Α. Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ

 

 

ΝΑΥΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΘΗΝΑ 2008

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο

ΑΠΑΡΧΕΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ

& ΝΑΥΠΗΓΙΚΗΣ

 

 

1. Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ - ΝΑΥΠΗΓΙΚΗΣ

 

Το πλοίο και η ναυπηγική τέχνη έχουν αφετηρία τους την Ελλάδα, όπως μαρτυρούν τα αρχαιολογικά ευρήματα, οι μύθοι, οι αρχαίοι συγγραφείς (Όμηρος, Ξενοφώντας κ.α.) και οι ναυτικές ορολογίες., π.χ. ναυς, ναυτικό, ναυπηγείο κλπ > nave, nautical etc 

Η αιτία γι αυτό είναι το ότι  στην Ελληνική Θάλασσα (= το Αιγαίο Πέλαγος) υπάρχουν πάρα πολλά νησιά  που πολλά από αυτά φαίνονται και για γυμνού οφθαλμού από την ξηρά οπότε αυτό προκαλούσε στο να κατασκευάσει κάποιος πλεούμενο και να πάει εκεί.

Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι στην Ελληνική θάλασσα κυκλοφορούσαν μορφές πλοίων ήδη από πολύ παλιά, 14 – 17 αι. π.Χ. και η η Ιλιάδα και η Οδύσσεια του Ομήρου είναι οι παλαιότερες γραπτές αναφορές, σχετικά με μεθόδους κατασκευής πλοίων, καθώς και οι αρχαιότερες γραπτές μαρτυρίες γύρω από τη ναυτική ζωή και τη ναυπηγική τέχνη, πρβ:

 “Κι αφού σκάρωσε κατάστρωμα κι αρμολόγησε στραβόξυλα πυκνά, το μαστόρευε.. και μέσα στήριξε κατάρτι με ταιριασμένη αντένα κι έκαμε και το τιμόνι του να κυβερνάει το σκάφος. . . κι η Καλυψώ λινά τού κουβαλούσε για τα πανιά. Κι αυτός με τέχνη τα έφτιαξε κι αυτά, κι έδεσε μέσα ξάρτια και καραβόσκοινα”.  ( Οδύσσεια, ε 253-260)

«ότι ο δήμος έστιν ο ελαύνων τα ναύς και ο την δύναμιν περιτιθείς τη πόλει, και οι κυνερνήται και οι κελευσταί και οι ναυπηγοί- ούτοι εισιν οι την δύναμιν περιτιθέντες τη πόλει πολύ μάλλον ή οι οπλίται και οι γενναίοι και οι χρηστοί (Ξενοφών, Αθηναίων Πολιτεία Ι 1-2)

 

 

2. ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΑΡΝΑΚΕΣ ΣΤΙΣ ΝΗΕΣ

 

Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο αρχικά οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν ως πλεούμενα τις λάρνακες  και μια τέτοια χρησιμοποίησε  ο Δευκαλίωνας, ο πατέρας του Έλληνα, για να διασωθεί με τη γυναίκα του Πύρρα από τον κατακλυσμό που έγινε επί των ημερών τους, πρβ: «Προμηθέως δ παις Δευκαλύων εγένετο. ούτος βασιλεύων των περί την Φθίαν τόπων γαμεί Πύρραν την Επιμηθέως και Πανδώρας, ην έπλασαν θεοί πρώτην γυναίκα. επεί δε αφανίσαι Ζευς το χαλκούν ηθέλησε γένος, υποθεμένου Προμηθέως Δευκαλύων τεκτηνάμενος λάρνακα, και τα επιτήδεια ενθέμενος, εις ταύτην μετα Πύρρας εισέβη. Ζευς δε πολύν υετόν απ ουρανού χέας τα πλείστα μέρη της Ελλάδος κατέκλυσεν, ώστε διαφθαρήναι πάντας ανθρώπους, ολίγων χωρίς οι συνέφυγον εις τα πλησίον υψηλά όρη. τότε δε και τα κατά Θεσσαλίαν όρη διέστη, και τα εκτός Ισθμού και Πελοποννήσου συνεχέθη πάντα. Δευκαλίων δε εν τη λάρνακι δια της θαλάσσης φερόμενος <εφ> ημέρας εννέα και νύκτας <τας> ίσας τω Παρνασώ προσίσχει, κακεί των όμβρων παύλαν λαβόντων εκβάς θύει Διί φυξίω. (Απολλόδωρο Α 7, 2 )

Ο Απολλόδωρος αναφέρει επίσης ότι ο πρώτος που κατασκεύασε μεγάλο πλοίο (πεντηκόντορο = πλοίο με 50 κουπιά)  ήταν ο Δαναός και μ’ αυτό ήρθε από την Αίγυπτο με τα παιδιά του, αρχικά στη Ρόδο και  από εκεί στο Άργος (= η πόλη, αλλά και η Πελοπόννησος πριν ονομαστεί έτσι) όπου  συγχωνεύτηκε με τους εκεί Αχαιούς κατοίκους του Άργους (εξ ου μετά: «Αργείοι = Αχαιοί ή Δαναοί» = οι κάτοικοι του Άργους και κατ’ επέκταση όλοι οι εκστρατευσαντες στην Τροία), πρβ: «Δαναός τοις Αιγύπτου παίδας δεδοικώς, υποθεμένης Αθηνάς αυτώ ναύν κατεσκεύασε πρώτος και τας θυγατέρας ενθέμενος έφυγε. προσσχών δε ‘Ρόδω το της Λινδίας άγαλμα Αθηνάς ιδρύσατο. εντεύθεν δε ήκεν εις Άργος, και την βασιλείαν αυτώ παραδίδωσι Γελάνωρ ο τότε βασιλεύων <αυτός δε κρατήσας της χώρας αφ’ εαυτού τους ενοικούντας Δαναούς ωνόμασε (Απολλόδωρο Β 1, 4 )

Το Πάριο χρονικό (είναι μια μαρμάρινη πλάκα του 3ου αι. π.Χ. στην οποία οι αρχαίοι ανέγραφαν τα σημαντικά πρόσωπα και γεγονότα με  τις χρονολογίες τους) αναφέρει ότι ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα (= ο κατακλυσμός του Νώε για  τους Εβραίους) έγινε το έτος 1265 πριν από τον Διόγνητο = το 1529 π.Χ.,  ο Έλληνας βασίλευε το έτος 1257 π.Δ. = 1521 π.Χ. και ο Δαναός ήρθε στο Άργος το έτος  1247 π.Δ. = 1511 π.Χ., γεγονότα που επιβεβαιώνονται όχι μόνο από τον Απολλόδωρο, αλλά και από τα λεγόμενα του Ισοκράτη (Παναθηναικός, Ελένης Εγκώμιο κ.α.), Πλάτωνα (Μενέξενος), Αριστοτέλη (Μετεωρολογικά) κ.α. ειδικότερα το Πάριο χρονικό αναφέρει συγκεκριμένα τα εξής, σχετικά με τους Δαναό και Έλληνα: «Αφού ο κατακλυσμός έγινε επί εποχήςτου Δευκαλίωνος, και ο Δευκαλίων έφυγε με τα νερά από την Λυκώρεια  στην Αθήνα προς Κραναό και  ίδρυσε το ιερό του Ολυμπίου Διός και θυσίασε για την σωτηρία του, έτος ΧΗΗΓΔΠ (1265), όταν ο Κραναός βασίλευε στην Αθήνα» ….. Από όταν πλοίο κατασκευασμένο από τον Δαναό πενήντα κουπιών από την Αίγυπτο στην Ελλάδα έπλευσε και ονομάστηκε πεντηκόντορος, και οι θυγατέρες του Δαναού .. και .. Ελίκη και Αρχεδίκη κληρώθηκαν μεταξύ των υπολοίπων της Λινδίας Αθηνάς το ιερόν ιδρύσαν και θυσίασαν στην ακτή (..) στην Λίνδο της Ρόδου, έτος 1247, όταν ο Εριχθόνιος βασίλευε στην Αθήνα».

 

 

lezship

 

Πήλινα ομοιώματα πλοίων, ως αυτά του πολεμικού ναυτικού του Μίνωα,  από το Mόχλο και το Παλαίκαστρο Κρήτης. 2800 – 2400 π.χ. (Ηράκλειο, Αρχαιολογικό Μουσείο.)

lezship2

 

Λάρνακες – πλοία, ως η λάρνακα του Δευκαλίωνα,  από την Aγία Tριάδα Κρήτης. (Ηράκλειο, Αρχαιολογικό Μουσείο)

 

 

 

Σημειώνεται ότι:

Α) Αρχικά τα πλοία στην Ελλάδα, όπως βλέπουμε στα αρχαία κείμενα, λέγονταν «νήες («η ναύς, της νηός»….,  από το «νάω – άνω, άνωσις»), απ΄ όπου και τα: ναυτιλία, ναυτικό, ναύτης, ναύαρχος, ναύσταθμος, ναυπηγική, αργοναύτης… English: navy, nautical, Argonaut, …  Portuguese nau, Spanish nao

Β) Οι «λάρνακες» λέγονται και «γούρνες» και είναι  είτε σκαφτοί (εξ ου και «σκάφη») κορμοί δέντρων είτε σκαφτές πέτρες (στην περίπτωση αυτή δεν χρησιμοποιούνται για πλεούμενα, αλλά ως θήκες νεκρών, ανθράκων κ.α.).

Γ) Σύμφωνα με την εβραϊκή μυθολογία, το μόνο ζευγάρι που διασώθηκε από τον κατακλυσμό ήταν αυτό του Νώε, που μπήκε μέσα σε μια κιβωτό.  «Η κιβωτός», μάλλον ξένη λέξη, είναι το κιβώτιο  που μεταξύ των σανίδων του υπάρχει μόνωση, για να μη περνά μέσα νερό και βουλιάζει.

 

 

3. ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΝΤΟΡΟΥΣ ΣΤΑ ΙΣΤΙΑ

 

Αρχικά  τα πλοία ήσαν μόνο με κουπιά και επειδή τα κουπιά λέγονταν  «κόντοροι» ( κοντάρι = το κουπί, αλλά και κάθε μακρύ ξύλο κ.α.) τα πλοία αυτά λέγονταν «κόντοροι νήες» ή  ανάλογα με την ποσότητα των κουπιών τους:  τριαντακόντοροι (= με 30 κουπιά),  πεντηκόντοροι (= με 50 κουπιά κ.τ.λ.) κ.ο.κ.ε.

Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο (Α 7, 2) η πρώτη πεντηκόντορος ναύς (= το πλοίο με 50 κουπιά) που κατασκευάστηκε ήταν η Αργώ, το πλοίο  των Αργοναυτών, την οποία κατασκεύασε από ξύλο φηγός (= η δρυς, η βελανιδιά)  της Δωδώνης ο Άργος απ’ όπου πήρε και το όνομά της: « επί τούτο πεμπόμενος Ιάσων Άργον παρεκάλεσε τον Φρίξου, κακείνος Αθηνάς υποθεμένης πεντηκόντορον ναύν κατεσκεύασε την προσαγορευθείσαν από του κατασκευάσαντος Αργώ· κατα δε την πρώραν ενήρμοσεν Αθηνά φωνήεν φηγού της Δωδωνίδος ξύλον. ως δε η ναύς κατεσκευάσθη, χρωμέν ο θεός αυτώ πλειν επέτρεψε συναθροίσαντι τούς αρίστους της Ελλάδος. (Απολλόδωρος Α 9,16)

Μετά επινοήθηκαν τα πλοία με πανιά (ιστία), που, σύμφωνα με τον Παυσανία (βοιωτικά 11), ο Δαίδαλος ήταν εκείνος που τα επινόησε, προκειμένου να αποφύγει το πολεμικό ναυτικό του Μίνωα που μέχρι τότε ήταν χωρίς πανιά, πρβ: Ο Δαίδαλος, λέγεται, για να φύγει από την Κρήτη  κατασκεύασε δυο μικρά πλοία για τον ίδιο και το γιο του τον Ίκαρο, και πρόσθεσε σ’ αυτά πανιά (ιστία) που δεν είχαν ακόμη επινοηθεί, ώστε εξαιτίας του ευνοϊκού ανέμου να ξεπεράσουν το ναυτικό του Μίνωα που έπλεε με κουπιά. Ο ίδιος ο Δαίδαλος σώθηκε τότε.  Το πλοίο όμως του Ικάρου , που ήταν λιγότερος έμπειρος στη διακυβέρνησή του , ανατράπηκε . αυτός πνίγηκε και το κύμα τον έβγαλε στο νησί πέρα από τη Σάμο, που τότε ήταν ανώνυμο. Ο Ηρακλής, όταν βρήκε το νεκρό, τον ανεγνώρισε και τον έθαψε εκεί όπου και τώρα σώζεται μικρός σωρός χώματα σε ακρωτήριο που προβάλει ατό Αιγαίο. Από τον Ίκαρο πήρε το όνομα και το νησί και η γύρω απ΄ αυτό θάλασσα..( Παυσανίας «Ελλάδος Περιήγησις, Βοιωτικά», 11)

Αντίθετα, σύμφωνα με τον Ησιόδειο μύθο  εκείνοι που τα επινόησαν ήταν οι Αιγινήτες ή άλλως Μυρμιδόνες, πρβ: «Κι αυτή συλλαμβάνοντας γέννησε τον αλογόχαρο Αιακό. Κι όταν έφτασε στην πλήρωση της πολυαγάπητης νιότης, όντα μόνος στεναχωριόταν. Κι ο πατέρας των ανθρώπων και θεών, όσα μυρμήγκια ήταν μέσα στο ποθητό νησί, τα έκανε άντρες και βαθυζωνες γυναίκες. Αυτοί πρώτοι έβαλαν πανιά στο ποντοπόρο Καράβι.» (Ησίοδος, Απόσπασμα 56 – στίχος 205). Τα μυρμήγκια, ως γνωστόν, όταν μετακομίζουν βγάζουν φτερά και προφανώς έτσι αποκάλεσαν οι αρχαίοι τους Αιγινήτες λόγω του ότι έβαζαν πανιά στα πλοία τους.

 

Σημειώνεται επίσης ότι:

1) Ο Διόδωρος Σικελιώτης  (βίβλος 4, 78) λέει ότι ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος διέφυγαν όχι με πλοίο, αλλά με φτερά, πρβ: Ο Δαίδαλος μαθαίνοντας πως ο Μίνωας είχε εκτοξεύσει απειλές εναντίον του για την κατασκευή της αγελάδας, φοβήθηκε, λένε, την οργή του βασιλιά κι έφυγε με πλοίο από την Κρήτη, με τη βοήθεια της Πασιφάης που του έδωσε το πλοίο. Μαζί του έφυγε και ο γιος του ο Ίκαρος κι έβαλαν πλώρη για κάποιο νησί στη μέση του πελάγους, καθώς όμως αποβιβάστηκαν απρόσεκτα εκεί, ο Ίκαρος έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε, έτσι το πέλαγος αυτό ονομάστηκε Ικάριο και το νησί Ικαρία…..Μερικοί, όμως συγγραφείς μύθων παραδίδουν ότι, ενώ ο Δαίδαλος ήταν ακόμη στην Κρήτη και τον έκρυβε η Πασιφάη, θέλοντας ο βασιλιάς Μίνωας  να τιμωρήσει οπωσδήποτε το Δαίδαλο, αλλά μη μπορώντας να τον βρει, ερευνούσε όλα τα πλοία στο νησί και υποσχέθηκε να δώσει πάρα πολλά χρήματα σε όποιον του βρει το Δαίδαλο. Τότε, λοιπόν, ο Δαίδαλος έχασε κάθε ελπίδα διαφυγής με πλοίο και κατασκεύασε φτερούγες με τέχνη θαυμαστή, σοφά σχεδιασμένες και κολλημένες άψογα με κερί, αφού τις προσάρμοσε στο σώμα του γιου του και στο δικό του, μπόρεσαν να πετάξουν με τρόπο απίστευτο και να δραπετεύσουν πάνω από το Κρητικό Πέλαγος. Ο Ίκαρος, όμως, με την απειρία της νιότης πετούσε πολύ χαμηλά κι έπεσε στη θάλασσα, γιατί ο ήλιος έλιωσε το κερί που συγκρατούσε τα φτερά του, ενώ ο δαίδαλος, που πετούσε κοντά στη θάλασσα βρέχοντας, κάθε τόσο τις φτερούγες κατάφερε να φτάσει, ως εκ θαύματος, στη Σικελία....>> (Διόδωρος, βίβλος 4, 78)

2) Αν παρατηρήσουμε  τα πλοία στις αγγειογραφίες κ.τ.λ. πριν από την εποχή του Μίνωα, θα δούμε ότι πράγματι αυτά δε φέρουν πανιά. Ο Θησέας, σύμφωνα με το μύθο, πήγε στην Κρήτη με πλοία που είχαν πανιά, όμως δεν τα επινόησε αυτός. Τα είχε επινοήσει ο Δαίδαλος, για να αποδράσει από την Κρήτη

3) Οι ερευνητές λένε ότι επειδή τα πλοία με πανιά έτρεχαν  πάρα πολύ γρήγορα («πετούσαν» από την μεγάλη ταχύτητα) σε σχέση προς τα κωπήλατα ή έδιναν την εντύπωση φτερών,  γι αυτό και ειπώθηκε – διαδόθηκε από τους ναύτες του Μίνωα ότι ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος πέταξαν με φτερά.

 

 

4. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΠΗΓΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

  

Σήμερα τα πλοία άλλα είναι από ξύλο, άλλα από πλαστικό και άλλα από σίδερο ή ανάμεικτα.

Τα πρώρα πλοία στην Ελλάδα, εμπορικά και πολεμικά, ήταν από ξύλο και η κινητήριος δύναμή τους ήταν η κωπηλασία. Μετά, επί Μίνωα, επινοήθηκαν τα ιστία από το Δαίδαλο.

 

image017

 

Κατασκευή  του πλοίου Αργώ  (Ρωμαϊκό ανάγλυφο, 50 μ.Χ.) 

Όπως δείχνουν τα αρχαιολογικά ευρήματα, αλλά και όπως λέει ο Απολλόδωρος, αρχικά οι άνθρωποι χρησιμοποίησαν για πλεούμενα τις λάρνακες (= κορμοί δέντρων από δρυ που είχαν σκαλιστεί ως σκάφες – γούρνες) και κατόπιν κιβωτούς ( = πλεούμενα με σανίδες). Η χρήση σανίδων, που καρφώνονταν ή δενόταν πάνω σ' ένα σκελετό, γενικεύτηκε μετά και στο κατάστρωμα δημιουργήθηκε ένας στεγασμένος χώρος για τη μεταφορά προϊόντων, ενώ ενισχύθηκαν παράλληλα και τα πλαϊνά τοιχώματα των πλοίων. Σύμφωνα επίσης με τον Απολλόδωρο (Α 7, 2) και όπως είδαμε πιο πριν, η πρώτη πεντηκόντορος ναύς (= το πλοίο με 50 κουπιά) που κατασκευάστηκε ήταν η Αργώ, το πλοίο  των Αργοναυτών, την οποία κατασκεύασε από ξύλο φηγός (= η δρυς, η βελανιδιά)  της Δωδώνης ο Άργος απ’ όπου πήρε και το όνομά της

Για τη ναυπήγησή αρχικά των Ελληνικών εμπορικών πλοίων χρησιμοποιείται ανθεκτική ξυλεία, συνήθως από δρυ ή πεύκο, που υπάρχει άφθονη στην Ελλάδα.  Για το πολεμικό πλοίο χρησιμοποιείται ελαφρότερη ξυλεία, ώστε να είναι από τη μια πιο ευκίνητο (το ελαφρύ φορτίο πάει πιο γρήγορα) και από την άλλη πιο εύκολο στην ανέλκυση - μεταφορά του στην ξηρά για προφύλαξή του από πυρπόληση των εχθρών. Οι ειδικοί λένε, επίσης, ότι τα πλοία με βασική ύλη το ξύλο κατασκευαζόταν με μεθόδους αρκετά διαφορετικές απ' τις σημερινές. Αρχικά φτιαχνόταν το εξωτερικό κέλυφος και στη συνέχεια τοποθετούνταν εσωτερικά οι ενισχύσεις.

Σε κάποια απ' αυτά έχουν βρεθεί μέχρι και ενώσεις που γινόταν με ένα είδος ραφής. Τα συνηθέστερα μεγέθη ήταν μέχρι 6 μέτρα πλάτος και μέχρι 40 μήκος. Για να αποφύγουν τη διάβρωση του ξύλου απ' τους μικροοργανισμούς του νερού, αν το πλοίο δε χρησιμοποιούταν για κάποιο χρονικό διάστημα (όπως τα πολεμικά πλοία) ανελκυόταν στην ξηρά. Οι εγκαταστάσεις στέγασης και συντήρησης των ανελκυόμενων πλοίων ονομαζόταν νεώσοικοι και υπολείμματα τους βρίσκουμε σε πολλά αρχαία λιμάνια. Στο λιμάνι του Πειραιά λέγεται ότι υπήρχαν 372 νεώσοικοι.

 

 

5. Η ΝΑΥΠΗΓΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΛΑΟΥΣ

 

Πολλοί άλλοι λαοί λόγω έλλειψης νησιών στις χώρες τους ( τα νησιά προκαλούν την ανάγκη ανάπτυξης της ναυσιπλοΐας – ναυπηγικής) είχε ως συνέπεια την καθυστέρηση εμφάνισης της ναυσιπλοίας, άρα και της ναυπηγικής τέχνης.

Σε άλλες χώρες λόγω έλειψης κατάλληλης ξυλείας για την κατασκευή πλοίων, όπως η Αίγυπτος, είχε ως συνέπεια την εμφάνιση πλοίων φτιαγμένα από καλάμια παπύρου, που αφθονούσε στον ποταμό Νείλο. Υπάρχουν βέβαια παραστάσεις πλοίων στους αιγυπτιακούς τάφους από την 3η χιλιετία π.Χ., όμως τα πλοία αυτά, όπως δείχνουν τα σκαριά τους, ήταν μόνο για μικρά ταξίδια ή για τοπική απλή αλιεία.

Είναι γνωστές κι άλλες ναυπηγικές τεχνικές, όπως το καγιάκ των Εσκιμώων (δέρμα φώκιας ραμμένο γύρω από κλαδιά ή οστά φάλαινας), πράγμα που οφειλόταν αφενός στην έλλειψη ξύλου στις αρκτικές περιοχές και αφετέρου στη μη ύπαρξη οργανωμένων πόλεων και ναυπηγικής τέχνης.

Επίσης, οι Ινδιάνοι της Αμερικής κατασκεύαζαν πιρόγες με φλούδες από κορμούς δέντρων που έπαιρναν μορφή γύρω από κλαδιά και συγκολλούνταν με ρητίνη και τη βοήθεια φωτιάς.

Η Γένεση μιλά και για κιβωτό που χρησιμοποιήθηκε στον κατακλυσμό του Νώε, γεγονός που πρέπει να είναι κάτι αντίστοιχο με τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα που περιγράφουν οι Αριστοτέλης, Απολλόδωρος, Πάριο χρονικό κ.α.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΧΑΡΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

(ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ)

 

image023 

 

 

«Επίστασθε δε ότι η μεν αρχή των κρατούντων της Θαλάσσης = γνωρίζεται βεβαίως πως η εξουσία ανήκει σε όσους κυριαρχουν στη θάλασσα, οι Αθηναίοι  (Λυσίας, Ολυμπιακός)

«Έχομεν Γήν και Πατρίδα, όταν έχομεν πλοία εις την Θάλασσαν» (Αθηναίοι, Θουκυδίδης)

«Διακόσιες νήες πεπληρωμέναι εστίν ημίν η Πατρίς» (Αθηναίοι στην παντοδυναμία τους).

«Tίποτα, αρχόντοι, δε φελά, μονάχα το καράβι» (Κ. Κανάρης)

 

ORCA2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΕΛΑΛΑΙΟ 2ο

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ, ΤΟ ΕΘΝΟΣ

ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

 

 

 

1.  Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

 

Συμφώνα με το Πάριο χρονικό και τους: Εκαταίο Μιλήσιο (Στράβων 7, 321), Θουκυδίδη (Α, 3 – 9), Ηρόδοτο (Ιστορία Α 54 - 58), Ισοκράτη (Παναθηναϊκός, Ελένης εγκώμιο 68 – 69, Πανηγυρικός κ.α.), Διόδωρο (1, 23-24 και 28-29,  Μ, Απόσπασμα 3), Πλάτων (Μενέξενος, 245c-d) κ.α.:

1. Αρχικά στη χώρα που σήμερα (επί εποχής Θουκυδίδη) ονομάζονταν Ελλάδα δεν υπήρχαν μόνιμοι κάτοικοι παρά μόνο διάφορα φύλα με πολυπληθέστερο τους Πελασγούς και γι αυτό η Ελλάδα αρχικά ονομάζονταν Πελασγία.

Τα φύλα αυτά ζούσαν μεταναστευτικά για εξεύρεση πηγών διατροφής, μια και μέχρι τότε δεν υπήρχε ακόμη η γεωργία, ενώ η πιο ισχυρή ομάδα όπου πήγαινε έδιωχνε αυτή που εύρισκε εκεί , για να εκμεταλλευτεί αυτή το χώρο. 

Ο Ηρόδοτος (Α 56-57 κ.α.), ο Εκαταίος Μιλήσιος (Στράβων 7, 21)  κ.α. αναφέρουν επιπλέον ότι αρχικά όλος σχεδόν ο αρχαίος κόσμος ήταν κατοικία βαρβάρων, των καλούμενων: Πελασγών, Δαναών, Καδμείων ή Θηβαίων, Πελόπων κ.α. Μετά τα τρωικά αποκόπηκαν οι Δωριείς ή Σπαρτιάτες (το φύλο που στην Πελοπόννησο λέγονταν Δωρικό και στην Πίνδο Μακεδνό)  από τους βάρβαρους Πελασγούς και αποτέλεσαν ξέχωρο έθνος, το ελληνικό, στο οποίο μετά προσχώρησαν όλοι οι Πελασγοί (=  οι Ίωνες ή Αθηναίοι, οι Αιολείς ή Θεσσαλοί, οι νησιώτες κ.α.), καθώς και μερικοί άλλοι  βάρβαροι.

2. Στην Ελλάδα φυτεύτηκαν πρώτοι φορά σπόροι το έτος 1410 π.Χ. στην Ελευσίνα από τη Δήμητρα, την μετέπειτα ανακηρυχθείσα θεά και τελευταία μετακίνηση φύλου στην Ελλάδα ήταν η καλούμενη Κάθοδος των Δωριέων με τους Ηρακλείδες, η οποία έγινε 80 χρόνια (κάπου το 1129 π.Χ.) μετά τα τρωικά και έκτοτε ησύχασε λέει οριστικά η Ελλάδα και άρχισε να κάνει και αποικίες.

3. Πρώτοι που βρέθηκαν στην Ελλάδα και γι αυτό θεωρούνταν αυτόχθονες ήταν οι Πελασγοί. Ακολούθως ήρθαν οι καλούμενοι Δαναοί και οι καλούμενοι Καδμείοι ή Θηβαίοι και μετά από αυτούς οι  Ευμολπίδες,  οι Πέλοπες κ.α. , οι οποίοι λέγονται επήλυδες (από το επί + έρχομαι, ήλθον κ.α.) , επειδή ήλθαν μετά από τους  Πελασγούς.

Συγκεκριμένα το 1500 π.Χ. ξεσπούν λέει λοιμώδης ασθένειες (οι 7 πληγές, σύμφωνα με την Αγία Γραφή) στην Αίγυπτο και οι ντόπιοι τις αποδίδουν στους ασεβείς αλλόφυλους. Για να αποφύγουν την οργή των ντόπιων  οι  μετανάστες που ζούσαν στην Αίγυπτο (Εβραίοι, Δαναοί, Φοίνικες κ.α.) έφυγαν από εκεί και πήγαν σε άλλα μέρη. Από αυτούς οι Εβραίοι με αρχηγό το Μωυσή πήγαν στην Ιουδαία.  Οι Φοίνικες (οι οποίοι ζούσαν στη Θήβα της Αιγύπτου) με αρχηγό τον Αγήνορα πήγαν στα παράλια της Ασίας και συγκεκριμένα στη χώρα που απ΄αυτούς πήρε το όνομα  Φοινίκη. Από εκεί μετά ένα μέρος πέρασε στα νησιά του Αιγαίου και ένα άλλο με αρχηγό τον Κάδμο (απ΄όπου και Καδμείοι ή Θηβαίοι) πήγαν στη Βοιωτία όπου ίδρυσαν την πόλη-κράτος Καδμεία ή Θήβα (Θήβα σε ανάμνηση της Αιγυπτιακής και Καδμεία προς χάρη του Κάδμου). 

Οι Δαναοί με πλοία και με αρχηγό το Δαναό ( απ΄όπου και Δαναοί)  μέσω Ρόδου πήγαν στο Άργος της Πελοποννήσου. Όταν έφτασαν εκεί ήρθαν σε σύγκρουση με τους κατοίκους του Άργους, που ήσαν Αχαιοί στη γενιά. Ωστόσο επειδή από τη μια ο βασιλιάς των Αργείων, που ονομάζονταν Γελάνωρ, δεν είχε γιο για διάδοχο και από την άλλη δεν επέδειχνε καλές στρατιωτικές ικανότητες για νίκη των Αργείων,  οι Αργείοι κάλεσαν το Δαναό για συνθηκολόγηση και να γίνει και κοινός βασιλιάς, κάτι που αποδέχτηκε και για το λόγο αυτό μετά και η ονομασία «Αχαιοί ή Δαναοί ή Αργείοι». 

Λίγο πριν από τα Τρωικά κάποιοι Φρύγες με αρχηγό τον Πέλοπα (εξ ου και η ονομασία «Πέλοπες») έφυγαν  από την Ασία και  ήλθαν και κατέλαβαν με δόλο το νησί που εξ αυτού ονομάστηκε Πελοπόννησος. Ειδικότερα Φρύγες στρατιώτες ήρθαν στις Μυκήνες προκειμένου να λάβουν μέρος σε αθλητικούς αγώνες και συνάμα ο γιος του βασιλιά να παντρευτεί τη κόρη του ντόπιου βασιλιά. Ωστόσο  στη συνέχεια κατέλαβαν και το θρόνο και όλη την Πελοπόννησο.

Στον Τρωικό πόλεμο που ακολούθησε οι Δαναοί και οι Πέλοπες έλαβαν μέρος ως ένα έθνος μαζί με τους ντόπιους Αχαιούς.  Αντίθετα οι Καδμείοι ή Θηβαίοι δεν έλαβαν  μέρος στον πόλεμο αυτό και στα Περσικά μήδισαν, επειδή ήσαν λέει βαρβαρικής καταγωγής, καθώς λέει ο Ηρόδοτος. Μετά τα Περσικά, επειδή οι Θηβαίοι με την οικονομική βοήθεια των Περσών ήθελαν κα κηδεμονεύσουν των  Ελλήνων, οι Μακεδόνες κατέστρεψαν εκ θεμελίων τη Θήβα. (Περισσότερα βλέπε στο βιβλίο:  «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, Α. Κρασανάκη)

 

 

 

2. ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

 

Ο Θουκυδίδης (Α 3 – 9) αναφέρει ότι μέχρι τα τρωικά δεν υπήρχε ο διαχωρισμός σε Έλληνες και βάρβαρους, άλλως θα το ανέφερε ο Όμηρος και  η εκστρατεία στην Τροία ήταν η πρώτη κοινή συνεργασία των Ελλήνων, καθώς και ότι μέχρι τότε «Έλληνες» λέγονταν μόνο όσοι κατάγονταν από τη Φθία και είχαν ως αρχηγό τους τον Αχιλλέα στην εκστρατεία αυτή.  

Πράγματι ο Όμηρος αναφέρει ότι αρχικά με το όνομα «Ελλάδα»  λέγονταν μόνο μια περιοχή στο Πελασγικό Άργος (= η Θεσσαλία), η οποία μαζί με τη Φθία ανήκαν στο Κράτος του Πηλέα και της περιοχής εκείνης και μόνο οι στρατιώτες στην εκστρατεία της Τροίας ονομάζονταν «Μυρμιδόνες και Αχαιοί και Έλληνες» και οι οποίοι είχαν ως αρχηγό τους τον Αχιλλέα.   Από την ονομασία αυτή ο Όμηρος καλεί κατ’ επέκταση «Πανέλληνες» και όλους τους εκστρατεύσαντες, όνομα από το οποίο στη συνέχεια προέκυψε το «Παν-Έλληνες > Έλληνες» ως γενικό εθνικό όνομα.

Σύμφωνα επίσης με τους αρχαίους συγγραφείς, βλέπε π.χ.: Ησίοδο (Κατάλογος γυναικών), Ισοκράτης (Παναθηναϊκός, Ελένης Εγκώμιο) κ.α., από τα Τρωικά και εξής ο αρχαίος γνωστός κόσμος χωρίστηκε στα δυο, από τη μια οι Έλληνες και από την άλλη οι βάρβαροι. 

«Έλληνες» λέγονταν όσες φυλές ή πόλεις- κράτη: Αθήνα, Σπάρτη, κ.λ.π, είχαν πάει με το μέρος των Αργείων, όπως π.χ. οι Αθηναίοι, τα Κρητικά φύλα: Κύδωνες, Ετεόκρητες, Πελασγοί, Αχαιοί και Δωριείς (ή  οι πόλεις της Κρητικής πολιτείας: Κνωσός, Φαιστός, Λύκαστος κλπ.) και «βάρβαροι» όσοι είχαν πάει με το μέρος των ηττημένων Τρώων (Κάρες, Φοίνικες κλπ) , οι οποίοι και είχαν προκαλέσει τον πόλεμο αυτό με τις βαρβαρότητές τους (αρπαγές γυναικών και περιουσιών). 

Κατόπιν στους Ολυμπιακούς αγώνες «Έλληνες» ονομάζονταν και εκείνοι που είχαν ίδια καταγωγή ή  βασικά ίδια  παιδεία (θρησκεία, ήθη και έθιμα)  με τους εκστρατεύσαντες στην Τροία, όπως οι Μακεδόνες κ.α., ανεξάρτητα με το αν είχαν λάβει  ή όχι μέρος στον Τρωικό πόλεμο.

Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό, ο Τρωικός πόλεμος διήρκησε δέκα χρόνια και η άλωση της Τροίας έγινε το 954 πριν από το Διόγνητο, άρα το 1218 π.Χ.

 

 

3.  Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

 

Μερικοί ισχυρίζονται ότι οι Έλληνες κατάγονται από τα Ουράλια όρη και όταν ήρθαν στην Ελλάδα κατάσφαξαν όλα τα έθνη που βρήκαν μπροστά τους. Ωστόσο αυτό είναι αναληθές, γιατί αφενός αυτό δεν προκύπτει από καμία αρχαία μαρτυρία και αφετέρου το ελληνικό έθνος, όπως είδαμε πιο πριν, αποτελέστηκε από πολλά φύλα που άλλα από αυτά είχαν έρθει στην Ελλάδα από την Ασία (Πέλοπες κ.α.), άλλα από την Κασπία - Αίγυπτο (Δαναοί, Καδμείοι ή Θηβαίοι κ.α.) και άλλα από την Θράκη ή μετέπειτα Ευρώπη (Ευμολπίδες κ.α.) και κύρια από τους αυτόχθονες Πελασγούς (Σπαρτιάτες, Μακεδόνες, Αθηναίους κ.α.).

