεφυραίους ουκ απ΄ Ευβοίας ουδ΄ Ερετριεις, ώσπερ οιονται τινες, αλλά Φοίνικας είναι φησιν, αυτός ούτω πεπυσμένος».... (Πλούταρχος «Κακοήθειες Ηρόδοτου» 860, 23, F)

<<Αριστοφάνους δε του Βοιωτού γράψαντος ότι χρήματα μεν αιτήσας ουκ {έλαβε παρά Θηβαίων....>> (864, 31 d)

<<Τους δε Θηβαίους πρώτον μεν φησι μετά των Ελλήνων εόντας μάχεσθαι υπ’ ανάγκης εχόμενους..… αποσχισθέντες οι Θηβαίοι χείρας τε προέτειναν και ήσον των βαρβάρων, λέγοντες τον αληθέστατον των λόγων, ως μήδισαν και γη και ύδωρ έδοσαν βασιλεί, υπό δ’ ανάγκης εχόμενοι εις Θερμοπύλας…. Ειτ΄ ου δήλος εστιν ιδιαν τινά προς Θηβαίους έχων οργήν και δυσμένειαν, υφ’ ης ου μόνο διέβαλε ψευδώς και αδίκως την πόλιν, αλλ ουδέ του πιθανού της διαβολής εφρόντισεν, ουδ όπως αυτός εαυτω τα αναντια λέγων παρ’ ολίγους ανθρώπους ου φανειται συνειδώς;>> ( Πλούταρχος «Κακοήθειες Ηρόδοτου» 865, β)

Και έχει δίκιο ο Πλούταρχος να λέει αυτά που λέει (μπορεί να μην έχει δίκιο για το ότι ο Ηρόδοτος χρηματιζόταν, όμως έχει δίκιο για τα άλλα), γιατί:

1) Όλοι εκείνοι (Ηρακλής, Κάδμος, Ευρώπη κ.τ.λ.) που ο Ηρόδοτος αποκαλεί βάρβαρους ή Αιγυπτίους και ο Πλούταρχος δεν συμφωνεί είναι πράγματι είτε Θηβαϊκής καταγωγής είτε από άλλες περιοχές που μήδισαν στα Περσικά. Ο Ηρακλής ήταν γιος της Θηβαίας Αλκμήνης, ο Κάδμος ήταν ιδρυτής, αλλά και πρόγονος των βασιλιάδων της Θήβας που μήδισαν στα περσικά κ.λπ.

2) Τα λεγόμενα του Πλούταρχου επιβεβαιώνονται όχι μόνο από τα λεγόμενα του Αριστοτέλη (Αθηναίων Πολιτεία, κεφάλαιο 18), του Θουκυδίδη (ιστορία Α, 19 – 20 και Ιστορία ΣΤ, 54 - 60), του Πλάτωνα (Ίππαρχος 229 b – e) κ.α., αλλά και από το Ψήφισμα του Δημοφώντος (Ανδοκίδης, "Περί των μυστηρίων" 96 - 98), αδιάψευστο ντοκουμέντο.

