ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΣ (ΜΑΚΗΣ)

Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ

 

 

ΕΛΛΗΝΙΚΟ

ΕΘΝΟΣ

 

 

_ Το όνομα, η καταγωγή, η  ιστορία κλπ του Ελληνικού έθνους.

_ Τα ψεύδη που λέγονται για τους: Μινωίτες, Δωριείς, Μακεδόνες κ.α.

 

 

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «Η ΑΘΗΝΑ»

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΤΤΙΚΗΣ 1994

 

 

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ

(ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)

=============

ΤΟΥ ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΥ (ΜΑΚΗ) ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ

(Επίτιμου Δ/ντη Υπ. Πολιτισμού)

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

 

Περιεχόμενα

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ. 2

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο. 4

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ  ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. 4

1. Η ΠΟΛΗ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. 4

2. ΟΙ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ, ΟΙ ΕΠΗΛΥΔΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. 6

Α. ΟΙ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΠΕΛΑΣΓΟΙ 6

Β. ΟΙ ΦΥΛΕΣ ΤΩΝ ΠΕΛΑΓΩΝ: ΔΩΡΙΕΙΣ, ΑΙΟΛΕΙΣ, ΑΧΑΙΟΙ ΚΑΙ ΙΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ  6

Γ. ΟΙ ΕΠΗΛΥΔΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ: ΔΑΝΑΟΙ, ΚΑΔΜΕΙΟΙ ΚΑΙ ΠΕΛΟΠΕΣ. 8

Δ. ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ:  ΑΔΕΛΦΙΑ ΓΡΑΙΚΟΣ, ΕΛΛΗΝΑΣ, ΜΑΓΝΗΣ, ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ  12

Ε. ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. 14

ΣΤ. ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΡΒΑΡΟ ΚΑΙ ΝΟΜΑΔΙΚΟ ΒΙΟ ΣΤΟ ΜΙΝΩΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.. 16

3. ΤΡΩΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ. 16

4. ΚΑΘΟΔΟΣ ΔΩΡΙΕΩΝ – ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΛΛΑΔΟΣ. 18

7. ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΗΛΘΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΙ ΔΑΝΑΟΙ, ΟΙ ΘΗΒΑΙΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΛΟΠ. 19

5. ΨΕΥΔΗ ΠΟΥ  ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΩΡΙΕΙΣ (ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ) 21

Α. ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΩΡΙΕΙΣ. 21

B. ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΩΡΙΕΙΣ. 24

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2ο 34

ΜΙΝΩΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ 34

1. ΟΙ ΑΠΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΦΥΛΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ. 34

2. Η ΠΕΡΙΦΗΜΗ ΜΙΝΩΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΟΚΡΑΤΟΡΑ. 39

Α. Ο ΕΤΕΟΚΡΗΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. 39

Β. Ο ΜΙΝΩΑΣ ΣΥΓΚΡΟΤΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΑΛΑΣΣΟΚΡΑΤΟΡΑΣ  40

Γ. Ο ΜΙΝΩΑΣ ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΤΗΝ  ΠΡΩΤΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ - ΜΙΝΩΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ  41

3. ΓΙΑΤΙ Η ΚΡΗΤΗ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΕ ΠΡΩΤΗ ΣΤΟΥΣ ΈΛΛΗΝΕΣ. 43

4. Ο ΜΙΝΩΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΝΩΙΤΕΣ ΗΤΑΝ ΈΛΛΗΝΕΣ. 44

5. ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΜΙΝΩΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ - ΕΚΜΙΝΩΙΣΜΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ  ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΩΝ. 45

6. Ο ΜΙΝΩΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΣ ΑΞΙΟΛΟΓΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. 47

7. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΟΤΙ ΟΙ ΜΙΝΩΙΤΕΣ ΔΕΝ ΗΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΟΤΙ Η ΜΙΝΩΙΚΗ ΚΡΗΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ ΑΠΟ ΕΚΡΗΞΗ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟΥ ΚΛΠ. 49

8. ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΥΚΛΑΔΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.. 51

9. ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΜΙΝΩΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. 53

10. Ο ΜΙΝΩΑΣ – ΤΟ ΕΡΓΟ, Η ΥΠΑΡΞΗ  ΚΑΙ ΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ. 54

11. ΟΙ ΜΙΝΩΙΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΦΕΥΡΕΤΕΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ (ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ) 61

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3ο 70

ΗΡΩΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ 70

1. ΟΙ ΔΑΝΑΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΛΟΠΕΣ. 70

2. ΑΝΑΔΕΙΞΗ  ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΩΝ – ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΤΡΩΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ. 71

3. Η ΠΡΩΤΗ ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΙΑ. 72

4. Η ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ. 75

5. Ο ΜΙΝΩΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΛΗΤΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ ΠΑΝΟΥΚΛΑ. 75

6. Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ  ΚΑΙ ΤΑ  ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΑΥΤΙΚΑ ΜΕΤΑ ΤΑ ΤΡΩΙΚΑ  76

7. ΚΑΔΟΘΟΣ ΔΩΡΙΕΩΝ, ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ  ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ. 77

8. ΤΟ «ΕΛΛΗΝΙΚΟ» ΚΑΙ «ΔΩΡΙΚΟΝ ΤΕ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΝΟΝ» ΕΘΝΟΣ. 83

9. ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. 83

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4ο 84

ΠΕΡΣΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ - ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ. 84

1. ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΕΧΘΡΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΠΕΡΣΩΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΩΝ. 84

2.  ΟΙ ΠΕΡΣΙΚΕΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΕΣ. 84

3. ΚΛΑΣΣΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ 92

Α. Η ΣΠΑΡΤΗ ΠΡΩΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΗ ΞΗΡΑ ΚΑΙ Η ΑΘΗΝΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ. 92

Β. Η ΕΜΦΥΛΙΑ ΔΙΑΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΩΤΕΙΑ. 93

Γ. ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΘΗΒΑΣ. 99

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5ο 109

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ 109

1. Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ, Η ΓΛΩΣΣΑ, Η ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΩΝΩΝ. 109

2. ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΗΣΑΝ ΔΩΡΙΕΙΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΑ. 110

3. H ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ. 113

4. Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΚΑΙ Η ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ». 114

5. Η ΧΩΡΑ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ. 115

6. ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ Η ΚΤΙΣΗ (ΙΔΡΥΣΗ) ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. 116

7. ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ  - ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ- ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΣΙΑ & ΑΦΡΙΚΗ  117

8. ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΚΑΙ Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΕ ΑΣΙΑ & ΑΦΡΙΚΗ. 120

9. ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΣΕ ΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΗ. 122

10.  ΘΑΝΑΤΟΣ Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ –  ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΔΙΑΔΟΧΩΝ. 126

11. Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑ  ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ. 128

12. ΤΑ ΨΕΥΔΗ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ  ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ. 140

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6ο 148

ΡΩΜΑΙΟΚΡΑΤΙΑ. 148

1. ΚΤΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΡΩΜΗΣ. 148

2. ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΡΩΜΑΙΟΚΡΑΤΙΑ (30 π.Χ. – 306 π.Χ.) 149

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7ο 150

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΧΡΟΝΟΙ 150

1. ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ - ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ. 150

2. ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΝΑΥΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ ΚΑΙ  ΒΑΣΕΙΣ. 152

3. ΠΑΡΑΜΕΛΗΣΗ  ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ  = ΤΕΛΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ. 153

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8ο. 156

ΜΕΤΑΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ. 156

1. ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΑΡΑΒΩΝ. 156

2. ΠΑΡΑΚΜΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ - ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΕΣ. 156

3. ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΤΑΚΤΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ - ΒΑΡΒΑΡΙΣΜΟΣ. 157

4. ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ - ΝΕΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ. 157

5. ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΝΑΥΜΑΧΙΕΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑΒΑΡΙΝΟΥ. 157

6.ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΕΛΛΑΔΟΣ. 158

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. 164

ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ. 164

 

 

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ  ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

 

1. Η ΠΟΛΗ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

Ο Όμηρος αναφέρει ότι  στα Τρωικά με το όνομα  «Ελλάδα» ονομαζόταν μόνο μια πόλη – κράτος στο Πελασγικό Άργος (= η Θεσσαλία) και με το όνομα «Μυρμιδόνες και Αχαιοί και Έλληνες» ονομάζονταν μόνο όσοι κατοικούσαν στις πόλεις του Πελασγικού Άργους: Ελλάδα, Φθία, Άλος, Αλόπη και Τραχίνα. Οι πόλεις αυτές ανήκαν στο κράτος του Πηλέα και ο στρατός τους στην Τροία είχε ως αρχηγό τους τον Αχιλλέα, έναν από τους πιο ισχυρούς αρχηγούς της τότε εποχής. Ο ‘Όμηρος αναφέρει επίσης ότι με το όνομα «Πανέλληνες» ονομάζονταν κατ’ επέκταση όσοι άλλοι λαοί είχαν εκστρατεύσει μαζί με τους εν λόγω καλούμενους «Μυρμιδόνες και Αχαιούς και Έλληνες» εναντίον της Τροίας, πρβ:

 «τους όσοι το Πελασγικόν  Άργος έναιον οι τ' Άλον οι τ΄ Αλόπην οι τε Τρηχίν ενέμοντο, οι τα' είχον Φθίην ηδ' Ελλάδα καλλιγύναικα, Μυρμιδόνες δε κελεύντο και Έλληνες και Αχαιοί, των δ' αύ πεντήκοντα νεών ήν αρχός Αχιλλεύς» (Ιλιάδα, Β, 681-5)