Μερικοί ισχυρίζονται επίσης ότι οι Έλληνες ανήκουν στην καλούμενη ινδοευρωπαϊκή φυλή. Κάτι που επίσης είναι αναληθές, γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι,  απόγονοι είτε του Δευκαλίωνα, σύμφωνα με τους Έλληνες είτε του Νώε, σύμφωνα με τους Εβραίους.

Απλώς στο χρόνο οι διάφορες ομάδες απέκτησαν διαφορετική γλώσσα, καθώς και διαφορετική παιδεία,  ήθη και έθιμα, θρησκεία κλπ. (= οι επίκτητες ιδιότητες, όπως ονομάζονται σήμερα και η μόνη διαφορά που θεωρούσαν οι  αρχαίοι Έλληνες ότι είχαν από τους άλλους λαούς ήταν  η παιδεία (η μόρφωση και τα ήθη και έθιμα). 

Έλληνες, λέει ο Ισοκράτης, ονομάζονται αυτοί που έχουν όχι καταγωγή, αλλά παιδεία ελληνική, ενώ βάρβαροι όσοι δεν είχαν. Το αυτό λέει και ο Μέγας Αλέξανδρος, το αυτό και ο Όμηρος κ.α.

 

Σημειώνεται ότι:

1. Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία: Ησίοδος (Κατάλογος γυναικών, Έργα και Ημέρες), Απολλόδωρος (Μυθολογική βιβλιοθήκη) κ.α., οι σημερινοί άνθρωποι είναι απόγονοι ενός ζευγαριού που έπλασε κάποτε από πηλό ο θεός Προμηθέας, το οποίο, για να πάρει ζωή, ο θεός έχωσε μέσα στο σώμα τους ένα καλάμι το οποίο περιείχε το θεϊκό πυρ που είχε κλέψει  από τους θεούς (υποδηλώνονται οι φλέβες που ρέει το αίμα και ο πυρετός του ανθρώπου).

2. Η Αιγυπτιακή μυθολογία (Διόδωρος 1, 10) λέει  ότι το πρώτο ζευγάρι ανθρώπων στον κόσμο  ξεφύτρωσε στον Νείλο, επειδή εκεί είναι λέει θερμά και η γη πιο καρποφόρα από αλλού, και από αυτό το ζευγάρι μετά  κατάγονται όλοι οι σημερινοί άνθρωποι.

3. Η  Εβραϊκή μυθολογία λέει ότι οι σημερινοί άνθρωποι είναι απόγονοι ενός ζευγαριού, του Αδάμ και της Εύας, που έπλασε κάποτε από πηλό ο θεός  στον παράδεισο, το οποίο, για να πάρει ζωή, ο θεός εμφύσησε στο πρόσωπο (υποδηλώνεται η αναπνοή του ανθρώπου).

4. Οι  Έλληνες και οι Εβραίοι  λένε επιπλέον  ότι κάποτε ( το 1600 π.Χ., σύμφωνα με το Πάριο Χρονικό, και όταν στην Ελλάδα ήταν βασιλιάς ο Δευκαλίωνας) έγινε κατακλυσμός με τον οποίο πνίγηκαν όλοι οι άνθρωποι πλην ενός ζευγαριού, του Δευκαλίωνα και της συζύγου του, κατά τους Έλληνες ή του Νώε και της συζύγου του, κατά τους Εβραίους, οι οποίοι σώθηκαν μέσα σε κιβωτό. Στη συνέχεια από το ζευγάρι αυτό  κατάγονται όλοι οι σημερινοί άνθρωποι. 

 

(Περισσότερα βλέπε στο βιβλίο: 

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, Α. Κρασανάκη)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΩΝ ΠΛΟΙΩΝ

ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

 

 

1. ΤΑ ΚΩΠΗΛΑΤΑ ΠΛΟΙΑ (ΚΟΝΤΟΡΟΙ)

 

Αρχικά, όπως είδαμε πιο πριν, τα πλοία ήσαν μόνο με κουπιά (κόντορους, κοντάρι ) και με μια σειρά από κάθε πλευρά, οι καλούμενες μονήρεις. Αργότερα, μετά τα τρωικά,  έγιναν πλοία με δυο σειρές, οι καλούμενες διήρεις (τα πλοία αυτά είχαν δυο καταστρώματα) και τέλος με τρεις σειρές, οι καλούμενες τριήρεις (τα πλοία αυτά είχαν τρία καταστρώματα).  Η ναυς με μια μόνο σειρά κουπιών από κάθε πλευρά είχε είτε δυο μόνο κουπιά, όπως οι σημερινές μικρές βάρκες, είτε τέσσερα, έξι, οκτώ…. Δημιουργήθηκαν, αυτό όμως έγινε μετά τα τρωικά,  πλοία που είχαν ακόμη και 25 κουπιά από κάθε πλευρά, σύνολο πενήντα, οι καλούμενες από αυτό και πεντηκόνταροι.

 

2. ΤΑ ΙΣΤΙΟΦΟΡΑ ΠΛΟΙΑ

 

Τα ιστιοφόρα, όπως είδαμε  πιο πριν, επινοήθηκαν επί Μίνωα από τον Αθηναίο μηχανικό Δαίδαλο.  Ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος, λέει ο Παυσανίας («Ελλάδος Περιήγησις, Βοιωτικά», 11),   έφυγαν από την Κρήτη με δυο μικρά πλοία που πρόσθεσαν σ’ αυτά πανιά, για να αναπτύξουν ταχύτητα προκειμένου να διαφύγουν το πολεμικό ναυτικό του Μίνωα που μέχρι τότε δεν χρησιμοποιούσε  πανιά.

Σημειώνεται ότι τα πολεμικά πλοία, ακόμη και όταν είχαν επινοηθεί τα πανιά, δεν έφεραν ιστία, αφενός για να αποφύγουν το βάρος των κονταριών όπου στηρίζονται τα πανιά και αφετέρου για να είναι πιο ευέλικτα. Τα πολεμικά πλοία έβαλαν ιστία μόνο όταν επινοήθηκαν οι διήρεις και οι τριήρεις.

 

 

Thera_Stolos1

 

"Νηοπομπή της Θήρας" ( Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης)

Τοιχογραφία Ακρωτηρίου Σαντορίνης (Θήρας).

Στην τοιχογραφία αυτή, η οποία χρονολογείται περίπου στα 1650 π.Χ.  και είναι μινωικής τεχνοτροπίας, απεικονίζεται μία νηοπομπή 14 διαφορετικών σε μέγεθοςκωπήλατων πλοίων, μεταξύ δύο λιμανιών.  Η ως άνω τοιχογραφία ανακαλύφθηκε από τον καθηγητή Μαρινάτο το 1972, στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης (Θήρας).

 

 

 

 

 

Κρατήρας αγγειογράφου Νικοσθένη, 530 - 510 π.X, με πλοία που φέρουν κουπιά και πανιά  (Louvre Museum.)

 

 

   

 

Αρχαίο εμπορικό και πολεμικό πλοίο, αττικός κύλικας, 6ος αι. π.Χ. (Louvre Museum.)

 

 

image024

 

Μυκηναϊκός πίθος με πλοίο, 17ος αι. π.Χ.

 

Photo9

 

 

 

ΤΑ ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΠΛΟΙΑ

 

 image024

Ομοίωμα Ελληνικού εμπορικού πλοίου ανοικτής θαλάσσης. Περίπου 600 π.Χ.  ( Ναυτικό Μουσείο Ελλάδας)

image026

 

Λεπτομέρεια από μελανόμορφη κύλικα με παράσταση πολεμικού πλοίου. B' μισό 6ου αιώνα π.Χ. (Vienna, Kunsthistorisches Museum.)

 

 Τα πολεμικά πλοία είχαν έμβολο, για εμβολισμό των εχθρικών πλοίων και μακρόστενο σχήμα, για να διασχίζουν με ευκολία τη θάλασσα. Επίσης ήταν κωπήλατα και βοηθητικά είχαν τα πανιά, επειδή στις μάχες απαιτούνται ειδικές κινήσεις (ταχύτητες και ελιγμοί).

Τα εμπορικά πλοία ήταν αρκετά πιο μεγάλα από τα πολεμικά, ώστε να χωρούν πολύ εμπόρευμα και λίγους κωπηλάτες, ώστε να μην απαιτείται μεγάλο κόσμος (διατροφή, μισθοί κ.τ.λ.), όμως με πολύ μεγάλα πανιά, ώστε όταν φυσά αέρας να μη απαιτείται η κουραστική κωπηλασία.

Τα κατεξοχήν εμπορικά πλοία, οι στρογγύλαι νήες, είχαν την πλώρη και την πρύμνη ψηλές και στρογγυλεμένες και το αμπάρι ευρύχωρο. Τον 7ο αιώνα π.Χ., τα πλοία αυτά απέκτησαν μεγάλα ιστία και βοηθητικά κουπιά -αυξάνοντας έτσι την ταχύτητά τους- και εφοδιάστηκαν με άγκυρα. Το σκαρί τους παρέμεινε το ίδιο και στις επόμενες εποχές. Τα κατεξοχήν εμπορικά πλοία ονομάζονταν ολκάδες και ο Αριστοτέλης αργότερα τα παρομοίασε με μεγάλα έντομα που είχαν μικροσκοπικά φτερά.

 

Epic_P94

Φοινικικό νόμισμα (Σιδώνας) με πλοίο και φοινικικά γράμματα, 340 π.Χ.

 Με τέτοια περίπου πλοία οι Φοίνικες πολέμησαν τους Έλληνες στους Περσικούς πολέμους κ.α.

Φοινικικό πλοίο σε βράχο στη Σιδώνα, 800 π.Χ.

Με τέτοια περίπου πλοία οι Φοίνικες λεηλατούσαν το Αιγαίο, ώσπου ήρθε ο Μίνωας και τους έδιωξε

 

 

ΟΙ ΝΑΥΜΑΧΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

 

Στη φωτογραφία, μελανόμορφος κρατήρας από τη Μεγάλη Ελλάδα του κεραμέα Αριστόνοθου, με παράσταση ναυμαχίας ανάμεσα σε πολεμικό και εμπορικό πλοίο. 650 π.Χ.  Roma, Museo del Palazzo dei Conservatori 172 CA.

Photo15

 

Οι ναυμαχίες την αρχαία εποχή ομοίαζαν προς τειχομαχίες στις οποίες συμμετείχαν όλα τα μέλη του πληρώματος με εκηβόλα, αλλά και αγχέμαχα όπλα. Το «ναυμάχον δόρυ» ήταν μακρύτερο του συνηθισμένου δι' ευνόητους λόγους. Οι Έλληνες πεζοί, από τους Μινωικούς τουλάχιστον χρόνους, ήσαν εξοπλισμένοι με μακρά δόρατα, μήκους τουλάχιστον 3,5 μέτρων (=σάρισες). Οι αρχαίοι ένοπλοι Έλληνες, οι καλούμενοι οπλίτες. ήσαν και απλοί πεζοί στρατιώτες και πεζοναύτες. Μέχρι το 16ο αι. μ.Χ. οι ναυμαχίες γινόταν με τη χρησιμοποίηση κυρίως των εμβόλων των πλοίων και με την εκτέλεση διαφόρων ελιγμών.

 Μετά την επινόηση των ιστίων για την κίνηση των πλοίων και αργότερα του ατμού και των πυροβόλων όπλων είχε ως  αποτέλεσμα οι αποστάσεις μεταξύ των εμπολέμων πλοίων να αυξάνονται. Νέες μορφές ναυμαχίας δημιουργήθηκαν με την τελειοποίηση της τορπίλης και την ανάπτυξη των αεροπλανοφόρων σε συνδυασμό με τη χρησιμοποίηση κατευθυνόμενων πυραύλων και πυρηνικών όπλων.

 

 

Η ΔΙΗΡΗΣ

Η διήρης ήταν πλοίο με δύο σειρές κουπιών σε κάθε πλευρά αντί μια που είχε η πεντηκόντορος ή τριών που είχε η τριήρης. Η διήρης αποτελεί τον ενδιάμεσο κρίκο εξέλιξης από την πεντηκόντορο προς τα μεταγενέστερα σκάφη. Είχαν κατασκευαστεί διήρεις με τριάντα ή με πενήντα κουπιά και οι διαστάσεις των πλοίων αυτών κυμαίνονται στα 18 μ. μήκος, 3-3,60 μ. πλάτος, εκτόπισμα 22 τόνοι και μήκος κουπιών 4-6 μ.

 

Η ΤΡΙΗΡΗΣ

 Κατά τον 8 – 5ο αι.  π.Χ. χρησιμοποιήθηκε ευρύτερα ένα νέο πολεμικό πλοίο, η καλούμενη τριήρης, με τρεις σειρές κουπιών - απ΄όπου και το όνομά του. Στην επάνω σειρά – κατάστρωμα καθόντουσαν οι θρανίτες, στη μεσαία οι ζυγίτες και στην κάτω οι θαλαμίτες. Για να είναι γρήγορες και ευκίνητες οι Τριήρεις, από τη μια εκτός από τους κωπηλάτες χρησιμοποιούσαν και πανιά, όταν οι άνεμοι ήταν ευνοϊκοί και έτσι ξεκουράζονταν και το πλήρωμα και από την άλλη δεν είχαν μεγάλους χώρους αποθήκευσης νερού και τροφίμων και γι αυτό το λόγο τους ακολουθούσαν εμπορικά σκάφη, γεμάτα με τρόφιμα και εφόδια. Η τριήρης είχε στην  της έμβολο ως επιθετικό όπλο, το οποίο ήταν κατασκευασμένο από ξύλο με επένδυση χαλκού και το οποίο, με κατάλληλους χειρισμούς, δημιουργούσε ρήγματα στα αντίπαλα πλοία.

Οι τριήρεις είχαν εκτός από τις τρεις σειρές κωπηλατών σε διαφορετικό επίπεδο και έναν ή δύο ιστούς. Υπολογίζεται ότι η ανώτατη ταχύτητα των τριήρεων έφτανε στα 8-12 μίλια ανά ώρα, έφεραν πλήρη εξαρτισμό ιστιοπλοΐας, είχαν συνολικό  μήκος περίπου 38 μ. με 5,20 μ. πλάτος,  βύθισμα 1,50 μ. και εκτόπισμα 70 περίπου τόνοι. Η αναλογία του πλάτους προς μήκος ήταν περίπου 1 προς 10.   Υπήρχαν διάφοροι τύποι Τριήρων, ανάλογα με την πόλη προέλευσής τους και τη χρήση τους. Έτσι έχουμε εκτός από τις γνωστές Αθηναϊκές, τις Κορινθιακές, Ροδιακές, Μηλιακές κ.α.

Οι τριήρεις ξεκινούσαν με την Ανατολή του ήλιου και αγκυροβολούσαν με τη Δύση,  καθώς τα σκάφη αυτά δεν μπορούσαν να φιλοξενήσουν κουκέτες, μαγειρεία κ.α. (μόνο νερό υπήρχε για τους επιβαίνοντες). Σε μακρινές πολεμικές εχθροπραξίες οι τριήρεις αγκυροβολούσαν καθημερινά σε απάνεμα λιμάνια και όρμους, ενώ οι επιβαίνοντες τροφοδοτούνταν από άλλα συνοδευτικά – εφοδιαστικά πλοία. Την κυβέρνηση της Τριήρους ασκούσε ο τριήραρχος με τη βοήθεια 5 αξιωματικών και 4 υπαξιωματικών. Στο σκάφος επέβαιναν και οι επιβάτες (πολεμιστές).  

Σύμφωνα με τους ειδικούς, το πλήρωμά της τριήρους περιλάμβανε περίπου 300 άτομα (ναύτες) από τα οποία οι «θρανίτες» (= οι κωπηλάτες» που κάθονταν στο θρόνο) ανέρχονταν στους 62, οι «ζυγίτες» (οι κωπηλάτες που βρισκόταν σε ζυγούς) στους 54 και οι «θαλαμίτες» (οι κωπηλάτες που βρισκόταν στο κατώτερο μέρος του πλοίου, στο ύψος του τριηράρχου) στους 54. Υπήρχαν ακόμη οι πολεμιστές (18 – 30 άτομα), το ναυτικό προσωπικό (20 – 30 άτομα), ο κυβερνήτης, που είχε την ανώτερη εξουσία (τριηράρχης), ο κελευστής και ο πρωράτης που εκτελούσε καθήκοντα ναύκληρου και υπάρχου.  Κατ’ άλλους συνολικό πλήρωμα της τριήρους ήταν 210-216 άνδρες, από τους οποίους οι 172 περίπου κωπηλάτες, 86 ανά πλευρά, κατανεμημένοι σε τρεις σειρές (τους «Θαλαμίτες», τους «Ζυγίτες» και τους «Θρανίτες»).

Οι Τριήρεις ήταν το αριστούργημα της αρχαίας Ελληνικής ναυπηγικής, ένα πρωτοποριακό πλοίο για την εποχή του, που συνέβαλε όχι μόνο στη προστασία της Ελλάδας από τους εχθρούς της, αλλά και στη δημιουργία και διάδοση του Ελληνικού πολιτισμού. Στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, το 480 π.X. για παράδειγμα, οι Ελληνικές ευέλικτες και γρήγορες τριήρεις εξουδετέρωσαν τα βαρύτερα και πιο δυσκίνητα Περσικά και Φοινικικά καράβια με συνέπεια αφενός η  Ευρώπη να αποφύγει το βαρβαρισμό και αφετέρου η Μεσόγειο και να γίνει  "Ελληνική θάλασσα". 

 

 

Η ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΤΡΙΗΡΗΣ

 

Η Αθηναϊκή Τριήρης, σύμφωνα με την πλειοψηφία των μελετητών, είχε μήκος 36 μ., πλάτος 5μ., ύψος από την ίσαλο 1,80 μ. και βύθισμα 1,20 μ. Το εκτόπισμά της ήταν 70 έως 80 τόνοι. Είχε 200 άνδρες πλήρωμα, από τους οποίους 170 κωπηλάτες - ερέτες. Κάθε κωπηλάτης - ερέτης τραβούσε μόνο ένα κουπί, μήκους 4,40 μ. Το πλήρωμα συμπλήρωναν, ο τριήραρχος που ασκούσε την ανώτερη εποπτεία του πλοίου, ο κυβερνήτης υπεύθυνος ναυτιλίας, ο πρωρεύς που ήταν υπεύθυνος στην πλώρη, ο κελευστής υπεύθυνος του πληρώματος, δύο τριήραρχοι, ο αυλητής που έδινε το ρυθμό κωπηλασίας με τον αυλό του, 13 ναύτες για άλλες δουλειές, εκτός κωπηλασίας, και τέλος 10 πολεμιστές με βαρύ οπλισμό. Η ταχύτητα των Τριηρών έφτανε τους 6-7 κόμβους, ενώ σε περίπτωση ναυμαχίας και για ορισμένο χρονικό διάστημα άγγιζε τους 10 κόμβους.  (Περισσότερα για τις Τριήρεις βλέπε σε ειδικό Κεφάλαιο.)

  

  wallpaper02

Η τριήρης 'ΟΛΥΜΠΙΑΣ' του Π.Ν.

(Πραγματικό πλοίο σε ομοίωση του 5ου π.Χ. αι.)

 

 

 

afisa01

 

 

 

 

 

 

Η ΣΑΜΑΙΝΑ

 Σύμφωνα με το Θουκυδίδη («Ιστοριών Α», 13), ο πρώτος που κατασκεύασε τριήρεις ήταν ο Κορίνθιος ναυπηγός Αμεινοκλής (υπολογίζεται κάπου το 8/7 αι. π.Χ.). Ο ίδιος, λέει, κατασκεύασε και τις πρώτες τριήρεις των Σαμίων, οι οποίοι, κατά την εποχή του τύραννου Πολυκράτη (530 π.Χ.), έκαναν μετατροπές στο πλοίο αυτό ώστε να μεγαλώσει ο χώρος του και έτσι προέκυψε ένα νέου τύπου πλοίο που πήρε το όνομα Σάμαινα,  λόγω των μετατροπών των Σαμίων. Οι Σάμαινες ήταν ειδικός τύπος τριήρους - διήρους και κατασκευασμένες έτσι ώστε να χρησιμοποιούνται ως φορτηγά και ως πολεμικά πλοία ταυτόχρονα.

 

Διόβολο Μεσσήνης (αποικία των Σαμίων στη Σικελία), 493-488 π.Χ., με λιοντάρι, έμβλημα των Σαμίων, και πρώρα («Σάμαινας») όπου κρέμεται κορινθιακό κράνος

 

 

Σφραγιδόλιθος του 500 π.Χ. με πολεμικό πλοίο (Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης)

 

 

 

Η ΤΡΙΑΝΤΑΚΟΝΤΟΡΟΣ ΚΑΙ Η  ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΟΡΟΣ

 

Τα πρώτα σημαντικά πλοία που επινοήθηκαν ήταν οι τριαντακοντόροι, πλοία δηλαδή με 30 κουπιά (15 από κάθε πλευρά) και μετά οι πεντηκόντοροι, δηλαδή πλοία με 50 κουπιά (25 κουπιά από κάθε πλευρά). Οι πεντηκόντοροι χρησιμοποιούνταν τόσο για τη μεταφορά αγαθών όσο και σε πολεμικές εκστρατείες, κυρίως από τους Φωκαείς (Ηρόδοτος, Ιστορίαι 1.163). Ο ρόλος τους ήταν πολύ σημαντικός, εξαιτίας της ικανότητας που είχαν να πλέουν σε αντίθετα θαλάσσια ρεύματα και να αντιμετωπίζουν εχθρικά πλοία κατά μήκος επικίνδυνων ακτών και περασμάτων. Ήταν τα πιο κατάλληλα για επιδρομές, για πειρατεία και για τη μεταφορά αγαθών και στρατευμάτων. Θεωρούνταν τα κατεξοχήν πολεμικά πλοία πριν από την εμφάνιση της τριήρους (Θουκυδίδης, Ιστοριών 1.14).

 

 

 

 


Ελληνικό πλοίο Τρωικού πολέμου, 1250 π.Χ..

 



Ελληνική πλοίο περσικών πολέμων, 500 π.Χ.

 

 

 

 

 

 

Σαραντακόνταρος με τον Πάρη και την ωραία Ελένη, Θηβαϊκό Αγγείο

image086

 

image171

 

Κορινθιακό αγγείο με πεντηκόντορο, 725 π.χ. (Τορόντο)

 

Αγγείο του 510 – 500 π.Χ. με δυο πεντηκόντορους, το πιο φημισμένο πλοίο πριν από τις τριήρεις. (Hermitage Museum

image039

Ελληνικό πλοίο (πεντηκόντορος) των Περσικών πολέμων, όπως απεικονίζεται στο πιο πάνω αγγείο.

 

 

image084

 

 

Κρατήρας αγγειογράφου Εξεκία, 550 – 525 π.Χ., με  το θεό του κρασιού, το Διόνυσο, μέσα σε πλοίο με δυο κουπιά και πανιά (Μουσείο Μονάχου)

 

Οι αρχαίοι Έλληνες ζωγράφιζαν  πολλές φορές πλοία στα ποτήρια τους   ως ένδειξη ότι  ο οίνος σε φέρνει σε πελάγη ευτυχία, όπως εδώ, ή  ό,τι η πολύ κατανάλωση οίνου προξενεί ότι και  η ναυτία..

afisa02Χρυσό 10λιτρο (= χρυσή λύρα,) Συρακουσών Σικελίας, 406 – 405 π.Χ., επί εποχής Διονύσου Α,  με τη θεά Αθηνά να φορεί αττικό κράνος και την αιγίδα της θεάς Αθηνάς με την αποκρουστική Γοργώ

 

Η Γοργώ ή Γορνόνα ήταν  μυθολογικό  τέρας της αρχαιότητας με αποκρουστική όψη (με τη γλώσσα εκτός στόματος,  με άσχημα ματιά,  με μαλλιά σα φίδια κ.α.). Το πρόσωπό της είχε  η θεά Αθηνά στην αιγίδα της και πολλοί πολεμιστές στις ασπίδες τους για αποκρουστικούς λόγους. Η θεά Αθηνά με δόρυ και στο χέρι την αιγίδα της ήταν πολύ σύνηθες ακρόπρωρο στα αρχαία πλοία 

 

 

image032

Αττικός αρχαίκό  κρατήρας του 530 π.Χ. με δυο πλοία με πανιά και  δυο μάτια της σοφίας ή άλλως του πνεύματος, του οίνου και της γνώσης ( Carlos Collection of Ancient Greek Art)

 

 

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

 

Παρατηρώντας τις πρώρες των αρχαίων πλοίων βλέπουμε πολλές από αυτές  να έχουν ζωγραφισμένο από κάθε μεριά ένα μάτι. Το μάτι αυτό είναι για τύχη (γούρι ) – φταρμό καιν το. έβαζαν  όσοι ναυτικοί πίστευαν στη θεά Τύχη, όπως  οι Φοίνικες, αλλά και πολλοί Έλληνες, Κανονικά, όσοι αρχαίοι πίστευαν  στους Ολύμπιους θεούς, στις πρώρες των πλοίων τους δεν έβαζαν τα  μάτια της θεάς τύχης, αλλά  ζωγραφιές ή δαίδαλα (ακρόπρωρα) των ολύμπιων θεών προστατών τους  και ιδιαίτερα του Ποσειδώνα, του Απόλλωνα, της  Αθηνάς («συν Αθηνά και χείρα κίνει»)  κ.α.Στην αρχαία εποχή  εκτός από τα ωραία (απ΄όπου και καλό μάτι) μάτια  της θεάς Τύχης υπήρχαν και αυτά της  γλαύκας (τα στρογγυλά και ανοικτά,  της σοφίας  = έρευνας – επαγρύπνησης), καθώς και τα αποκρουστικά (α’ όπου και κακό μάτι)  μάτια της Γοργώ ή Γοργόνας για αποτροπιασμό (φταρμό). Σήμερα οι χριστιανοί αντί για όλα αυτά κάνουν σταυρούς ή την εικόνα του Αγ, Νικολάου, του Χριστού κ.α.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3ο

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ

ΚΑΙ ΚΡΗΤΗΣ - ΜΙΝΩΑΣ

& ΜΙΝΩΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

 

 

1. ΑΠΑΡΧΕΣ ΚΡΗΤΗΣ

 

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

 

 Σύμφωνα με τους: Παυσανία (Ηλιακά, 1 – 10, Αρκαδικά 8, 3), Θουκυδίδη (Α, 3 -9), Διόδωρο (Βίβλος 4 και 5), Στράβωνα (Γεωγραφικά Ι = 10), Ηρόδοτο ( Ζ , 169 - 171), Ισοκράτη (Παναθηναϊκός) κ.α.:

1. Στην Κρήτη αρχικά ζούσαν οι καλούμενοι Ετεόκρητες (από την ελληνική μυθολογία ονομάζονται και Ιδαίοι Δάκτυλοι ή Κουρήτες) σε σχέση με τους επήλυδες (βλέπε πιο κάτω) και γι αυτό λέγονταν αυτόχθονες. Είχαν πάει στο νησί από τη Φρυγία (= η Τρωάδα στη Μ. Ασία) ή αντίθετα από την Κρήτη πήγαν κάποιοι Κρήτες στη Φρυγία και γι αυτό υπάρχει λέει οροσειρά «Ίδη ή Ιδαία όρη» και στην Κρήτη και στην Φρυγία:

 «Όταν γεννήθηκε ο Δίας, η Ρέα ανέθεσε τη φύλαξη του παιδιού στους Δακτύλους της Ίδης, οι οποίοι λέγονταν και Κουρήτες και είχαν έρθει από την Ίδη της Κρήτης. (Παυσανίας «Ηλιακά», Α, 5 - 8 )

«Οι κάτοικοι, λοιπόν, της Κρήτης λένε πως οι αρχαιότεροι κάτοικοι στο νησί ήταν αυτόχθονες, οι λεγόμενοι Ετεοκρήτες, των οποίων ο βασιλιάς,  Κρής (Κρήτας) το όνομα, ανακάλυψε πολλά και πολύ σημαντικά πράγματα στο νησί που είχαν τη δυνατότητα να ωφελήσουν την κοινωνική ζωή των ανθρώπων…. ….. Πρώτοι, λοιπόν,  απ’ όσους μνημονεύονται από την παράδοση, κατοίκησαν στην περιοχή της Ίδης στην Κρήτη οι Ιδαίοι Δάκτυλοι, όπως ονομάστηκαν...(Διόδωρος Βιβλιοθήκη Ιστορική 5,64)

2. Λίγο μετά πήγαν στην Κρήτη από την Αρκαδία – Γορτυνία  της Πελοποννήσου (εξ ου και η Γόρτυνα της Πελοποννήσου και της Κρήτης) οι καλούμενοι «Κύδωνες». Οι πόλεις Κυδωνία (απ΄όπου και Κύδωνες), Γόρτυνα κ.α. της Κρήτης, σύμφωνα με τους Πλάτωνα και Παυσανία,  κτίστηκαν από τους γιους  του Τεγεάτη Λυκάονα από την Αρκαδία – Γορτυνία της Πελοποννήσου (κάτι που είναι ορθό, γιατί απεικονίζεται και στα αρχαία νομίσματα των πόλεων αυτών), πρβ:

«Λέγουσι δε και όσοι Τεγεάτου των παίδων ελείποντο μετοικήσαι σφας εκουσίως ες Κρήτην, Κύδωνα και Αρχήδιον και Γόρτυνα’ και τούτων φασιν ονομασθήναι τας πόλεις Κυδωνίαν και Γόρτυνά τε και Κατρέα. Κρήτες δε ουχ ομολογούντες τῳ Τεγεατών λόγῳ Κύ́δωνα μὲν Ακακαλλίδος θυγατρός Μίνω καὶ Ερμού, Κατρέα δε φασιν εί̃ναι Μίνω, τον δε Γό́ρτυνα Ραδαμάνθυος.  ες δε αυτόν Ραδάμανθυν Ομήρου μεν εστιν εν Πρωτέως προς Μενέλαον  λόγοις ως ες τὸ πεδίον ή́ξοι Μενέλαος τὸ Ηλυσιον, πρότερον δε ετι Ραδάμανθυν ενταυθα ηκειν: Κιναίθων δε εν τοις έπεσιν εποίησεν <ως> Ραδάμανθυς μεν Ηφαίστου, Ήφαιστος δε είη Ταλω, Ταλων δε είναι Κρητος παιδα. οι μεν δη Ελλήνων λόγοι διάφοροι τα πλέονα καὶ ουχ  ή́κιστα επι τοις γενεσίν εισι..» (Παυσανίας Αρκαδικά,  VIII, 53, 4 - 6).

«Όσο για τους υπόλοιπους Έλληνες, φαντάζομαι οι Πελοποννήσιοι θα γίνουν πρόθυμα δεκτοί. Όπως  είπες πριν από λίγο υπάρχουν ανάμεσά μας πολλοί Αργίτες, αλλά και οι Γορτύνιοι, η πιο φημισμένη φυλή, αφού είναι μετανάστες από την ονομαστή Γόρτυνα της Πελοποννήσου…» (Πλάτων Νόμοι Δ, 708)

3. Πολλές γενιές αργότερα και συγκεκριμένα όταν ήταν βασιλιάς των Ετεοκρητών ο Κρηθέας, κάποιες φυλές των Αχαιών, Πελασγών και Δωριέων με αρχηγό τον Τέκταμο ή Τεκταφο (που ήταν γιος του Δώρου του Έλληνα και παππούς του Μίνωα)  φεύγουν από το Πελασγικό Άργος (= η Θεσσαλία) και κατόπιν περιπλανήσεων και εκστρατειών καταλήγουν στην Κρήτη, η οποία είχε στο μεταξύ πάθει μεγάλη ερήμωση, και καταλαμβάνουν ένα μέρος του νησιού, το ανατολικό. Οι Δωριείς κατοίκησαν λέει στα ανατολικά του νησιού, οι Κύδωνες στα δυτικά, οι Ετεόκρητες στα νότια και οι υπόλοιποι στο εσωτερικό. Οι νέοι κάτοικοι στο νησί ονομάστηκαν  «επήλυδες» (= οι έποικοι, οι μετανάστες σε σχέση προς τους ντόπιους) και οι παλιοί «Ετεοκρήτες» (= πρώτοι άποικοι, άρα οι γνήσιοι, οι ντόπιοι), πρβ:

 «Κατά τον Στάφυλο, ανατολικά της Κρήτης ζούνε οι Δωριείς, στα δυτικά οι Κύδωνες και στα νότια οι Ετεοκρήτες, με οικισμό τους τον Πράσο, όπου βρίσκεται το ιερό του Δικταίου Δία. Οι υπόλοιποι είναι πιο δυνατοί και κατέχουν τις πεδιάδες. Είναι εμφανές ότι Ετεοκρήτες και Κύδωνες είναι αυτόχθονες, ενώ οι άλλοι Επήλυδες. Ο Άνδρων λέει ότι οι Επήλυδες Κρήτες ήρθαν από τη Θεσσαλία, από την περιοχή που παλιά λεγόταν Δωρίδα και σήμερα  Εσταιώτιδα. (Στράβων, Ι, ΙV 6 – 7)

«Ο Τέκταμος του Δώρου, του γιου του Έλληνα που ήταν γιος του Δευκαλίωνα, κατέπλευσε στην Κρήτη μαζί με Αιολείς και Πελασγούς κι έγινε βασιλιάς του νησιού, παντρεύτηκε την κόρη του Κρηθέα κι απόκτησε τον Αστέριο..». (Διόδωρος, βίβλος 4, 60)

4. Όταν πέθανε ο Τέκταμος τη βασιλεία των επήλυδων Κρητών πήρε ο γιος του Αστέριος, ο οποίος, επειδή η γυναίκα του έκανε γιο, τη χώρισε και  έκλεψε από τα παράλια της Φοινίκης την κόρη του βασιλιά της Τύρου Αγήνορα, την πανέμορφη Ευρώπη, κάτι που ήταν και μια από τις αιτίες που έγινε αργότερα ο Τρωικός πόλεμος.  Όταν πέθανε ο Αστέριος, οι γιοι του Μίνωας και Σαρπηδόνας, συνεπλάκησαν για το ποιος θα πάρει τη βασιλεία. Νίκησε ο Μίνωας και ο Σαρπηδόνας  πήρε τους στασιαστές του και κυνηγημένος από το Μίνωα κατέφυγε στη Λυκία της Μ. Ασίας όπου έκτισε τη πόλη Μίλητο σε ανάμνηση της Κρητικιάς πόλης Μίλατος.

Στη συνέχεια  ο Μίνωας (βασίλευε το έτος 1470 π.Χ., σύμφωνα με το Πάριο χρονικό), με τη βοήθεια του αδελφού του Ραδάμανθυ, ένωσε σε ενιαίο σύνολο (και μάλιστα σε μια πρωτόγνωρη σε θεσμούς για την εποχή πολιτεία, όπως θα δούμε πιο κάτω) τους αυτόχθονες (Ετεοκρήτες και Κύδωνες) με τους επήλυδες (Αχαιούς, Πελασγούς και Δωριείς) Κρήτες με ηγεμονίδα πόλη (έδρα του κοινού βασιλιά των Ενωμένων Κρητικών πόλεων) την Κνωσό.