Συγκεκριμένα ο Αριστοτέλης λέει τα εξής: «Ο Πεισίστρατος, ένας δίγαμος στρατηγός που κατέλαβε δια των όπλων την εξουσία των Αθηνών, όταν πέθανε πήραν την εξουσία οι γιοι του, ο Ιππίας και ο Ίππαρχος (από νόμιμο γάμο του Πεισίστρατου) και ο Ιοφών και ο Ηγησίστρατος ή Θεσσαλός ( από παράνομο γάμο). Οι αδελφοί αυτοί, και ως πάντα μας λέει ο Αριστοτέλης, πέρα του ότι ήσαν τύραννοι (αντιδημοκρατικοί ή χουντικοί λέμε σήμερα) ήσαν και ανήθικοι. Ο Ίππαρχος έρεπε σε παιδικούς έρωτες (δηλ. ήταν παιδεραστής ως θα λέγαμε σήμερα) και ο Ηγησίστρατος ήταν ψεύτης, υβριστής και ομοφυλόφιλος που αγάπησε ερωτικά ("ερασθείς") τον Αρμόδιο. Μάλιστα επειδή ο Αρμόδιος δεν ανταποκρινόταν στις ανώμαλες ορέξεις του Ηγησίστρατου, ο τελευταίος δε συγκρατούσε την οργή του, αλλά και κατά τα άλλα δείκνυε προσβλητική στάση κατά του πρώτου. Τον αποκάλεσε και δημοσίως μαλάκα ("λοιδορήσας τι τον Αρμόδιον ως μαλακόν όντα" ) και εμπόδισε την αδελφή του στο να πάει στη γιορτή των Παναθηναίων ως κανηφόρος παρθένος. Όλα αυτά εξόργισαν τα αδέλφια Αριστογείτονα και Αρμόδιο και τους φίλους τους, με συνέπεια να λάβουν μέρος στο ανατρεπτικό κίνημα των δημοκρατικών εναντίον των τυράννων την ημέρα της πομπής (λιτανείας) των Παναθηναίων. Ωστόσο οι δημοκρατικοί πραξικοπηματίες παρατηρώντας στην πομπή τον τύραννο Ιππία να συνομιλεί στην Ακρόπολη φιλικά με έναν δημοκρατικό πραξικοπηματία (φίλο του Αριστογείτονα), νόμισαν ότι αυτός τους πρόδιδε και θέλοντας να κάνει κάτι ο Αρμόδιος πριν συλληφθεί, πρόλαβε και φόνευσε τον Ίππαρχο στο Λεωκόριον, βλάπτοντας έτσι το όλο ανατρεπτικό κίνημα των δημοκρατικών. Στη συνέχεια από τα δυο αδέλφια φονεύθηκε επιτόπου ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτονας κλείστηκε στη φυλακή, όπου αργότερα το φόνευσε και αυτόν ο Ιππίας,... Ακολούθως, και ως πάντα λέει ο Αριστοτέλης, όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, θεσμοθετήθηκε ο εκάστοτε πολέμαρχος να διοργανώνει επιτάφιους αγώνες προς τιμή των πεσόντων στις μάχες και να κάνει επιμνημόσυνες τελετές για τον Αρμόδιο και Αριστογείτονα.   ("Αθηναίων Πολιτεία" , Κεφ. 18)

Το ψήφισμα της Αθηναϊκής βουλής λέει επακριβώς τα εξής:

‘Εδοξε τη βουλή και τω δήμω.....

Εάν τις δημοκρατίαν καταλύη τήν Αθήνησιν.....

Εάν δε τις κτείνων τινά τούτων αποθάνη ή επιχειρών, ευ ποιήσω αυτόν τε και τούς παίδας τούς εκείνου καθ άπερ Αρμόδιον τε και Αριστογείτονα και τούς απογόνους αυτών...

(Ανδοκίδης, "Περί των μυστηρίων" 96 - 98)

Σημειώνεται επίσης ότι:

1) Ο Ηρόδοτος (Τερψιχόρη 57 – 59), όπως είδαμε πιο πριν, αναφέρει ότι οι Γεφυραίοι, όταν πήγαν στην Αθήνα, εκτός από τη δολοφονία του Ίππαρχου έκαναν και πάρα πολλά άλλα άσχημα πράγματα που όμως δεν τα κατονομάζει με το αιτιολογικό του ακατονόμαστου. Φυσικά εδώ ο Ηρόδοτος υπονοεί την τυραννική διακυβέρνηση και τον ανήθικο βίο των Πεισιστρατιδών. Επομένως ο Ηρόδοτος και αποσιωπά σημαντικά γεγονότα για τη δημοκρατία και αποδίδει σε άλλους, στους Φοίνικες, όχι μόνο τη δολοφονία του Ίππαρχου, αλλά και τα ακατονόμαστα που έκανε ο ίδιος ο τύραννος των Αθηνών Ίππαρχος.

2) Προφανώς ο Ηρόδοτος αποσιώπησε – παραποίησε τη διαμάχη μεταξύ των Αθηναίων δημοκρατικών και αντιδημοκρατικών (τυράννων), καθώς και τον ανήθικο βίο των Τύραννων Πεισιστρατιδών, επειδή τα γεγονότα αυτά ήταν κάτι που αδικούσε τη μεγάλη ιστορία και πολιτισμό της Αθήνας, κάτι που δεν έβρισκε λογικό ο Πλούταρχος.