 «Λοκρών δ’ ηγεμόνευεν Οϊληος ταχύς Αίας  μείων, ου τι τόσος γε όσος Τελαμώνιος Αίας αλλά πολύ μειων· ολίγος μεν εην λινοθώρηξ, εγχείη δ εκέκαστο Πανέλληνες και Αχαιούς». (Ιλιάδα B 527 – 530)

Στη συνέχεια από εκεί προήλθε το εθνικό – γενικό όνομα Ελλάδα και  Πανέλληνες  > Έλληνες= «όλοι οι ομόγλωσσοι και ομόθρησκοι λαοί με αυτούς της αρχαίας πόλης «Ελλάδα».

Ο  Θουκυδίδης (Α 2-9) αναφέρει ότι ο Όμηρος με το όνομα Έλληνες ονομάζει μόνο εκείνους που ακολούθησαν τον Αχιλλέα από τη Φθιώτιδα στον πόλεμο της Τροίας, οι οποίοι ήσαν και οι πρώτοι Έλληνες.  Όμως από την εποχή που ο Έλληνας, ο γιος του Δευκαλίωνα, και οι γιοί του απέβησαν ισχυροί στη Φθιώτιδα (δηλαδή στην περιοχή όπου υπήρχε η πόλη Ελλάδα και όπου ήσαν οι πρώτοι Έλληνες) και τη βοήθεια τους επικαλούντο οι κάτοικοι των άλλων πόλεων,  ονομάζονταν και αυτοί Έλληνες. 

Επομένως για το Θουκυδίδη το όνομα Ελλάς – Έλληνες προήλθε ναι μεν από το όνομα της πόλης-κράτος Ελλάδα, όμως έγινε γενικό – εθνικό επί εποχής  που στην πόλη-κράτος αυτή  ηγεμόνας ήταν ο ονομαζόμενος  « Έλλην» > Έλληνες, πρβ:  «Αλλ' από την εποχήν που ο Έλλην και οι υιοί του απέβησαν ισχυροί εις την Φθιώτιδα, και την βοήθειάν των επεκαλούντο οι κάτοικοι των άλλων πόλεων, τα διάφορα φύλα, συνεπεία της επικοινωνίας αυτής, ωνομάζοντο ήδη επί μάλλον και μάλλον Έλληνες, μολονότι πολύς επέρασε καιρός πριν το όνομα τούτο ημπορέση να επικράτηση γενικώς» (Θουκυδίδης Α, 3).

Ομοίως  ο Στράβωνας, ο Αρχίλοχος και ο Παυσανίας, επικαλούμενος τον ποιητή (Όμηρο), αναφέρουν, ότι η ονομασία Ελλάδα – Έλληνες προήλθε από την αρχαία πόλη με το όνομα Ελλάδα στη Φθιώτιδα:   «οι μεν πίστευαν ότι η Ομηρική Ελλάδα είναι η Φθία» (Στράβωνας, Θ΄ 431 - 432). «Η χώρα, ην οικούσι παρ Ομήρω οι υπό του Πηλέα Έλληνες, καλείται Ελλάς και κείται περι Σπερχειόν ποταμόν (Αρχίλοχος, απ. 47-52).  «καθότι και Έλληνας το σύμπαν γένος από της εν Θεσσαλία ποτε καλουμένης Ελλάδος. (Παυσανίας Λακωνικά, ΧΧ 6-7)

 

ΣΗΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΟΤΙ:

1) Το όνομα επίθετο «Έλλην, Ελληνίς. Έλληνας, Ελληνίδα , παράγεται από το Ελλάς > Ελλάνιος - Ελλήν(ιος,α,ο, πρβ και: Ελάνιον, Ελλήνιον» ( = ονομαστό ιερό της αρχαιότητας στην Αίγυπτο, Ηρόδοτος Β 178), «Ιερό ελλανίου Διός», «Διός και Αθηνάς ελλανίας», Ελλάνικος (= όνομα πολύ αρχαίου συγγραφέα)  κ.α. Με την ονομασία «Ελλάνιοι» και «ελλανόδικος επιτροπή» λέγονταν στην αρχαιότητα όλοι οι κοινοί λειτουργοί, καθώς και οι μόνιμοι εκπρόσωποι που κατοικούσαν στην Ολυμπία, για να επιμελούνται τα των Ολυμπιακών αγώνων, των αγώνων μόνο των Ελλάνων ή Ελλήνων. Με την ονομασία «Ελλανοδίκες» ή «Ελληνοδίκες» (Ηρόδοτος Ε 22) λέγονταν οι κριτές στους Ολυμπιακούς αγώνες, καθώς και οι δικαστές που δίκαζαν αμφικτιονικές ή συμμαχικές διαφορές.  Με την ονομασία «Ελληνοταμίαι» λέγονταν οι εισπράκτορες των εισφορών για τον κατά τον Περσών πόλεμο