«Ότι οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι ονομαζόμενοι Ετεοκρήτες, που θεωρούνται αυτόχθονες, το είπαμε πιο πριν. Μετά από αυτούς και πολλές γενιές αργότερα, Πελασγοί, που περιπλανιόνταν ένεκα συνεχών εκστρατειών και μεταναστεύσεων, έφτασαν στην Κρήτη και εγκαταστάθηκαν σε ένα μέρος του νησιού. Τρίτο ήταν, λένε, το γένος των Δωριέων που έφτασε στο νησί με αρχηγό τον Τέκταμο, το γιο του Δώρου. το μεγαλύτερο μέρος ετούτου του λαού συγκεντρώθηκε, λένε, από την περιοχή του Ολύμπου, αλλά ένα μέρος του ήταν από τους Αχαιούς της Λακωνίας, επειδή ο Δώρος είχε τη βάση εξόρμησης στην περιοχή του Μαλέα. Τέταρτο γένος που ανακατεύθηκε με τους κατοίκους της Κρήτης ήταν, λένε, ένα συνονθύλευμα βαρβάρων που με τα χρόνια εξομοιώθηκαν στη γλώσσα με τους Έλληνες κατοίκους. Μετά απ΄αυτά, επικράτησαν ο Μίνωας και ο Ραδάμανθυς και συνένωσαν τα έθνη του νησιού σε ενιαίο σύνολο.» ( Διόδωρος, Βίβλος 5, 80)

Παράλληλα ο Μίνωας με τη βοήθεια του αδελφού του Ραδάμανθυ συγκροτεί για πρώτη φορά στον κόσμο πολεμικό ναυτικό με το οποίο διώχνει από τα νησιά του Αιγαίου (Κυκλάδες κ.α.)  τους διαμένοντες εκεί ληστές και πειρατές Κάρες και Φοίνικες και τα οικεί με μόνιμους κατοίκους  που έφερε από την Κρήτη. Μέχρι τότε  δεν είχε αναπτυχθεί ακόμη ούτε η ναυτιλία ούτε και η γεωργία και ως εκ τούτου τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου δεν είχαν τη δυνατότητα να έχουν μόνιμους κατοίκους πλην μόνο κακοποιούς (κυρίως πειρατές).   Αποτέλεσμα του πολεμικού ναυτικού που ίδρυσε ο Μίνωας ήταν  λέει από τη μια  ο ίδιος να γίνει θαλασσοκράτορας και από την άλλη να ελευθερωθούν οι θαλάσσιοι διάδρομοι και έτσι οι Έλληνες  να μπορέσουν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, να ασχοληθούν με ναυτικές εργασίες, να πλουτήσουν,  να αποκτήσουν πόλεις (μόνιμη κατοικία που πρώτα δεν τους άφηναν οι ληστρικά και πειρατικά διαβιούντες Κάρες και Φοίνικες) κ.τ.λ.. Επίσης χάρη του ναυτικού του Μίνωα έγιναν Κρητικές (και μετά Ελληνικές) αποικίες  στη Σικελία,  στα παράλια  της Μ. Ασίας, κ.α.

Όλα αυτά ήταν και η αιτία για τα οποία ο Μίνωας με το Ραδάμανθυ  θεοποιήθηκαν, δηλαδή μετά θάνατο ανακηρύχθηκαν από τους Έλληνες ισόθεοι, γιοι του θεού Δία και κριτές στον Αδη, κάτι όπως έγινε με το Μ. Κωνσταντίνο, απόστολο Πέτρο, Μ. Αλέξανδρο κ.α.  (Περισσότερα βλέπε πιο κάτω).

5. Τρεις γενιές μετά το θάνατο του Μίνωα έγινε ο Τρωικός πόλεμος (ο εγγονός του Μίνωα, ο Ιδομενέας, έλαβε μέρος στον πόλεμο αυτό). Στον πόλεμο αυτό (έγινε από το 1228 -  1218 π.Χ., σύμφωνα με το Πάριο χρονικό) οι Κρήτες, αυτόχθονες και  επήλυδες (= οι Ενωμένες Κρητικές πολιτείες), με αρχηγό τον εγγονό του Μίνωα, τον Ιδομενέα,  και έναν από τους μεγαλύτερους στόλους της εποχής πήγαν με το μέρος των Αργείων ή Αχαιών ή Δαναών ή  Πανελλήνων και γι αυτό ονομάστηκαν και αυτοί ( οι αυτόχθονες: Ετεοκρήτες και Κύδωνες και οι επήλυδες: Αχαιοί, Δωριείς και Πελασγοί ) μετά τον πόλεμο αυτό  Έλληνες, όπως θα δούμε πιο κάτω..

 

Σημειώνεται ότι:

1) Ο Ηρόδοτος (Ζ , 169 - 171) αναφέρει ότι η Κρήτη ερημώθηκε δυο φορές, μια πριν από το Μίνωα και μια μετά το Μίνωα. Τα αίτια  που ερημώθηκε η Κρήτη πριν από το Μίνωα (άρα πριν πάνε στο νησί οι επήλυδες Κρήτες) δεν τα αναφέρει, όμως, αφού ο Τέκταμος έζησε μόλις με τα τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, άρα τα αίτιας της ερήμωσης αυτής της Κρήτης ήταν μάλλον ο εν λόγω κατακλυσμός.   Ο Ηρόδοτος, σχετικά με τις γενιές των Κρητών, αναφέρει επακριβώς τα εξής (μτφ από τις εκδόσεις «Κάκτος»):  «Σύμφωνα με την ιστορία των Πραισίων, όταν ερημώθηκε η Κρήτη, άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, αλλά κυρίως Έλληνες ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στην Κρήτη. Έπειτα στην Τρίτη γενιά μετά το θάνατο του Μίνωα, ξέσπασε ο Τρωικός πόλεμος, στον οποίο οι Κρήτες αποδείχτηκαν από τους καλύτερους πολεμιστές που είχε στη διάθεσή του ο Μενέλαος. Επιστρέφοντας, όμως, στην πατρίδα τους, η ανταμοιβή τους για τις υπηρεσίες που πρόσφεραν ήταν πείνα και πανούκλα που έπληξε ανθρώπους και ζώα, σε τέτοιο βαθμό, ώστε η Κρήτη ερημώθηκε για δεύτερη φορά από τον πληθυσμό της.  Έτσι, οι σημερινοί Κρήτες, μαζί με όσους απέμειναν από τους προηγούμενους κατοίκους της, είναι η Τρίτη γενιά που ζει στο νησί.….» (Ηροδότου Ιστορία Ζ , 169 - 171)

2) Στην Κρήτη πήγαν δυο φορές Δωριείς, γεγονόταν που μπερδευουν πολλοί ερευνητές. Η πρώτη φορά ήταν λίγο πριν από το Μίνωα (ο Μίνωας βασίλευε το 1470 π.Χ..),  που τότε κάποιες φυλές των Δωριέων (παρέα ή χωριστά και με κάποιες φυλές των συγγενών τους Πελασγών και Αχαιών)   έφυγαν από τη Θεσσαλία με αρχηγό τον Τέκταμο (= παππούς του Μίνωα) και πήγαν στην Κρήτη. Η δεύτερη φορά ήταν μετά από τα Τρωικά και την Κάθοδος των Δωριέων με τους Ηρακλείδες (έγινε  80 χρόνια μετά τα τρωικά, ήτοι κάπου το 1120 π.Χ.), που  τότε έφυγε ναυτικό των Δωριέων από τη Λακωνία και πήγε και ελευθέρωσε τη Λύκτο της Κρήτης, την οποία είχαν καταλάβει οι Κνώσιοι (επειδή δεν ήθελε πλέον την κηδεμονία των Κνωσίων, αλλά της Σπάρτης που από την μια ήταν πιο κοντά συγγενικά και από την άλλη είχε εξελιχθεί σε πιο μεγάλη στρατιωτική δύναμη) και έτσι έκτοτε η Λύκτος έγινε οικιοθελώς αποικία και σπουδαίο κέντρο Δωρισμού (των Λακεδαιμονίων ή άλλως Σπαρτιατών) στην Κρήτη.

3) Σύμφωνα με τον Ισοκράτη («Πανηγυρικός», 23 -25 ), «αυτόχθονες» λέγονται οι πρώτοι που πάνε και μένουν σε κάποιο μέρος και «επήλυδες» ( από το «επί + έρχομαι, ήλθα…») αυτοί που πάνε μετά. Σωστότερα επήλυδες ονομάζονταν οι ομόφυλοι μετανάστες ή έποικοι, αφού οι μη Έλληνες παλιά λέγονταν βάρβαροι. Αυτόχθονες στην Κρήτη ήσαν οι Ετεόκρητες (ή Ιδαίοι Δάκτυλοι ή Κουρήτες), καθώς και οι Κύδωνες και επήλυδες οι Πελασγοί, οι Αχαιοί και οι Δωριείς της Κρήτης.

4) Από τη Φρυγία ήταν και ο Πέλοπας που με Φρύγες κατέλαβε την Πελοπόννησο πριν από τα Τρωικά και έκτοτε η νήσος αυτή ονομάστηκε έτσι, δηλαδή Πελοπόννησος. Οι αρχαίες επωνυμίες της Πελοποννήσου ήταν Άργος, Αιγιάλεια, Πελασγία, Απία και Ιναχία.

 

Ο ΜΙΝΩΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΝΩΙΤΕΣ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

Ο Όμηρος αναφέρει ότι στον πόλεμο της Τροίας όλες οι πόλεις της Κρήτης: Κνωσός, Γόρτυνα, Λύκτος ή Λύττος, Λύκαστος κλπ ήσαν με το μέρος των Αχαιών ή Αργείων ή Δαναών ή Πανελλήνων και αρχηγός όλων των αντρών των Κρητικών πόλεων (όλων των αντρών της Κνωσού, της Γόρτυνας κ.τ.λ.) ή ο αρχηγός όλων των εθνών που κατοικούσαν στην Κρήτη (= των Ετεοκρητών, Κυδώνων, Αχαιών, Πελασγών και Δωριέων) ήταν ο Ιδομενέας, που ήταν αφενός εγγονός του Μίνωα και αφετέρου ένας από τους Γενικούς αρχηγούς όλων των Αχαιών ή Αργείων ή Δαναών ή Πανελλήνων:  «…δε γέροντας αριστήας Παναχαιών, Νέστορα μεν πρώτιστα και Ιδομενέα άνακτα…» (Ιλιάδα, Β 402 – 405). Επομένως ο Μίνωας και οι κάτοικοι της Κρήτης επί Μίνωα (οι Κύδωνες, οι Ετεοκρήτες, οι Αχαιοί κ.τ.λ.)  ήταν  Έλληνες, μέρος των Πανελλήνων.  Πέραν αυτών ο Ηρόδοτος (Γ 121), ο Διόδωρος Σικελιώτης (1, 94 και 5, 54 και 78-79), ο Πλάτωνας (Μίνως 318 – 321), ο Απολλόδωρος κ.α.  λένε ξεκάθαρα ότι ο Μίνωας και οι Μινωίτες ήσαν Έλληνες, πρβ π.χ.  (σε νέα Ελληνική από τις εκδόσεις «Κάκτος»):

«Της Καρπάθου πρώτοι κάτοικοι ήσαν κάποιοι από εκείνους που εκστράτευσαν μαζί με το Μίνωα, την εποχή που έγινε ο πρώτος Έλληνας θαλασσοκράτορας… (Την δε Κάρπαθον πρώτοι μεν ώκησαν των μετά Μίνω τινές συστρατευσάντων, καθ’ όν χρόνο εθαλασσοκράτησε πρώτος των Ελλήνων…, Διόδωρος Σικελιώτης, 5 54)

 «Πρώτος, λένε, που έπεισε το λαό να χρησιμοποιεί γραπτούς νόμους ήταν ο Μνεύης. Αυτός λοιπόν προσποιήθηκε πως του έδωσε τους νόμους ο Ερμής, με τη διαβεβαίωση πως θα φέρουν μεγάλα καλά στη ζωή των ανθρώπων, όπως ακριβώς έκανε, λένε, στους Έλληνες ο Μίνωας στην Κρήτη και ο Λυκούργος στους Λακεδαιμονίους, που ο ένας είπε ότι πήρε τους νόμους από το Δία και ο άλλος από τον Απόλλωνα.». (Διόδωρος Σικελιώτης, Βίβλος 1, 94)

 «Ο Μίνωας, που ήταν ο μεγαλύτερος των αδελφών, έγινε βασιλιάς του νησιού και ίδρυσε σ’ αυτό αρκετές πόλεις, με γνωστότερες την Κνωσό, Φαιστό και Κυδωνία. Ο ίδιος θέσπισε και αρκετούς νόμους για τους Κρήτες, προσποιούμενος ότι τους έλαβε από τον πατέρα του το Δία με τον οποίο συνομιλούσε μέσα σε κάποια σπηλιά. Απέκτησε, επίσης, μεγάλη ναυτική δύναμη, κυρίευσε τα περισσότερα νησιά κι έγινε ο πρώτος Έλληνας θαλασσοκράτορας…». (Διόδωρος Σικελιώτης Βίβλος 5, 78-79) 

Παράβαλε ομοίως ότι ο Παυσανίας  λέει από τη μια ότι ο Μίνωας ήταν ο άρχοντας του Αρχιπελάγους (= η Ελληνική θάλασσα) και από την άλλη αποκαλεί  τον εγγονό του Μίνωα, τον Ιδομενέα,  Αχαιό και Έλληνα, όταν περιγράφει τα αφιερώματα στο ναό της Ολυμπίας: «υπάρχουν κοινά αφιερώματα όλων των Αχαιών (στο ναό της Ολυμπίας) και παριστάνουν όλους αυτούς που πήραν μέρος στην κλήρωση για τη μονομαχία με τον Έκτορα, όταν αυτός προκάλεσε όποιον Έλληνα ήθελε να συμμετάσχει μαζί του. Είναι στημένα κοντά στο μεγάλο ναό …. Και απέναντι σε απ αυτά, σε διαφορετικό βάθρο, βρίσκεται ο ανδριάντας του Νέστορα… Εκείνος με τον πετεινό στην ασπίδα  είναι ο Ιδομενέας, απόγονος του Μίνωα.(Παυσανίας Ηλιακά Α 25, 8-9),

«. Και τούτου οι Κρήτες τον ταύρον  ες  την γην πέμψαι σφίσι Ποσειδώνα φασίν ότι Θαλάσσης άρχων Μίνως της Ελληνικής ουδενός Ποσειδώνα ήγεν άλλου Θεού μάλλον εν τιμή, κομιθέναι μεν δη ταύρον τούτον φασιν ες Πελοπόννησον εκ Κρήτης και Ηρακλέι των δώδεκα καλουμένων…. ».. (Παυσανίας,  Ελλάδος περιήγησις, «Αττικά, 27,7),

Παράβαλε ομοίως ότι ο  Πλάτωνας λέει ότι οι αρχαίοι Κρήτες ήσαν Έλληνες και οι πιο άξιοι βασιλείς τους  ήταν ο Μίνωας και ο Ραδάμανθυς, οι οποίοι είναι αυτοί που έφτιαξαν τους νόμους τους:

ΣΩΚΡΑΤΗΣ:  Αυτοί λοιπόν, οι Κρήτες, έχουν τους πιο παλιούς νόμους απ’ όλους τους Έλληνες; («Ουκούν ούτοι, οι Κρήτες, παλαιοτάτοις νόμοις χρώνται των Ελλήνων»)

ΕΤΑΙΡΟΣ: Ναι.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ:  Ξέρεις ποιοι ήταν οι άξιοι βασιλείς τους; Ο Μίνωας και ο Ραδάμανθυς, γιοι του Δία και της Ευρώπης’ δικοί τους είναι οι νόμοι.  (Πλάτωνα «Μίνως», 318 b – 321)

 

Θα ‘πρεπε να πεις: Ξένε, δεν είναι τυχαίο που οι νόμοι της Κρήτης  έχουν τόσο μεγάλη φήμη σε ολόκληρο τον Ελληνικό κόσμο. (Ω ξένε, εχρην ειπειν, οι Κρητών νόμοι ουκ εισίν μάτην διαφερόντως εν πάσιν ευδόκιμοι τοις Έλλησιν) Είναι νόμοι δίκαιοι, που προσφέρουν ευτυχία σε όσους τους ακολουθούν, Δίνουν δηλαδή όλα τα αγαθά, τα οποία ανήκουν σε δυο κατηγορίες, ανθρώπινα και θεία.… (Πλάτωνα, Νόμοι, 625 - 631)

 

Σημειώνεται ότι:

1) Όταν πήγαν οι επήλυδες Κρήτες ( = οι Αχαιοί, οι Δωριείς και οι Πελασγοί της Κρήτης) στο νησί  και βρήκαν εκεί τους αυτόχθονες (= οι Κύδωνες και οι Ετεόκρητες  ή Ιδαίοι Δακτύλοι ή Κουρήτες) δεν υπήρχε ακόμη ο διαχωρισμός σε «Έλληνες» και «βάρβαροι», αφού αυτό έγινε από τα τρωικά και εξής, σύμφωνα με τους Θουκυδίδη (Α, 3 -9), Ηρόδοτο (Α 54 – 57 κ.α.), Ησίοδο (Κατάλογος γυναικών) κ.α.

2) Σαφώς οι  Ετεοκρήτες και οι Κύδωνες φυλετικά ήσαν το αυτό με τους Δωριείς, Αχαιούς και Πελασγούς, όλοι ήσαν μέρος των Πανελλήνων και συγκεκριμένα Πελασγικής καταγωγής. Απλώς οι Ετεόκρητες και οι Κύδωνες ήσαν αυτόχθονες στην Κρήτη και οι άλλοι όχι, είχαν πάει στην Κρήτη από τη Θεσσαλία. Δηλαδή εδώ είχαμε κάτι όπως είχε συμβεί και με τους Σπαρτιάτες (που και αυτοί ήσαν επήλυδες, είχαν πάει στην Πελοπόννησο από Στερεά) και τους Αρκάδες (που ήταν αυτόχθονες στην Πελοπόννησο). Άλλωστε εάν  δεν ήταν έτσι, ο Διόδωρος δε θα έκανε ξέχωρη μνεία για τους βάρβαρους που ένωσε ο Μίνωας σε ενιαίο σύνολο μαζί με τους Ετεοκρήτες, Κύδωνες, Αχαιούς, Πελασγούς και Δωριείς της Κρήτης, πρβ: «Ότι οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι ονομαζόμενοι Ετεοκρήτες, που θεωρούνται αυτόχθονες, το είπαμε πιο πριν. Μετά από αυτούς και πολλές γενιές αργότερα, Πελασγοί, που περιπλανιόνταν ένεκα συνεχών εκστρατειών και μεταναστεύσεων, έφτασαν στην Κρήτη και εγκαταστάθηκαν σε ένα μέρος του νησιού. Τρίτο ήταν, λένε, το γένος των Δωριέων που έφτασε στο νησί με αρχηγό τον Τέκταμο, το γιο του Δώρου. το μεγαλύτερο μέρος ετούτου του λαού συγκεντρώθηκε, λένε, από την περιοχή του Ολύμπου, αλλά ένα μέρος του ήταν από τους Αχαιούς της Λακωνίας, επειδή ο Δώρος είχε τη βάση εξόρμησης στην περιοχή του Μαλέα. Τέταρτο γένος που ανακατεύθηκε με τους κατοίκους της Κρήτης ήταν, λένε, ένα συνονθύλευμα βαρβάρων που με τα χρόνια εξομοιώθηκαν στη γλώσσα με τους Έλληνες κατοίκους. Μετά απ΄αυτά, επικράτησαν ο Μίνωας και ο Ραδάμανθυς και συνένωσαν τα έθνη του νησιού σε ενιαίο σύνολο.» ( Διόδωρος, Βίβλος 5, 80)

 

 

2. ΜΙΝΩΑΣ ΚΑΙ ΜΙΝΩΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

 

Ανατρέχοντας στους αρχαίους συγγραφείς: Όμηρο (Ιλιάδα και Οδύσσεια), Πλάτωνα (Νόμοι, Μίνως), Πλούταρχο (Σόλων και Λυκούργος), Θουκυδίδη (Α 3-9), Διόδωρο (βιβλίο 4 και 5 ) , Στράβωνα (βιβλίο 10), Ισοκράτη (Παναθηναικός) κ.α.,  βλέπουμε να αναφέρουν ότι ο Μίνωας με τον αδελφό του Ραδάμανθυ είναι αφενός οι οργανωτές της περίφημης πολιτείας των Κρητών, την οποία αντέγραψαν όλοι οι Έλληνες και έτσι εκπολιτίστηκαν και αφετέρου οι θεμελιωτές της θαλασσοκρατορίας των Κρητών, της οποίας το Πολεμικό Ναυτικό είναι η αιτία που υπάρχει Ελλάδα.

 

 

Α. Ο ΜΙΝΩΑΣ ΜΕ ΤΟ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥ ΕΝΩΝΟΥΝ ΣΕ ΕΝΙΑΙΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΑ ΕΘΝΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΝΤΕΓΡΑΨΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΗΚΑΝ

(Ποιος ήταν, πότε και από ποιον δημιουργήθηκε ο Μινωικός πολιτσιμός)

 

 

Νόμισμα Κνωσού, 3ος αι. π.Χ., με το Μίνωα, τον πρώτο Έλληνα θαλασσοκράτορα και νομοθέτη (Μουσείο Ηρακλείου).

Σύμφωνα με τους: Διόδωρο (Βίβλος 5), Πλάτων (Νόμοι, Μίνως), Αριστοτέλη (Πολιτικά Β), Στράβων (Γεωγραφικά 10 ), Πλούταρχο (Λυκούργος  και Σόλων) κ.α., ο  Μίνωας με τον αδελφό του Ραδάμανθυ ήσαν εκείνοι που από τη μια ένωσαν τα έθνη της Κρήτης (τους αυτόχθονες Ετεοκρήτες και Κύδωνες με τους επήλυδες Αχαιούς, Πελασγούς και Αχαιούς, καθώς και ένα συνονθύλευμα βαρβάρων) σε ενιαίο σύνολο, άσχετα με την καταγωγή τους και από την άλλη δημιούργησαν το περίφημο «Κοινό των Κρητών», ή άλλως Κρητική πολιτεία, της οποίας τους θεσμούς στη συνέχεια αντέγραψαν όλοι οι Έλληνες και εκπολιτίστηκαν και αυτοί.  Για πρώτη φορά επί Μίνωα από τη μια θεσπίστηκαν λέει νόμοι, συντάγματα και όργανα διακυβέρνησης και διοίκησης: βουλή, βουλευτές ή γερουσιαστές, έφοροι,  κ.α. και από την άλλη οι νόμοι (διοίκησης και συναλλαγών) ήταν ανάλογα με το περί θείου (δικαίου, ηθικής, ηθών και εθίμων.  θρησκεία) συναίσθημα. Την Κρητική πολιτεία αντέγραψαν πρώτα οι Σπαρτιάτες με το Λυκούργο και μετά οι Αθηναίοι με το Σόλωνα

Ειδικότερα ο Μίνωας με τον αδελφό του Ραδάμανθυ ήσαν λέει εκείνοι που πρώτοι ασχολήθηκαν με τις πολιτικές επιστήμες (νομική, κυβερνητική, διοίκηση κ.τ.λ.), ώστε να υπάρχει ισότητα, δικαιοσύνη, ευημερία και δημοκρατία στους Κρήτες ή ήσαν αυτοί που:  

Α) Ένωσαν τα έθνη της Κρήτης (τους αυτόχθονες Ετεοκρήτες και Κύδωνες με τους επήλυδες Αχαιούς, Πελασγούς και Αχαιούς, καθώς και ένα συνονθύλευμα βαρβάρων) σε ενιαίο σύνολο, άσχετα με την καταγωγή τους, δημιουργώντας το περίφημο «Κοινό των Κρητών» ( «Ενωμένες Κρητικές πολιτείες, Κρητική πολιτεία), όπως είδαμε σε προηγούμενο Κεφάλαιο.

Β) Βρήκαν την αλήθεια για τη  σωστό τρόπο διακυβέρνησης, την οργανωμένη πόλη, απ΄ όπου μετά και πολιτεία, πολίτης και πολιτισμός. Για πρώτη φορά επί Μίνωα από τη μια θεσπίστηκαν λέει νόμοι και όργανα διακυβέρνησης και διοίκησης: βουλή, βουλευτές ή γερουσιαστές, έφοροι,  συντάγματα κ.α. και από την άλλη οι νόμοι (διοίκησης και συναλλαγών) ήταν ανάλογα με το περί θείου (δικαίου, ηθικής, ηθών και εθίμων.  θρησκεία) συναίσθημα.

Γ) Δημιούργησαν κράτος πρόνοιας. Δηλαδή βρήκαν την κοινοκτημοσύνη, τη κοινή συμβίωση  και τα κοινά συσσίτια (κάτι ως ο σημερινός κουμμουνισμός),

Δ) Δημιούργησαν κράτος ασφαλές, με τη συγκρότηση Πολεμικού ναυτικού,

Ε) Μερίμνησαν για τη ανάπτυξη της φιλοσοφίας και των γραμμάτων,  πρβ (μτφ από τις εκδόσεις «Κάκτος»Α)

«Ότι οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν οι ονομαζόμενοι Ετεοκρήτες, που θεωρούνται αυτόχθονες, το είπαμε πιο πριν. Μετά από αυτούς και πολλές γενιές αργότερα, Πελασγοί, που περιπλανιόνταν ένεκα συνεχών εκστρατειών και μεταναστεύσεων, έφτασαν στην Κρήτη και εγκαταστάθηκαν σε ένα μέρος του νησιού. Τρίτο ήταν, λένε, το γένος των Δωριέων που έφτασε στο νησί με αρχηγό τον Τέκταμο, το γιο του Δώρου. το μεγαλύτερο μέρος ετούτου του λαού συγκεντρώθηκε, λένε, από την περιοχή του Ολύμπου, αλλά ένα μέρος του ήταν από τους Αχαιούς της Λακωνίας, επειδή ο Δώρος είχε τη βάση εξόρμησης στην περιοχή του Μαλέα. Τέταρτο γένος που ανακατεύθηκε με τους κατοίκους της Κρήτης ήταν, λένε, ένα συνονθύλευμα βαρβάρων που με τα χρόνια εξομοιώθηκαν στη γλώσσα με τους Έλληνες κατοίκους. Μετά απ΄αυτά, επικράτησαν ο Μίνωας και ο Ραδάμανθυς και συνένωσαν τα έθνη του νησιού σε ενιαίο σύνολο.» ( Διόδωρος, Βίβλος 5, 80)

“Στην ιστορία έχει γραφτεί πως ο Μίνωας ήταν έξοχος νομοθέτης, πρώτος που κυριάρχησε στις θάλασσες. Χώρισε το νησί στα τρία και σε κάθε μέρος έχτισε πόλη, την Κνωσό……. Κατά τον Έφορο, ο Μίνωας θαύμαζε κάποιο παλαιό, το Ραδάμανθυ, που είχε ίδιο όνομα με τον αδελφό του. Αυτός πρώτος αναφέρεται ότι εκπολίτισε το νησί με νόμους και κτίσεις πόλεων και συντάγματα, υποστηρίζοντας ότι φέρνει από τον ίδιο το Δία τους νόμους του…… Για την Κρήτη λέγεται ότι στα αρχαία χρόνια είχε καλή διακυβέρνηση και οι καλύτεροι από τους Έλληνες τη θαύμαζαν. Ανάμεσά στους πρώτους ήταν οι Λακεδαιμόνιοι, όπως ομολογούν ο Πλάτωνας στους Νόμους και ο Έφορος που περίγραψε το πολίτευμά τους στο έργο Ευρώπη.… (Στράβων «Γεωγραφικά» Ι’, C 476 – 478)

«Γι αυτό το λόγο ο Μίνωας θέσπισε αυτούς τους Νόμους για τους πολίτες του, εξαιτίας των οποίων η Κρήτη ευημερεί ανέκαθεν, καθώς και η Σπάρτη από τότε που άρχισε να τους χρησιμοποιεί, επειδή οι νόμοι αυτοί είναι θεϊκοί. (Πλάτων, Μίνως, 320 b)

ΣΩΚΡΑΤΗΣ:  Αλλά και αυτοί οι νόμοι σε καμία περίπτωση δεν υπάρχουν περισσότερο από τριακόσια χρόνια ή κάτι περισσότερο. Αλλά και οι καλύτεροι από τους νόμους τούτους από πού ήρθαν; Ξέρεις;

ΕΤΑΙΡΟΣ: Λένε από την Κρήτη.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ:  Αυτοί λοιπόν, οι Κρήτες, έχουν τους πιο παλιούς νόμους απ’ όλους τους Έλληνες; («Ουκούν ούτοι, οι Κρήτες, παλαιοτάτοις νόμοις χρώνται των Ελλήνων»)

ΕΤΑΙΡΟΣ: Ναι.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ:  Ξέρεις ποιοι ήταν οι άξιοι βασιλείς τους; Ο Μίνωας και ο Ραδάμανθυς, γιοι του Δία και της Ευρώπης’ δικοί τους είναι οι νόμοι.  (Πλάτωνα «Μίνως», 318 – 321)

 

Αντίθετα πιο πριν στην Ελλάδα και για πολύ καιρό ακόμη στους άλλους λαούς  δεν υπήρχαν συντάγματα, βουλή και βουλευτές, κράτος μέριμνας  κ.τ.λ. Απλώς ο κάθε  ηγέτης (φύλαρχος ή τύραννος ή βασιλιάς) όριζε τους νόμους ανάλογα με τις δικές του επιθυμίες και νοημοσύνη. Ο βασιλιάς και γενικά  οι άρχοντες είχαν ό,τι ήθελαν και οι άλλοι ελάχιστα ή τίποτε, κανείς δεν τολμούσε να αντιμιλήσει, υπήρχε ειδωλολατρία, οι βασιλιάδες λατρεύονταν ως θεοί, γίνονταν ανθρωποθυσίες κ.τ.λ.

Μάλιστα οι  λόγοι αυτοί  ήταν και η αιτία που: α) Οι Σπαρτιάτες έλεγαν ότι οι νόμοι των άλλων πλην του Μίνωα ήσαν γελοίοι, για να τους αντιγράψουν. β) Οι Εβραίοι έλεγαν ότι αν δεν αλλάξει ο κόσμος, θα τον καταστρέψει ο θεός, γ) Οι αρχαίοι Έλληνες δεν αναφέρουν κανένα άλλο σπουδαίο αρχαίο πολιτισμό πλην μόνο το Μινωικό ή που έλεγαν «Πας μη Έλλην βάρβαρος» 

 

 

Β. Ο ΜΙΝΩΑΣ ΜΕ ΤΟ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥ ΣΥΓΚΡΟΤΟΥΝ  ΠΡΩΤΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΜΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΘΑΛΑΣΣΟΚΡΑΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΟΥΝ, ΑΝΑΠΤΥΧΘΟΥΝ ΚΛΠ

 

 

Σύμφωνα με τους Θουκυδίδη (3 – 9), Ισοκράτη (Παναθηναϊκός), Διόδωρο (βίβλος 4 και 5), Στράβωνα (βίβλος 10)  κ.α., όταν  άρχισε να αναπτύσσεται η ναυτιλία και οι άνθρωποι να επικοινωνούν και με τα πλοία, οι Κάρες και οι Φοίνικες κατέλαβαν τις Κυκλάδες που μέχρι τότε ήταν ακατοίκητες και το έριξαν στην πειρατεία και στις ληστείες, με συνέπεια ο Μίνωας να συγκροτήσει  πολεμικό ναυτικό (άρα ο Μίνωας είναι ο ιδρυτής τους Ελληνικού πολεμικού ναυτικού) και να τους διώξει από τις Κυκλάδες και να τις οικήσει με Κρήτες. Αποτέλεσμα του Πολεμικού ναυτικού του Μίνωα ήταν από τη μια ο ίδιος να γίνει θαλασσοκράτορας και από την άλλη να ελευθερωθούν οι θαλάσσιοι διάδρομοι και έτσι οι Έλληνες να μπορέσουν να ασχοληθούν και με τη ναυτιλία, να πλουτίσουν, να επικρατήσουν, να σταματήσουν το μεταναστευτικό βίο που τους εξανάγκαζαν οι κακοποιοί και να κτίσουν πόλεις κ.τ.λ. 

Πριν από το Μίνωα τα νησιά του Αιγαίου δεν είχαν μόνιμους κατοίκους, ήταν μόνο λημέρια ληστών και πειρατών, επειδή δεν είχε ακόμη αναπτυχθεί η ναυτιλία και η γεωργία και ως εξ αυτού δεν μπορούσαν να μείνουν στα μικρά νησιά για πολύ καιρό μόνιμοι κάτοικοι. Μετά τα Τρωικά αναπτύχτηκαν περισσότερο οι Κάρες και κατέβαλαν και πάλι τις Κυκλάδες και έγιναν αυτοί τώρα θαλασσοκράτορες. Ωστόσο αργότερα, όταν αυξήθηκε η δύναμη των Ελλήνων, διώχτηκαν από τα νησιά και πάλι οι βάρβαροι:

 «Ο Μίνως, εξ όσων κατά παράδοσιν γνωρίζομεν, πρώτος απέκτησε πολεμικόν ναυτικόν, και εκυριάρχησεν επί του μεγαλυτέρου μέρους της θαλάσσης, η οποία ονομάζεται σήμερον Ελληνική. Κατακτήσας τας Κυκλάδας νήσους, ίδρυσεν αποικίας εις τας περισσοτέρας από αυτάς, αφού εξεδίωξε τους ληστές Κάρας και εγκατέστησε τους υιούς του ως κυβερνήτας. Ως εκ τούτου και την πειρατείαν φυσικά κατεδίωκεν όσον ημπορούσεν από την θάλασσαν αυτήν, διά να περιέρχωνται εις αυτόν ασφαλέστερον τα εισοδήματα των νήσων. Διότι εις την παλαιάν εποχήν οι Έλληνες, και όσοι από τους βαρβάρους εκατοικούσαν είτε τα ηπειρωτικά παράλια, είτε νήσους, όταν ήρχισαν να επικοινωνούν μεταξύ των συχνότερον δια θαλάσσης, επεδόθησαν εις την πειρατείαν υπό την αρχηγίαν ανδρών εκ των δυνατωτάτων, οι οποίοι ωθούντο εις τούτο και από τον πόθον του προσωπικού κέρδους και από την ανάγκην όπως επαρκούν εις την συντήρησιν των απορωτέρων οπαδών των. Και επιτιθέμενοι κατά πόλεων ατειχίστων και αποτελουμένων από άθροισμα κωμών, τας διήρπαζαν και εντεύθεν επορίζοντο κυρίως τα προς το ζην, διότι το έργον τούτο δεν έφερεν εντροπήν, αλλ' επέσυρε τουναντίον και κάποιαν δόξαν….Αλλ' ακόμη περισσότερον επεδίδοντο εις την πειρατείαν οι νησιώται Κάρες και Φοίνικες, οι οποίοι είχαν κατοικήσει τας περισσοτέρας από τας νήσους,……. Αλλ' αφότου συνεκροτήθη το πολεμικόν ναυτικόν του Μίνωος, αι δια θαλάσσης συγκοινωνίαι έγιναν ασφαλέστεροι, αφ' ενός μεν διότι οι κακοποιοί των νήσων αυτών εξεδιώχθησαν υπ' αυτού, κατά την εποχήν ακριβώς που προέβη εις εποικισμόν των περισσοτέρων, εξ αλλού δε διότι οι κάτοικοι των παραλίων ήρχισαν ήδη ν' αποκτούν μεγαλυτέρας περιουσίας και να έχουν μονιμωτέραν κατοικίαν, και μερικοί μάλιστα, όπως ήτο φυσικόν δι' ανθρώπους, των οποίων ηύξανε καθημερινώς ο πλούτος, και με τείχη περιέβαλλαν τας πόλεις των. Διότι, ένεκα του γενικού πόθου του κέρδους και οι ασθενέστεροι ηνείχοντο την εξάρτησιν από τους ισχυροτέρους και οι δυνατώτεροι, διαθέτοντες πλούτον, καθίστων υπηκόους των τας υποδεεστέρας πόλεις. Και μόνον βραδύτερον, όταν είχαν ήδη έτι μάλλον προαχθή εις την κατάστασιν αυτήν, εξεστράτευσαν κατά της Τροίας….( Θουκυδίδη Α, 4 - 8, σε νέα Ελληνική από τον εθνάρχη Ελ. Βενιζέλο).