3) Αν και ο Ηρόδοτος αποσιώπησε τον ανήθικο βίο των Τύρρανων της Αθήνας κ.τ.λ., όταν πήγε στην Αθήνα έγινε αποδεκτός με τιμές ακόμη και από τους δημοκράτες Αθηναίους. Και αυτό, επειδή στα βιβλία του, αν και μη Αθηναίος, υμνεί - εκθειάζει όλους τους Αθηναίους για τον πολιτισμό και την ιστορία τους, και ιδιαίτερα για τη νίκη τους εναντίων των βαρβάρων και πολυπληθέστερων Περσών.

ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ

Ο Πλάτωνας (428 - 347 π.Χ.) στον Πλατωνικό διάλογο «Κρατύλος» αναφέρει ότι εκείνος που εφεύρε τα γράμματα (στην εποχή του υπήρχαν μόνο τα κεφαλαία) τα έκανε όχι με τυχαίο σχήμα, αλλά με τέτοιο που να υποδείχνουν τις πηγές που βγάζουν τους ανάλογους φθόγγους (ήχους), έτσι ώστε όποιος γνωρίζει τα γράμματα να γνωρίζει και τα πράγματα, δηλ. τις επιμέρους ιδιότητες του πράγματος που υπονοεί μια λέξη. Το γράμμα Σ, S έχει λέει το σχήμα που έχει, για να θυμίζει κάτι που σείεται, το Ρ κάτι που ρέει κλπ.

Μάλιστα, επειδή στην Ελληνική Γραφή υπάρχουν τα ομόηχα γράμματα Ω = Ο, Ι = Η = ΕΙ… και γράμματα που δεν προφέρονται, όπως π.χ. το γράμμα Ι στη λέξη ΠΟΣΕΙΔΩΝ, ο Πλάτωνας νομίζει ότι μερικά γράμματα έχουν παραλλαγές, ώστε με το σχήμα τους να υποδείχνουν διάφορες ιδιότητες εκείνου που φανερώνουν οι λέξεις, όπως π.χ. αν το σημαινόμενο είναι κάτι με μήκος ή κάτι που είναι κοίλο κλπ Βάζουμε λέει το γράμμα Η σε μια λέξη για να δείξουμε ότι το σημαινόμενο είναι κάτι μακρό ή μεγάλο και το γράμμα Ι όταν δεν είναι κλπ.

Και σε όποιες λέξεις δεν ισχύει, ευθύνεται λέει είτε το ότι μερικοί χρησιμοποιούν τις παραλλαγές των γραμμάτων σύμφωνα με το πως τους φαίνεται οφθαλμικά πιο ωραία είτε το ότι σε πολλές λέξεις άλλαξε η προφορά τους και βάλαμε γράμματα που δεν έπρεπε, όπως π.χ. οι Αττικοί συγγραφείς που βάζουν τώρα το Η εκεί που πριν βάζαμε το ΕΙ: Ιωνικά ΑΧΑΡΝΕΙΣ, ΙΠΠΕΙΣ = Αττικά ΑΧΑΡΝΗΣ, ΙΠΠΗΣ…

Η ως άνω άποψη του Πλάτωνα έχει μια κάποια βάση. Απλώς τα γράμματα: Ο = Ω, Υ = Η = Ι = ΕΙ = ΟΙ, Ε = ΑΙ, … είναι παραλλαγές που έκαναν οι Ίωνες, για να υποδείχνουμε, βάσει κανόνων, τις ετυμολογικές ιδιότητες (= τη ρίζα, το μέρος λόγου και τον τύπο ) των λέξεων, κάτι που δεν ήξερα ο Πλάτωνας, επειδή ήταν Αθηναίος και τις παραλλαγές αυτές τις είχαν επινοηθεί οι Ίωνες, πρβ: είδη & Ίδη & ήδη & ίδει & ιδεί….

Σημειώνεται ότι:

1) Τα γράμματα των ιερογλυφικών και της Φοινικικής Γραφής έχουν όνομα και σχήμα (ή ιδεόγραμμα) ενός ζώου ή πράγματος, εκείνου που φανερώνει η πρότυπος τους λέξη στο αλφάβητο. Ο πρώτος ήχος της πρότυπης λέξης υποδείχνει τον φθόγγο που αντιπροσωπεύει το γράμμα και η ετυμολογία του ονόματός του το πως να γράφεται το σχήμα του γράμματος, π.χ. γκ-ίμελ = καμίλα

2) Οι περισσότερες πρότυπες λέξεις του ελληνικού αλφάβητου είναι η ονοματοποίηση των φθόγγων, πρβ: ά-λφα, β-ήτα, γ-άμα, δέλτα, ε-ψιλο, ζ-ήτα, ή-τα, θ-ήτα, ι-ώτα, κ-άπα, λ-άμδα, μ-ι, ν-ι, ξ-ι, ό-μικρο, π-ι, ρ-ω, ταυ, ύ-ψιλο, φ-ι, χ-ι, ψ-ι, ω-μεγα.