2) Το όνομα «Ελλάς» ετυμολογικά φαίνεται  να προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων «εος,α,ο  (= ο,η,ο δικός,ή,ό μας, ο,η,ο αυτός,ή,ό, ο,η,το ίδιος,α,ο κ.α.) και «λαός» (= στη σύνθεση «-λεώ- ή –λη-», πρβ λεωφόρος, βασιλέας, Βασίλης κ.α.) και κάτι όπως οι λέξεις: ε-δικός μας, ε-ορτή, Ε-ορδαία κ.α. Δηλαδή Ελλάς – Έλληνες = ο δικός μας λαός, οι ίδιοι με μας, οι εκ της ίδιας οργανικής ύλης, του ίδιου πηλού όντα. Κάτι που γίνεται εμφανές, αν αφαιρέσουμε τα προσφύματα δ και ν από τις λέξεις Ελλα(δ)ικος και  Ελλα(ν)ικος = ελ  + λα(δ)ικός ή λα(ν)ικος =  λαϊκός, λαός., αλλά και από την οικογενεια των λέξεων: λαός, λαϊκός, βασί-λειο, βασι-λέας ή βασιλεύς,  παν-λαός > Παλλάς,  Παλλάδιον, παν-λαική > παλλαϊκή, χαρά + λαός = Χαρίλαος ή Χαρίλλος (= ο Σπαρτιάτης βασιλιάς που αντέγραψε τους μινωικούς νόμους), Αχαιών + λαός = Αχιλλέας … Τα δυο λλ στις λέξεις Παλλάς, Ελλάς, Χαρίλλος κ.τ.λ. μπαίνουν, για να δείξουμε ότι έχουμε σύνθετη λέξη με τη λέξη –λαός. Η λέξη «λαός»  στον Όμηρο σημαίνει το ενόργανο σώμα (ο στρατός ή το βασίλειο =  το σώμα που έχει λαλιά )  και έχει  τονικό παρώνυμο (δηλαδή είναι λέξη που έχει δυο έννοιες οι οποίες διακρινόμενες τονικά, κάτι όπως και οι: πότε- ποτέ, θέα-θεά, γέρος-γερός, θέρμος-θερμός κ.α.)  τη λέξη «λάος ή λάας -λάς», που σημαίνει το ανόργανο σώμα, οι πέτρες εξ ου και λατομείο, λατόμος, λάιτος ή ληιτος > λίθος κ.α., πρβ και:

α) τη φράση της Ιλιάδος  «λαούς δε λάας ποίησε Κρονίων»,  που σημαίνει ότι ο χρόνος ποίησε (κύησε, μετέβαλε) την ανόργανη ύλη, τους λάας –λας ή λάιτους-ληιτους > λίθους  σε οργανική, ανθρώπους, ζωή, και

 β) το μύθο που αναφέρει ο Απολλόδωρος που λέει  ότι ο Δευκαλίων και η Πύρρα ρίχνοντας πίσω τους «λάας» (= λίθους, ανόργανα όντα) γινόταν «λαός» (= άνθρωποι, οργανικά όντα), άνδρες όσες πέτρες έριχνε ο Δευκαλίωνας και γυναίκες όσες πέτρες έριχνε η Πύρρα οπότε μεταφορικά από τους λάας ονομάστηκαν λαοί («όθεν και λαοί μεταφορικώς ωνομάσθησαν από του λάας ο λίθος), πρβ:  «ο δε αιρείται ανθρώπους αυτώ γενέσθαι. Και Διός ειπόντος υπέρ κεφαλής έβαλλεν αίρων λίθους, και ούς μεν έβαλε Δευκαλων, άνδρες εγένοντο, ους δε Πύρρα, γυναίκες. όθεν και λαοί μεταφορικώς ωνομάσθησαν από του λάας ο λίθος.» (Απολλόδωρος, Α, 7, 1 – 3)

Ο Ησίοδος (Απόσπασμα 63 = στίχος 234 και απόσπασμα 102) αναφέρει ότι «Οι Λέλεγες κατοικούσαν στην απότομη Πήδασο, κοντά στη Σατνιόεντα με βασιλιά τους τον Άλτη και πατέρα της Λαοθόης», καθώς και ότι: «ο Λοκρός έγινε αρχηγός του λαού των Λελέγων, αυτός που κάποτε ο Δίας που έχει άφθαρτη σοφία, διαλεγμένες πέτρες από τη γη έδωσε στο Δευκαλίωνα (Ησίοδος, Απόσπασμα 63 = στίχος 234 και απόσπασμα 102).  Επομένως ο Ησίοδος υπονοεί - ετυμολογεί τα ονόματα «Λαο-θόη», Έλληνες και «Λέλεγες» από το λαλώ - λέω (= ομιλώ ή κινούμαι κ.α.), απ΄όπου και το θέμα λα- των λέξεων λαός ή λεώς (το ομιλούν - κινούν, το ενόργανο σώμα), αλλά και το συν-λαλώ > συλλαλητήριο, συν-λά(ν)ιος > συλλανιος, εν-λάνιος > ελλάνιος - Ελλάς, παν-λάνιος – Παλλάς κ.α.