 «Έτσι, χωρίς να θέλω να αναζωπυρώσω παλιές μνησικακίες σε βάρος σας, θα αναφέρω ότι ο Μίνωας ανάγκασε κάποτε τους κατοίκους της Αττικής να πληρώνουν βαρύ φόρο, επειδή είχε ναυτική δύναμη, ενώ οι Αθηναίοι δεν είχαν ακόμη αποκτήσει τα πλοία που διαθέτουν σήμερα ούτε χώρα πλούσια  σε ξυλεία, κατάλληλη για τη ναυπήγηση πλοίων και τη δημιουργία ισχυρού ναυτικού (Πλατων, νόμοι Δ, 706, b)

 «Την εποχή που τα νησιά των Κυκλάδων ήταν ακόμη έρημα, ο Μίνωας, βασιλιάς της Κρήτης, με μεγάλες ναυτικές και πεζικές δυνάμεις, ήταν θαλασσοκράτορας και έστελνε πολλές αποικίες από την Κρήτη, έτσι κατοίκησε τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων, ενώ ταυτόχρονα κατέλαβε και αρκετά μεγάλη παραθαλάσσια περιοχή της Ασίας … Όλα αυτά έγινα πριν τα Τρωικά. Μετά την άλωση της Τροίας, αναπτύχθηκαν περισσότερο οι Κάρες και έγιναν θαλασσοκράτορες, επικράτησαν στις Κυκλάδες και άλλες τις πήραν δικές τους κι έδιωξαν τους Κρήτες που τις κατοικούσαν, ενώ σε άλλες εγκαταστάθηκαν μαζί με τους προκατόχους τους Κρήτες. Αργότερα που αυξήθηκε η δύναμη των Ελλήνων, συνέβη να κατοικηθούν από αυτούς τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων και να εκδιωχθούν οι βάρβαροι…» (Διόδωρος Σικελιώτης, Βίβλος 5, 84)

  « Για τους παλαιότερους αγώνες που έγιναν για την ελευθερία των Ελλήνων ……... Πρώτα-πρώτα τις Κυκλάδες, για τις οποίες έγιναν πολλές επιχειρήσεις από την εποχή που βασιλιάς της Κρήτης ήταν ο Μίνωας, τελευταίοι τις κατέλαβαν οι Κάρες. Οι πρόγονοί μας, αφού τους έδιωξαν, δεν τόλμησαν να οικειοποιηθούν τη χώρα τους, αλλά έστειλαν φτωχότερους Έλληνες να κατοικήσουν εκεί…(Ισοκράτης Παναθηναϊκός, 43-44)

 

 

 

 

Στατήρας Ραύκου Κρήτης, 430 π.Χ., με το θεό της θάλασσας Ποσειδώνα «ιππιο» και την τρίαινά του

 

Ο Ποσειδώνας, σύμφωνα το Διόδωρο Σικελιώτη (Βίβλος 5,  69) κ.α., ήταν εν ζωή άνθρωπος στην Κρήτη και μάλιστα αρχικά δάμαζε άλογα και γι αυτό λέγονταν και «ίππιος». Κατόπιν ο πατέρας του (ο Κρόνος) του ανέθεσε να κάνει ναυτικές εργασίες και επειδή αυτά τα έκανε πολύ καλά, μετά το θάνατο και τη μετάστασή του στους ουρανούς θεοποιήθηκε,  ανακηρύχθηκε θεός της θάλασσας. Δηλαδή εδώ έγινε κάτι ως έγινε και με την ανθρώπινη και μεταφυσική φύση του Χριστού, του Αγ, Νικολάου κ.τ.λ.

 

 

 

ΟΙ ΚΡΗΤΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΣΑΝ

ΟΙ ΠΙΟ ΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΠΑΛΙΟΙ ΝΑΥΤΙΚΟΙ

 

Ο Θουκυδίδης (Α, 3 -9), όπως είδαμε πιο πριν,  αναφέρει ότι όταν άρχισε να αναπτύσεται η ναυτιλία, οι Κάρες και οι Φοίνικες το έριξαν στις ληστείες και την πειρατεία και προ αυτού ο Μίνωας συγκρότησε πολεμικό ναυτικό και τους έδιωξε από τις Κυκλάδες που τις είχαν κάνει λημέρια τους. Επομένως οι Κρήτες των Ελλήνων και οι Κάρες με τους Φοίνικες ήσαν οι πιο παλιοί ναυτικοί της αρχαιότητας.

Και το ότι οι Έλληνες και ειδικότερα οι Κρήτες ήσαν πιο παλιοί ναυτικοί από τους άλλους αρχαίους λαούς φαίνεται και από το ότι σε όλες τις ναυμαχίες (στις Κυκλάδες επί Μίνωα, στη Σαλαμίνα επί Θεμιστοκλή, στη Σικελία επί Διονυσίου, στη Μυκάλη κ.α.) που έδωσαν οι αρχαίοι Έλληνες εναντίον των βαρβάρων (Φοινίκων, Κάρων, Περσών,  κ.α.) σε όλες νίκησαν, επειδή είχαν εμπειρία, αν  και ήσαν  πιο λίγοι αριθμητικά. Παράβαλε ομοίως  ότι ο Στράβωνας (Γεωγραφικά Ι, c 481-483, 17 – 20) λέει: «Οι Κρήτες ήταν κάποτε θαλασσοκράτορες. Βγήκε και η παροιμία: «Ο Κρητικός δεν ξέρει από θάλασσα;», που λέγεται για όσους προσποιούνται  πως αγνοούν κάτι που ξέρουν πολύ καλά. Σήμερα δεν διαθέτουν ναυτικό.. (Στράβωνας, Γεωγραφικά Ι, C 481 - 483, 17 – 20)

Οι Φοίνικες  ήσαν πιο παλιοί και πιο έμπειροι ναυτικοί,  όχι  όμως σε σχέση με τους Κρήτες, αλλά ως προς άλλους λαούς, τους Πέρσες, Μήδους, Αιγυπτίους,  Ρωμαίους κ.α., στους οποίους και προσέφεραν ναυτικές μισθοφορικές εργασίες.

Παράβαλε ομοίως  ότι ο Μ. Αλέξανδρος, σύμφωνα με τον Αρριανό,  διάλεξε να κάνει αρχηγό (ναύαρχο) του στόλου του, τον τρίαρχο Νέαρχο, γιο του Ανδρότιμου, που ζούσε στην Αμφίπολη κοντά στο Στρυμόνα, όμως ήταν Κρητικής καταγωγής. Ο Νέαρχος έγραψε τη μεγαλύτερη ναυτική εποποιία της αρχαιότητα, φτάνοντας – εξερευνώντας και κατακτώντας τα πάντα -  μέχρι τον Ινδικό ωκεανό και γι' αυτό ο Αλέξανδρος τον τίμησε με χρυσό στεφάνι.

 

ΠΟΤΕ ΕΖΗΣΑΝ  ΜΙΝΩΑΣ ΚΑΙ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ

 

Σύμφωνα με το Πάριο Χρονικό και τους: Διόδωρο (4, 60 – 61 και   5, 79-80) και Πλούταρχο («Θησεύς 19.6), υπήρχαν δυο βασιλιάδες με το όνομα Μίνωας. Ο Μίνωας Α’ έζησε λέει το 1210 πριν από τον Διόγνητο (άρα  το 1474 π.Χ.) και ο Μίνωας Β’ το έτος 1031 πριν από το Διόγνητο (άρα το 1295 π.Χ.), ενώ η άλωση της Τροίας έγινε το έτος 945  πριν από το Διόγνητο (άρα το 1209 π.Χ.). Το αυτό λένε Όμηρος και Ηρόδοτος. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Μίνωας έζησε τρεις γενιές πριν από τον Τρωικό πόλεμο: «Τρίτη δε γενεή μετά Μίνων τελευτήσαντα γενέσθαι Τρωικά» ( Ηρόδοτος Ζ, 171).  Σύμφωνα με τον Ομηρο (Ιλιάδα Ν. 445 – 455), αρχικά βασιλιάς της Κρήτης ήταν ο Μίνωας, μετά ο Δευκαλίωνας και μετά ο Ιδομενέας που πήρε μέρος στον Τρωικό πόλεμο.  Παράβαλε ομοίως ότι ο Απολλόδωρος (Γ, 1-2, Γ 22,  Επιτομή, 1,6) λέει επίσης ότι ο Μίνωας ήταν προ πάππους του Αγαμέμνονα και του Μενέλαου από της κόρες του γιου Κατρέα.

 

ΓΙΑΤΙ Η ΚΡΗΤΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΣΕ ΠΡΩΤΗ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

Ο Αριστοτέλης λέει  ότι η Κρήτη ήταν προορισμένο να κυριαρχήσει στους Έλληνες, επειδή έτυχε από τη μια να έχει το Μίνωα (εννοείται το άνθρωπο που ένωσε τα Κρητικά φύλα, που συγκρότησε πολεμικό ναυτικό, που ήταν καλός νομοθέτης κ.λπ.) και από την άλλη να βρίσκεται σε ευνοϊκή θέση, δηλαδή σε μια θάλασσα που στις τριγύρω παραλίες της έχουν εγκατασταθεί  σχεδόν όλοι Έλληνες, οι  οποίοι βοήθησαν-προστάτεψαν τους Κρήτες με το Μίνωα ως Έλληνες να αναπτυχθούν: «Φαίνεται ότι η Κρήτη ήταν προορισμένη να κυριαρχήσει στους Έλληνες χάρη στην ευνοϊκή της θέση, γιατί βρίσκεται σε θάλασσα που στα παράλιά της έχουν εγκατασταθεί σχεδόν όλοι Έλληνες. Η απόσταση από την Πελοπόννησο είναι μικρή, όπως και από την Ασιατική παραλία γύρω από το Τριόπιο και τη Ρόδο. ΄Ετσι ο Μίνωας έγινε θαλασσοκράτορας’ άλλα νησιά τα κατάκτησε και σε άλλα εγκατέστησε αποίκους από την Κρήτη, τέλος εκστρατεύοντας στην Σικελία πέθανε εκεί κοντά στην Καμικο».( Αριστοτέλης Πολιτικά Β, 1271, 10)

 

Σημειώνεται ότι σύμφωνα με το σημερινό σχολικό βιβλίο, ο Μινωικός πολιτισμός αναπτύχθηκε, επειδή η Κρήτη βρίσκεται κοντά σε τρεις ηπείρους και σε περιοχές που από πολύ παλιά είχαν αναπτυχθεί σπουδαίοι πολιτισμοί, όπως ο αιγυπτιακός, καθώς και το ότι η Κρήτη έχει εύφορο έδαφος και καλές κλιματολογικές συνθήκες.  Κάτι που είναι απόψεις ανθΕλληνικών κέντρων, γιατί:

Α) Οι λόγοι ανάπτυξης της Κρήτης ήταν   αυτοί που είδαμε πιο πριν να λένε οι αρχαίοι συγγραφείς.

Β) Η Κρήτη είναι  και ορεινή και απομακρυσμένη χώρα (βρίσκεται καταμεσής σε πέλαγος), άρα είναι αστείο να λέμε ότι ο Μινωικός πολιτισμός ήταν απόρροια του ότι η Κρήτη βρίσκεται κοντά σε τρεις ηπείρους και σε περιοχές που από πολύ παλιά είχαν αναπτυχθεί σπουδαίοι πολιτισμοί,

Γ) Εκτός της Κρήτης υπάρχουν και  άλλες χώρες που πλησιάζουν στην Αίγυπτο, Ασία και Ευρώπη, μάλιστα με πιο καλύτερες συγκοινωνιακές, κλιματολογικές και εδαφικές συνθήκες και όμως εκεί δεν συνέβηκε κάτι τέτοιο. 

Δ) Οι παλιότεροι του Μινωικού πολιτισμούς (Αιγύπτου, Βαβυλώνας κ.α.), αφενός δεν μοιάζουν με το Μινωικό και αφετέρου, όπως είδαμε πιο πριν να λένε οι ίδιοι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν ανάξιοι λόγου. Το μόνο πολιτισμό που θαύμαζαν  ή είχαν ως πρότυπο οι αρχαίοι Έλληνες ήταν ο Μινωικός. Για τους άλλους λαούς έλεγαν «Πας μη Έλλην βάρβαρος».

 

 

 

3. ΕΚΜΙΝΩΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

 

Ανατρέχοντας επίσης στους αρχαίους συγγραφείς βλέπουμε ότι:

1. Ο Ισοκράτης (Παναθηναϊκός 46 – 56, 204 – 206  κ.α.) απαντώντας σε κάποιον που έλεγε ότι οι Δωριείς (ή Σπαρτιάτες) είναι  αυτοί που δημιούργησαν τους καλύτερους θεσμούς στην Ελλάδα, του λέει:  «Αν είναι έτσι τα πράγματα, αν δεχτούμε ότι έχεις δίκιο, όταν λες  ότι οι άνθρωποι αυτοί (οι Σπαρτιάτες) υπήρξαν οι δημιουργοί των καλύτερων θεσμών, τότε, αναγκαστικά, όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που έζησαν πολλές γενιές πριν οι Σπαρτιάτες εγκατασταθούν στην Πελοπόννησο, πρέπει να μη διέθεταν κανένα από αυτά τα προσόντα, δηλαδή ούτε οι στρατιώτες που εκστράτευσαν στην Τροία, ούτε οι σύγχρονοι του Ηρακλή και του Θησέα, ούτε ο Μίνωας, ο γιος του Δία, ούτε ο Ραδάμανθης, ούτε ο Αιακός ούτε κάποιος από τους μεγάλους άνδρες που υμνούνται γι αυτές τις αρετές, οπότε κακώς έχουν τη φήμη που απολαμβάνουν»… (Ισοκράτους Παναθηναϊκός 205)

2. Ο Πλούταρχος (Λυκούργος, 4-7) και ο Στράβωνας (Γεωγραφικά Ι, IV, C 481 - 483, 17 – 20) αναφέρουν ότι μετά που οι Δωριείς (οι μετέπειτα γνωστοί ως Σπαρτιάτες) κατέλαβαν όλη σχεδόν την Πελοπόννησο (Λακεδαιμόνα, Μεσσήνη, Άργος κ.τ.λ.), ο βασιλιάς Χαρίλλος έστειλε το νομοθέτη Λυκούργο σε όλα τα μέρη που φημίζονταν ότι είχαν οργανωμένη πολιτεία (Αίγυπτο, Κρήτη κ.α.), για να δει ποια ήταν η καλύτερη προκειμένου να την αντιγράψουν. Πήγε (ο Λυκούργος) λοιπόν για το σκοπό αυτό παντού, όμως όλες οι πολιτείες του φάνηκαν γελοίες ή ανάξιες λόγου, πλην μόνο της Κρήτης, την οποία στη συνέχεια αντέγραψαν οι Σπαρτιάτες, καλώντας από την Κρήτη στην Σπάρτη για το σκοπό αυτό και το νομοθέτη Θάλητα.

3. Ο Διογένης Λαέρτιος (Επιμενίδης, βιβλίο 1, 109 – 119) και ο Πλούταρχος (Σόλων) αναφέρουν ότι ο νομοθέτης των Αθηναίων Σόλωνας,  αφού μελέτησε τους Μινωικούς νόμους με τη βοήθεια του Επιμενίδη του Κρήτα (που ήταν ένας από τους 15 σοφούς της αρχαιότητας ή ένας από τους 12 στη θέση του Περίανδρου), έφτιαξε νέους νόμους με τους οποίους καταργήθηκαν οι βάρβαροι νόμοι και τα βάρβαρα ήθη που είχαν οι Αθηναίοι. Στους νόμους αυτούς  προβλεπόντανε ότι χάνει τα πολιτικά του δικαιώματα ο πολίτης εκείνος που, όταν υπάρχει στάση στην πόλη, δεν πηγαίνει με καμιά παράταξη, για να μην μένεις κανείς ατάραχος ή ασυγκίνητος στα δημόσια πράγματα, καθώς και το χάρισμα (τη γνωστή «σεισάχθεια») των χρεών των πολιτών, επειδή πολλοί από αυτούς είχαν γίνει δούλοι στους ευγενείς από τα χρέη.

«την έννομη τάξη, όπως λένε οι ίδιοι οι Λακεδαιμόνιοι, ο Λυκούργος την έφερε από την Κρήτη» ( Ηρόδοτος, Α 65).

  «Έφυγε λοιπόν και πήγε (ο Λυκούργος) αρχικά στην Κρήτη. Εκεί γνώρισε τις πολιτείες και τα συστήματα τους, γνώρισε τους πρώτους στη δόξα άνδρες, θαύμασε ορισμένους από τους νόμους που υπήρχαν και τους παρέλαβε για να τους εφαρμόσει στην πατρίδα του, την Σπάρτη, ενώ άλλοι του φάνηκαν ανάξιοι. Έναν μάλιστα από εκείνους που νομίζονταν εκεί πέρα σοφοί και άξιοι πολίτες, αφού τον έπεισε με τη φιλία του, τον έστειλε στη Σπάρτη, Ήταν ο Θάλης, που φαινομενικά μεν ήταν ποιητής λυρικών τραγουδιών, στην πραγματικότητα όμως έκανε ό,τι οι μεγαλύτεροι νομοθέτες. Γιατί τα τραγούδια του ήταν λόγοι για ευπείθεια και ομόνοια, στολισμένοι με μελωδίες και ρυθμούς που είχαν σεμνότητα και εξημερωτική δύναμη, ακούγοντάς τα οι πολίτες εξημερώνονταν, χωρίς να νοιώθουν, στα ήθη, και η κοινή γνωριμία του ωραίου έφερνε κοντά τον ένα με τον άλλο. Έτσι ο Θαλής έγινε με κάποιον τρόπον ο πρόδρομος του Λυκούργου στην εκπαίδευση των Σπαρτιατών ….».  (Πλούταρχος, Λυκούργος, 4-7)

«Κάλεσε τότε τον Επιμενίδη από τη Φαιστό της Κρήτης, που μερικοί τον θεωρούν έναν από τους επτά σοφούς (αντί για τον Περίανδρο). …… Όταν ήρθε στην Αθήνα γνωρίστηκε με το Σόλωνα και τον βοήθησε πολύ στην προεργασία της νομοθεσίας του. Απλοποίησε τους νόμους τους σχετικούς με τις ιερές τελετές, έκαμε πιο ήπιους τους νόμους που αφορούσαν τα πένθη, επιτρέπονταν μόνο ορισμένες θυσίες στους νεκρούς και καταργώντας τις άγριες και βαρβαρικές συνήθειες που επικρατούσαν προηγούμενα ….  Χάνει τα πολιτικά του δικαιώματα ο πολίτης εκείνος που, όταν υπάρχει στάση στην πόλη, δεν πηγαίνει με καμιά παράταξη, για να μην μένεις κανείς ατάραχος ή ασυγκίνητος στα δημόσια πράγματα. (Πλούταρχος, Σόλων , 12 - 20)

 «Υποστηρίζουν κάποιοι ότι τα περισσότερα ήθη και έθιμα που θεωρούνται Κρητικά είναι Λακωνικά. Στην πραγματικότητα είναι Κρητικά, μόνο που οι Σπαρτιάτες τα εφήρμοσαν, ενώ οι Κρήτες σταμάτησαν να ασχολούνται με τα πολεμικά και οι πόλεις τους παρήκμασαν, ειδικά η Κνωσός.  …… . Έφυγε τότε ο νομοθέτης της Σπάρτης Λυκούργος για την Κρήτη.  Εκεί ήρθε και πλησίασε το Θάλητα , ένα μελοποιό και νομοθέτη. Έμαθε από αυτόν τον τρόπο που ο Ραδάμανθυς  πρώτα και αργότερα ο Μίνωας έφερναν τους νόμους τους, τάχα από το Δία προς τους ανθρώπους… (Στράβωνας, Γεωγραφικά Ι, IV, C 481 - 483, 17 – 20)

 «Και φαίνεται και λέγεται ότι  οι Λάκωνες μιμήθηκαν το Κρητικό πολίτευμα στα περισσότερα σημεία. Τα περισσότερα από τα παλιότερα πολιτεύματα είχαν χειρότερη διάρθρωση από τα νεότερα. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν ο Λυκούργος άφησε την επιτροπεία του βασιλιά Χαρίλλου και έφυγε, έμεινε το μεγαλύτερο διάστημα στην Κρήτη λόγω της μεταξύ τους συλλογικότητας, γιατί οι Λύκτιοι ήταν Λάκωνες άποικοι, κι όταν πήγαν στη Λύκτο και την έκαναν αποικία, διατήρησαν τη νομοθεσία των κατοίκων της πόλης. Γι αυτό και τώρα οι περίοικοι έχουν τους ίδιους νόμους, επειδή πρώτος θέσπισε τη νομοθεσία ο Μίνως..( Αριστοτέλης Πολιτικά Β, 1271, 10)

 

Επομένως ο καλούμενος Ελληνικός Κλασικός Πολιτισμός έχει ως βάση το Μινωικό ή είναι απόρροια του Μινωικού Πολιτισμού, εκείνου που δημιούργησε ο Μίνωας με τον αδελφό του Ραδάμανθυ, όπως είδαμε πιο πριν.

 

(Περισσότερα βλέπε στο βιβλίο:

ΚΡΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, Α. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ )

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4ο

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΥΚΗΝΩΝ

 ( ΝΑΥΤΙΚΕΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΕΣ

ΣΤΗΝ ΤΡΟΙΑ & ΚΟΛΧΙΔΑ )

 

 

1. ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΩΝ – ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ

 

1. Αρχικά στην Πελοπόννησο ζούσαν δυο συγγενικά φύλα, οι Αργείοι, που ήσαν Θεσαλιώτες (Αχαιοί και Ίωνες)  στην καταγωγή και οι αυτόχθονες Πελασγοί (ή άλλως Αρκάδες). Το 15ο αι. π.Χ., και πριν πάει εκεί ο Δαναός, πάνε στην Πελοπόννησο και  κάποιες φυλές των Αχαιών με αρχηγό  τον Ξούθο, το γιο του βασιλιά της Φθιώτιδας Έλληνα. Λίγα χρόνια μετά το Ξούθο πρόσφυγες από την Αίγυπτο και με αρχηγό το Δαναό (είχαν εκδιωχθεί από την Αίγυπτο μαζί με τους Καδμείους ή Θηβαίους και τους Εβραίους) πάνε να καταλάβουν το Άργος της Πελοποννήσου προκειμένου να βρουν εκεί νέα πατρίδα. Μετά από μάχη ο βασιλιάς των Αργείων Γελάνωρ εκθρονίζεται, επειδή θεωρήθηκε ως βασικός αίτιος της ήττας. Ωστόσο, επειδή ο γελάνωρ δεν είχε γιο για να τον αντικαταστήσει στο θρόνο, οι Αργείοι τα βρήσκουν με τους Δαναούς και αποφασίζεται νε γίνει ο Δαναός κοινός βασιλιάς όλων. Ακολούθως ο Δαναός αναμειγνύει τους ντόποιους κατοίκους με τους μετανάστες,  απ΄όπου μετά  η ονομασία Αργείοι = Δαναοί ή Αχαιοί .

Δυο γενιές πριν τα Τρωικά πάει στις Μυκήνες και ο Πέλοπας, γιος του βασιλιά της Φρυγίας στη Μ. Ασία,  με Φρύγες προκειμένου να συμμετάσχει σε αγώνες και συνάμα να νυμφευτεί την κόρη του βασιλιά των Μυκηνών. Ωστόσο καταλαμβάνει το θρόνο με δολοπλοκία και έτσι τώρα στην Πελοπόννησο υπάρχουν δυο θρόνοι και συνάμα υπάρχουν και οι επήλυδες  Πέλοπες.

 

2. Τρεις γενιές μετά από το θάνατο του Μίνωα, σύμφωνα με το Θουκυδίδη, Ηρόδοτο κ.α. (κάπου το 1250- 1219 π.Χ., σύμφωνα με το Πάριο χρονικό), ο Αγαμέμνονας ενώνει τα δυο σκήπτρα των Μυκηναίων (στις Μυκήνες υπήρχαν τότε δυο θρόνοι, οι βασιλιάδες απόγονοι του βασιλιά Περσέα απόγονου του Δαναού και οι βασιλιάδες που ήσαν απόγονοι του Πέλοπα) και κάνει τις Μυκήνες την πρώτη  δύναμη στον αρχαίο γνωστό κόσμο. Αμέσως μετά ο Αγαμέμνονας συγκεντρώνει και άλλους ηγεμόνες  (Κρήτες, Αθηναίους κ.τ.λ.) και εκστρατεύει ως αρχιστράτηγος εναντίον των βαρβάρων της Ασίας, την γνωστή εκστρατεία στην Τροία.

Ειδικότερα ο  Θουκυδίδης, σχετικά με την ανάπτυξη των Μυκηνών και τα γεγονότα μετά το Μίνωα,  λέει ότι λίγα χρόνια πριν από τα τρωικά ήρθε από την Ασία ο Πέλοπας και καταλαμβάνει την Πελοπόννησο και έκτοτε η νήσος αυτή φέρει το όνομά του. Μετά το θάνατο του Πέλοπα αναλαμβάνει βασιλιάς ο εγγονός του Πέλοπα, ο Ευρυσθέας. Μετά το θάνατο του Ευρυσθέα από τους Ηρακλείδες (= οι  εξόριστοι απόγονοι του  βασιλιά Ηρακλή = ο μετά το θάνατό του ανακηρυχτείς ημίθεος, ο Ευρυσθέας είχε σφετεριστεί από αυτόν το Θρόνο) στην Αττική, όπου είχε πάει αυτός να τους φονεύσει (όμως έγινε το αντίθετο),  βασιλιάς αναλαμβάνει ο αντιβασιλέας  Ατρέας, αδελφός της μητέρας του Ευρυσθέα, σύμφωνα με τις επιθυμίες των Μυκηναίων, επειδή φοβόντουσαν τους Ηρακλείδες. Στη συνέχεια ο Αγαμέμνονας, ο γιος του Ατρέα, κατορθώνει να ενώσει στα χέρια του το σκήπτρο του Πέλοπα με αυτό του Περσέα (δηλαδή ενώνει σε ένα λαό τους Πέλοπες και Δαναούς) και έτσι γίνεται ο ισχυρότερος από τους άλλους βασιλιάς του αρχαίου κόσμου κατά τη ναυτική δύναμη. Ακολούθως κατόρθωσε να συγκεντρώσει άλλους ηγεμόνες, όχι λόγω χάρη, αλλά επειδή τον φοβούνταν και να κάμει εκστρατεία εναντίον της Τροίας, πρβλ (σε μετάφραση Ελ. Βενιζέλου):   «Και ο Αγαμέμνων, ως φρονώ, κατώρθωσε να συγκεντρώση την ναυτικήν εκστρατείαν εναντίον της Τροίας, διά τον λόγον ότι υπερείχε κατά την δύναμιν από τους άλλους ηγεμόνας, και όχι τόσον διότι οι μνηστήρες της Ελένης, των οποίων υπήρξεν αρχιστράτηγος, είχαν δεσμευθή με τους όρκους που τους επέβαλεν ο Τυνδάρεως.  Και όσοι, άλλωστε, από τους Πελοποννησίους παρέλαβαν από τους προγενεστέρους τας ασφαλεστέρας παραδόσεις διηγούνται ότι ο Πέλοψ απέκτησεν αρχικώς δύναμιν λόγω του μεγάλου πλούτου, με τον οποίον ήλθεν από την Ασίαν εις χώραν, της οποίας ο πληθυσμός ήτο πτωχός, και διά τούτο κατώρθωσε, μολονότι ξένος, να δώση εις αυτήν το όνομά του, και ότι ακόμη καλυτέρα τύχη επερίμενε τους απογόνους του μετά τον θάνατον του εγγονού του Ευρυσθέως, βασιλέως των Μυκηνών, ο οποίος εφονεύθη από τους Ηρακλείδας εις την Αττικήν. Καθόσον, όταν ούτος εξεστράτευσεν εκεί, ενεπιστεύθη την αντιβασιλείαν των Μυκηνών, λόγω συγγενείας, εις τον αδελφόν της μητρός του Ατρέα (ο οποίος κατά την εποχήν εκείνην ήτο εξωρισμένος από τον πατέρα του Πέλοπα διά τον φόνον του Χρυσίππου). Και επειδή ο Ευρυσθεύς δεν επέστρεψε πλέον, ο Ατρεύς, ο οποίος άλλωστε εθεωρείτο ανήρ πλουσιώτατος και είχε κολακεύσει το πλήθος, ανέλαβε την βασιλείαν των Μυκηνών και γενικώς των μερών, επί των οποίων εξετείνετο η αρχή του Ευρυσθέως, συμφώνως άλλωστε με την επιθυμίαν αυτών των Μυκηναίων, οι οποίοι επί πλέον εφοβούντο τους Ηρακλείδας. Και έτσι ο οίκος του Πέλοπος έγινεν ισχυρότερος από τον οίκον του Περσέως. Τα δύο αυτά σκήπτρα αφού ήνωσεν εις χείρας του ο Αγαμέμνων, υιός του Ατρέως, και έγινε συγχρόνως ισχυρότερος από τους άλλους κατά την ναυτικήν δύναμιν, κατώρθωσεν, όπως εγώ νομίζω, να συγκέντρωση την εκστρατείαν, διότι οι ηγεμόνες τον ηκολούθησαν, όχι κατά χάριν, αλλ' από φόβον. Διότι εις την εκστρατείαν προσήλθεν έχων ο ίδιος τα περισσότερα πλοία και συγχρόνως εφωδίασε με τοιαύτα τους Αρκάδας, εάν η περί τούτου μαρτυρία του Ομήρου πρέπη να ληφθή υπ' όψιν. Και εις τους στίχους, άλλωστε, όπου ομιλεί περί της διαδοχής του σκήπτρου, αναφέρει περί αυτού ο Όμηρος ότι εβασίλευσεν εις πολλάς νήσους καί ολόκληρον το Άργος. Εν τούτοις, εάν δεν είχεν αξιόλογον ναυτικήν δύναμιν, δεν θα ημπορούσε με τον στρατόν της ξηράς να βασιλεύη εις νήσους, εκτός των εγγύς της παραλίας κειμένων, αι οποίαι όμως δεν ημπορούσαν να είναι πολλαί. Και από την εστρατείαν άλλωστε αυτήν πρέπει να εικάζωμεν περί της σημασίας των προγενεστέρων.

 

Σημειώνεται επίσης ότι

1) Η πόλη των Μυκηνών ιδρύθηκε, σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, από τον Περσέα (1400 - 1350 π.Χ.), το  γιο του Δία και της Δανάης απόγονο του Κάδμου και κόρη του βασιλιά του Άργους, Ακρίσιου.  Τον Περσέα διαδέχθηκε στο θρόνο ο γιος του, Σθένελος, πατέρας του Ευρυσθέα, ο οποίος κατέλαβε το Άργος και σύμφωνα με το μύθο, ανέθεσε στον Ηρακλή, το δικαιούχο του θρόνου του Άργους, να εκτελέσει τους δώδεκα άθλους, μήπως σκοτωθεί και έτσι δεν του πάρει το θρόνο. Μετά τον θάνατο του Ευρυσθέα, την πόλη κυβέρνησε ο Ατρέας της Ηλείας (1250 π.Χ.), αδελφός της γυναίκας του Ευρυσθέα και γιος του Πέλοπος και της Ιπποδάμειας. Η πόλη υπό την κηδεμονία του Ατρέα επέκτεινε τα σύνορα της και απέκτησε μεγάλο πλούτο. Υπό την ηγεμονία του γιου του, Αγαμέμνονα (1200 π.Χ.), ο οποίος ηγήθηκε της φημισμένης εκστρατείας εναντίον της Τροίας, η πόλη έφθασε στο απόγειο της δυνάμεως της. Ογδόντα χρόνια μετά την πτώση της Τροίας και κατά την διάρκεια της βασιλείας του γιου του Ορέστη, Τισαμένη, η πόλη των Μυκηνών κατελήφθη και κατεστράφη από τους Δωριείς.

2) Σύμφωνα με τον Ισοκράτη, όπως είδαμε στο προηγούμενο Κεφάλαιο,  ο Δαναός, ο Πέλοπας και ο Κάδμος ήταν βάρβαροι που όταν ήρθαν στην Ελλάδα (από την Μ. Ασία ο Πέλοπας, ο Κάδμος από τη Φοινίκη της Ασίας και ο Δαναός από την Αίγυπτο)  προξένησαν μεγάλα δεινά στους Έλληνες, όμως μετά οι απόγονοί τους, όσοι συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο,  είχαν ωφελήσει την Ελλάδα. Ο Πέλοπας, προς χάρη του οποίου ονομάστηκε έτσι η Πελοπόννησος, ήταν λέει  ο αρχηγός των Φρυγών ή Βρίγων που έφυγαν από τη Μ. Ασία και πήγαν και κατέλαβαν την Πελοπόννησο παρά την αντίσταση των Αχαιών κατοίκων των Μυκηνών. 

3) «Ηρακλείδαι» λέγονταν οι γιοι και οι απόγονοι του δικαιούχου του θρόνου του Άργους Ηρακλή. Ο Ηρακλής δεν ήταν ούτε Πέλοπας ούτε και Δωρικής καταγωγής. Ήταν γιος της Θηβαίας Αλκμήνης, ο οποίος λόγω του ότι εν ζωή είχε κάνει πολλά κατορθώματα (7 άθλους)  μετά το θάνατό του ανακηρύχθηκε ημίθεος, γιος του Δία. Σύμφωνα επίσης με τον Ισοκράτη, όταν πέθανε ο Ηρακλής, οι γιοί του, φοβούμενοι να μην τους δολοφονήσει ο Ευρυσθέας (= εγγονός του Πέλοπα και  σφετεριστής του θρόνου) κατέφυγαν στη Στερεά Ελλάδα. Αργότερα  ήρθε εκεί ο Ευρυσθέας, για να τους βρει  και να τους σκοτώσει, φοβούμενος αυτός μήπως γυρίσουν και του πάρουν τη βασιλεία. Ωστόσο οι Αθηναίοι βοήθησαν τους Ηρακλείδες και σκότωσαν τον Ευρυσθέα. Ακολούθως, 700 χρόνια πριν από τον Ισοκράτη, ως λέει ο ρήτορας αυτός  ή 80 χρόνια μετά τα Τρωικά κατά τον Θουκυδίδη,  οι Ηρακλείδες  με Δωριείς  και με αρχηγούς τους Τήμενο, Κρεσφόντη και Αριστόδημο κατέβηκαν από τη Στερεά Ελλάδα (εξ ου και «Κάθοδος Δωριέων με τους Ηρακλειδείς») και κατέλαβαν, με το αιτιολογικό ότι επέστρεφαν στα κληρονομικά τους μέρη(αυτό το έλεγαν οι Ηρακλείδες, όχι οι Δωριείς,),  όλη την Πελοπόννησο,  δηλαδή τους Μυκηναίους (Αχαιούς), Αργείους, Μεσσήνιους κ.α.. Μετά την εγκατάσταση στο θρόνο των Ηρακλειδών, οι Δωριείς δεν ξαναγύρισαν στη Στερεά Ελλάδα, αλλά έμειναν και αυτοί στην Πελοπόννησο και μοιράζοντάς την μεταξύ τους και έτσι έκτοτε αρχίζει η Δωρική περίοδος της Πελοποννήσου. 