3) Τα περισσότερα από τα μικρά γράμματα του ελληνικού αλφάβητου έχουν το σχήμα των στοματικών οργάνων προφοράς τους, πρβ π.χ. ότι για να βγει ο φθόγγος Ο πρέπει το στόμα να ανοίξει σαν αυτό το σχήμα, για να βγει ο φθόγγος λ πρέπει η γλώσσα να ανασηκωθεί, για να βγει ο φθόγγος β πρέπει να φουσκώσουν τα μάγουλα και τα χείλη να σμίξουν, για να βγει ο φθόγγος δ πρέπει η γλώσσα να ακουμπήσει εξωστρεφώς στον ουρανίσκο κλπ. , κάτι που σήμερα στην τυπογραφία έχει καταστρατηγηθεί μερικώς.

4) Τα περισσότερα από τα κεφαλαία γράμματα του ελληνικού αλφάβητου έχουν σχήμα σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του Πλάτωνα, πρβ π.χ. ότι το γράμμα Ι μπαίνει στα ουδέτερα (= κάτι που είναι μικρό): κλαδί, κουκί, παιδί, τυρί… και το γράμμα Η στα θηλυκά και αρσενικά (= κάτι που είναι μεγάλο): Νίκη, Γιάννης, Μιχάλης

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ

ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΡΧΑΙΑ ΑΛΦΑΒΗΤΑ

ΑΤΤΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ

ψηφία: Α Β Λ Δ Ε C Ι Θ S K L M N O Π R Σ Τ V Φ Χ

προφορά: α β γ δ ε ? ζ θ ι κ λ μ ν ο π ρ σ τ ι φ χ

Στο αττικό αλφάβητο, το οποίο μοιάζει κάπως με το λατινικό, τα γράμματα: Λ = [γ], L = [λ], Ι = [ζ], S = [ι]. Ο φθόγγος [u] γράφεται δίψηφα ΟΥ, δηλ. ως και σήμερα. Δεν υπάρχουν τα στοιχεία Ξ, Ψ, Ω, Η, υπάρχουν όμως τα: Υ = EI = OI = ι, ΑΙ = ε, ΜΜ, ΝΝ,ΣΣ ,ΤΤ.. και γι αυτό και εδώ η ορθογραφία είναι λιγότερη - ευκολότερη.

Η Παναθηναίων Στήλη

Με κενό μεταξύ των λέξεων και με τα γράμματα Γ Λ Ζ αντί των Λ L Ι του αρχαίου αττικού αλφάβητου, η εν λόγω επιγραφή (η στήλη Παναθηναίων) γίνεται:

(ΕΔ)OXΣEN TEI BOΛEI KAI TOI ΔEMOI KEKPOΠIΣ EΠΡΥΤΑΝΕΥΕ ΜΝΕΣΙΘΕΟΣ Ε-(Γ)ΡΑΜΜΑΤΕΥΕ ΕΥΠΕΙΘΕΣ ΕΠΕΣΤΑΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΛIAΣ ΕΙΠΕ ΑΠΟΔΟΝΑΙ ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΤΑ ΧΡΕΜΑΤΑ ΤΑ ΟΦΕΛΟΜΕΝΑ ΕΠΕΙΔΕ ΤΕΙ ΑΘΕΝΑΙΑΙ ΤΑ ΤΡΙΣΧΙΛIA TAΛANT(Α) ANENENEΓΚΤΑΙ ΕΣ ΠΟΛIN HA EΦΣΕΦΙΣΑΝΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ ΗΕΜΕΔΑΠΟ ΑΠΟΔΙ(Δ)ΟΝΑΙ ΔΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΕΜΑΤΟΝ Α ΕΣ ΑΠΟΔΟΣΙΝ ΕΣΤΙΝ ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΕΦΣΕΦΙΣΜ(Ε)ΝΑ ΤΑ ΤΕ ΠΑΡΑ ΤΟΙΣ EΛΛENOTAMIAIΣ ΟΝΤΑ ΝΥΝ ΚΑΙ Τ ΑΛΛA A EΣTIN TOYΤON ΤΟΝ XΡEMATON ΚΑΙ ΤΑ ΕΚ ΤΕΣ ΔΕΚΑΤΕΣ ΕΠΕΙΔΑΝ ΠΡΑΘΕΙ ΛOΓΙΣΑΣΘΟΝ ΔΕ Η(ΟΙ) ΛΟΓΙΣΤΑΙ ΗΟΙ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ ΗΟΙΠΕΡ ΝΥΝ ΤΑ ΟΦΕΛΟΜΕΝΑ ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ Α(Κ)Ρ(ΙΒΟ)Σ ΣΥΝΑΓΟΓΕΣ ΔΕ ΤΟΛΛOΓΙΣΤΟΝ Ε ΒΟΛΕ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡ ΕΣΤΟ ΑΠΟΔΟΝΤΟΝ (ΔΕ) ΤΑ ΧΡΕΜΑΤΑ ΗΟΙ ΠΡΥΤΑΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΕΣ ΒΟΛEΣ ΚΑΙ ΕΚΣΑΛΕΙΦΟΝΤΟΝ ΕΠΕΙ(ΔΑΝ) ΑΠΟΔΟΣΙΝ ΖΕΤΕΣΑΝΤΕΣ ΤΑ ΤΕ ΠΙΝΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΕΑΜΠΟΥ Α)ΛΟΘΙ ΕΙ ΓΕΓΡΑΜΜΕΝΑ ΑΠΟΦΑΙΝΟΝΤΟΝ ΔΕ ΤΑ ΓΕΓΡΑΜΜΕΝΑ ΗΟΙ ΤΕ ΗΙΕΡ(ΕΣ Κ)ΑΙ ΗΟΙ ΗΙΕΡΟΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΕΙ ΤΙΣ ΑΛΛΟΣ ΟΙΔΕΝ ΤΑΜΙΑΣ ΔΕ ΑΠΟΚΥΑΜΕΥΕΝ ΤΟΥ)ΤΟΝ ΤΟΝ ΧΡΕΜΑΤΟΝ ΗΟΤΑΜΠΕΡ ΤΑΣ ΑΛΛAΣ ΑΡΧΑΣ ΚΑΘΑΠΕΡ ΤΟΣ ΤΟΝ ΗΙ(ΕΡΟΝ) ΤΟΝ ΤΕΣ ΑΘΕΝΑΙΑΙΣ ΟΥΤΟΙ ΔΕ ΤΑΜΙΕΥΟΝΤΟΝ ΕΜΠΟΛEI EN TOI OΠΙΣΘΟΔΟΜΟΙ ΤΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΧΡΕΜΑΤΑ ΗΟΣΑ ΔΥΝΑΤΟΝ ΚΑΙ ΟΣΙΟΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΟΙΓΟΝ(ΤΟ)Ν ΚΑΙ ΣΥΓΚΛΕΙΟΝΤΟΝ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΔΟΜΟ ΚΑΙ ΣΥΣΣΕΜΑΙΝΟΣ ΘΟΝΟΙΣ ΤΟΝ ΤΕΣ ΑΘΕΝΑΙΑΣ ΤΑΜΙΑΙΣ ΠΑΡΑ ΔΕ ΤΟΝ ΝΥΝ ΤΑΜΙΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΠΙΣΤΑΤΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΗΙΕΡΟΠΟΙΟΝ ΤΟΝ ΕΝ ΤΟΙΣ ΗΙΕΡΟΙΣ ΗΟΙ ΝΥΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟ(ΣΙ)Ν ΑΠΑΡΙΘΜΕΣΑΣΘΟΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΕΣΑΣΘΟΝ ΤΑ ΧΡΕΜΑΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΕΣ ΒΟΛ(Ε)Σ ΕΜΠΟΛΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΧΣΑΣΘΟΝ ΗΟΙ ΤΑΜΙΑΙ ΗΟΙ ΛΑΧΟΝΤΕΣ ΠΑΡΑ ΤΟΝ ΝΥ(Ν) ΑΡΧΟΝΤΟΝ ΚΑΙ ΕΝ ΣΤΕΛEI ΑΝΑΓΡΑΦΣΑΝΤΟΝ .ΙΑΙ ΑΠΑΝΤΑ ΚΑΘΕΚΑΣΤΟΝ ΤΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΤΑ ΧΡΕΜΑΤΑ ΗΟΠΟΣΑ ΕΣΤΙΝ ΕΚΑΣΤΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΝ ΚΕΦΑΛAION ΧΟΡΙΣ ΤΟ ΤΕ ΑΡΓΥΡΙΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΥΣΙΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΑΝΑΓΡΑΦΣΑΝΤΟΝ ΗΟΙ ΑΕΙ ΤΑΜΙΑΙ ΕΣ ΣΤΕΛEN ΚΑΙ ΛOΓΟΝ ΔΙΔΟΝΤΟΝ ΤΕ ΟΝΤΟΝ ΧΡΕΜΑΤΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΙΟΝΤΟΝ ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΚΑΙ ΕΑΝ ΤΙ ΑΠΑΝΑΛIΣΚΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΝΙΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟΣ ΛOΓΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΑΣ ΔΙΔΟΝΤΟΝ ΚΑΙ ΕΚ ΠΑΝΑΘΕΝΑΙΟΝΕΣ ΕΣ ΠΑΝΑΘΕΝΑΙΑ ΤΟΛΛOΓΟΝ ΔΙΔΟΝΤΟΝ ΚΑΘΑΠΕΡ ΗΟΙ ΤΑ ΤΕΣ ΑΘΕΝΑΙΑΣ Τ(Α)ΜΙΕΥΟΝΤΕΣ ΤΑ ΔΕ ΣΤΕΛΑΣ ΕΝ ΑΙΣ ΑΝΑΝΑΓΡΑΦΣΟΣΙ ΤΑ ΧΡΕΜΑΤΑ ΤΑ ΗΙΕ-Ρ(Α ΘΕ)ΝΤΟΝ ΕΜΠΟΛΕΙ ΗΟΙ ΤΑΜΙΑΙ ΕΠΕΙΔΑΝ ΔΕ ΑΠΟΔΕΔΟΜΕΝΑ ΕΙ ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ (ΤΑ ΧΡ)ΕΜΑΤΑ ΕΣ ΤΟ ΝΕΟΡΙΟΝ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΙΧΕ ΤΟΙΣ ΠΕΡΙΟΣΙ ΧΡΕΣΘΑΙ ΧΡΕΜΑΣ