3) Μερικοί (Wilamowitz κ.α.) λένε ότι ο Αριστοτέλης αναφέρουν ότι το όνομα Ελλάς και Έλληνες προήλθε από το όνομα «Σελλοί > (Σ)Έλληνες > Έλληνες», που ήταν το όνομα μιας φυλής της Ηπείρου. Ωστόσο αυτό δεν είναι αληθές, γιατί ο Αριστοτέλης αναφέρει επακριβώς αφενός ότι επί εποχής του Δευκαλίωνα έγινε ένας κατακλυσμός που παραμόρφωσε πολλές περιοχές, όπως π.χ. αυτή των Μυκηνών που από γόνιμη έγινε άγονη και αυτή του Άργους που από άγονη έγινε καλλιεργήσιμη και αφετέρου ότι μετά τον εν λόγω κατακλυσμό, ο οποίος είχε επίκεντρο τη Δωδώνη της Ηπείρου όπου κατοικούσαν οι καλούμενοι Σελλοί (=  φυλή των Γραικών ή Πελασγών, σύμφωνα με τον Ησίοδο), οι μέχρι τότε καλούμενοι Γραικοί μετονομάστηκαν και αυτοί  Έλληνες, πρβ: Ο κατακλυσμός) περί τον Ελληνικόν εγένετο μάλιστα τόπον. Και τούτου περί την Ελλάδα την αρχαίαν. Αύτη δ' εστίν η περί Δωδώνην και τον Αχελώον. Ούτος γαρ πολλαχού το ρεύμα μεταβέβληκεν. Ώκουν γαρ οι Σελλοί ενταύθα και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί, νυν δ' Έλληνες". (Αριστοτέλης Μετεωρολογικά 1 352 a). 

Ομοίως ο  Όμηρος στην Ιλιάδα (Π΄ 233 -235) λέει ότι στη Δωδώνη διαμένουν οι Σελλοί, χωρίς όμως να τους ονομάζει «Έλληνες» ή να ονομάζει «Ελλάδα» μόνο τη χώρα τους:  "Ζευ, άνα Δωδωναίε, Πελασγικέ, τηλόθι ναίων, Δωδώνης μεδέν δυσχειμέρου' αμφί δε Σελλοί σοι ναίουσ' υποφήται ανιπτόποδες χαιμαιεύναι"  = "Δία βασιλιά Δωδωναίε, Πελασγικέ, που κάθεσαι μακριά και προστατεύεις τη Δωδώνη με το βαρύ χειμώνα, γύρω δε οι Σελλοί κατοικούν, οι ερμηνευτείς των χρησμών σου που κοιμούνται κατά γης και έχουν άνιπτα πόδια" . ( Όμηρος  Ιλιάδα Π΄ 233 -235)

 

2. ΟΙ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ, ΟΙ ΕΠΗΛΥΔΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

Α. ΟΙ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΠΕΛΑΣΓΟΙ

 

Ο Θουκυδίδης (Α 2-9) αναφέρει, κάτι που επιβεβαιώνεται και από τους: Εκαταίο το Μιλήσιο (Στράβων 7, 321), Ηρόδοτο (Ιστορία Α 54 - 58), Ισοκράτη (Παναθηναϊκός, Ελένης εγκώμιο 68 – 69, Πανηγυρικός κ.α.), Διόδωρο (1, 23-24 και 28-29,  Μ, Απόσπασμα 3), Πλάτων (Μενέξενος, 245c-d) κ.α., αρχικά και μέχρι την κάθοδο των Δωριέων με τους Ηρακλείδες (έγινε 80 χρόνια μετά από τα Τρωικά) δεν υπήρχαν ούτε μόνιμοι κάτοικοι στην Ελλάδα ούτε και πόλεις ούτε και  σύνορα και  κράτη, επειδή δεν είχε ακόμη επινοηθεί η γεωργία  και η ασφάλεια του στρατού. Υπήρχαν μόνο διάφορες φυλές, με μεγαλύτερη τους καλούμενους Πελασγούς, που ζούσαν μεταναστευτικά για εξεύρεση πηγών διατροφής, ενώ η πολυπληθέστερη ομάδα όπου πήγαινε έδιωχνε αυτή που έβρισκε μπροστά της, για να εκμεταλλευτεί αυτή το χώρο με συνέπεια να αναπτυχθεί ο βαρβαρισμός και η Ελλάδα να είναι κατοικία βαρβάρων. Ο Θουκυδίδης αναφέρει επίσης ότι δεν υπήρχαν και οι ονομασίες Έλληνες και βάρβαροι, άλλως αυτό θα το ανέφερε ο Όμηρος. Αυτό έγινε μετά τα τρωικά  και η πρώτη κοινή συνεργασία των Ελλήνων  ήταν η εκστρατεία στην Τροία.