4) Ενα άλλο μέρος των Δωριέων με άλλους Ηρακλείδες  πήγε στη Μακεδονία (εξ ου και «δωρικό τε και μακεδνόν έθνος».

 

 

2. Η ΠΡΩΤΗ ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – Η ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΙΑ

 

Τα αίτια και η αφορμή του τρωικού πολέμου

 

Σύμφωνα με τον Όμηρο,  η αφορμή που βρέθηκε, για να ξεκινήσει ο Τρωικός πόλεμος, ο πόλεμος μεταξύ Ελλήνων και βαρβάρων στην Τροία, ήταν το ότι ο πρίγκιπας της Τροίας Αλέξανδρος ή Πάρις έκλεψε την ωραία Ελένη, την Ελληνίδα σύζυγο του βασιλιά της Σπάρτης Μενέλαου, κάτι που θεωρήθηκε προσβολή για όλους τους Έλληνες.  Τα βαθύτερα όμως αίτια, σύμφωνα με τον Ισοκράτη κ.α., ήταν να καταπολεμηθούν τα φύλα της Ασίας (Κάρες, Φοίνικες, Πέρσες κ.α., οι μετέπειτα βάρβαροι), οι οποίοι έρχονταν στην Ελλάδα, επειδή δεινοπαθούσαν στις χώρες τους και στη συνέχεια έκλεβαν τις γυναίκες και τις περιουσίες των Ελλήνων με συνέπεια να μην προκόβουν.οι Έλληνες. Σύμφωνα επίσης με τον Ηρόδοτο και καθώς του είπαν λέει οι Πέρσες:

Α) Η έχθρα μεταξύ Ελλήνων και Βαρβάρων (Περσών, Φοινίκων κ.α.) ξεκίνησε από τις αρπαγές γυναικών εκατέρων (την Ελληνίδα Ιώ από τους Φοίνικες, την Φοινικιά Ευρώπη- μάνα του Μίνωα- από τους Έλληνες Κρήτες, τη Μήδεια των Κόλχων από τους Έλληνες και την Ελληνίδα Σπαρτιάτισσα Ελένη από τους Τρώες), μόνο που οι Έλληνες  έδωσαν πολύ σημασία σ’ αυτές τις αρπαγές και κυρίως της Ελένης και κατέστρεψαν την Τροία, ενώ δεν έπρεπε, γιατί οι γυναίκες αυτές το ήθελαν.

 Β) Τα έθνη που κατοικούν στην Ασία  (εννοούν Τρώες, Κάρες, Φοίνικες κ.α.), οι Πέρσες τα θεωρούν δικά τους, ενώ την Ευρώπη και τους Έλληνες κάτι ξεχωριστό και στην άλωση του Ιλίου βρίσκουν τα αίτια έχθρας τους προς τους Έλληνες και γι αυτό τώρα, εννοεί ο Ηρόδοτος, στρέφονται εναντίον της Ελλάδας (εννοεί τους Περσικούς Πολέμους με Ξέρξη κ.τ.λ.), πρβλ (μετάφραση από τον Δ.Ν. Μαρωνίτη): «Οι γραμματισμένοι Πέρσες («Περέων λόγιο»ι) βρίσκουν τους Φοίνικες αίτιους έχθρας’ λεν δηλαδή πως αυτοί, φτασμένοι από τη θάλασσα που ονομάζεται Ερυθρά σε τούτη εδώ τη θάλασσα, αφού κατοίκησαν το χώρο που και τώρα κατοικούν, άρχισαν αμέσως μακρινά ταξίδια, μεταφέροντας εμπορεύματα αιγυπτιακά και ασσυριακά, να πιάνουν και άλλα λιμάνια και προπαντός στο Άργος. Το Άργος εκείνα τα χρόνια σε όλα ξεχώριζε ανάμεσα στις πόλεις της χώρας που τώρα ονομάζεται Ελλάδα»….. Έτσι διηγούνται  οι Πέρσες πως η Ιώ έφτασε στην Αίγυπτο, όχι όπως οι Έλληνες, και πως αυτό έγινε η αρχή για τα αδικήματα που ακολουθήθηκαν. Μετά από αυτά, λένε οι πέρσες,, κάποιοι από τους Έλληνες, γιατί δεν ξέρουν να πουν το όνομά τους, πάτησα πόδι στην Τύρο της Φοινίκης και άρπαξαν τη θυγατέρα του βασιλιά την Ευρώπη. Μπορεί να ήταν Κρήτες. Πως έτσι έγιναν ίσα κι ίσα, όμως μετά Έλληνες έγιναν αίτιοι της δεύτερης αδικίας. Γιατί μ’ ένα μακρύ καράβι ανέβηκαν τον Φάση ποταμό στην Αία της Κολχίδας, κι από εκεί πήγαν και πήραν την θυγατέρα του βασιλιά τη Μήδεια…. Στην επόμενη γενιά ύστερα από αυτά, λένε πως ο Αλέξανδρος που τα έμαθε και ήθελε να αποκτήσει γυναίκα από την Ελλάδα με αρπαγή, γνωρίζοντας ότι δεν θα δώσει λόγο, αφού και οι Έλληνες δεν έδωσαν, άρπαξε την Ελένη… Αυτοί οι Ασιάτες, λεν οι Πέρσες, όταν τους άρπαξαν γυναίκες, δεν το πήραν στα σοβαρά, ενώ οι Έλληνες για μια γυναίκα σπαρτιάτισσα ξεσήκωσαν ολόκληρη εκστρατεία, ήρθαν στην Ασία και αφάνισαν τη δύναμη του Πρίαμου. Πως από τότε πια θεωρούν ότι οι Έλληνες τους είναι εχθροί. Γιατί την Ασία και τα βάρβαρα έθνη που την κατοικούν, οι Πέρσες θτα θεωρούν δικά τους, ενώ την Ευρώπη και τους Έλληνες τα έβλεπαν πάντα σαν κάτι ξεχωριστό. Έτσι λεν οι Πέρσες πως έγινα τα πράγματα και στην άλωση της Ιλίου (Τροίας) βρίσκουν την αιτία έχθρας τους προς τους Έλληνες. (Ηρόδοτος Α,1-  4)»

 

Η αξία και τα αποτελέσματα του Τρωικού πολέμου

 

Σύμφωνα με  τον Ισοκράτη, όσοι εκστράτευσαν στην Τροία αξίζουν να τύχουν ευγνωμοσύνης εκ μέρους όλων των Ελλήνων, γιατί   έκτοτε αφενός η Ελλάδα άρχισε να προκόβει και να αυξάνει και αφετέρου έπαψαν οι βάρβαροι είετε να δημιουργού έκτροπα στην Ελλάδα είτε να έρχονται  στην Ελλάδα και να αρπάζουν τμήματά της κ.τ.λ., πρβ: «Εξαιτίας  αυτών (των Τρωικών, της νικηφόρου εκστρατείας των Ελλήνων στην Τροία) επήλθε τόσο μεγάλη μεταβολή, ώστε ενώ προηγουμένως οι βάρβαροι, που ζούσαν δυστυχισμένοι στους τόπους τους, και ο Δαναός, αφού έφυγε από την Αίγυπτο, κατέλαβε το Άργος, ο Κάδμος ο Σιδώνιος έγινε βασιλιάς της Θήβας, οι Κάρες αποίκησαν τα νησιά και ο Πέλοπας κυρίευσε την Πελοπόννησο οι μετά από αυτού του πολέμου, το γένος μας γνώρισε τόση ακμή ώστε κατάφερε να αφαιρέσει από τους βάρβαρους μεγάλες πόλεις και τεράστιες εδαφικές εκτάσεις» (Ισοκράτης Ελένης εγκώμιο 68 – 69)

«Η εκστρατεία στην Τροία από τον Αγαμέμνονα ήταν πράξη ωφελιμότατη για τους Έλληνες, για να μην υποστεί η Ελλάδα από τους βάρβαρους δεινά παρόμοια με κείνα που υπέστη παλαιότερα κατά την κατάληψη όλης της Πελοποννήσου από τον Πέλοπα, του Άργους από το Δαναό και της Θήβας από τον Κάδμο (Παναθηναϊκός 79-80)

 

 

Οι δυνάμεις και τα στρατόπεδα  του Τρωικού πολέμου

 

Σύμφωνα με το Θουκυδίδη (Ιστορία Α, 3 – 18), η εκστρατεία στην Τροία περιλάμβανε 1200 πλοία και αρχιστράτηγος ήταν ο Αγαμέμνονας.  Ο Όμηρος στην Ιλιάδα («Κατάλογος των νηών») αναφέρει ότι ο εκστρατευτικός στόλος των Ελλήνων  πριν ξεκινήσει για την Τροία συγκεντρώθηκε στην Αυλίδα και αποτελείτο κατά σειρά μεγέθους από τα εξής ναυτικά (που σημαίνει ότι κάπως έτσι ήταν και η ναυτική πραγματικότητα την εποχή εκείνη): Μυκηνών (αρχηγός ο Αγαμέμνονας) με 100 καράβια, Πύλου (αρχηγός ο Νέστορας) με 90 καράβια, Κρήτης (αρχηγός ο Ιδομενέας) με 80 καράβια, Αργολίδας (αρχηγοί Διομήδης και Σθένελος) με 80 καράβια, Λακεδαιμονίων (αρχηγός ο Μενέλαος) με 60 καράβια, Αρκάδων (αρχηγός ο Αλπήνορας) με 60 Καράβια (είχαν δοθεί από τους Μυκηναΐους), Αθηνών (αρχηγός ο Μενεσθέας) με 50 καράβια, Πελασγικού Άργους (αρχηγός ο Αχιλλέας) με 50 καράβια Βοιωτών με 50 καράβια, κ.α. Σύμφωνα επίσης με τον Όμηρο από πλευράς των Ελλήνων στην εκστρατεία της Τροίας αρχιστράτηγος ήταν ο Αγαμέμνονας και συνάμα υπήρχαν και έξι Γενικοί αρχηγοί (πρωτάρχοντες), πρβ: «Ο βασιλιάς-αρχιστράτηγος Αγαμέμνονας θυσίασε ένα παχύ πεντάχρονο βόδι στον παντοδύναμο γιο του Κρόνου και κάλεσε να παρευρεθούν οι Γενικοί αρχηγοί (πρωτάρχοντες)  των ενωμένων Αχαιών, πρώτο απ΄όλους το Νέστωρα, το βασιλιά Ιδομενέα, τους δυο Αίαντες, το γιο του Τυδέα και έκτο τον Οδυσσέα, που ‘ναι ισότιμος στη σοφία του Δία. (Ιλιάδα, Β 402 – 405).

Η εκστρατεία των Ελλήνων στην  Τροία ήταν αφενός ο πρώτος πόλεμος μεταξύ βαρβάρων και Ελλήνων και αφετέρου κατά κάποιο τρόπο παγκόσμιος, αφού:

α) ο Θουκυδίδης λέει ότι  η εκστρατεία της Τροίας ήταν η πρώτη κοινή Ελληνική συνεργασία ( «προ γαρ των Τρωικών ουδέν φαίνεται πρότερον κοινή εργασαμένη η Ελλάς» (Θουκυδίδης Α, 3 – 18),

β) Οι Πέρσες  είπαν στον Ηρόδοτο (βλέπε Ηροδότου Ιστορίες Α, 1 – 4) ότι τα αίτια έχθρας τους προς τους Έλληνες, οι βάρβαροι τα βρίσκουν στην άλωση του Ιλίου και οι Πέρσες θεωρούν ως δικούς τους όλους τους συμμάχους των Τρώων, 

γ) Κατά τον πόλεμο αυτό πήραν μέρος όλοι σχεδόν οι βασιλιάς, όλοι σχεδόν οι λαοί του αρχαίου γνωστό κόσμου.

Σύμμαχοι των Ατρειδών ήσαν οι: Κρήτες, Αθηναίοι, Ευβοιείς, Μαγνήτες, Κορίνθιοι, Λακεδαιμόνιοι, Αρκάδες, Κεφαλλήνες  κ.α.

Σύμμαχοι των Τρώων ήσαν οι: Λύκιοι, Κάρες, Μαίονες, Φρύγες, Μυσοί, Παφλαγόνες, Κίκονες, Αλιζώνες, Δάρδανοι κ.α.

 

 

Πότε έγινε και πόσο κράτησε ο τρωικός πόλεμος

 

Η εκστρατεία στην Τροία, σύμφωνα με τον Όμηρο και τον Ηρόδοτο, έγινε τρεις γενιές μετά το θάνατο του Μίνωα: «Τρίτη δε γενεή μετά Μίνων τελευτήσαντα γενέσθαι τρωικά» ( Ηρόδοτου, Ιστορία Ζ), δηλαδή πρώτα ήταν βασιλιάς ο Μίνωας, μετά ο γιος του Δευκαλίωνας και μετά ο εγγονός του ο Ιδομενέας που έλαβε μέρος στο πόλεμο αυτή. Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό, ο Τρωικός πόλεμος διήρκησε δέκα χρόνια και η άλωση της Τροίας έγινε το 954 πριν από το Διόγνητο, άρα το 1218 π.Χ.

 

Σημειώνεται επίσης ότι:

1) Το ότι ο τρωικός πόλεμος είχε ευτυχή κατάληξη για τους Έλληνες οφείλεται στο Μίνωα, ο οποίος, καθώς λέει ο Θουκυδίδης και πολλοί άλλοι αρχαίοι συγγραφείς, πρώτος από τους Έλληνες  συγκρότησε πολεμικό ναυτικό και μ’ αυτό έδιωξε  από το Αρχιπέλαγος (Κρητικό και Αιγαίο Πέλαγος) και τα νησιά τους ληστές και πειρατές Κάρες και Φοίνικες, με συνέπεια οι Έλληνες να μπορέσουν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, να ανοίξουν οι θαλάσσιοι διάδρομοι, να σταματήσουν οι Έλληνες τη μετανάστευση που τους ανάγκαζαν οι κακοποιοί, να κτιστούν πόλεις, οι Έλληνες να ασχοληθούν και με ναυτικές εργασίες, να πλουτίσουν κ.τ.λ.  και έτσι να μπορέσουν μετά να κάνουν την εκστρατεία στην Τροία.

2) Ο Όμηρος  στην Ιλιάδα μας δίνει συνάμα και μια πλουσιότατη περιγραφή των πλοίων και των εξαρτημάτων των πλοίων της εποχής, αναφέροντας όρους όπως επηνεγκίδες, πρυμνήσια, υπέρες, επιτόνους και προτόνους, ιστούς, πρώρα, πρύμνα, ερέτες και πολλές άλλες λεπτομέρειες που δείχνουν ότι η ναυτική τέχνη βρίσκονταν τότε σε υψηλό βαθμό ανάπτυξης. Αναφέρει και ότι τα πολεμικά πλοία που έλαβαν μέρος στον πόλεμο της Τροίας είχαν μαύρο χρώμα («μέλαινες νήες») πλην του Οδυσσέα, που αυτά είχαν κόκκινες πλώρες («μιλτοπάρηοι»).

 

 

Η ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

 

Η Αργοναυτική εκστρατεία ήταν και αυτή μια κοινή Ελληνική συνεργασία. Πραγματοποιήθηκε λίγα χρόνια μετά το Μίνωα και πριν από την ναυτική εκστρατεία της Τροίας, αφού τα μέλη του πληρώματος του πλοίου Αργώ με το οποίο έγινε η εκστρατεία αυτή (όπως π.χ. ο Θησέας, ο Ηρακλής κ.α.)  ήταν λίγο νεώτεροι του Μίνωα. Παράβαλε π.χ. ότι Θησέας νυμφεύτηκε την κόρη του Μίνωα Αριάδνη, ο Ηρακλής δάμασε τον ταύρο του Μίνωα κ.τ.λ.

Σύμφωνα επίσης με τον Απολλόδωρο, η πρώτη πεντηκόντος ναύς που κατασκευάστηκε ήταν η Αργώ, το πλοίο  των Αργοναυτών, την οποία κατασκεύασε από ξύλο φηγός (δρυς, βελανιδιάς)  της Δωδώνης ο Άργος απ’ όπου πήρε και το όνομά της, πρβ: « επί τούτο πεμπόμενος Ιάσων Άργον παρεκάλεσε τον Φρίξου, κακείνος Αθηνάς υποθεμένης πεντηκόντορον ναύν κατεσκεύασε την προσαγορευθείσαν από του κατασκευάσαντος Αργώ· κατα δε την πρώραν ενήρμοσεν Αθηνά φωνήεν φηγού της Δωδωνίδος ξύλον. ως δε η ναύς κατεσκευάσθη, χρωμέν ο θεός αυτώ πλειν επέτρεψε συναθροίσαντι τούς αρίστους της Ελλάδος. (Απολλόδωρος Α 9,16)

Το πλοίο ΑΡΓΩ με το οποίο πραγματοποιήθηκε η αργοναυτική εκστρατεία ναυπηγήθηκε στην Ιωλκό, όπως μας λέει ο Όμηρος στο κατάλογο των νηών,  από το ναυπηγό Άργο (απ΄όπου και το όνομά του πλοίου) γιο του Φρίξου,  είχε 50 κουπιά (πεντηκόντορος), όσο και το πλήρωμα του πλοίου και ο προορισμός του ήταν η Κολχίδα, με σκοπό να φέρουν πίσω οι Αργοναύτες το χρυσόμαλλο δέρας.  Το πλήρωμα του, που ονομάστηκε «Αργοναύτες» από το όνομα του πλοίου, ήταν από διάφορα μέρη της Ελλάδας και αρχηγός ήταν ο Ιάσονας. Οι άλλοι ήσαν ο Ορφέας, ο Ηρακλής, ο Θησέας, ο Κάστορας, ο Πολυδεύκης, ο Αμφιδάμαντας, ο Ίδας  κ.τ.λ.

 

 

Σημειώνεται, επίσης, ότι:

1) Σαφώς η εκστρατεία στην Τροία  και  η Αργοναυτική βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα.  Απλώς στα έπη τα πρόσωπα της υπόθεσης δεν είναι όλα ανθρώπινα, όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά λαμβάνουν μέρος (συμμετέχουν) και θρησκευτικά  της εποχής εκείνης και η περιγραφή γίνεται περίπου ως εξής: Ο Νίκος με τη χάρη του Αγίου Νικολάου έφτασε σώος με το πλοίο του στην Κρήτη.., αντί : Ο Νίκος με τον Ποσειδώνα κυβερνήτη του πλοίου έφτασε σώος στην Κρήτη….

2) Σύμφωνα με τις απόψεις ορισμένων ερευνητών σήμερα,  ο Τρωικός πόλεμος έγινε, για να εγκατασταθούν οι Έλληνες στη Μ. Ασία. Ωστόσο αυτό είναι λάθος, γιατί αφενός η αλήθεια είναι αυτή που είδαμε πιο πριν και αφετέρου ο Όμηρος και ο Θουκυδίδης (Α, 3 – 19) λένε  ότι  οι εκστρατεύσαντες μετά την άλωση της Τροίας γύρισαν στην Ελλάδα. 

3) Σύμφωνα με τον Πλούταρχο («Θησεύς». 19), η Αργοναυτική εκστρατεία έγινε, για να καθαρίσουν οι Αργοναύτες τη θάλασσα από τους ληστές

4) Η Ιλιάδα (η εκστρατείας της Τροίας) του Ομήρου είναι έπος, ένας ύμνος για την πρώτη συνεργασία των Ελλήνων, η οποία να μεν έγινε  για τη τιμή της οικογένειας, όμως σηματοδότησε τη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των Ελλήνων, τη αποκοπή και ανάδειξη του Ελληνικού έθνους. Ομοίως η Οδύσσεια (οι περιπέτειες επιστροφής του Οδυσσέα από την Τροία) είναι και αυτή έπος, ένας ύμνος για τους πανέξυπνους και ικανότατους Έλληνες καπετάνιους. Ο Οδυσσέας είναι η προσωποποίηση του Έλληνα καπετάνιου που από τη μια νοσταλγεί να γυρίσει στην οικογένειά του και την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Ιθάκη  και από την άλλη με την εξυπνάδα του και την ικανότητά του ξεπερνά κάθε δύσκολο εμπόδιο στη ναυτική του πορεία.

Η Αργοναυτική εκστρατεία είναι επίσης και αυτή ένας ύμνος, ένα ποίημα αφενός για τους πρώτους κοινούς αγώνες των Ελλήνων και αφετέρου για τους πρώτους τολμηρούς Έλληνες θαλασσοπόρους που τόλμησαν πρώτοι να διασχίσουν άγνωστες θάλασσες και άγνωστες χώρες.

 

 

3. ΜΕΤΑΜΥΚΗΝΑΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ

 

 

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΟΡΙΝΘΟΥ 

& ΤΑ  ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΑΥΤΙΚΑ ΜΕΤΑ ΤΑ ΤΡΩΙΚΑ

 

 Μετά τα τρωικά,  σύμφωνα με το Θουκυδίδη ( Α 3 -10), το πρώτο από τα πιο αξιόλογα ελληνικά ναυτικά που συγκροτήθηκαν  ήταν αυτό των Κορίνθιων και η Κόρινθος ήταν το πιο αξιόλογο εμπορικό και ναυτικό κέντρο μετά τον πόλεμο αυτό. Οι Κορίνθιοι, λέει πάντα ο Θουκυδίδης, πρώτοι απεδέχθησαν σχεδόν εξ ολοκλήρου το σημερινό τρόπο της κατασκευής των πλοίων και της διοικήσεως του ναυτικού και οι πρώτες ελληνικές τριήρεις ναυπηγήθηκαν στην Κόρινθο από τον Κορίνθιο ναυπηγό Αμεινοκλή, ο οποίος έκανε και τις πρώτες τριήρεις των Σαμίων, τι καλούμενες «Σάμαινες» (= μεταγωγικά και ταυτόχρονα πολεμικά πλοία) επί εποχής του Τύραννου Πολυκράτη.

Τα άλλα αξιόλογα ναυτικά ήταν αυτό των  Ιώνων (επί εποχής που ήταν βασιλιάς της Περσίας ο Κύρος), μετά των Σάμιων (επί τυράννου Πολυκράτη και επί εποχής που ήταν βασιλιάς της Περσίας ο Καμβύσης) και  τέλος αυτό των Φωκαέων (που εποίκισαν τη Μασσαλία και νίκησαν τους Καρχηδόνιους). Τα ναυτικά αυτά μολονότι λέει συγκροτήθηκαν μετά από πολλές γενεές των Τρωικών αποτελούνταν από πεντηκοντόρους και μακρά πλοία, όπως και αυτά της εποχής του Τρωικού πολέμου. Διέθεταν και λίγες τριήρεις. Τα τελευταία αξιόλογα ναυτικά που συγκροτήθηκαν προ των Περσικών πολέμων και του θανάτου του Δαρείου, ο οποίος διαδέχθηκε τον Καμβύση (προ της εκστρατείας του Ξέρξη κατά της Ελλάδας), ήσαν, λέει πάντα ο Θουκυδίδης, της Κέρκυρας και των Τυράννων της Σικελίας. Η Αίγινα, η Αθήνα και κάθε άλλη ναυτική δύναμη είχαν τότε ασήμαντους στόλους και τούτους κατά το πλείστον αποτελούμενους από πεντηκοντόρους.

 

«Ου παντός πλειν ες Κόρινθον»

 

Η Κόρινθος στα αρχαϊκά χρόνια ήταν η πιο πλούσια και πιο πυκνοκατοικημένη πόλη. Αποικίες της ήσαν οι Συρακούσες, η Κέρκυρα, η Ποτίδαια κ.α., δηλαδή πολύ μεγάλες πόλεις της αρχαιότητας, τις οποίες είχε κάνει ήδη από τον 11/10 αι. π.Χ. Μάλιστα, επειδή η πολυτέλεια της ζωής των Κορινθίων ήταν τότε τόσο μεγάλη και πολυέξοδη, καθιερώθηκε από τότε η παροιμιώδη έκφραση που επιβεβαίωνε ότι  δεν μπορεί ο καθένας να πάει και να μείνει στην Κόρινθο («Ου παντός πλειν ες Κόρινθον»).

Νεώτερα η Κόρινθος παρήκμασε. Λόγω του ότι οι Κορίνθιοι είχαν πλούτο, υπηρέτες κ.τ.λ., σιγά-σιγά άρχισαν να  απεχθάνονταν τον πόλεμο ή έκαναν πόλεμο μόνο όταν βρισκόταν σε έσχατο κίνδυνο, για να μη χάσουν τα πλούτη τους. Συνέπεια αυτού ήταν η Κόρινθος αφενός να περιφρονηθεί από τις αποικίες της, που συνεχώς κινδύνευαν από άλλες πόλεις, και αφετέρου να μην έχει γίνει ποτέ μεγάλη στρατιωτική δύναμη. Το 196 π.Χ. ο Αρατος την έκανε πρωτεύουσα της Αχαϊκής συμπολιτείας, όμως ο πλούτος και η τρυφή την είχαν εξασθενίσει πολεμικά και έτσι δεν μπόρεσε να αντισταθεί στους Ρωμαίους. Το 146 π.χ. οι Ρωμαίοι, με το στρατηγό Μόμμιο, την κατεδάφισαν με βανδαλικό τρόπο.

 

 

 

Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΔΩΡΙΕΩΝ

ΜΕ ΤΟΥΣ ΗΡΑΚΛΕΙΔΕΣ

 

Ηρακλείδες (αρχαία «Ηρακλείδαι»)  λέγονταν αρχικά οι γιοι και εγγονοί του Ηρακλή και της Δηιάνειρας, οι οποίοι ογδόντα χρόνια μετά την άλωση της Τροίας έχοντας μαζί τους Δωριείς, δηλαδή κατοίκους από αυτούς που έμενα στη Δωρίδα της Στερεάς Ελλάδας,  κατέβηκαν από τη Στερεά Ελλάδα στην Πελοπόννησο (εξ ου και «Κάθοδος Δωριέων με τους Ηρακλειδείς») και κατέλαβαν, με το αιτιολογικό ότι επέστρεφαν στα κληρονομικά τους μέρη, τις πόλεις της Πελοποννήσου   Άργος, Μεσσήνη, Λακεδαιμόνα ή Σπάρτη κ.α.Ακολούθως «Ηρακλείδες» λέγονταν και οι βασιλιάδες που είχαν ως πρόγονός τους τον ημίθεο Ηρακλή και ως τέτοιοι ήσαν οι βασιλιάδες της Σπάρτης, όμως μόνο αυτοί μετά την Κάθοδο των Ηρακλειδών με τους Ηρακλείδες, οι Μακεδόνες, οι Ηπειρώτες κ.α.

Ο Ηρακλής ήταν πρωτότοκος γιος της Αλκμήνης, κόρη του βασιλιά και ιδρυτή των Μυκηνών Περσέα, άρα ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου. Ωστόσο δεν έγινε και το θρόνο πήρε ο αδελφός του πατέρα του και μετά ο γιος του (ο ξάδερφος του Ηρακλή). Μετά το θάνατο του Ηρακλή ήρθαν και πήραν τον θρόνο τα παιδιά του (Ηρακλή). Ειδικότερα γιοι του Περσέα ( ήταν γιος του βασιλιά του Άργους Ακρίσιου και της Δανάης και ο ιδρυτής και ο πρώτος βασιλιάς των Μυκηνών) και της Ανδρομέδας ήταν ο Ηλεκτρύονας, ο Σθέναλος, η Γοργοφόνη κ.α. Μετά το θάνατο του Περσέα το θρόνο των Μυκηνών πήρε ο Ηλεκτρύονας που ήταν πατέρας της Αλκμήνης, μάνας του Ηρακλή. Ακολούθως ο Ηρακλής με την Διηνάνειρα γέννησαν τον Ύλλο και κείνος άλλους και έτσι δημιουργήθηκε το γένος των Ηρακλειδών.

Επομένως ο Ηρακλής ήταν ο νόμιμος δικαιούχος του θρόνου, όταν θα πέθανε ο Ηλεκτρύωνας. Ωστόσο τον Ηλεκτρύωνα εκθρόνισε ο αδελφός του Σθέναλος και μετά το θάνατο του Σθέναλου το θρόνο πήρε ο γιος του Σθέναλου, ο  Ευρυσθέας. Επομένως ο Ευρυσθέας ήταν σφετερισθείς του θρόνου του Άργους και των Μυκηνών

Στο μεταξύ ο Αμφιτρύωνας σε κάποια στιγμή σκοτώνει από λάθος τον πεθερό του Ηλεκτρύωνα και παίρνει την Αλκμήνη και τον Ηρακλή και πάνε στη Θήβα, ο λόγος που ο Ηρακλής και η Αλκμήνη λέγονται Θηβαίοι, προκειμένου να γλιτώσουν από το Ευρυσθέα που ήθελε να τους δολοφονήσει φοβούμενος μη του πάρουν τη βασιλεία. 

Όταν ο Ηρακλής μεγάλωσε θέλησε να επιστρέψει στο Άργος και να διεκδικήσει το θρόνο, όμως επειδή κάποια στιγμή σε παραφροσύνή του σκότωσε την πρώτη του γυναίκα, τη Μεγάρα, το ιερατείο της εποχής του επέβαλε ως ποινή εξαγνισμού να πάει και να υπηρετήσει τον ίδιο τον Ευρυσθέα που ήθελε να σκοτώσει. Κάτι που έκανε μέχρι που πέθανε. Απλώς σε κάποια στιγμή παντρεύτηκε τη Δηιάνειρα και μαζί της έκανε τον Ύλλο και πολλά άλλα παιδιά.

Όταν πέθανε ο Ηρακλής, οι γιοι του, φοβούμενοι να μην τους δολοφονήσει ο Ευρυσθέας κατέφυγαν στον φίλο του πατέρα τους Καύκα, βασιλιά της Τραχίνας, ο οποίος δεν ήταν σε θέση να τους βοηθήσει. Μετά από εκεί πήγαν στην Αττική και ζήτησαν την βοήθεια του Θησέα. Μάλιστα εκεί με την υποστήριξη των Αθηναίων φόνευσαν τον Ευρυσθέα, όταν αυτός εισέβαλε στην Αττική προκειμένου να βρει τους Ηρακλείδες και να τους δολοφονήσει.  Ακολούθως με αρχηγό το μεγαλύτερο γιο του Ηρακλή, τον Ύλλο, ζήτησαν προστασία του βασιλιά των Δωριέων Αιγιμίου, ο οποίος παραχώρησε στον Ύλλο το 1/3 της επικράτειάς του, όπως είχε υποσχεθεί  παλιότερα στον Ηρακλή, όταν τον βοήθησε να αποκρούσει κάποιους  εχθρούς του. Εκεί οι γιοι του Ηρακλή άρχισαν να στρατολογούν Δωριείς προκειμένου να επιστρέψουν στην Πελοπόννησο και να πάρουν το θρόνο των Μυκηνών.  Τρία χρόνια μετά ξεκινούν με μικρό στρατό και αρχηγό τον Ύλλο, πρωτότοκο γιο του Ηρακλή, να πάνε στην Πελοπόννησο. Ωστόσο στον Ισθμό συναντούν στρατό από Ίωνες, Αρκάδες και Αχαιούς, ο οποίος δεν τους άφηνε να περάσουν. Μπροστά στις συνασπισμένες αυτές δυνάμεις των αντιπάλων του ο Ύλλος πρότεινε να κριθεί η έκβαση με μονομαχία του ίδιου με ένα από τους αρχηγούς των αντιπάλων του και αν έχανε θα ανέβαλαν την εκστρατεία κατά της Πελοποννήσου για 100 χρόνια. Η πρόταση έγινε δεκτή και στη μονομαχία σκοτώθηκε ο Ύλλος και έτσι οι Ηρακλείδε ανέβαλαν την κάθοδό τους προς την Πελοπόννησο.

 

Στο μεταξύ και μετά το θάνατο του Ευρυσθέα από τους Αθηναίους, το θρόνο πήρε ο Ατρέας (ήταν και αυτός γιος του Πέλοπα και αδελφός  της γυναίκας του Ευρυσθέα). Γιος του Ατρέα ήταν ο Αγαμέμνονας, ο οποίος όταν πήρε το θρόνο αφενός συνένωσε το βασίλειο των Περσειδών με το βασίλειο των Πελόπων (συνένωσε δηλαδή τους Δαναούς ή Αχαιούς με τους κατακτητές Πέλοπες) , γινόμενος έτσι πανίσχυρος, και αφετέρου ηγήθηκε τηςνικηφόρου και φημισμένης εκστρατείας εναντίον της Τροίας.

 

Ογδόντα χρόνια μετά τα τρωικά, οι απόγονοι του Ηρακλή βλέποντας ότι οι Μυκήνες και τα άλλα κέντρα της Πελοποννήσου είχαν εξαντληθεί από τον πόλεμο της Τροίας, ανανέωσαν τις απαιτήσεις τους για την Πελοπόννησο και με αρχηγό τώρα το βασιλιά των Αιτωλών, τον Όξυλο ο οποίος τους υπέδειξε τη θαλάσσια οδό ως  ασφαλέστερο τρόπο προσπέλασης της Πελοποννήσου από Ναύπακτο. Η επιχείρηση στέφτηκε από επιτυχία. Οι Δωριείς που εισέβαλαν με αρχηγούς τους Ηρακλείδες (Αριστόδημο, Τήμενο και Κρεσφόντη) στην Πελοπόννησο ήταν τρεις φυλές, οι Πάμφιλοι, οι Υλλείς και οι Δυνάμεις. Μόλις οι Δωριείς κατέλαβαν την Πελοπόννησο, οι Ηρακλείδες την μοίρασαν μεταξύ τους με κλήρο διαιρώντας την σε τρία μέρη: Στο Άργος, που δόθηκε στον Τήμενο, στη Μεσσήνη, που έλαβε ο Κρεσφόντης και στη Λακεδαίμονα που πήραν τα δίδυμα αδέλφια Ευρυσθένης και Πρόκλης, παιδιά του Αριστόδημου, που είχε στο μεταξύ πεθάνει (ο λόγος που η Σπάρτη μετά είχε δυο βασιλιάδες). Οι γιοι και οι γαμπροί του Τήμενου διαδοχικά (Δειφόντης, Φαλκής, και Κεισός) κατέλαβαν την Τροιζήνη, Επίδαυρο, Αίγινα, Σικυών και Φλιούντα, οι οποίες έγιναν Δωρικές αποικίες,  ενώ ο γιος του Ηρακλείδη Ιππότη, ο Αλήτης, κατέλαβε την Κόρινθο.

 

Σημειώνεται ότι:

1) Κατά βάση η έχθρα μεταξύ Ηρακλή και Ευρυσθέα ήταν ότι ο μεν Ευρυσθέας ήταν εγγονός του Πέλοπα (άρα αυτός εκπροσωπούσε το βασιλικό οίκο των Φρυγών που είχαν έρθει από την Ασία στην Πελοπόννησο ) και ο Ηρακλής ήταν εγγονός του Περσέα (άρα αυτός εκπροσωπούσε τους ντόπιους Αχαιούς, καθώς και τους Δαναούς που είχαν έρθει από Αίγυπτο).