(Η σωστή μεταγραφή της Αττικής επιγραφής του 5ου π.Χ. αι. )

ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΣ ΑΝΩ ΓΡΑΦΗ:

1) Στην αρχαία αττική γραφή δεν υπήρχαν τα τονικά σημάδια, τα πνεύματα και τα ορθογραφικά σημάδια, άρα είναι κάπου ίδια με τη λατινική γραφή. Το που π.χ. τονίζεται μια λέξη φαίνεται – γίνεται γνωστό από πείρας, όπως γίνεται και σήμερα στη λατινική.

2) Η αρχαία αττική γραφή δεν υπήρχαν τα γράμματα Η, Ω = [ο], [ι], όμως υπήρχαν τα άλλα ομόφωνα γράμματα, δηλαδή τα: Υ = Ι = ΕΙ = ΟΙ.., ΑΙ = Ε.., κάτι όπως και στη λατινική με τα: y = I = oe…, ae = e… και για τον λόγο αυτό δε σημειώνονταν ορθογραφικά τα θηλυκά με -Η, τα ρήματα, τα επιρρήματα και η γενική πληθυντικού με το -Ω... Έτσι εδώ δε διακρίνονται ορισμένοι τύποι λέξεων, πρβ π.χ. ΠΑΝΤΟΝ, ΧΟΡΙΣ, ΤΟLLΟΛΙΣΤΟΝ... που σήμερα γράφουμε: ΠΑΝΤΩΝ, ΧΩΡΙΣ, ΤΩLLΟΓΙΣΤΩΝ (= των λογιστών)...

3) Στην αρχαία αττική γραφή με το γράμμα Η σημειωνόταν στην αρχαία αττική γραφή ό,τι κατόπιν με το σημάδι της δασείας, όπως π.χ. οι τύποι της αντωνυμίας (H)ΟΣ,Η,Ο...