Τελευταία μετακίνηση φύλου στην Ελλάδα, σύμφωνα με τους Θουκυδίδη και Ηρόδοτο κ.α., ήταν αυτή των Δωριέων με τους Ηρακλείδες, η οποία έγινε 80 χρόνια μετά τα Τρωικά, δηλαδή το 1129 π.Χ.,  και πρώτη φορά που φυτεύτηκαν σπόροι στην Ελλάδα, σύμφωνα με το Πάριο χρονικό,  ήταν στην Ελευσίνα  το έτος 1410 π.Χ. από τη Δήμητρα, την ανακηρυχθείσα μετά Θεά.

 

Β. ΟΙ ΦΥΛΕΣ ΤΩΝ ΠΕΛΑΓΩΝ: ΔΩΡΙΕΙΣ, ΑΙΟΛΕΙΣ, ΑΧΑΙΟΙ ΚΑΙ ΙΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ

 

Ο Στράβωνας, επικαλούμενος τον ποιητή (Όμηρο) και τον Ησίοδο, σχετικά με τους Πελασγούς, αναφέρει ότι ήσαν αφενός ήσαν οι πρώτοι κάτοικοι της Ελλάδος και αφετέρου ήσαν διασκορπισμένοι σε όλη την αρχαία Ελλάδα, πρβ:  «Οι δε Πελασγοί των περί την Ελλάδα δυνασευσάντων αρχαιότατοι λέγονται’ και ο ποιητής φησίν ούτω <<Ζευ άνα, Δωδωναίε, Πελασγικέ. Ο δε Ησίοδος: Δωδωνην φηγόν τε Πελασγών εύρανον ήεν». (Στράβων Ζ, Ήπειρος, 9).

 Ο Εκαταίος ο Μιλήσιος (Στράβων 7, 321), σχετικά με τους πρώτους κατοίκους της αρχαίας Ελλάδας, τους Πελασγούς κ.α., αναφέρει πως:  «Εξάλλου, ολόκληρη σχεδόν η Ελλάδα κατοικία βαρβάρων υπήρξε, στους παλιούς καιρούς, έτσι λογάριαζαν όσοι μνημονεύουν αυτά τα πράγματα, γιατί ο Πέλοπας έφερε ένα λαό από τη Φρυγία στη χώρα που απ' αυτόν ονομάστηκε Πελοπόννησος, κι ο Δαναός από την Αίγυπτο, κι οι Δρύοπες, οι Καύκωνες κι οι Πελασγοί κι οι Λέλεγες και άλλοι τέτοιοι λαοί μοίρασαν τους τόπους πάνω και κάτω από τον ισθμό. Γιατί την Αττική κατέλαβαν Θράκες που ήρθαν με τον Εύμολπο, τη Δαυλίδα της Φωκίδας ο Τηρεύς την Καδμεία οι Φοίνικες που ήρθαν με τον Κάδμο, και την ίδια τη Βοιωτία κατέκτησαν οι Aονες, οι Τέμμικες και οι Ύαντες.» (Στράβων 7, 321)

Ο Διονύσιος Αλικαρνασσέας στη Ρωμαϊκή Αρχαιολογία αναφέρει ότι οι Πελασγοί ήταν φύλο Ελληνικό, που από τη Θεσσαλία εξαπλώθηκαν σε πάρα πολλά μέρη της Ασίας και Ευρώπης ( Κρήτη, Κυκλάδες, Όλυμπο, Βοιωτία, Ασία κ.τ.λ), πρβ: «Σκεδασθέντες οι Πελασγοί απήλθον εκ Θεσσαλίας εις Κρήτην και κατέσχον τινάς των Κυκλάδων νήσων. Άλλοι πάλιν εξ αυτών κατήλθον εις την Όσσαν, άλλοι μετέβησαν εις τον Όλυμπον, άλλοι δε εις την Βοιωτίαν και Φωκίδα και Ευβοιαν διεκομίσθησαν. Οι δε εις την Ασίαν διαπεραιωθέντες κατέσχον πολλά μέρη περί τον Ελλήσποντον και των παρακειμένων νήσων και έστειλαν αποικίαν εις την Λέσβον» (Διονύσιος Άλικαρνασέας. Α,', σελ. 21.), «ην δε και το των Πελασγών γένος Ελληνικόν»  (Διονύσιος Αλικαρνασσεύς, "Ρωμαϊκή Αρχαιολογία", I 17).