2) Για πολλούς η Κάθοδος των Ηρακλειδών «είναι ένας ο μύθος που δημιουργήθηκε από τη μετανάστευση στην Ηπειρωτική Ελλάδα Ελληνικών φύλων στο 110ο π.Χ». Ωστόσο η εκτίμηση αυτή είναι λάθος, γιατί η κάθοδος αυτή, σύμφωνα με τους Θουκυδίδη (Α, 12), Ηρόδοτο(Α, 57), Ισοκράτη (πανηγυρικός και παναθηναικός) κ.α.,  είναι πραγματικότητα. Η Κάθοδος των Δωριέων με τους Ηρακλείδες έγινε  700 χρόνια πριν από τον Ισοκράτη, ως λέει ο ρήτορας αυτός  ή 80 χρόνια μετά τα Τρωικά, καθώς λέει ο Θουκυδίδης.  Απλώς η  ιστορία αυτή συνοδεύεται και από πολλούς και μάλιστα καταπληκτικούς μύθους που σκοπό έχουν είτε να διανθήσουν τα γεγονόταν είτε να τονίσουν άλλα κ.τ.λ και βεβαίως να επηρεάσουν την κοινή γνώμη υπερ ορισμένων προσώπων.

Σύμφωνα με ένα μύθο, επειδή ο Ηρακλής ήταν παράνομος γιος του Δία, η  σύζυγος του Δία Ήρα ζήλεψε και προκειμένου να εκδικηθεί τον Ηρακλής καθυστέρησε τον τοκετό της Αλκμήνης, μάνας του Ηρακλή, και επίσπευσε τον τοκετό της Νικίππης, μάνας του Ευρυσθέα, προκειμένου να γεννηθεί πρώτος Ευρυσθέας και να πάρει εκέινος τη βασιλεία του Άργους, μια και οι δυο κατάγονταν από τον Περσέα βασιλιά του Άργους.

Σύμφωνα με άλλο μύθο, η Αλκμήνη γέννησε δίδυμα, τον Ηρακλή και τον Ιφικλή, όπου ο Ηρακλής ήταν γιος του Δία και ο Ιφικλής του Αμφιτρύωνα. Την παλιά εποχή, όταν μια μάνα έκανε δίδυμα ή τρίδυμα , το ένα μόνο έλεγαν ότι ήταν παιδί του φυσικού πατέρα και το άλλο ή τα άλλα του Θεού, δηλαδή τα αφιέρωναν στο Δία. Παρέβαλε ομοίως  τους δίδυμους γιους της Λήδας, τους Διόσκουρους (Κάστορα και Πολυδεύκη),  όπου ο ένας λέγονταν ότι ήταν γιος του Δία και ο άλλος του Τυνδάρεω, συζύγου της Λήδας. Παρέβαλε ομοίως τα τετράδυμα παιδιά του βασιλιά της Κρήτης Αστέριου, όπου η μεν Κρήτη λέγονταν ότι ήταν κόρη του Αστέριου και τα τρίδυμα: Μίνωας, Ροδάμανθυς και Σαρπηδόνας, γιοι του Δία και της Ευρώπης, συζύγου του βασιλιά Αστέριου.

Σύμφωνα με άλλο μύθο, ο Ευρυσθέας ανέθεσε στον Ηρακλή να εκτελέσει τους δώδεκα άθλους, μήπως σκοτωθεί και έτσι δεν του πάρει το θρόνο ή προκειμένου να εξιλεωθεί για το φόνο της πρώτης γυναίκας του, όπως διέταξαν οι ιερείς της εποχής

3) Οι Αθηναίοι, επειδή ήσαν ίδιας φυλής με τους Αχαιούς της Πελοποννήσου απ΄όπου κατάγονταν ο Ηρακλής και οι γιοι του, στην αρχή δικαιολογούσαν και βοηθήσουν τους Ηρακλείδες και τους Δωριείς για ό,τι έκαναν. Για παράδειγμα βοήθησαν να σκοτωθεί ο Ευρυσθέας και συνάμα  έλεγαν ότι οι Δωριείς ήταν και αυτοί Αχαιοί που είχαν έρθει ως εξόριστοι από την Πελοπόννησο στον Όλυμπο, πρβ: «Στη διάρκεια όμως των δέκα χρόνων της πολιορκίας της Τροίας, στην πατρίδα κάθε επιτιθέμενου τα πράγματα χειροτέρεψαν οι νεότεροι επαναστάτησαν  και δεν αποδέχτηκαν όπως έπρεπε τους στρατιώτες, όταν επέστρεψαν στον τόπο τους. Ακολούθησαν αμέτρητοι φόνοι, σφαγές και εξορίες. Όσοι διώχτηκαν, ξαναγύρισαν αργότερα με άλλο όνομα. Τώρα λέγονταν Δωριείς αντί Αχαιοί, γιατί εκείνος που τους συγκέντρωσε στην εξορία κατάγονταν από τη Δωρίδα. (Δωριείς αντ’ Αχαιών κληθέντες, δια το τον συλλέξαντα είναι τότες φυγάς Δωριάς). Πλήρης περιγραφή αυτών που έγιναν τότε υπάρχει στους μύθους και στην ιστορία των Σπαρτιατών..» (Πλάτων Νόμοι Γ, 682, e)

Μετά, επειδή οι Δωριείς που πήγαν στην Πελοπόννησο δεν ξαναγύρισαν στη Στερεά Ελλάδα και συνάμα δεν λάμβαναν υπόψη τους τους Αθηναίους, οι Αθηναίοι έλεγαν ότι οι Δωριείς και γενικά οι Σπαρτιάτες δεν ήσαν ούτε καθαρόιαμοι ούτε και καλοί Έλληνες, γιατί αφενός έγιναν κατακτητές άλλων Ελλήνων και αφετέρου αναμείχθηκαν με τους Δαναούς και Πέλοπες.

4) Οι Ηρακλείδες, σύμφωνα με τον Ισοκράτη, Πλάτωνα κ.α.,  είχαν αυτοεξοριστεί στην Αττική, φοβούμενοι μην τους δολοφονήσει ο Ευρυσθέας. Εκεί  εκστράτευσε εναντίον τους ο Ευρυσθέας, όμως οι Αθηναίοι τον φόνευσαν, επειδή έτρεφαν σεβασμό τον Ηρακλή.

 

 

ΤΟ «ΔΩΡΙΚΟΝ ΤΕ

 ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΝΟΝ» ΕΘΝΟΣ

 

1. Ο Ηρόδοτος, σχετικά με το Ελληνικό έθνος ή άλλως τους Σπαρτιάτες, τους Αθηναίους κ.α., λέει τα εξής: «Ύστερα έβαλε μπρος  να εξετάσει ποιοι ανάμεσα στους Έλληνες ήσαν οι δυνατότεροι, που θα μπορούσε να κάνει φίλους. Και ψάχνοντας βρήκε πως ξεχώριζαν οι Λακεδαιμόνιοι και οι Αθηναίοι, οι πρώτοι ανάμεσα στους Δωριείς, οι δεύτεροι ανάμεσα στους Ίωνες.  Γιατί τα έθνη αυτά ήσαν τα πιο γνωστά, όντας τα παλιά χρόνια το τελευταίο Πελασγικό, το πρώτο Ελληνικό. Οι Αθηναίοι ποτέ ως  τώρα δεν ξεσηκώθηκαν από τον τόπο τους, ενώ οι άλλοι ήταν πολυπλάνητοι. Γιατί όσο βασίλευε Δευκαλίων, κατοικούσαν τη Φθιώτιδα, στα χρόνια πάλι του Δώρου, του γιου του Έλληνα, τη χώρα στις πλαγιές της Όσσας και του Ολύμπου που τη λεν Ιστιαιώτιδα. Και αφότου και από την Ιστιαιώτιδα τους ξεσήκωσαν οι Καδμείοι, κατοικούσαν στην Πίνδο με το όνομα  έθνος Μακεδνόν. Από εκεί πάλι άλλαξαν τόπο και πήγαν στη Δρυοπίδα και από εκεί έφτασαν πια εκεί που είναι, δηλαδή στην Πελοπόννησο, και ονομάστηκαν έθνος Δωρικό. (Ηρόδοτος Α, 57)

«Συγκροτούσαν δε το στόλο (τον Ελληνικό στη Μάχη της Σαλαμίνας) οι εξής: Από την Πελοπόννησο οι Λακεδαιμόνιοι με 16 πλοία, οι Κορίνθιοι, με τον ίδιο αριθμό πλοίων, το οποίον έδωσαν και εις το Αρτεμίσιον. Οι Σικυώνιοι, με δέκα πλοία, οι Επιδαύριοι με δέκα, οι Τροιζήνιοι με πέντε, οι Ερμιονείς με τρία. Όλοι αυτοί, εκτός των Ερμιονέων ανήκουν στο Δωρικό και Μακεδνόν έθνος, ελθόντες στην Πελοπόννησο  από τον Ερινεόν και την Πίνδον(«εόντες ούτοι πλην Ερμιονέων Δωρικό τε  και Μακεδνόν έθνος, εξε Ερινεού τα και Πίνδου»), και το τελευταίον από την Δρυοπίδα. Οι δε Ερμιονείς είναι καθαυτό Δρύοπες τους οποίους εξεσήκωσαν από τη σήμερον λεγόμενη Δωρίδα ο Ηρακλής και οι Μαλιείς. Εκ των Πελοπονησίων αυτοί ήσαν εις το στόλον (δηλαδή τον Ελληνικό στη Μάχη της Σαλαμίνας)» (Ηρόδοτος Η, 43)

 

Επομένως και σύμφωνα με τον Ηρόδοτο:  Α) Αρχικά όλοι οι άνθρωποι ήσαν βάρβαροι και σε κάποια στιγμή ξέκοψαν οι Πελασγοί (= οι Λακεδαιμόνιοι ή Σπαρτιάτες,  οι Ίωνες ή Αθηναίοι, οι νησιώτες κ.α.) και αποτέλεσαν ξέχωρο έθνος, το Ελληνικό, και μετά προσχώρησαν σ’ αυτό και  πολλά άλλα βαρβαρικά φύλα.    Β) Οι Δωριείς ήταν έθνος αφενός Ελληνικό, απόγονοι του Δώρου γιου του Έλληνα και αφετέρου πολυπλάνητο. Στα χρόνια του βασιλιά Δευκαλίωνα οι Δωριείς κατοικούσαν στη Φθιώτιδα. Από εκεί και επί βασιλιά Δώρου (απ΄ όπου πήραν το όνομα Δωριείς ) πήγαν στις πλαγιές της Όσσας και του Ολύμπου, στην Ιστιαιώτιδα. Από εκεί τους ξεσήκωσαν οι Καδμείοι και πήγαν και κατοίκησαν στην Πίνδο με το όνομα έθνος Μακεδνό. Τέλος από την Πίνδο κάποιοι από αυτούς πήγαν στη Δρυοπία και από εκεί στην Πελοπόννησο.   Γ) Οι Λακεδαιμόνιοι, οι Κορίνθιοι, οι Σικυώνιοι, οι Επιδαύριοι, οι Τροιζήνιοι, οι Ερμιονείς της Πελοποννήσου που έστειλαν πλοία για απόκρουση των Περσών στον Ισθμό και στη Σαλαμίνα, εκτός των Ερμιονέων, ανήκουν στο Δωρικό και Μακεδνόν έθνος, που μετοίκησαν στην Πελοπόννησο  από τον Ερινεόν και την Πίνδον.

 

2. Ο Θουκυδίδης, σχετικά με τους Δωριείς και τα πράγματα στην Ελλάδα μετά τα τρωικά, λέει (σε μετάφραση Ελ. Βενιζέλου) τα εξής:  «Καθόσον και μετά τα Τρωικά ακόμη αι μεταναστεύσεις και νέαι εγκαταστάσεις εξηκολούθησαν εις την Ελλάδα, εις τρόπον ώστε δι' έλλειψιν ησυχίας, δεν ημπόρεσεν αύτη να αναπτυχθή. Τωόντι, η μεγάλη βραδύτης της επιστροφής των Ελλήνων από την Τροίαν είχε προκαλέσει πολλάς πολιτικάς μεταβολάς, καθ' όσον συχναί στάσεις εγίνοντο εις τας πόλεις και όσοι συνεπεία αυτών εξωρίζοντο ίδρυαν νέας τοιαύτας. Και οι σημερινοί Βοιωτοί, εκδιωχθέντες το εξηκοστόν έτος μετά την άλωσιν της Τροίας υπό των Θεσσαλών από την Άρνην, εγκατεστάθησαν εις την χώραν, η οποία σήμερον καλείται Βοιωτία, ενώ πρότερον εκαλείτο Καδμηΐς (μέρος, άλλωστε, αυτών ήτο ήδη εγκατεστημένον από πριν εκεί, και από αυτούς προήρχοντο οι Βοιωτοί που έλαβαν μέρος εις την εκστρατείαν κατά της Τροίας). Και οι Δωριείς με τους Ηρακλείδας κατέλαβαν την Πελοπόννησον το ογδοηκοστόν έτος. Ως εκ τούτου, μόλις μετά παρέλευσιν πολλού καιρού ησύχασεν οριστικώς η Ελλάς και ο πληθυσμός της έπαυσεν υποκείμενος εις βιαίας μετακινήσεις, οπότε και ήρχισε ν' αποστέλλη αποικίας. Και οι μεν Αθηναίοι απώκισαν τας Ιωνικάς πόλεις της Μικράς Ασίας και τας περισσοτέρας νήσους του Αιγαίου πελάγους, οι δε Πελοποννήσιοι το πλείστον της Ιταλίας και Σικελίας και μερικά άλλα μέρη της λοιπής Ελλάδος. Όλαι αυταί άλλωστε αι αποικίαι ιδρύθησαν μετά τα Τρωικά». (Θουκυδίδης, Α  12)

 

 Επομένως και σύμφωνα με το Θουκυδίδη (Α 3 – 19) : α)  Η καθυστέρηση της επιστροφής των Ελλήνων από την Τροία είχε προκαλέσει πολλές πολιτικές μεταβολές, επειδή οι συχνές στάσεις στις πόλεις είχαν ω συνέπεια να εξορίζονται οι στασιαστές και αυτοί να ιδρύουν νέες πόλεις, β) Ογδόντα (80) χρόνια μετά τα Τρωικά ( δηλαδή κάπου το 1129 π.Χ.) οι Δωριείς με τους Ηρακλείδες έφυγαν από τη Στερεά και πήγαν και κατέλαβαν την Πελοπόννησο και αυτό το γεγονός  ήταν η τελευταία μετακίνηση Ελληνικών φύλων, αφού  έκτοτε ησύχασε οριστικά η Ελλάδα και άρχισε να κάνει αποικίες και οι μεν Αθηναίοι αποίκησαν τις ιωνικές πόλεις της Μ. Ασία και στα νησιά, οι Πελοποννήσου στην Ιταλία και Σικελία κ.α.

 

 

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ

ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

Ο Πλάτωνας , σχετικά με  την Κάθοδο των Ηρακλειδών με τους Δωριείς, αναφέρει  ότι βασιλιάς του Άργους έγινε ο Τήμενος, της Μεσσήνης ο Κρεσφόντης και της Σπάρτης ο Πρόκλης και Ευρυσθένης, ο λόγος που στη Σπάρτη υπήρχαν  μετά δυο βασιλιάδες, όλοι παιδιά του Ηρακλή και καλύτεροι ως αρχηγοί από τους απογόνους του Πέλοπα. Ακολούθως οι βασιλιάδες αυτοί ή οι τρεις Δωρικές πόλεις Σπάρτη, Μεσσήνη και Αργος  έκαναν συνασπισμό με ηγέτιδα τη Σπάρτη για την αντιμετώπιση των διαφόρων εχθρών τους, πρβ: «Βασιλιάς του Άργους έγινε ο Τήμενος, της Μεσσήνης ο Κρεσφόντης και της Σπάρτης ο Πρόκλης και Ευρυσθένης…. Για την αντιμετώπιση αυτού του κινδύνου, οι Δωριείς ένωσαν τις δυνάμεις τους, που ήταν μοιρασμένες στις τρεις πόλεις τους κάτω από την εξουσία βασιλιάδων που ήταν αδέλφια, γιοι του Ηρακλή. Ο στρατός αυτός ήταν ανώτερος από εκείνο που πολέμησε στην Τροία (υπονοεί του Μενελάου και του Αγαμέμνονα). Πρώτα-πρώτα, όλοι θεωρούμε ότι οι γιοί του Ηρακλή ήταν καλύτεροι αρχηγοί από τα εγγόνια του Πέλοπα. Τέλος, έλεγα ότι εκίνοι ήταν Αχαιοί, που είχαν νικηθεί από τους Δωριείς.»… (Πλάτων Νόμοι Γ, 683 – 686)

 

Ο Θουκυδίδης ( 3 – 9) αναφέρει ότι μετά τα Τρωικά, επειδή δεν υπήρχε πολιτική σταθερότητα στις περισσότερες Ελληνικές πόλεις κράτη, δεν ήκμασε καμιά από αυτές πλην της Σπάρτης, η οποία επειδή επί 400 χρόνια και ίσως και περισσότερο πριν από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο  είχαν πολιτική σταθερότητα, μπόρεσαν και έγιναν ισχυροί και να ηγεμονεύουν των άλλων πόλεων, πρβ: «Διότι επί τετρακόσια ήδη έτη προ του τέλους του παρόντος πολέμου, ίσως και ολίγον περισσότερον χρόνον, οι Λακεδαιμόνιοι διατηρούν το ίδιον πολίτευμα, και αυτός είναι ο λόγος, ένεκα του οποίου έγιναν ισχυροί και ημπόρεσαν να ρυθμίζουν και τα των άλλων πόλεων. Ολίγον χρόνον από την κατάλυσιν των τυράννων εις την Ελλάδα, έγινε και η μάχη του Μαραθώνας μεταξύ Περσών και Αθηναίων. Δέκα άλλωστε έτη μετά την μάχην αυτήν ο βάρβαρος ήλθε πάλιν με τον μεγάλον στρατόν και στόλον του εναντίον της Ελλάδος, διά να την υποδούλωση. Και ενώπιον του επικρεμασθέντος μεγάλου κινδύνου, οι Λακεδαιμόνιοι, λόγω του ότι ήσαν το ισχυρότερον Ελληνικόν κράτος, ανέλαβαν την αρχηγίαν των συμπολεμησάντων Ελλήνων» (Θουκυδίδης Α 18, μετάφραση Ελ. Βενιζέλου)

 

Ο Διόδωρος (Βίβλος 7, Αποσπάσματα 12) λέει ότι οι Λακεδαιμόνιοι, εφαρμόζοντας τους νόμους του Λυκούργου από ασήμαντοι έγιναν οι δυνατότεροι των Ελλήνων και διατήρησαν την ηγεμονία των Ελλήνων επί περισσότερα από 400 χρόνια. (Περισσότερα βλέπε πιο κάτω)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5ο

ΠΕΡΣΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ

ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΣΠΑΡΤΗΣ & ΑΘΗΝΑΣ

 

 

 

1. ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΕΧΘΡΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΠΕΡΣΩΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΩΝ

 

Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι καθώς του είπαν οι λόγιοι των Περσών τα βάρβαρα έθνη που κατοικούν στην Ασία  (Τρώες, Κάρες, Φοίνικες, Πέρσες κ.α.), οι Πέρσες τα θεωρούν δικά τους (δηλαδή Περσικά, βαρβαρικά), ενώ την Ευρώπη και τους Έλληνες οι Πέρσες τα έβλεπαν πάντα σαν κάτι ξεχωριστό και στην άλωση του Ιλίου βρίσκουν τα αίτια έχθρας τους προς τους Έλληνες και γι αυτό τώρα οι βάρβαροι Πέρσες, Φοίνικες κ.τ.λ. στρέφονται εναντίον της Ελλάδας ως αντίποινα, πρβ:  «Την γαρ Ασίην και τα ενοικέοντα έθνεα βάρβαρα  οικηιεύνται οι Πέρσαι, την δε Ευρώπην και το Ελληνικόν ήγηνται κεχωρίσθαι. Ουτω μεν  Πέρσαι λέγουσι γενέσθαι, και την Ιλίου άλωσιν ευρίσκουσι σφισι την αρχήν της έχθρης της ες τους Έλληνας (Ηρόδοτος Α, 4)»

 

 

 

2.  ΟΙ ΠΕΡΣΙΚΕΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΕΣ  ΚΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ

 

Οι επεκτατικές βλέψεις των Περσών

 

Κατά τον 6ο π.Χ. αι. και εξής οι Πέρσες άρχισαν να αναπτύσσονται και να επιτείνονται. Η επεκτατική τους πολιτική οδήγησε κατά τον 5ο αι. π.Χ. τον τότε βασιλιά των Περσών, το Δαρείο, να σκεφτεί να καταλάβει και τις πόλεις της Ευρώπης. Για την επίτευξη του στόχου αυτού άρχισε να βάζει φόρους παντού, ακόμη και στις Ελληνικές πόλεις της Μ. Ασίας, με σκοπό να ετοιμάσει μεγάλο στρατό και στόλο. 

Προ αυτής της κατάστασης οι Ελληνικές ιωνικές πόλεις στη Μ. Ασία, επαναστάτησαν, όμως ο Δαρείος πάταξε την επανάστασή τους και στη συνέχεια εκστράτευσε εναντίον της Ευρώπης και ειδικότερα των Ελλήνων.

 

Ιωνική επανάσταση

 

Η Ιωνική επανάστασης εξερράγη το 501 π.Χ. με πρωτοβουλίας του δεσπότη της Μιλήτου Αρισταγόρα και του πενθερού του Ιστιαίου. Την επανάσταση υποστήριξαν οι Αθηναίοι που έστειλαν 20 πλοία και οι Ερετριείς που έστειλαν 5 πλοία. Οι Σπαρτιάτες αρνήθηκαν να στείλουν στρατό.

O Ελληνικός στόλος καταστράφηκε κατά τη ναυμαχία στη νήσο Λάδη. Τον Ελληνικό στόλο αποτελούσαν τότε  80 πλοία Μιλησίων, 100 πλοία Χίων, 60 πλοία Σαμίων,12 πλοία της Πριήνης, 3 του Μυούντος, 17 της Τέω, 8 των Ερυθρών, 3 της Φωκαιας, και 70 της Λέσβου. Συνολικά η δύναμη των Ελλήνων ήταν  353 πλοία. Απ’ την άλλη πλευρά ο φοινικικός στόλος αποτελείτο από 600 πλοία.

Οι Πέρσες μετά  τη νίκη τους στράφηκαν  και κατά της Μιλήτου, την οποίαν κυρίευσαν. Το 496/495 π.Χ. και κατά των άλλων Ελληνικών πόλεων της Μ. Ασίας, από τους κατοίκους των οποίων οι περισσότεροι φονεύτηκαν  

 

Οι Πέρσες ηγεμόνες κατά τα Περσικά

 

Ο Δαρείος Α’ (550 – 485 π.Χ.) ήταν ο πρώτος από τους Πέρσες ηγεμόνες που του ήρθε η ιδέα να υποδουλώσει την Ελλάδα, όμως ηττήθηκε στο Μαραθώνα το 490 π.Χ.

Ο Ξέρξης την Ανοιξη του 480 π.Χ., δέκα χρόνια μετά την καταστροφή του πατέρα του στο Μαραθώνα και αφού πιο πριν είχε υποτάξει την Αίγυπτο και τη Βαβυλώνα, ξεκίνησε να υποτάξει και την Ελλάδα, αυτό που δε μπόρεσε να κάνει ο πατέρας του,  και την Ευρώπη. Ωστόσο  ηττήθηκε από τους Έλληνες στη ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.), στη ναυμαχία της Μυκάλης και στη μάχη στις Πλαταιές. (479 π.Χ.). Αποτυχημένος γύρισε στα Σούσα, όπου τον δολοφόνησαν οι στρατηγοί του Αρταβάνος και Μιθριδάτης το 465 π.Χ.

Ο Αρταξέρξης Α’  (465 – 424 π.Χ.) ήταν γιος του Ξέρξη και υπέταξε τη Βακριανή (Μέρος Ινδίας και Αφγανιστάν) και την Αίγυπτο. Νικήθηκε ο στόλος του από τον Κίμωνα στη Ρόδο το 449 π.Χ. και έτσι βρήκαν την ευκαιρία πολλές πόλεις της Μ. Ασίας και ελευθερώθηκαν από τους Πέρσες.

Ο Αρταξέρξης Β’ (405 – 359 π.Χ.) ήταν γιος του Δαρείου και της Παρυσάτιδος. Νίκησε τον αδελφό του Κύρο στην αιματηρά διεκδίκηση της εξουσίας και τους Έλληνες που πήγαν για βοήθειά του και πήρε την εξουσία.

 

Η Α’ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΣΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

Η Α’ εκστρατεία των Περσών  έγινε το 492 π.Χ. με αρχηγό το γαμπρό του Δαρείου Μαρδόνιο. Ο στρατός του όμως συνάντησε μεγάλες δυσκολίες στη Θράκη και ο στόλος του, ενώ περνούσε το ακρωτήριο του Αθω, έπεσε σε τρικυμία και έχασε 300 πλοία. Εξαιτίας της ζημιάς αυτής ο Μαρδόνιος αναγκάστηκε να γυρίσει στην Ασία άπρακτος.

Ο Δαρείος όμως δεν πτοήθηκε και έχοντας στην αυλή του ως σύμβουλο τον εξόριστο εκεί Έλληνα τύραννο Ιππία (ο οποίος  κρατούσε ζωντανό το μίσος εναντίον των συμπατριωτών του Αθηναίων) άρχισε να ετοιμάζει την δεύτερη εκστρατεία, πολύ μεγαλύτερη της πρώτης. Πρώτα έστειλε αγγελιοφόρους σε διάφορες Ελληνικές πόλεις για να ζητήσουν λέει «νερό και χώμα» ως σημείο υποταγής. Οι Αθηναίοι όμως τους πέταξαν στο βάραθρο και οι Σπαρτιάτες σε ένα πηγάδι, για να βρουν εκεί το "νερό και το χώμα".

 

 

Η Β’ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΣΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ 490 π.Χ.

 

Η Β΄ περσική εκστρατεία έγινε το 490 π.Χ., μόνο μέσω θάλασσας τώρα. Αρχηγοί του νέου στρατού και στόλου ήταν ο Δάτης και ο Αρταφέρνης, οι οποίο αφού κυρίευσαν την Ερέτρια της Εύβοιας, έπλευσαν στην Αττική και αποβιβάστηκαν με 110.000 Πέρσες στο Μαραθώνα. Μπροστά σ' αυτούς αντιπαρατάχτηκαν 10.000 Αθηναίοι και 1.000 Πλαταιείς με αρχηγό τον Αθηναίο στρατηγό Μιλτιάδη.

Τόση ήταν η ανδρεία και η ορμή των Ελλήνων, ώστε κατόρθωσαν να συντρίψουν το δεκαπλάσιο περσικό στρατό και να τον απωθήσουν στα πλοία. Στο πεδίο της μάχης μετρήθηκαν πάνω από 6.000 νεκροί Πέρσες και μόνο 192 Αθηναίοι. Από τα πλοία αιχμαλωτίστηκαν 7, ενώ τα υπόλοιπα έσπευσαν να καταλάβουν την ανυπεράσπιστη Αθήνα, για εκδίκηση μια και είδαν ότι έλειπε ο στρατός της.

Ωστόσο ο Μιλτιάδης έστειλε από το Μαραθώνα ένα δρομέα, ονόματι Φειδιπίδη, να ειδοποιήσει τα γυναικόπαιδα και του απλούς πολίτες της Αθήνας ότι βασικά οι Πέρσες νικήθηκαν στο Μαραθώνα και να μη φοβηθούν, αν δουν Πέρσες Στρατιώτες. Ο Δρομέας πήγε τόσο γρήγορα στην Αθήνα που μόλις έφτασε εκεί και αφού ανάγγειλε το γεγονός έσκασε, πέθανε. Προς τιμή του σήμερα γίνεται ο Μαραθώνιος δρόμος.  Τα γυναικόπαιδα και οι πολίτες της Αθήνας προ αυτού ντύθηκαν στρατιώτες και στήθηκαν στα τείχη της Αθήνας, κάτι που μόλις είδαν οι Πέρσες φοβήθηκαν και δεν εισέβαλαν κατευθείαν στην πόλη. Σε λίγο  έφτασε και ο Στρατός της Αθήνας και παρατάχθηκε  στο προάστιο των Αθηνών Κυνόσαργες. Όταν είδαν οι Πέρσες και αυτούς  χωρίς να επιτεθούν, στράφηκαν πίσω και γύρισαν στην Ασία άπρακτοι και έτσι η Ευρώπη γλίτωσε το βαρβαρισμό.

 

Η Γ’ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΣΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

Η Γ΄ περσική εκστρατεία, ενώ σχεδιάστηκε και αυτή από το βασιλιά των Περσών Δαρείο (480-479 π.Χ.), έγινε από το γιο του Ξέρξη, επειδή ο Δαρείος στο μεταξύ πέθανε. Σκοπός της ήταν αφενός η καταστροφή της Αθήνας, επειδή είχε καταστρέψει πιο πριν το στρατό του Δαρείου στη μάχη του Μαραθώνα και αφετέρου η κατάκτηση της Ελλάδας και γενικά της Ευρώπης, ο λόγος που τώρα τον στρατό οδηγούσε ο ίδιος ο βασιλιάς των Περσών, δηλαδή ο Ξέρξης. Ο Ξέρξης ξεκίνησε, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Ζ, 184-187), με 1.700.000 πεζούς, 80.000 ιππείς, 20.000 άρματα της εποχής. Πεζικό να ναυτικό ήταν 2.317.617 στρατιώτες, χωρίς το βοηθητικό προσωπικό. Πέρασε τον Ελλήσποντο και κατευθυνόταν προς την Κεντρική Ελλάδα, ενώ ο στόλος με 1.207 πολεμικά και 3.000 μεταγωγικά πλοία τον ακολουθούσε παραπλέοντας τα Ελληνικά παράλια. Ο Ξέρξης πίστευε ότι χωρίς να πολεμήσει, με μόνο το πλήθος των δυνάμεών του, θα κατορθώσει να εξολοθρεύσει τους Έλληνες.

Ο κίνδυνος, πραγματικά, ήταν πολύ μεγάλος, γι' αυτό οι Σπαρτιάτες και οι Αθηναίοι κάλεσαν πανελλήνιο συνέδριο στον Ισθμό, το οποίο αποφάσισε να οργανώσει κοινή άμυνα. Η Σπάρτη έστειλε έναν από τους βασιλείς της, το Λεωνίδα, με μικρό στράτευμα 7.200 ανδρών να φυλάξει τις Θερμοπύλες. Στην τελική φάση του αγώνα ο Λεωνίδας κράτησε μόνο 300 Σπαρτιάτες, 700 Θεσπιείς και 80 Μυκηναίους, που θυσιάστηκαν όλοι στο πεδίο της τιμής.

 Η θρυλική αυτή θυσία εμψύχωσε τους Έλληνες και ενίσχυσε το φρόνημά τους και την απόφασή τους να αγωνιστούν "μέχρις εσχάτων". Οι Αθηναίοι από την άλλη μεριά εξόπλισαν μόνοι τους 127 τριήρεις, οι οποίες, μαζί με 144 πλοία των άλλων πόλεων, κατευθύνθηκαν προς το ακρωτήριο της Εύβοιας Αρτεμίσιο και εμπόδισαν τον Περσικό στόλο να ενισχύσει τον Ξέρξη στις Θερμοπύλες. Μετά τη θυσία του Λεωνίδα και των στρατιωτών του, τα Ελληνικά πλοία έφυγαν και συγκεντρώθηκαν στη Σαλαμίνα, ενώ ο Ξέρξης προχώρησε με το στρατό του μέχρι την Αττική και κατέστρεψε την Αθήνα, όπου ελάχιστοι κάτοικοι είχαν παραμείνει. Οι υπόλοιποι είχαν καταφύγει στη Σαλαμίνα. Συγχρόνως είχε φτάσει και ο περσικός στόλος στο Φαληρικό όρμο και διατάχτηκε από τον Ξέρξη να καταστρέψει τα Ελληνικά πλοία. Επακολούθησε η περίφημη ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.), η οποία έληξε με νίκη των Ελλήνων και καταστροφή των Περσών. Ο ίδιος ο Ξέρξης επέστρεψε στην Περσία, αφήνοντας στην Ελλάδα το στρατηγό Μαρδόνιο με 300.000 άνδρες για να συνεχίσει τον πόλεμο. Το χειμώνα τον πέρασε ο Μαρδόνιος στη Θεσσαλία και το 479 π.Χ., μαζί με τους Θηβαίους που είχαν "μηδίσει", στρατοπέδευσε στις Πλαταιές. Εναντίον τους εκστράτευσε ο βασιλιάς της Σπάρτης Παυσανίας και στη μάχη, γνωστή ως μάχη των Πλαταιών, νίκησε τους Πέρσες και σκότωσε το Μαρδόνιο. Την ίδια μέρα και ο Ελληνικός στόλος νίκησε τον Περσικό στη ναυμαχία της Μυκάλης (απέναντι από τη Σάμο, κοντά στο ακρωτήριο της Μυκάλης). Έτσι ολοκληρώθηκε ο θρίαμβος και οι Σπαρτιάτες και οι άλλοι Πελοποννήσιοι αποχώρησαν από τη συμμαχία και τη συνέχιση του πολέμου ανέλαβαν οι Αθηναίοι επικεφαλής των άλλων Ελλήνων. Με τον τρόπο αυτό άνοιξε το πεδίο για τη μεγάλη ακμή της Αθήνας.

 

 

ΜΑΧΗ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ 480 π.Χ.

"Μολών λαβέ"

 

Το 490 π.Χ., ύστερα από την συντριβή των Περσών στο Μαραθώνα από τους Αθηναίους και τους συμμάχους τους, ο βασιλιάς Δαρείος άρχισε να μαζεύει στρατό, για να υποδουλώσει την Αθήνα και ολόκληρη την Ελλάδα για εκδίκηση. Εν τω μεταξύ ο βασιλιάς Δαρείος πέθανε και τον διαδέχτηκε ο γιος του Ξέρξης, ο οποίος συνέχισε την στρατολόγηση των ανδρών της αυτοκρατορίας με μεγαλύτερους ρυθμούς. Τελικά την άνοιξη του 480 π.Χ., ο τεράστιος Περσικός στρατός βάδισε προς τον Ελλήσποντο. Επί εφτά ημέρες και νύχτες, ο στρατός περνούσε στην Ευρώπη. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, η Περσική στρατιωτική δύναμη  ξεπερνούσε 5,283.220 άνδρες, ο δε ναυτικός στόλος αριθμούσε 1207 πλοία.  Ο στρατός αποτελείτο από 1,700,000 στρατιώτες, 80,000 ιππείς και 20,000 Λιβύους και Άραβες, με άρματα και καμήλες. Επί πλέον, οι Θρακικές και Μακεδονικές πόλεις της βόρειας Ελλάδος διέθεσαν περισσότερο από 300,000 άνδρες. Οι Περσικές δυνάμεις έφθασαν στη Θεσσαλία 480 π.Χ., χωρίς καμία αντίσταση.  Σ' ένα συμβούλιο που έκαναν οι Έλληνες στην Κόρινθο, αποφάσισαν να στείλουν μια μικρή ομάδα στις Θερμοπύλες για να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες και να ανακόψουν την πορεία τους στα νότια, μέχρι να προετοιμαστούν καλύτερα για μεγάλη μάχη. Ο συμμαχικός στρατός που παρατάχθηκε αρχικά στις Θερμοπύλες ήταν 7000 οπλίτες και 300 Σπαρτιάτες  με αρχηγό το Σπαρτιάτη βασιλιά Λεωνίδα.