4) Η προφορά των γραμμάτων της ως άνω επιγραφής ήταν ως σήμερα, δηλαδή: Το γράμμα Ε με προφορά πάντα <ε>: ΕΠΕΙΔΑΝ, ΕΙΠΕ, ΕΣΤΙΝ... Το γράμμα Υ με προφορά πότε «ι» και πότε φ/β: ΕΥΘΥΝΑΣ, ΧΡΥΣΙΟΝ, ΣΥΝ, ΠΡΥΤΑΝΕΥΕ... Το γράμμα Ο με προφορά πάντα <ο> και το ΟΥ με προφορά πότε [u] και πότε [οϊ]: ΤΟΥΤΟΝ, ΠΕΡΙΟΣΙ, ΒΟΛΕΙ, ΤΟΣ, ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΙΣ....

Τα ΑΙ ΥΙ ΕΙ ΟΙ ΟΥ ΑΥ ΕΥ ΗΥ προφέρονταν όπως και σήμερα, δηλ. άλλοτε ήταν τα δίψηφα γράμματα: αι = [ε], ει = υι = οι = [ι], ου = [u] και άλλοτε τα συμπλέγματα: αϊ, εϊ, υϊ, οϊ, οϋ. Ωστόσο εδώ το πώς ακριβώς προφέρονταν σε μερικές λέξεις δεν διακρίνεται, επειδή δεν υπάρχουν τα διαλυτικά και το τονικό σημάδι. Τότε το πως προφέρονταν διακρινόταν από πείρας ή όπως γίνεται σήμερα, όταν γράφουμε μόνο με τα κεφαλαία γράμματα.

Τα LL (= λλ), ΝΝ, ΜΜ, ΤΤ, ΛΛ (= γγ),... προφέρονταν ως σήμερα και έμπαιναν στις λέξεις με τους ίδιους ως σήμερα κανόνες. Δηλαδή: η αφομοίωση Ν + Ρ,Μ,Ν,Λ = ΡΡ ΜΜ,ΝΝ,ΛΛ, Π,Β,Φ + Μ = ΜΜ, η σύνθλιψη Ν + Κ,Γ,Χ = ΓΚ,ΓΓ,ΓΧ, Ν + Π,Β,Φ = ΜΠΩ, ΜΒ, ΜΦ, Ν + Σ = ΣΣ..: ΕΝ-ΠΟΛΕΙ > ΕΜΠΟΛΕΙ, ΣΥΝ-ΣΕΜΑΙΝΟΣ > ΣΥΣΣΕΜΑΙΝΟΣ (συν + σημαίνω), ΣΥΝΚΛΕΙΟΝΤΟΝ > ΣΥΓΚΛΕΙΟΝΤΟΝ (συγκλειώντων), ΣΥΝΠΑΝΤΟΣ > ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ, ΓΕΓΡΑΦΜΕΝΑ > ΓΕΓΡΑΜΜΕΝΑ….

Με τα γράμματα NN MM… σημειώνονταν και η εξωτερική αφομοίωση: ΤΟΝ LΟLΙΣΤΟΝ > ΤΟLLΟΛΙΣΤΟΝ = των λογιστών, ΤΟΝ LΟΛΟΝ (τον λόγον > ΤΟLLΟΛΟΝ, ΕΑΝ ΠΟΥ > ΕΑΜΠΟΥ, ΕΝ ΠΟΛΕΙ > ΕΜΠΟΛΕΙ..., κάτι που δεν σημειώνεται σήμερα: την μάνα > τη μάνα, το(ν) λόγο…

5) Τα γράμματα Ξ = [κσ], Ψ = [πσ] δεν υπήρχαν στην αρχαία αττική γραφή. Τα συμπλέγματα [κσ], [πσ] εδώ γράφονται με ΚΣ ΓΣ ΧΣ ΠΣ ΦΣ ΒΣ, ανάλογα με την παραγωγή τους: ΠΑΡΑΔΕΧΣΑΣΘΟΝ (παραδέχομαι), ΑΝΑΓΡΑΦΣΑΝΤΟΝ (= αναγραφσάντων),…

ΚΥΛΙΞ 5/4^ου π.Χ. αι. ΜΕ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΤΤΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ

Επιγραφή Δίπυλου 750 π.Χ.,

Διαβάζεται από αριστερά προς δεξιά και με κενό μεταξύ των λέξεων και με τα γράμματα Λ, Σ αντί των L, S του αρχαίου αττικού αλφάβητου η επιγραφή αυτή γίνεται: «(H)OS NYN OΡΧESTON ΠΑΝΤΟΝ ATAΛOTATA ΠAIZEIN ΤΟΤΟ ΔΕΚΑΝ ΜΙΝ..»