Ο Αισχύλος αναφέρει ότι ο βασιλιάς του Άργους καυχιόταν λέγοντας ότι είναι στο γένος Πελασγός και το γένος των Πελασγών άρχει μέχρι της Παιονίας και του Στρυμόνος ποταμού: «Του γηγενούς γαρ ειμ’ εγώ Παλαίχθονος ίνις Πελασγός, τησδε γης αρχηγέτης. Εμού δ’ άνακτος ευλόγως επώνυμον γένος Πελασγών τήνδε καρπουται χθόνα. Και πασαν αιαν ης δ’ αγνός έρχεται Στρυμών, το προς δυνοντος ηλίου, κρατώ ορίζομαι δε την τε Περραιβων χθόνα, Πίνδου τε ταπέκεινα, Παιόνων πάλα, όρη τε Δωδωναία, συντέμνει δ΄ όρος υγρας θαλάσσης τώνδε ταπί τάδε κρατώ..,….» (Αισχύλος, Ικέτιδες 250)

 

Ο Ηρόδοτος (βλέπε συνδυαστικά: Α 57-58, Β  54-57, Θ 85, Η 43 κ.α.) αναφέρει ότι η Ελλάδα (εννοεί την αρχική αρχαία Ελλάδα)  πριν ονομαζόταν Πελασγία και φύλα των Πελασγών ήταν οι Αιολείς, οι Αχαιοί, οι Ίωνες και  οι Δωριείς και από αυτούς οι Δωριείς (= οι μετέπειτα Σπαρτιάτες, οι Μακεδόνες κ.α.), αποκόπηκαν πρώτοι από τους  Πελασγούς και (αποκόπηκαν και πήγαν πρώτα στην Πίνδο όπου πήρα το όνομα Μακεδνοί και από εκεί κάποιοι από αυτούς κατέβηκαν στην Πελοπόννησο όπου ονομάστηκαν Δωριείς)  αποτέλεσαν ξέχωρο έθνος, το Ελληνικό  και μετά προσχώρησαν σ΄ αυτό όλοι οι Πελασγοί (= και οι  Ίωνες ή Αθηναίοι, οι Αιολείς ή Θεσσαλοί κ.α.), καθώς και πολλοί άλλοι βάρβαροι  (οι Δαναοί, οι Πέλοπες, οι Καδμείοι ή Θηβαίοι κ.α.), πρβ:  

«Γιατί όσο βασίλευε ο Δευκαλίων, κατοικούσαν τη Φθιώτιδα, στα χρόνια πάλι του Δώρου, του γιου του Έλληνα, τη χώρα στις πλαγιές της Όσσας και του Ολύμπου που τη λεν Ιστιαιώτιδα. Και αφότου και από την Ιστιαιώτιδα τους ξεσήκωσαν οι Καδμείοι, κατοικούσαν στην Πίνδο με το όνομα  έθνος Μακεδνόν. Από εκεί πάλι άλλαξαν τόπο και πήγαν στη Δρυοπίδα και από εκεί έφτασαν πια εκεί που είναι, δηλαδή στην Πελοπόννησο, και ονομάστηκαν έθνος Δωρικό. Το Ελληνικό έθνος αφότου φάνηκε, την ίδια πάντα γλώσσα μιλά -  αυτό είναι η πεποίθησή μου, αφότου όμως ξέκοψε από το Πελασγικό, αδύνατο τότε και στην αρχή και μικρό, αυξήθηκε ύστερα και πλήθαινε σε έθνη, καθώς προσχώρησαν σ’ αυτό κυρίως οι Πελασγοί, αλλά και πάρα πολλά άλλα βαρβαρικά φύλα. Τέλος είμαι της γνώμης ότι το Πελασγικό έθνος πρωτύτερα και εφόσον ήταν βαρβαρικό ποτέ δε γνώρισε μεγάλη δύναμη» (Ηρόδοτος Α, 57- 58)

Αν πράγματι οι Φοίνικες πήραν τις άγιες γυναίκες (= τις δυο ιέρειες του Δία, που, σύμφωνα με τους Αιγύπτιους, η μια μετά έκτισε το μαντείο της Δωδώνης στην Ελλάδα και άλλη το της Θήβας στη Λιβύη)  και τις πούλησαν, τη μια στη Λιβύη και την άλλη στην Ελλάδα, νομίζω ότι η γυναίκα αυτή της σημερινής Ελλάδας, της ίδιας δηλαδή χώρας που παλαιότερα ονομάζονταν Πελασγία («Της νυν Ελλάδος, πρότερον δε Πελασγίης καλουμένης»), πουλήθηκε στη Θεσπρωτία…. ( Ηρόδοτος B 54 - 57)