Ο Ξέρξης μαθαίνοντας για τον μικρό αριθμό των Ελληνικών δυνάμεων και ότι αρκετοί Σπαρτιάτες έξω από τα τείχη γυμνάζονταν και χτένιζαν τα μαλλιά τους, στην αμηχανία του, κάλεσε τον Δημάρατο, ένα εξόριστο Σπαρτιάτη,  να του εξηγήσει την έννοια όλων αυτών. Ο Δημάρατος του είπε, ότι οι Σπαρτιάτες θα υπερασπισθούν το μέρος μέχρι θανάτου και ότι υπήρχε παράδοση να πλένουν και να χτενίζουν τα μαλλιά τους με ιδιαίτερη προσοχή, όταν επρόκειτο να θέσουν την ζωή τους σε κίνδυνο. Ο Ξέρξης που δεν πίστεψε τον Δημάρατο, καθυστέρησε την επίθεση επί τέσσερες μέρες, νομίζοντας ότι οι Έλληνες θα διασκορπίζονταν, όταν θα αντιλαμβάνονταν τις μεγάλες δυνάμεις του.

Έστειλε επίσης αγγελιοφόρους, ζητώντας να παραδώσουν τα όπλα τους. Η απάντηση του Λεωνίδα ήταν "Μολών λαβέ" (έλα να τα πάρεις).Οι Σπαρτιάτες ήταν οι καλύτεροι μαχητές του αρχαίου κόσμου, και αυτό πήγαζε από το γεγονός ότι από μικρά παιδιά είχαν εκπαιδευτεί στην τέχνη του πολέμου. Η ανδρεία τους ήταν τέτοια που όταν κάποιος είπε πως είχε δεί τον Περσικό στρατό και ότι οι τοξότες του έριχναν βέλη που έκρυβαν τον ήλιο, ένας γνωστός Σπαρτιάτης ονόματι Διηνέκης είπε λακωνικά: «Ωραία, τότε θα πολεμήσουμε υπο σκιά».

Την πέμπτη ημέρα ο Ξέρξης επιτέθηκε χωρίς καμία επιτυχία και με μεγάλες απώλειες, αν και οι Μήδες πολέμησαν γενναία.  Τότε έδωσε διαταγή στην προσωπική του φρουρά, τους  "Αθανάτους" υπό την αρχηγία του Υρδάνη, ένα σώμα δέκα χιλιάδων ανδρών από τους καλύτερους Πέρσες στρατιώτες, να επιτεθούν, αλλά και αυτοί απέτυχαν και παρατηρήθηκε ότι ο Ξέρξης πήδησε από τον θρόνο του τρεις φορές, από θυμό και αγωνία. Την επόμενη μέρα επετέθησαν και πάλι, δεν υπήρξε όμως καμία πρόοδος. Ο Ξέρξης ήταν απελπισμένος, αλλά η τύχη του άλλαξε, όταν ο Εφιάλτης, γιος του Ευρίδημου από την Μαλίδα, του είπε για ένα κρυφό μονοπάτι μέσα στο βουνό. Αμέσως εστάλη η ισχυρή Περσική δύναμης των Αθανάτων, με τον αρχηγό τους Υρδάνη, οδηγούμενη από τον προδότη. Τα ξημερώματα έφθασαν στην κορυφή, όπου είχαν στρατοπεδεύσει οι Φωκείς, οι οποίοι μόλις είδαν τον Περσικό στρατό ετράπησαν σε φυγή. Όταν ο Λεωνίδας έμαθε τα γεγονότα, διέταξε να συγκληθεί το συμβούλιο του πολέμου. Πολλοί είχαν την γνώμη, ότι έπρεπε να αποσυρθούν και να βρουν μία καλύτερη τοποθεσία για να αμυνθούν, αλλά ο Λεωνίδας, ο οποίος εδεσμεύετο από τα ήθη της Σπάρτης (ο Σπαρτιάτης υπερασπίζεται μέχρι θανάτου τον τόπο του, ο Σπαρτιάτης είναι  ντροπή να δείξει την πλάτη του στον εχθρό, ίσχυε το «ταν ή επι τας» κ.α.) αρνήθηκε. Τελικά 300  Σπαρτιάτες υπό την ηγεσία του Λεωνίδα και  700 Θεσπιείς οπλίτες υπό την ηγεσία του Δημοφίλου του Διαδρόμου πήραν την απόφαση να μείνουν και να πολεμήσουν.. Στην μάχη που επακολούθησε χιλιάδες Πέρσες σκοτώθηκαν και οι υπόλοιποι υποχώρησαν προς την θάλασσα, αλλά όταν τα Σπαρτιάτικα δόρατα έσπασαν, οι Σπαρτιάτες άρχισαν να έχουν απώλειες και ένας από τους πρώτους που έπεσαν, ήταν ο Λεωνίδας. Γύρω από το σώμα του μία από τις πιο σκληρές μάχες έλαβε μέρος. Τέσσερις φορές οι Πέρσες επιτέθηκαν να το πάρουν και τις τέσσερις απωθήθηκαν. Στο τέλος, οι Σπαρτιάτες εξαντλημένοι και πληγωμένοι, μεταφέροντας το σώμα του Λεωνίδα, αποσύρθηκαν πίσω από το τείχος, αλλά περικυκλώθηκαν από τον εχθρό, που τους σκότωσε με βέλη.  Σε αυτό το σημείο, ένα μαρμάρινο λιοντάρι τοποθετήθηκε μετά από τους Έλληνες προς τιμήν του Λεωνίδα και των ανδρών του, καθώς και δύο άλλα μνημεία πλησίον του. Σε ένα από αυτά, έχουν γραφεί οι αθάνατες λέξεις:  "Ω ξείν αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι".

 

Η μάχη των Θερμοπυλών ενώ έπρεπε λογικά να κρατήσει μερικές ώρες, κράτησε τρεις μέρες και μάλιστα, αν δεν ήταν ο προδότης ονόματι Εφιάλτης, οι Έλληνες θα είχαν νικήσει. Παρόλα ταύτα η θυσία αυτών των ανδρών δεν πήγε χαμένη, γιατί το γεγονός αφενός κλόνισε το ηθικό των Περσών και των συμμάχων τους και αφετέρου έδωσε χρόνο στους Έλληνες να προετοιμαστούν καλύτερα και τελικά να νικήσουν στη Μάχη των Πλαταιών και ναυμαχία της Σαλαμίνας.

 

 

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΑΙΩΝ 479 π.Χ.

 

Πέντε χιλιάδες Σπαρτιάτες μαζί με πέντε χιλιάδες Λακεδαιμόνιους περίοικους και αρκετούς είλωτες  βάδισαν προς τον Ισθμό. Αυτός ήταν ένας αρκετά μεγάλος στρατός και ποτέ στο παρελθόν η Σπάρτη δεν είχε στείλει τόσο μεγάλη δύναμη στο πεδίο. Στον Ισθμό, συναντήθηκαν με άλλους συμμάχους της Πελοποννήσου και προχώρησαν με κατεύθυνση τα Μέγαρα. Εκεί ενώθηκαν με τρεις χιλιάδες Μεγαρείς και τελικά στις Πλαταιές με οκτώ χιλιάδες Αθηναίους οπλίτες. Η πόλη των Πλαταιών συνείσφερε εξακόσιους οπλίτες, οι οποίοι ήλθαν από την Σαλαμίνα υπό την αρχηγία του Αριστείδη. Ο αριθμός των Ελληνικών δυνάμεων έφθανε τώρα τις τριάντα οκτώ χιλιάδες οπλίτες, οι οποίοι μαζί με τους ελαφρά οπλισμένους στρατιώτες και τους είλωτες πλησίαζε τις εκατό δέκα χιλιάδες άνδρες. Ο αριθμός αυτός συμπεριλάμβανε τους χιλίους οκτακοσίους σχεδόν άοπλους Θεσπιείς. Δεν υπήρχε ιππικό και οι τοξότες ήταν πολλοί λίγοι. Όταν ο Μαρδόνιος έμαθε για την άφιξη των Λακεδαιμονίων, έφυγε από την Αττική δια μέσου της Δεκέλειας, πέρασε το βουνό Πάρνων και μπήκε στην Βοιωτία. Βαδίζοντας επί δύο μέρες κατά μήκος του Ασωπού ποταμού, στρατοπέδευσε κοντά την πόλη των Πλαταιών. 

Οι Έλληνες, αφού συμβουλεύτηκαν τους Θεούς με θυσίες στην Ελευσίνα, βάδισαν πάνω από τις κορυφές του Κιθαιρώνα και κατεβαίνοντας από το βόρειο τμήμα είδαν το στρατόπεδο του Περσικού στρατού στην πεδιάδα του Ασωπού. Ο βασιλιάς Παυσανίας, που περίμενε καλούς οιωνούς από τις θυσίες, κρατούσε τις δυνάμεις του μακριά από τις επιθέσεις του Περσικού ιππικού, κοντά στις Ερυθρές, όπου το έδαφος ήταν ανόμοιο και τραχύ, αλλά ακόμα και αυτό δεν εμπόδισε τον στρατηγό Μασίστιο να επιτεθεί στους Έλληνες. Όταν οι Μεγαρείς βρέθηκαν σε μεγάλο κίνδυνο και είχαν μεγάλες απώλειες, τριακόσιοι Αθηναίοι οπλίτες επέτυχαν να αναχαιτίσουν τους Πέρσες, σκοτώνοντας τον μεγαλόσωμο και γενναίο Μασίστιο. Το σώμα του, το παρήλασαν θριαμβευτικά επάνω σε άρμα. Το γεγονός αυτό ενθουσίασε τον Παυσανία, ο οποίος έφερε τον στρατό στην πεδιάδα, σε παράταξη στην δεξιά πλευρά του Ασωπού. Όταν ο Μαρδόνιος έμαθε την αλλαγή της θέσεως των Ελληνικών δυνάμεων, διέταξε τον στρατό του να πάρει θέση απέναντι τους, στην άλλη όχθη του Ασωπού. Ο ίδιος πήρε το πόστο της αριστεράς πτέρυγας, αντιμέτωπος των Λακεδαιμονίων. Ο υπόλοιπος στρατός του, αποτελούμενος από τους Έλληνες που είχαν προσχωρήσει στους Πέρσες, πενήντα χιλιάδες τον αριθμό, ήταν αντιμέτωπος των Αθηναίων. Το κέντρο του Μαρδόνιου αποτελείτο από Βακτριείς και Ινδούς. Ολόκληρος ο στρατός ανήρχετο στις τριακόσιες χιλιάδες άνδρες.

Επί οκτώ μέρες η επίθεσης αναβλήθηκε και από τις δύο πλευρές, λόγω κακών οιωνών. Την όγδοη ημέρα ο Μαρδόνιος με την συμβουλή του Θηβαίου αρχηγού Τιμαγενίδα, έκοψε τις γραμμές ανεφοδιασμού των Ελλήνων και κατέλαβε μία μεγάλη αποστολή με εφόδια, σε μια πλαγιά του Κιθαιρώνα. Ο Αρτάβαζος επίσης τον συμβούλευσε να συνεχίσει αυτήν την τακτική ενοχλήσεων, αλλά ο Μαρδόνιος ήταν ανυπόμονος και διέταξε το ιππικό του να επιτεθεί, καταλαμβάνοντας την πηγή των Γαργαπαθείων.

Ο Παυσανίας συγκάλεσε το πολεμικό συμβούλιο και πήραν την απόφαση να οπισθοχωρήσουν σε μια τοποθεσία ονομαζόμενη Νησί, η οποία βρισκόταν δυο χιλιόμετρα μακρύτερα και στη μισή απόσταση από την πόλη των Πλαταιών. Όταν ο Παυσανίας έδωσε το βράδυ την διαταγή για οπισθοχώρηση, μερικοί από τους Σπαρτιάτες αρνήθηκαν να ακολουθήσουν. Οι απειλές δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα να πεισθεί ο Σπαρτιάτης λοχαγός Αμομφεράτος, ο οποίος παίρνοντας μία μεγάλη πέτρα, την πέταξε στα πόδια του Παυσανία, με την εξής φράση: "με αυτή την πέτρα δίνω την ψήφο μου να μην οπισθοχωρήσω".

Ο Παυσανίας, που δεν είχε καιρό να χάσει γιατί το ξημέρωμα έφτανε, άφησε τον Αμομφεράτο και τον λόχο του πίσω και βιάστηκε να πάει στο Νησί. Αργότερα ο Αμομφεράτος τους ακολούθησε. Όταν ο Μαρδόνιος έμαθε ότι οι Έλληνες είχαν οπισθοχωρήσει, διέταξε επίθεση. Ο στρατός περνώντας το ποτάμι του Ασωπού, άρχισε να ρίχνει βέλη στους Έλληνες, οι οποίοι όμως δεν ανταπέδωσαν, περιμένοντας ακόμη τους καλούς οιωνούς από τις θυσίες. Όταν τελικά οι θυσίες καρποφόρησαν και άρχισε η μάχη ο Μαρδόνιος, επικεφαλής της σωματικής του φρουράς των χιλίων ανδρών, ήταν στην πρώτη γραμμή και πολεμούσε γενναία μέχρις ότου έπεσε, χτυπημένος από τον Σπαρτιάτη Αείμνηστο. Όταν ο Μαρδόνιος σκοτώθηκε, ο Περσικός στρατός οπισθοχώρησε στο οχυρωμένο στρατόπεδο τους. Αλλά αυτό δεν τους έσωσε, γιατί οι Έλληνες τους ακολούθησαν κατορθώνοντας να μπούνε μέσα. Έγινε μεγάλη σφαγή και μόνον τρεις χιλιάδες Πέρσες από τις τριακόσιες χιλιάδες κατόρθωσαν να σωθούν, δραπετεύοντας. Οι Έλληνες έχασαν μόνον χιλίους τριακοσίους άνδρες. 

 
Σημειώνεται επίσης ότι το 464 π.Χ., κατά την διάρκεια της νύχτας, ένας ισχυρός σεισμός έπληξε την Σπάρτη και την υπόλοιπη Λακωνία. Η γη άνοιξε και οι κορυφές του Ταΰγετου σκίστηκαν στα δύο. Όλα τα σπίτια της Σπάρτης έπεσαν, εκτός από πέντε. Η καταστροφή συνεχίστηκε επί πέντε ημέρες. Πάνω από είκοσι πέντε χιλιάδες Λακεδαιμόνιοι έχασαν την ζωή τους.

 

 

Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ 480 π.Χ.

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΚΑΙ Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ

 

( Με τη νίκη των Ελλήνων στη Σαλαμίνα σώθηκε όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά και όλη η Ευρώπηαφενός από το βαρβαρισμό και αφετέρου από την υποδούλωση και τις σφαγές των βαρβάρων της Ανατολής (Περσών, Μήδων, Κάρων, Φοινίκων κ.α.)

 

 Η ναυμαχία της Σαλαμίνας έγινε στις 28 ή 29 Σεπτεμβρίου του 480 π.Χ. στα στενά μεταξύ του νησιού της Σαλαμίνας και των ακτών της Αττικής. Στη ναυμαχία αυτή, σύμφωνα με το Διόδωρο Σικελιώτη, οι  χερσαίες δυνάμεις (πεζικό) του Ξέρξη ξεπερνούσαν τις 800.000 άντρες και οι ναυτικές είχαν πάνω από 1200 τριήρεις, 850 πλοία μεταγωγικά αλόγων και 3.000 τριαντακόρους (= πλοία με 30 κωπηλάτες από 15 σε κάθε πλευρά), ποσά τεράστια για την εποχή εκείνη και όμως νικήθηκε. Από τις ως άνω τριήρεις του Ξέρξη 40 ήσαν των Κάρων, 300 των Φοινίκων, 200 των Αιγυπτίων και αρκετές άλλες από προδότες Έλληνες.  Οι ναυτικές δυνάμεις των Ελλήνων αποτελούνταν  από 350 περίπου τριήρεις με 85.000 άνδρες υπό την αρχηγία του Ευρυβιάδη του Λακεδαιμονίου. Οι 180 τριήρεις ήταν Αθηναϊκές, υπό την αρχηγεία του Θεμιστοκλή. 

 Εκείνος που ήταν αιτία να νικήσουν οι Έλληνες στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, αλλά και έκανε την Αθήνα πρώτη ναυτική δύναμη, σύμφωνα με το Θουκυδίδη (Ιστορία Α), ήταν o Θεμιστοκλής ( 525 - 460 π.Χ. ). Το τέχνασμα του Θεμιστοκλή με το οποίο οι Έλληνες νίκησαν το μέγα στόλο των Περσών ήταν να παρασύρει το Περσικό στόλο στα στενά της Σαλαμίνας, όπου δε μπορούσε όλος να λάβει μέρος στη ναυμαχία. Ειδικότερα, όταν ο Περσικός στόλος (1.200 πλοία με 300.000 άνδρες) βρισκόταν στο Φάληρο, οι αρχηγοί του Ελληνικού στόλου συσκέφθηκαν για να αποφασίσουν τον καταλληλότερο τόπο να ναυμαχήσουν.   Ο Θεμιστοκλής πρότεινε τα στενά της Σαλαμίνας, διότι ο Ελληνικός στόλος, μικρότερος από τον Περσικό, μπορούσε να ελιχθεί καλύτερα και δεν κινδύνευε να κυκλωθεί από τα εχθρικά πλοία.

Η πλειοψηφία όμως των στρατηγών πρότεινε να διεξαχθεί η ναυμαχία στον Ισθμό, για να υπερασπιστούν την Πελοπόννησο και σε έσχατη περίπτωση, αν επικρατούσαν οι Πέρσες, να έχουν τη δυνατότητα να διαφύγουν.   Σε νέα σύσκεψη ο Θεμιστοκλής απείλησε ότι αν δε ναυμαχούσαν στη Σαλαμίνα, ο Αθηναϊκός στόλος θα αποσυρόταν και οι Αθηναίοι θα μετανάστευαν στη  Κάτω Ιταλία. Ο Ευρυβιάδης πείστηκε και άρχισαν οι ετοιμασίες, την επόμενη μέρα όμως – και παραμονή της ναυμαχίας- οι γνώμες των στρατηγών διχάστηκαν.  Οι Αθηναίοι, Αιγινήτες και Μεγαρείς επέμεναν να ναυμαχήσουν στα στενά, ενώ οι Πελοποννήσιοι προτιμούσαν τον Ισθμό. Τότε ο Θεμιστοκλής, επειδή φοβήθηκε μήπως επικρατήσει η δεύτερη γνώμη, έστειλε κρυφά στον Ξέρξη τον παιδαγωγό των παιδιών του Σίκκινο, με το μήνυμα ότι ο Ελληνικός στόλος ετοίμαζαν να διαφύγει, και πως αν ήθελε τη νίκη έπρεπε να επιτεθεί αμέσως.

Ο Περσικός στόλος κινητοποιήθηκε αμέσως προκειμένου να πετύχει αιφνιδιασμό. Το μεγαλύτερο μέρος του Περσικού στόλου είχε συγκεντρωθεί μεταξύ Ψυτάλλειας και Σαλαμίνος, ενώ τα υπόλοιπα πλοία είχαν κλείσει όλα τα πιθανά περάσματα.  Οι Έλληνες όμως πληροφορήθηκαν τις κινήσεις του Περσικού στόλου μέσα στη νύχτα από τον Αριστείδη που με κόπο κατόρθωσε να περάσει ανάμεσα από τα εχθρικά πλοία. Ενώ λοιπόν οι Πέρσες προσδοκούσαν να αιφνιδιάσουν τους Έλληνες και να τους τρέψουν σε φυγή, μάταια τους περίμεναν όλοι νύχτα.   Με την ανατολή του ηλίου άκουσαν τους ήχους της σάλπιγγας και τον πολεμικό παιάνα «ω παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδα ελευθερούτε δε παίδας , γυναίκας , Θεών τε πατρώων έδη , θήκας τε προγόνων. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.»  Πρώτος επιτέθηκε ο Αθηναίος Αμεινίας ο Παλληνεύς.  Αμέσως τον ακολούθησαν και τα υπόλοιπα πλοία και η ναυμαχία γενικεύτηκε. Και οι δύο αντίπαλοι αρχικά πολεμούσαν με την ίδια γενναιότητα, γρήγορα όμως φάνηκε η υπεροχή του Ελληνικού στόλου και της τακτικής του.   Μέχρι το σούρουπο ο Περσικός στόλος είχε κατατροπωθεί και αναζήτησε καταφύγιο στο Φάληρο. Οι απώλειες του ήταν 200 πλοία, ενώ οι Έλληνες είχαν χάσει 40. Η αναλογία σε άνδρες ήταν πολύ μεγαλύτερη για τους Πέρσες, γιατί πολλοί δεν ήξεραν να κολυμπούν. Επιπλέον, εξοντώθηκε η περσική φρουρά της Ψυτάλλειας που την αποτελούσαν κυρίως επιφανείς Πέρσες και εκλεκτοί πολεμιστές. Η νίκη αυτή των Ελλήνων, αποτέλεσμα όχι μόνο της στρατηγικής σκέψης και της ναυτικής δεινότητας τους, αλλά της ομοψυχίας και της γενναιότητας τους, σήμαινε την αρχή του τέλους για τα επεκτατικά σχέδια των Περσών.  Η νίκη αυτή και η σημασία της υμνήθηκε από ποιητές, ρήτορες, και Ιστορικούς με σημαντικότερο έργο την τραγωδία του Αισχύλου «Πέρσαι» την πρώτη με ιστορικό θέμα.

Σύμφωνα, επίσης, με το Διόδωρο Σικελιώτη (βίβλος 7, 18), οι Αιγινήτες και οι Μεγαρείς, κατά την περίοδο των Περσικών πολέμων, ήταν οι πιο καλοί ναυτικοί μετά τους Αθηναίους και γι αυτό επιλέγηκαν να αντιμετωπίσουν το δεξιό κέρας των Περσών στη ναυμαχία της Σαλαμίνας.

 

 

680564

 

Χρυσός δαρεικός του 505 - 480 π.Χ.  (Χρόνοι Δαρείου Ι μέχρι Ξέρξη Ι) της δυναστείας των Αχαιμενιδών  της Περσίας, ως αυτούς με τους οποίους πλήρωναν τους στρατιώτες τους και τους βάρβαρους της Ασίας (Φοίνικες, Κάρες κ.α.), για να υποδουλώσουν την Ευρώπη.

 

 

afisa02

 

Νομίσματα (σίγλοι) Περσίας με το βάρβαρο, το βασιλιά Ξέρξη, που συνάθροισε όλες τις χερσαίες και ναυτικές δυνάμεις των βαρβάρων της Ανατολής (Πέρσες, Φοίνικες, Κάρες κ.τ.λ.), για να υποδουλώσει τους Έλληνες. Ηττήθηκε από τους Έλληνες στη ναυμαχία της Σαλαμίνα το 480 π.Χ. και μάχη των Πλαταιών το 479 π.Χ.

 

 

 

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ 480 π.Χ.

(Η ΑΛΛΗ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ)

 

Ενώ οι Έλληνες στην κυρίως Ελλάδα απέκρουαν τη μεγάλη του Ξέρξου επιδρομή, οι Έλληνες στη Σικελία έκαναν ακριβώς το ίδιο, δηλαδή απέκρουαν μια άλλη μεγάλη εκστρατεία, αυτή των Καρχηδονίων. Οι Καρχηδόνιοι, έχοντας συμφωνήσει με τους Πέρσες να προσπαθήσουν την ίδια εποχή να καταβάλουν τους Έλληνες της Σικελίας, έκαναν μεγάλες προπαρασκευές ως προς τα χρειώδη του πολέμου. Όταν ετοιμάστηκαν τα πάντα όπως έπρεπε, εξέλεξαν στρατηγό τον Αμίλκα. Αυτός, αφού παρέλαβε μεγάλες δυνάμεις πεζικού και ναυτικού, απέπλευσε από την Καρχηδόνα, έχοντας δύναμη πεζικού όχι μικρότερη από τριακόσιες χιλιάδες άντρες και περισσότερα από διακόσια πολεμικά πλοία, χώρια το πλήθος των φορτηγών πλοίων που μετέφεραν τα εφόδια, τα οποία ήταν πάνω από τρεις χιλιάδες. Όταν κατέπλευσε στη Σικελία, στο λιμάνι του Πανόρμου προχώρησε με τη δύναμη του προς την Ιμέρα, με το ναυτικό να πλέει παράλληλα. ο Θήρων, ο ηγεμόνας των Ακραγαντίνων, που με αρκετή δύναμη φρουρούσε από κοντά την Ιμέρα, φοβήθηκε κι έστειλε μήνυμα στις Συρακούσες, ζητώντας από τον Γέλωνα να έρθει τάχιστα σε βοήθεια.  Ο Γέλων, που είχε επίσης ετοιμάσει το στρατό του, μόλις πληροφορήθηκε τους φόβους των κατοίκων της Ιμέρας, πήρε γρήγορα το στρατό του από τις Συρακούσες, έχοντας όχι λιγότερους από πενήντα χιλιάδες πεζούς και πάνω από πέντε χιλιάδες ιππείς. Έχοντας καλύψει με ταχύτητα την απόσταση, όταν πλησίασε την όλη των Ιμεραίων, έκανε αυτούς που προηγουμένως είχαν τρομοκρατηθεί από τις δυνάμεις των Καρχηδονίων να πάρουν θάρρος.  Οι Καρχηδόνιοι στη συνέχεια υπέστησαν ήττα ολοσχερή από τον Γέλωνα, που ο Ηρόδοτος τον αντιπαραβάλει με τον Θεμιστοκλή. Ο ίδιος ο Αμίλκας έπεσε μαχόμενος και οι ίδιοι οι Καρχηδόνιοι έστειλαν πρέσβεις που ζητούσαν  ειρήνη και συνάμα να καταβάλουν τα έξοδα του πολέμου και να ανοικοδομήσουν την πόλη της Ιμέρας.

 

 

ΟΙ ΝΑΥΤΙΚΕΣ ΝΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΙΜΩΝΑ (466 - 449 π.Χ.)

 

Μετά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας και επειδή οι Πέρσες εξακολουθούσαν να κατέχουν τις Ελληνικές που είχαν καταλάβει στη Μ. Ασία, ο Κίμωνας, που είχε αντικαταστήσει στο μεταξύ το Θεμιστοκλή, με ένα μεγάλο στόλο έπλευσε στη Θράκη και πολιόρκησε το Ίον, στον ποταμό Στρυμόνα (476 π.Χ. Σύντομα όλες οι άλλες Ελληνικές πόλεις, εκτός από το Δορίσκο, οι οποίες είχαν Περσική φρουρά, παραδόθηκαν. Ο Κίμωνας αργότερα έπλευσε εναντίον της νήσου Σκύρου (476 π.Χ.) και σαν διοικητής της Αμφικτιονικής συμμαχίας, εκδίωξε τους Δόλοπες πειρατές και έφερε Αθηναίους να κατοικήσουν στο νησί. Μαζί του, έφερε πίσω τα οστά του Θησέα ο οποίος είχε δολοφονηθεί στο νησί οχτακόσια χρόνια πριν. Ακολούθως ο Κίμωνας έπλευσε στην Ασία και αφού συγκέντρωσε ένα στόλο από 200 τριήρεις, πολιόρκησε την Ελληνική πόλη της Φασελής. Αμέσως μετά την κατάληψη της, έπλευσε στον ποταμό Ευρυμέδων το 466 π.Χ., για να επιτεθεί στον Περσικό στόλο. Μετά από ολοκληρωτική νίκη, όπου 200 πλοία κατελήφθησαν, ο Κίμωνας κατεδίωξε τους Πέρσες, οι οποίοι είχαν στο μεταξύ αποβιβασθεί στην ξηρά και τους νίκησε. Όταν έλαβε μήνυμα, ότι 80 Φοινικικά πλοία βρισκόταν στην Ίδρο της Κύπρου, έπλευσε όσο το γρηγορότερο μπορούσε, νικώντας τους και καταστρέφοντας αρκετά πλοία.   Αυτή ήταν η τρίτη νίκη μέσα σε μια μέρα του γενναίου και ένδοξου στρατηγού Κίμωνα, ανεβάζοντας την Αθήνα στο απόγειο της δύναμης της.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6ο

ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

 - ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ

 

 

1. ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

 

Ο Διόδωρος Σικελιώτης, σχετικά με την ανάδειξη των Μακεδόνων, λέει (σε νέα Ελληνική από τις εκδόσεις «κάκτος»): «Ο Βασιλιάς Φίλιππος, γιος του Αμύντα, βασίλεψε στη Μακεδονία 24 χρόνια κι ενώ ξεκίνησε με ελάχιστες προϋποθέσεις, έχτισε το βασίλειό του έτσι ώστε να γίνει το σημαντικότερο στην Ευρώπη κι έχοντας παραλάβει τη Μακεδονία σκλαβωμένη στους Ιλλυριούς, την έκανε κυρία πολλών και μεγάλων εθνών και πόλεων. Ένεκα της ικανότητάς του και μόνο, ανέλαβε την ηγεμονία όλης της Ελλάδας με τη συγκατάθεση των πόλεων που εκούσια υποτάχτηκαν σ’ αυτόν έχοντας υποτάξει μετά από πόλεμο εκείνους που λεηλάτησαν το ιερό στους Δελφούς κι έχτισε το μαντείο, κέρδισε τη συμμαχία του Συνεδρίου των Αμφικτυόνων και, λόγω της ευσέβειας του προς τους Θεούς, έλαβε ως έπαθλο της ψήφου των νικημένων Φωκέων. Στη συνέχεια, όταν νίκησε με πόλεμο τους Ιλλυριούς, τους Παίονες, τους Θράκες, τους Σκύθες και όλα τα γειτονικά έθνη, σχεδίασε την κατάλυση της Περσικής Αυτοκρατορίας. Διαβιβάζοντας τα στρατεύματά του στην Ασία, ελευθέρωνε τις Ελληνικές πόλεις, αλλά τον πρόλαβε η μοίρα. Άφησε τόσο πολυάριθμες και ισχυρές δυνάμεις που ο γιος του ο Αλέξανδρος δεν είχε ανάγκη να αναζητήσει συμμάχους στην προσπάθειά του να καταλύσει την Περσική ηγεμονία….» (Διόδωρος 16.1)

 

Μετά την απόκρουση των Περσών δια του κοινού αγώνα,  λέει ο Θουκυδίδης (Α 17), ο εθνικός σύνδεσμος των Ελλήνων που είχε δημιουργηθεί για την απόκρουση των Περσών διατηρήθηκε μόνο λίγο καιρό και μετά αρχίζουν μακροχρόνιες εμφύλιες συγκρούσεις  (Πελοποννησιακός, Βοιωτικός κ.α. πόλεμοι κ.α.) με την ανάμειξη και των Περσών είτε για το ποιος θα γίνει η νέα παγκόσμια δύναμη ή ποιος θα ηγεμονεύσει τον άλλο.  Προ αυτής της κατάστασης εκμεταλλεύτηκε - παρουσιάστηκε στο προσκήνιο μια νέα Ελληνική δύναμη, το συγκεντρωτικό στρατιωτικό κράτος των Μακεδόνων, ο Ελληνικός βοράς που μέχρι τότε βρίσκονταν κάπως στο παρασκήνιο.