Η λέξη ΠΑΝΤΟΝ είναι επίρρημα ως από αυτό και με τους σημερινούς κανόνες ορθογραφίας γράφεται με –ω, δηλαδή ΠΑΝΤΩΝ. Η λέξη ΟΡΧΕΣΤΟΝ είναι γενική πληθυντική και ως απ’ αυτό με τους σημερινούς κανόνες ορθογραφίας γράφεται με –ω, δηλαδή ΟΡΧΕΣΤΩΝ. Οι λέξεις ΟΡΧΕΣΤΩΝ και ΤΟΤΟ έγιναν σήμερα ΟΡΧΗΣΤΩΝ & ΤΟΥΤΟ.

Αττική επιγραφή 6^ου π.Χ. αι.

Με κενό μεταξύ των λέξεων και με τα γράμματα Λ, Σ αντί των L, S του αρχαίου αττικού αλφάβητου η εν λόγω επιγραφή γίνεται: «SEMA ΦΡΑSΙΚΛEIAS KOΡΕ ΚΕΚΛESOMAI AIEI ANTI ΓΑΜΟΥ ΠΑΡΑ ΘΕΟΝ ΤΟΥΤΟ ΛAXOS ONOMA».

Η λέξη SEMA προφέρεται «σέμα», η οποία με τροπή νεώτερα του φθόγγου Ε σε Ι = ορθογραφικά Η έγινε ΣΗΜΑ = προφορά «σίμα». Η λέξη ΚΟΡΕ προφέρεται «κόρε» και με τροπή νεώτερα του φθόγγου Ε σε Ι = ορθογραφικά Η γίνεται ΚΟΡΗ...

ΚΡΗΤΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ

Κρητικά			,							,
Κοινά	α	β	γ	δ	ε	ϝ	ζ	η	τ	ι	κ

Κρητικά										,
Κοινά	λ	μ	ν	ξ	ο	π	ρ	σ	τ	ου/y

Εδώ δεν υπάρχουν: τα μικρά και κεφαλαία γράμματα, τα τονικά σημάδια και τα ομόφωνα γράμματα Ω, Η. Υπάρχουν τα ομόφωνα γράμματα Ε & ΑS = ε, S & Y = ι

Ο φθόγγος u γράφεται μονόψηφα, δηλαδή V (Λατινικά U) και όχι ΟΥ, όπως ως σήμερα. Το γράμμα Ι αντιπροσωπεύει το φθόγγο ζ και όχι το φθόγγο ι, το S = ι και όχι σ, το Λ = γ και όχι λ, το Γ = λ και όχι γ, το Μ/ = [μ]….. ΑS = [ε], ΕS = [ι] ΟS = [ι], ΥS = [ι].....: COΓIATAN (πολιάταν), ΑCΑΛΟΡΕΥΟΝΤS (απαγορεύοντι), ΚΑS (και), ΕΝΑΜ (ένας), ΔΣΚΑΜ (δίκας), ΚΡΕΜΑΤΑ(κρέματα - χρήματα), AΡEΜON (αρέσον), CASNEΘAS (παίνεθαι), AΡΛΥΡΙΟΝ (αργύριον), ΤΟΥΤΟΝ (= τούτον & τούτων), ΑΝΤΡΟCΙΝΟΜ (= ανθρώπινος)….

COΓIATAN (πολιάταν), ΑCΑΛΟΡΕΥΟΝΤS (απαγορεύοντι), ΚΑS (και), ΕΝΑΜ (ένας), ΔΣΚΑΜ (δίκας), ΚΡΕΜΑΤΑ(κρέματα - χρήματα), AΡEΜON (αρέσον), CASNEΘAS (παίνεθαι), AΡΛΥΡΙΟΝ (αργύριον)….

Επιγραφή Πραισού Κρήτης, 7^ου αι. π.Χ.

Επιγραφή Δρήρου Κρήτης, 7^ου α. π.Χ.

Μέρος επιγραφής Γόρτυνος, 5^ος αι. π.Χ.