 «Οι νησιώτες έδωσαν 17 πλοία και ήσαν οπλισμένοι όπως οι Έλληνες και αυτό το έθνος  είναι Πελασγικό, ύστερον όμως ονομάσθηκαν και οι Ίωνες της δωδεκαπόλεως, ελθόντες εξ Αθηνών. Οι Αιολείς έδωσαν 65 πλοία, οπλισμένοι ως οι Έλληνες και ονομάζονταν παλιά Πελασγοί, όπως λένε οι Έλληνες  (Ηρόδοτος Θ, 85)

 «Οι Ίωνες όσο μεν χρόνον κατοικούσαν την Πελοπόννησο, τη λεγόμενη σήμερα Αχαία, και πριν έλθουν στην Πελοπόννησο ο Δαναός και ο Ξούθος, καθώς λέγουν οι Έλληνες, ονομάζονταν Πελασγοί Αιγιαλείς, μετονομάστηκαν δε Ίωνες από τον Ίωνα του Ξούθου (Ηρόδοτος Θ, 85)

«Συγκροτούσαν δε το στόλο (τον Ελληνικό στη Μάχη της Σαλαμίνας) οι εξής: Από την Πελοπόννησο οι Λακεδαιμόνιοι με 16 πλοία, οι Κορίνθιοι, με τον ίδιο αριθμό πλοίων, το οποίον έδωσαν και εις το Αρτεμίσιον. Οι Σικυώνιοι, με δέκα πλοία, οι Επιδαύριοι με δέκα, οι Τροιζήνιοι με πέντε, οι Ερμιονείς με τρία. Όλοι αυτοί, εκτός των Ερμιονέων ανήκουν στο Δωρικό και Μακεδνόν έθνος, ελθόντες στην Πελοπόννησο  από τον Ερινεόν και την Πίνδον(«εόντες ούτοι πλην Ερμιονέων Δωρικό τε  και Μακεδνόν έθνος, εξε Ερινεού τα και Πίνδου»), και το τελευταίον από την Δρυοπίδα. Οι δε Ερμιονείς είναι καθαυτό Δρύοπες τους οποίους εξεσήκωσαν από την σήμερον λεγόμενη Δωρίδα ο Ηρακλής και οι Μαλιείς. Εκ των Πελοποννησίων αυτοί ήσαν εις τον στόλον (δηλαδή τον Ελληνικό στη Μάχη της Σαλαμίνας)» (Ηρόδοτος Η, 43)

 

 

Γ. ΟΙ ΕΠΗΛΥΔΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ: ΔΑΝΑΟΙ, ΚΑΔΜΕΙΟΙ ΚΑΙ ΠΕΛΟΠΕΣ

 

Το Πάριο Χρονικό και οι Ηρόδοτος (Α, 2,  Α 57- 58 κ.α.),  Εκαταίος Μιλήσιος (Στράβων 7, 321), Θουκυδίδης (Α, 3 -9), Παυσανίας (Βοιωτικά 5, 1 – 10), Διόδωρος (βίβλος Μ, Απόσπασμα 3), Απολλόδωρος (Ιστορική βιβλιοθήκη), Ισοκρατης  (Ελένης εγκώμιο 68 – 69, Παναθηναϊκός 79-80), Πλάτων (Μενέξενος, 245c-d) κ.α.  αναφέρουν ότι απ΄όσους έμεναν στην Ελλάδα πριν από τον Τρωικό πόλεμο βαρβαρικής καταγωγής ήσαν οι Δαναοί,  οι Καδμείοι ή Θηβαίοι και οι Πέλοπες, οι οποίοι είχαν έρθει στην Ελλάδα από άλλα μέρη, επειδή δεινοπαθούσαν στους τόπους τους και στη συνέχεια αναμείχτηκαν με τους Έλληνες. Μάλιστα, επειδή στη συνέχεια οι Πέλοπες και οι Δαναοί αναμείχθηκαν με τους Σπαρτιάτες, οι Αθηναίοι (Πλάτωνας, Ισοκράτης κ.α.) λέγανε ότι οι Σπαρτιάτες δεν ήσαν καθαρόαιμοι Έλληνες και γι αυτό δεν έπρεπε να κηδεμονέψουν των Ελλήνων, αλλά οι Αθηναίοι, πρβ:

Σύμφωνα με Πάριο Χρονικό (είναι τρεις μεγάλες πλάκες από μάρμαρο Πάρου όπου οι αρχαίοι έγραφαν τα πιο σημαντικά πρόσωπα και γεγονότα):