Ειδικότερα ο Θουκυδίδης, σχετικά με τους Μακεδόνες και την ανάπτυξή τους αναφέρει τα εξής  (μετάφραση Ελ. Βενιζέλου): « Ο στρατός λοιπόν του Σιτάλκου (βασιλιά της Θράκης) συνεκεντρώνετο εις την Δόβηρον και ητοιμάζετο να κατέλθη από τα υψώματα, δια να εισβάλη εις την Κάτω Μακεδονίαν, επί της οποίας εβασίλευεν ο Περδίκκας. Διότι υπάρχει και Άνω Μακεδονία, εις την οποίαν κατοικούν οι Λυγκησταί και οι Ελιμιώται και άλλα φύλα, τα οποία είναι μεν σύμμαχα και υπήκοα των κάτω Μακεδόνων, αλλ' έχουν βασιλείς ιδικούς των. Αλλά την περί την θάλασσαν εκτεινομένην χώραν, η οποία καλείται σήμερον Μακεδονία, κατέκτησαν πρώτον και εβασίλευσαν επ' αυτής ο πατήρ του Περδίκκα Αλέξανδρος και οι πρόγονοί του Τημενίδαι, οι οποίοι κατήγοντο αρχικώς από το Άργος, και οι οποίοι εξεδίωξαν δια της βίας των όπλων από μεν την Πιερίαν τους Πίερας, οι οποίοι εγκατεστάθησαν βραδύτερον εκείθεν του Στρυμόνος εις Φάγρητα και άλλα μέρη υπό το Παγγαίον (και μέχρι σήμερον δ' ακόμη η εις τους πρόποδας του Παγγαίου προς την θάλασσαν χώρα καλείται κοιλάς της Πιερίας), και από την καλουμένην Βοττίαν τους Βοττιαίους, οι οποίοι είναι σήμερον γείτονες της Χαλκιδικής. Κατέκτησαν ωσαύτως από την Παιονίαν λωρίδα γης, εκτεινομένην από το εσωτερικόν κατά μήκος του Αξιού προς την Πέλλαν και την θάλασσαν, και εξουσιάζουν ήδη πέραν του Αξιού μέχρι του Στρυμόνος την καλουμένην Μυγδονίαν, εκδιώξαντες απ' αυτήν τους Ηδώνας. Επίσης εξεδίωξαν από την καλουμένην σήμερον Εορδίαν τους Εορδούς, εκ των οποίων οι μεν πολλοί κατεστράφησαν, ολίγοι δε έχουν εγκατασταθή περί την Φύσκαν, και από την Αλμωπίαν τους Άλμωπας. Το ούτω συγκροτηθέν βασίλειον των Τημενιδών κατέκτησε και εξουσιάζει μέχρι σήμερον τα διαμερίσματα άλλων φύλων, όπως τον Ανθεμούντα, την Γρηστωνίαν, την Βισαλτίαν, και πολύ μέρος της καθαυτό Μακεδονίας. Ολόκληρον, εν τούτοις, το κράτος τούτο ονομάζεται Μακεδονία, και βασιλεύς αυτού, κατά τον χρόνον της εισβολής του Σιτάλκου, ήτο ο υιός του Αλεξάνδρου Περδίκκας. Οι Μακεδόνες αυτοί, μη δυνάμενοι ν' αμυνθούν εναντίον της εισβολής τόσον μεγάλου στρατού, απεσύρθησαν εις τας εκ φύσεως οχυράς θέσεις και τα φρούρια, όσα υπήρχαν εις την χώραν. Τοιαύτα όμως φρούρια δεν υπήρχαν πολλά, διότι βραδύτερον μόνον ο υιός του Περδίκα Αρχέλαος, όταν έγινε βασιλεύς, οικοδόμησεν όσα σήμερον υπάρχουν εις την χώραν, εχάραξεν ευθείς δρόμους, και καθ' όλα τα άλλα ερρύθμισε τα του πολέμου δι' οργανώσεως του ιππικού και της προμηθείας όπλων και των λοιπών εφοδίων, καλλίτερα από όλους τους προ αυτού οκτώ βασιλείς. Ο στρατός των Θρακών, εκκινήσας από την Δόβηρον, εισέβαλε πρώτον εις την χώραν, η οποία ήτο προηγουμένως υπό την εξουσίαν του Φιλίππου, και εκυρίευσεν εξ εφόδου την Ειδομενήν, ενώ εξ άλλου η Γορτυνία, η Αταλάντη και μερικά άλλα μέρη υπετάχθησαν δια συνθηκολογίας, λόγω συμπαθείας προς τον υιόν του Φιλίππου Αμύνταν, ο οποίος ηκολούθει την εκστρατείαν. Τον Ευρωπόν, εξ άλλου, επολιόρκησαν μεν, δεν ημπόρεσαν όμως να κυριεύσουν. Μετά τούτο ήρχισε προελαύνων και εις την άλλην Μακεδονίαν, την προς τ' αριστερά της Πέλλης και του Κύρρου. Νοτιώτερον όμως δεν επροχώρησε μέχρι Βοττιαίας και Πιερίας, αλλ' ήρχισε να ερημώνη την Μυγδονίαν, την Γρηστωνίαν και τον Ανθεμούντα. Οι Μακεδόνες, εξ άλλου, ούτε εσκέφθησαν καν ν' αντισταθούν δια του πεζικού, αλλά προσκαλέσαντες τους συμμάχους των της Άνω Μακεδονίας να ενώσουν το υπάρχον ήδη ιππικόν των, καίτοι ολίγοι εναντίον πολλών, ενήργησαν επελάσεις κατά του στρατεύματος των Θρακών, οπουδήποτε ενόμιζαν ότι παρουσιάζεται κατάλληλος ευκαιρία. Και οπουδήποτε μεν εγίνετο η πρώτη κρούσις, κανείς δεν ημπορούσε ν' αντισταθή εναντίον ιππέων,όχι μόνον γενναίων, αλλά και φερόντων θώρακα, αλλ' οσάκις περιεκυκλώνοντο υπό μεγάλου πλήθους, περιήρχοντο εις σοβαρόν κίνδυνον, λόγω του ότι αι εχθρικαί δυνάμεις ήσαν πολλαπλάσιαι,εις τρόπον ώστε τελικώς κρίνοντες, ότι δεν είναι εις θέσιν να επιχειρούν τοιαύτα τολμήματα απέναντι τόσης αριθμητικής υπεροχής, τα παρήτησαν. (Θουκυδίδης, Β 99-100)

 

Ο Θουκυδίδης αναφέρει επίσης ότι κατά την περίοδο του μεγάλου εμφύλιου πολέμου μεταξύ Πελοποννησίων και Αθηναίων (= ο γνωστός και ως «Πελοποννησιακός πόλεμος», ο οποίος μεταφέρθηκε ως ήταν επόμενο και στην Μακεδονία) βρήκαν την ευκαιρία οι βάρβαροι Ιλλυριοί και μερικά θρακικά βάρβαρα φύλα και εισέβαλαν στην Μακεδονία, για να την καταλάβουν, όμως τελικά αποκρούστηκαν από τους Μακεδόνες και με τη βοήθεια και των Πελοπονησίων (Πελοποννήσιοι και Μακεδόνες ήσαν κατά των Αθηναίων στον εμφύλιο), πρβ (μετάφραση Ελ. Βενιζέλου): Εν τω μεταξύ, ο Βρασίδας και ο Περδίκκας εξεστράτευσαν από κοινού δια δευτέραν φοράν εις Λυγκηστίδα κατά του Αρραβαίου. Ο Περδίκκας είχεν υπό τας διαταγάς του την στρατιωτικήν δύναμιν των Μακεδόνων, όσοι ήσαν υπήκοοί του, καθώς και σώμα οπλιτών από τους εκεί κατοικούντας Έλληνας. Ενώ ο Βρασίδας ηγείτο, εκτός των Πελοποννησίων, που του έμεναν διαθέσιμοι, και αποσπασμάτων από την Χαλκιδικήν, την Άκανθον και τας άλλας πόλεις, αναλόγως της δυνάμεως καθεμιάς. Ο ολικός αριθμός των Ελλήνων οπλιτών ανήρχετο εις τρεις χιλιάδας περίπου, των Μακεδόνων δε και Χαλκιδέων ιππέων σχεδόν εις χιλίους. Ο επίλοιπος στρατός απετελείτο από μέγα πλήθος βαρβάρων. Όταν εισήλθαν εις το έδαφος του Αρραβαίου, ευρήκαν ότι οι Λυγκησταί ήσαν στρατοπεδευμένοι και τους επερίμεναν. Εστρατοπέδευσαν επομένως και αυτοί απέναντί των. Το πεζικόν των δύο στρατών κατείχε δύο λόφους, τον ένα απέναντι του άλλου, εις το μέσον δ' υπήρχε πεδιάς, εις την οποίαν κατέβη πρώτον το Ιππικόν και των δύο και συνεκρούσθησαν. Έπειτα οι Λυγκησταί οπλίται μαζί με το ιππικόν κατέβησαν πρώτοι από τον λόφον, έτοιμοι προς μάχην. Ο Βρασίδας και ο Περδίκκας προήλασαν και αυτοί αντιθέτως και επετέθησαν εναντίον των Λυγκηστών, τους οποίους έτρεψαν εις φυγήν και από τους οποίους εφόνευσαν πολλούς, ενώ οι λοιποί διέφυγαν προς τα υψώματα, όπου έμειναν αδρανούντες. Μετά τούτο, αφού έστησαν τρόπαιον, έμειναν εκεί δύο ή τρεις ημέρας, περιμένοντες τους Ιλλυριούς, οι οποίοι επρόκειτο να έλθουν ακριβώς τότε ως μισθοφόροι του Περδίκκα. Ο τελευταίος, μετά την πάροδον των ημερών αυτών, ήθελε να προελάση εναντίον των χορίων του Αρραβαίου και να μη μένη αδρανής. Ο Βρασίδας, εν τούτοις, ήτο ανήσυχος δια την Μένδην και εφοβήτο μήπως πέση εάν οι Αθηναίοι, καταπλεύσουν εκεί προ της επιστροφής του. Δια τον λόγον αυτόν, και διότι άλλωστε οι Ιλλυριοί δεν είχαν φθάσει ακόμη, δεν είχε καμμίαν όρεξιν να προελάση, αλλ' ήθελε τουναντίον να επιστρέψη.

Αλλ' ενώ συνεζήτουν τας αντιθέτους γνώμας των, ήλθε και η είδησης ότι οι Ιλλυριοί εγκατέλειψαν προδοτικώς τον Περδίκκαν και ηνώθησαν με τον Αρράβαιον, εις τρόπον ώστε και οι δύο πλέον ήσαν της γνώμης να αποσυρθούν, διότι εφοβούντο τους Ιλλυριούς, οι οποίοι είναι έθνος πολεμικόν. Αλλ' ένεκα της διαφωνίας των δύο δεν είχε ληφθή ωρισμένη απόφασις δια την ώραν της αναχωρήσεως. Και όταν ενύκτωσε, εις από τους ανεξηγήτους εκείνους πανικούς, εις τους οποίους υπόκεινται μεγάλοι στρατοί, κατέλαβεν αμέσως τους Μακεδόνας και το πλήθος των βαρβάρων («οι μεν Μακεδόνες και το πλήθος των βαρβάρων ευθύς φοβηθέντες, όπερ φιλεί μεγάλα στρατόπεδα»), και επειδή ενόμισαν ότι οι επερχόμενοι εχθροι ήσαν πολλαπλάσιοι, από ό,τι πραγματικώς ήσαν και ότι φθάνουν από στιγμής εις στιγμήν, ετράπησαν αιφνιδίως εις φυγήν, κατευθυνόμενοι εις τα ίδια. Και επειδή τα δύο συμμαχικά στρατόπεδα ήσαν εις μεγάλην απόστασιν το εν από το άλλο, ηνάγκασαν τον Περδίκκαν, όταν εννόησε τι τρέχει (διότι κατ' αρχάς δεν είχεν αντιληφθή τίποτε), ν' απέλθη χωρίς να ίδη τον Βρασίδαν. Όταν κατά τα εξημερώματα έμαθεν ο Βρασίδας την εσπευσμένην αναχώρησιν των Μακεδόνων και την επικειμένην άφιξιν των προελαυνόντων Ιλλυριών και του Αρραβαίου, απεφάσισε και αυτός ν' απέλθη αμέσως, και εσχημάτισε τους οπλίτας του εις τετράγωνον, τοποθετήσας τους ψιλούς στρατιώτας εις το μέσον. Τους νεωτέρους στρατιώτας έταξεν εις τρόπον ώστε να εξέρχονται από το τετράγωνον προς απόκρουσιν του εχθρού, οπουδήποτε ήθελεν επιτεθή, και ο ίδιος ετάχθη κατά την υποχώρησιν εις την οπισθοφυλακήν επί κεφαλής τριακοσίων επιλέκτων ανδρών, με τον σκοπόν ν' αμύνεται, αποκρούων την εχθρικήν εμπροσθοφυλακήν.

Και πριν οι εχθροί πλησιάσουν, απηύθυνε βιαστικά εις τους στρατιώτας του τους επομένους προτρεπτικούς λόγους: "Αγαπητοί Πελοποννήσιοι, εάν δεν υπώπτευα ότι είσθε τρομαγμένοι, και διότι εμείνατε μόνοι, και διότι οι επερχόμενοι εναντίον μας είναι βάρβαροι  («ει με μη υπωπτευον, άνδρες Πελοποννήσιοι, νομή τε μεμνωσθε και ότι οι βάρβαροι οι επιόντες και πολλοί έκπληξιν έχειν») και πολλοί, θα περιωριζόμην εις τους συνήθεις προτρεπτικούς λόγους, χωρίς να θελήσω, όπως τώρα, να κάμω και τον διδάσκαλον. Τώρα όμως που εγκατελείφθημεν από τους συναγωνιστάς μας και ευρισκόμεθα ενώπιον πολυαρίθμων εχθρών, θα προσπαθήσω με ολίγας υπομνήσεις και παραινέσεις να σας διαφωτίσω μερικά σπουδαιότατα σημεία. Ισχυρίζομαι, τωόντι, ότι πρέπει να δεικνύεσθε ανδρείοι εις τον πόλεμον όχι απλώς όταν τύχη να έχετε συμμάχους εις το πλευρόν σας, αλλά δια την έμφυτον γενναιότητά σας, και να μη σας ανησυχή οσονδήποτε μεγάλος αριθμός εχθρών, αφού άλλωστε δεν ανήκετε εις πολιτείας, όπου οι πολλοί κυβερνούν τους ολίγους αλλ' αντιθέτως εις πολιτείας, όπου οι περισσότεροι κυβερνώνται από τους ολιγωτέρους, οι οποίοι την επικράτησίν των οφείλουν εις την πολεμικήν των υπεροχήν. Ως προς τους βαρβάρους, εξ άλλου, τους οποίους φοβείσθε τώρα, διότι δεν τους γνωρίζετε, η ιδική σας πείρα από τας τελευταίας συγκρούσεις προς τους βαρβάρους της Μακεδονίας, όσα εγώ συμπεραίνω και όσα εξ ακοής γνωρίζω, πρέπει να σας πείσουν ότι δεν είναι τρομεροί. Διότι, οσάκις εχθρική δύναμις, που φαίνεται ισχυρά, είναι πράγματι ασθενής, ασφαλής περί αυτής πληροφορία, την οποίαν εγκαίρως αποκτούν οι αντίπαλοί της, καθιστά τους τελευταίους περισσότερον θαρραλέους, ενώ δεν υπάρχει αμφιβολία ότι απέναντι πραγματικώς ισχυρού εχθρού επιτίθεται κανείς με μεγαλυτέραν τόλμην, εάν δεν γνωρίζη εκ των προτέρων την δύναμίν του. Οι Ιλλυριοί, δι' εκείνους που δεν τους γνωρίζουν, είναι αληθώς φοβεροί, όταν τους βλέπη κανείς επερχομένους…... (Θουκυδίδης Δ 124 – 126)

 

Σύμφωνα επίσης με τους αρχαίους συγγραφείς:

Το 359 π.Χ.  ο βασιλιάς των Μακεδόνων  Περδίκας Γ' σκοτώνεται σε μάχη εναντίον των Ιλλυριών και το θρόνο τον διαδέχεται ο Φίλιππος Β (359-336)', ο οποίος μαζί με το γιο του Αλέξανδρο Γ’ έμελε να κάνουν τη Μακεδονία πρώτη δύναμη στον κόσμο..

Το 357 π.Χ. ο Φίλιππος Β΄ κατέλαβε την Αμφίπολη και την Πύδνα,.

Το 356 π.Χ.  ο Φίλιππος Β’ νικά και απωθεί τους Ιλλυριούς. Ο Ισοκράτης, στον « Περί Ειρήνης » λόγο του, διατυπώνει την Πανελλήνια Ιδέα. Την ίδια χρονιά γεννιέται ο Αλέξανδρος Γ'. Την ίδια χρονιά  ο Φίλιππος κατέλαβαε  την Ποτίδαια και τα μεταλλεία χρυσού της Θράκης και στη συνέχεια κατέπνιξε την εξέγερση των Ιλλυριών, Παιόνων και Θρακών και εξασφάλισε έτσι τα βόρεια σύνορά του. Γι' αυτό, όταν κατά το Β΄ Ιερό πόλεμο (355-346 π.Χ.) οι Φωκείς εισέβαλαν στη Θεσσαλία, δέχτηκε την πρόσκληση των Θεσσαλών για βοήθεια, καθώς ήταν ευκαιρία να επέμβει στα πράγματα της νότιας Ελλάδας. Αφού έδιωξε τους εισβολείς Φωκείς, έγινε συγχρόνως κύριος όλης της Θεσσαλίας και εμφανίστηκε στα μάτια των Ελλήνων ως προστάτης του ιερού των Δελφών.

Το 357 π.Χ. ο Φίλιππος Β', επιχειρώντας να προσεγγίσει το βασιλιά των Μολοσσών της Ηπείρου, παντρεύεται την ανιψιά του Ολυμπιάδα

Το 352 π.Χ. ο Φίλιππος Β΄ εκστράτευσε στη Θράκη και έφτασε μέχρι την Προποντίδα και το 349 π.Χ. κατέλαβε την Όλυνθο, παρά την αντίδραση του Αθηναίου ρήτορα Δημοσθένη. Η αδιαφορία των Αθηναίων τον κατέστησε κύριο σε ολόκληρη τη Χαλκιδική. Ύστερα από την επιτυχία του αυτή έκλεισε με τους Αθηναίους τη Φιλοκράτειο ειρήνη (346 π.Χ.). και αμέσως μετά κατέλαβε τη Φωκίδα.

Το 344 π.Χ. οι Θεσσαλοί  εξέλεξαν το Φίλιππο Β’ άρχοντα τους και στη συνέχεια έγιναν σύμμαχοί του η Μεσσηνία, η Μεγαλόπολη, το Αργος, η Ήλιδα, η Εύβοια, η Ήπειρος και η Θράκη.

Ο Γ΄ Ιερός πόλεμος (339 π.Χ.) έδωσε την ευκαιρία στον Φίλιππο να καταλάβει την Άμφισσα και την Ελάτεια και άφησε να φανεί η πρόθεσή του για μια νέα οριστική αναμέτρηση με τη νότια Ελλάδα.

 Η αναμέτρηση έγινε στη Χαιρώνεια το 338 π.Χ., όπου σύντριψε τους ενωμένους Αθηναίους, Θηβαίους, Φωκείς, Κορινθίους και Αχαιούς.

Ύστερα υπέταξε όλη τη Νότια Ελλάδα και στις πόλεις διόρισε ολιγαρχικές κυβερνήσεις από "φιλιππίζοντες".

 

Η μάχη της Χαιρώνειας 338 π.Χ.

 

Την 7η Αυγούστου, του έτους 338 π.Χ., οι Θηβαίοι με την σύμμαχο τους Αθήνα, συνάντησαν τον στρατό του Φιλίππου, βασιλιά της Μακεδονίας, στην Χαιρώνεια. Μετά από μακρά και σκληρή μάχη, ο Μακεδονικός στρατός βγήκε νικητής. Όλοι οι άνδρες του Ιερού Λόχου  που δεν είχαν ηττηθεί μέχρι τότε σκοτώθηκαν. Όλοι ενταφιάστηκαν στο σημείο που έπεσαν και προς τιμήν τους οι Θηβαίοι έστησαν ένα πέτρινο λιοντάρι. Το 336 π.Χ., μετά από συνεχείς διαδόσεις για τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι Θηβαίοι βοηθούμενοι από την Αθήνα με χρήματα και όπλα, μπήκαν στην πόλη, αλλά δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τα Κάδμεια. Αμέσως συγκάλεσαν γενικό συμβούλιο και μίλησαν να ελευθερώσουν την πόλη, όπως το είχε επιτύχει ο Πελοπίδας πενήντα χρόνια πριν. Οι κάτοικοι δέχθηκαν και έκαναν ψήφισμα στο οποίο απεφάσισαν την ανεξαρτησία της Θήβας. Προσπάθειες όμως για να εκδιώξουν την φρουρά απέτυχαν. Έστειλαν επίσης πρέσβεις στην Αρκαδία και άλλες πόλεις και τους κάλεσαν να ενωθούν μαζί τους. Δυστυχώς όμως γι' αυτούς, καμία άλλη δεν δέχθηκε. Κατά την διάρκεια όλων αυτών, ο Αλέξανδρος ήταν στην Ιλλυρία. Με αστραπιαία ταχύτητα, έφθασε στην Θήβα , αλλά δεν επιτέθηκε στην πόλη αμέσως, ελπίζοντας ότι θα παραδοθούν. Έκανε προκήρυξη στους Θηβαίους να παραδώσουν τους δύο αρχηγούς τους και αυτός θα έδινε χάρη στους υπόλοιπους. Οι Θηβαίοι με την σειρά τους, απαίτησαν να τους παραδώσει τους στρατηγούς Αντίπατρο και Φιλώτα, για εγγύηση. Μετά από αυτά, ο Αλέξανδρος περικύκλωσε την πόλη με λιθοβολητικές μηχανές και ήταν έτοιμος να επιτεθεί , αλλά ακόμη περίμενε μήπως και αλλάξουν γνώμη. Μετά όμως από λογομαχίες Θηβαίων, οι οποίοι βρισκόταν έξω από τα τείχη μπροστά στην πύλη έτοιμοι να υπερασπισθούν την πόλη τους, και των ανδρών του στρατηγού Πέρδικα, η μάχη άναψε. Οι Θηβαίοι πολέμησαν γενναία, αλλά αναγκάστηκαν τελικά να επιστρέψουν μέσα στα τείχη. Οι Μακεδόνες όρμησαν θυελλωδώς στην πόλη, σκοτώνοντας περισσότερους από έξη χιλιάδες. Τριάντα χιλιάδες πουλήθηκαν δούλοι. Η Μακεδονική απώλεια ήταν πεντακόσιοι άνδρες. Η πόλη λεηλατήθηκε και κάηκε, εκτός από τους ναούς και το σπίτι του Πίνδαρου. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 316 π.Χ., ο Κάσσανδρος ξανάχτισε την πόλη, η οποία όμως δεν έπαιξε μεγάλο ρόλο αυτή την φορά στις υποθέσεις της Ελλάδος.

 

 

2. Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ

 

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΚΟΡΙΝΘΟΥ – ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΙΔΕΑ

 

Ο Αρριανός και ο Πλούταρχος αναφέρουν ότι μετά τη μάχη της Χαιρώνειας (το 338 π.Χ.), που έπαψε να υπάρχει στην Ελλάδα πόλη που να μην υπολογίζει τους Μακεδόνες, ο τότε βασιλιάς των Μακεδόνων Φίλιππος συγκάλεσε συνέδριο των Ελληνικών πόλεων στις αρχές του 337 π.Χ. στην Κόρινθο για τα Ελληνικά θέματα (σχετικά με τις εμφύλιες διαμάχες, αλλά και την επέμβαση και πάλι των Περσών στα Ελληνικά πράγματα). Στο συνέδριο αυτό συμφωνήθηκε να υπάρξει κοινή ειρήνη μεταξύ των Ελληνικών πόλεων και συνάμα συγκροτήθηκε συμμαχία (Πανελλήνια Ένωση), αμυντική και επιθετική με αρχηγό το Φίλιππο, καθορίστηκε κοινός Ελληνικός στρατός και ναυτικό και τέλος να γίνει εκδικητικός πόλεμος κατά των Περσών για τις λεηλασίες που είχε κάνει ο Ξέρξης στην Ελλάδα κ.α.

Η ως άνω απόφαση της Κορίνθου λήφθηκε και γιατί πολλοί Έλληνες διανοούμενοι της εποχής αυτής, όπως π.χ. ο ρήτορας Ισοκράτης, διακήρυτταν ότι η μόνη λύση των Ελληνικών προβλημάτων ( παύση των εμφυλίων πολέμων και η ησυχία από τους Πέρσες)  ήταν η ειρήνευση των Ελληνικών κρατών, η πολιτική ένωση των Ελλήνων και ο κοινός πόλεμος κατά των βαρβάρων, δηλαδή κατά των Περσών και των συμμάχων τους (Κάρων, Φοινίκων κ.α.).

 

 

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΦΙΛΙΠΠΟΥ

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΗΓΕΜΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

 

Ο βασιλιάς της Μακεδονίας και αρχηγός της Πανελλήνιας συμμαχίας Φίλιππος, όπως ναφέρει ο Αρριανός (Β 14, 4),  δολοφονείτε με ανάμειξη των Περσών λίγο μετά από το συνέδριο της Κορίνθου (336 π.Χ.). Τον διαδέχτηκε στο θρόνο ο γιος του Αλέξανδρος Γ’, ο μετέπειτα Μέγας Αλέξανδρος. Ο Αλέξανδρος μόλις ανέλαβε βασιλιάς κατεβαίνει στον Ισθμό και ζητά από το Συνέδριο των Ελλήνων που έδρευε εκεί να ηγηθεί αυτός της εκστρατείας στην Ασία, όπως είχαν αναθέσει πιο πριν στον πατέρα του. Δέχτηκαν όλοι πλην των Λακεδαιμονίων, με το αιτιολογικό ότι αυτοί ηγούνται και δεν ακολουθούν.

Αμέσως μετά ο Μ. Αλέξανδρος στράφηκε εναντίον των βαρβάρων στα βόρεια σύνορα του κράτους του. Τότε διαδόθηκε ότι ο Αλέξανδρος σκοτώθηκε στην εκστρατεία αυτή και οι Θηβαίοι επαναστάτησαν. Οργισμένος ο Αλέξανδρος επέστρεψε και κατάστρεψε τη Θήβα (335 π.Χ.).

Η αστραπιαία αυτή ενέργεια τρομοκράτησε τους άλλους Έλληνες, οι οποίοι δήλωσαν υποταγή, οπότε απερίσπαστος ο Αλέξανδρος επιδόθηκε στην προπαρασκευή της εκστρατείας στη Μ. Ασία, για τιμωρία των Περσών αφενός για το θάνατο του πατέρα τους και αφετέρου για τα δεινά που είχαν κάνει επί Ξέρξη στην Ελλάδα, καθώς και για τις συνεχείς επεμβάσεις τους στα Ελληνικά πράγματα.

 

 

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΣΙΑ - ΑΙΤΙΑ

 

Ο Αρριανός, σχετικά με τους συμμάχους κα τα αίτια για τα οποία ο Μ. Αλέξανδρος Μ. Αλέξανδρος εκστράτευσε εναντίον του βασιλιά των Περσών και των βαρβάρων (Φοίνικες, Κάρες, Μήδους κ.α.) που τον στήριζαν, μας αναφέρει ένα γράμμα που έστειλε ο Μ. Αλέξανδρος στο βασιλιά των περσών, που λέει (σε νέα Ελληνική από τις εκδόσεις «Κάκτος»): «Οι πρόγονοί σας ήρθαν στην Μακεδονία και στην υπόλοιπη Ελλάδα και μας προκαλέσατε μεγάλες συμφορές, χωρίς να έχουν κάνει κανείς από εμάς κανένα κακό. Τώρα που εγώ έγινα βασιλιάς των Ελλήνων, πέρασα στην Ασία, για να εκδικηθώ τις δικές σας αδικίες…. Εξάλλου, βοηθήσατε τους Περίνθιους που αδικούσαν τον πατέρα μου και ο Ώχος έστειλε στρατό στη Θράκη που την κατείχαμε εμείς. Ο πατέρας μου δολοφονήθηκε με συνωμοσία  που οργανώσατε εσείς, όπως οι ίδιοι διαδώσατε με επιστολές σας σ΄όλο τον κόσμο …… Οι απεσταλμένοι σας κατέστρεψαν τους φίλους  μας και προσπάθησαν να καταστρέψουν την ειρήνη, που έφερε στους Έλληνες. Εκστράτευσα λοιπόν εναντίον σου, επειδή εσύ ξεκίνησες την έχθρα….» (Αρριανός Β 14, 4).

Ο Αρριανός λέει επίσης ότι όταν ανέλαβε τη βασιλεία ο γιος του Φιλίππου Μ. Αλέξανδρος κατέβη πρώτα στην Πελοπόννησο και μετά στην Αθήνα κ.τ.λ. και ζήτησε να αναλάβει αρχηγός της εκστρατείας των Ελλήνων κατά των Περσών, όπως είχε γίνει πιο πριν με τον πατέρα του, και αυτό ως αντίποινα γι αυτά που είχαν προξενήσει πιο πριν οι Πέρσες στην Ελλάδα επί Ξέρξη. Επομένως την εκστρατεία στη Μ. Ασία την έκαναν όλοι οι Έλληνες πλην των Λακεδαιμονίων με αρχηγό το Μ. Αλέξανδρο, πρβ (σε νέα Ελληνική από τις εκδόσεις «Κάκτος»): «‘Όταν ανέλαβε τη βασιλεία ο Αλέξανδρος, ως γιος του δολοφονημένου Φιλίππου, πήγε στην Πελοπόννησο- ήταν τότε περίπου είκοσι ετών. Εκεί συγκέντρωσε τους Πελοποννησίους και τους ζήτησε την αρχηγίας της εκστρατείας κατά των Περσών, μια και την είχαν ήδη αναθέσει στον Φίλιππο. Όλοι συμφώνησαν, εκτός από τους Σπαρτιάτες, που απάντησαν ότι η παράδοση τους επιβάλει όχι να ακολουθούν, αλλά να καθοδηγούν άλλους…..» (Αρριανού, Αλεξάνδρου Ανάβασης Α 1)

 

Αναφέρεται επίσης ότι μετά την ανακήρυξη, ο Αλέξανδρος επ ευκαιρία επισκέφθηκε το φιλόσοφο Διογένη το Σινωπέα στο Κράνειο, κοντά στην Κόρινθο, αφού δεν πήγαινε να τον δει ο ίδιος ο φιλόσοφος και όταν τον ρώτησε αν θέλει κάτι, ο φιλόσοφος είπε το γνωστό : " Μικρόν από του ηλίου μεταστηθι ", επειδή του έκρυβε τον ήλιο. (= «Μη μου κρύβεις εκείνο που δεν μπορείς να μου δώσεις»).

Λέγεται επίσης ότι ο Αλέξανδρος ζήτησε χρησμό από τους Δελφούς για το αποτέλεσμα της εκστρατείας και επειδή η Πυθία δεν του έδινε, επειδή οι ημέρες ήταν γρουσούζικες, την έβαλε βιαίως στο ναό και αυτή του είπε : " Ανίκητος εί ώ παί ". 

 

 

Το εκστρατευτικό σώμα

κατά την εκστρατεία στην Ασία

 

Ο Αλέξανδρος εκστράτευσε στην Ασία την Άνοιξη του 334 π.Χ. με 30.000 πεζούς και 5.000 ιππείς πέρασε στην Ασία, αφήνοντας τη διοίκηση της Ελλάδας στο στρατηγό του Αντίπατρο (για το στόλο βλέπε πιο κάτω). Ειδικότερα το εκστρατευικό σώμα του Μ. Αλέξανδρου αποτελείτο από:

 α) 12.000 Μακεδόνες, 7.000 σύμμαχοι και 5.000 μισθοφόροι με επικεφαλής τον Παρμενίωνα,  β) 7.000 Οδρύσαι, Τριβαλλοί και Ιλλυριοί. γ) 1.000 τοξότες και Αγρινιάνες, δ) 1.800 ιππείς Μακεδόνες υπό τον γιό του Παρμενίωνα Φιλώτα ε) 1.800 ιππείς Θεσσαλοί υπό τον Κάλα, στ) 600 ιππείς λοιπών Ελλήνων υπό τον Ερίγυιο και ζ) 900 Θράκες και Παίονες ανιχνευτές υπό τον Κάσανδρο. Σύνολο 37.100. 12.000 έμειναν στην Ευρώπη υπό τον Αντίπατρο.

Στη Τροία ή άλλως Ίλιο θυσίασε στη θεά Αθηνα κι έκανε ιδιαίτερες σπονδες στον τάφο του Αχιλλέα.

 

Η μάχη στο Γρανικό ποταμό το 334 π.Χ.

 

Η πρώτη μάχη έγινε στο Γρανικό ποταμό το 334 π.Χ. Εκεί κινδύνεψε ο Αλέξανδρος, αλλά σώθηκε τελικά απ' τον Κλείτο, που πρόλαβε και σκότωσε τον Σπιθριδάτη, ενώ αυτός ετοιμαζόταν να χτυπήσει τον Αλέξανδρο.  Μετά την νίκη αυτή ο Αλέξανδρος έστειλε ειδικά για τους Αθηναίους 300 ασπίδες, ενώ στα άλλα λάφυρα τα κοινά, εγράφη κατ' εντολή του το " Αλέξανδρος ο Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων από των βαρβάρων των την Ασίαν κατοικούντων ". Μετά τη μάχη αυτή πολλές πόλεις κι ανάμεσά τους οι Σάρδεις προσχώρησαν χωρίς μάχες στον Αλέξανδρο. Η Αλικαρνασσός όμως και η Μίλητος έπεσαν μετά από πολιορκία. Εν συνεχεία υπέταξε την Φρυγία και Πισιδία κι ήλθε στο Γόρδιο, έδρα του βασιλιά Μίδα. Εκεί έκοψε (κατά τον Αριστόβουλο όμως έλυσε) τον Γόρδιο δεσμό. Κατόπιν προσχώρησαν οι Παφλαγόνες και οι Καππαδόκες. Στην Κιλικία καθυστέρησε ο Αλέξανδρος επειδή αρρώστησε βαριά, είτε απ' τους κόπους, είτε επειδή λούστηκε στα παγωμένα νερά του ποταμού Κύδνου.

 

 

Η μάχη της Ισσού το 333 π.Χ.

 

Το 333 έγινε η μάχη της Ισσού, κατά την οποία ηττήθηκαν οι τεράστιες δυνάμεις του Δαρείου (400.000 πεζοί και 100.000 ιππείς), ο οποίος με 4.000 μόνο στρατιώτες πέρασε τον Ευφράτη για να σωθεί. ενώ συνελήφθηκαν η μητέρα, η γυναίκα του Δαρείου και δύο κόρες του, προς τις οποίες ο Αλέξανδρος φέρθηκε ιπποτικά. Μετά την μάχη στην Ισσό, του παραδόθηκαν η Κύπρος και η Φοινίκη, πλην της Τύρου, την οποία κατέλαβε μετά από 7μηνη πολιορκία το 332 π.Χ. Στην συνέχεια κυρίευσε και την Γάζα.

Σε μια νέα εξόρμηση ο Αλέξανδρος κυρίευσε τη Φοινίκη, την Παλαιστίνη, την Κύπρο και την Αίγυπτο (332 π.Χ.), όπου ίδρυσε την Αλεξάνδρεια. Ενώ βρίσκονταν στην Αίγυπτο  επισκέφθηκε το Αμμώνειον (ναό του Άμμωνα Δία) στην όαση Σιούα 9στη Λιβυηή όαση του Σίβα), όπου οι ιερείς του επεφύλαξαν θερμή υποδοχή και λέχθηκε και η γνωστή φράση " ω παιδίον Διός ".  Μετά γύρισε στην Τύρο της Φοινίκης  (331 π.Χ.), για να συνεχίσει από εκεί την εκστρατεία του. Και εκεί  έκανε θυσίες και οργάνωσε αγώνες.

 

 

Η μάχη στα Γαυγάμηλα το 331 π.Χ.

 

Η επόμενη σύγκρουση έγινε το 331 π.Χ. στα Γαυγάμηλα  όπου έγινε και η συντριβή του Δαρείου. Η μεγάλη στρατιά του Δαρείου από 800.000 πεζούς, 200.000 ιππείς και 200 δρεπανηφόρα άρματα διαλύθηκε και ο ίδιος δραπέτευσε από τη μάχη κατευθυνόμενος στα Εκβάτανα. Ο Αλέξανδρος τότε κινήθηκε προς τη Βαβυλώνα, την κατέλαβε και δήμευσε τους θησαυρούς του Δαρείου. Το ίδιο έκανε ύστερα από ένα μήνα στα Σούσα. Μετά κατέλαβε τις δύο ιερές πόλεις των Περσών, τις Πασαργάδες και την Περσέπολη, όπου βρίσκονταν τα ανάκτορα της περσικής δυναστείας. Στο μεταξύ ο Δαρείος είχε αιχμαλωτιστεί από το σατράπη Βήσσο. Εναντίον του κινήθηκε ο Αλέξανδρος και τον νίκησε, κατά τη φυγή του όμως ο Βήσσος σκότωσε τον Δαρείο και αυτοανακηρύχτηκε βασιλιάς. Ο Αλέξανδρος τον καταδίωξε μέχρι τη Βακτριανή, όπου τον συνέλαβε και τον παρέδωσε στους Πέρσες, οι οποίοι τον σταύρωσαν.

Ο Αλέξανδρος μετά τη νίκη του στα Γαυγάμηλα  έστειλε πολλά λάφυρα στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στους Πλαταιείς, που είχαν δώσει την πατρίδα τους για να γίνει η μάχη κατα των βαρβάρων. Στα Γαυγάμηλα ο Αλέξανδρος ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Ασίας και άρχισε να κάνει μεγαλόπρεπες θυσίες στους θεούς και να μοιράζει πλούτη, σπίτια και αξιώματα. Στα Σούσα, την παλαιά πρωτεύουσα των Περσών, ο Αλέξανδρος βρήκε στα ανάκτορα 40.000 τάλαντα και σκεύη αμύθητης πολυτέλειας. Τα ίδια και στην Περσέπολη,. Όταν κάθισε στο θρόνο του Δαρείου, ο Δημάρατος ο Κορίνθιος, πατρικός του φίλος, δάκρυσε και είπε πώς στερήθηκαν μεγάλη χαρά όσοι Έλληνες πέθαναν πριν δουν τον Αλέξανδρο να κάθεται στο θρόνο του Δαρείου.

Ακολούθως τον αδελφό του Δαρείου, τον Εξάθρη, τον κατέταξε στους εταίρους, το επίλεκτο σώμα του, ενώ το σώμα του Δαρείου το έστειλε στην μητέρα του αποδίδοντας του τιμές. Μετά κατευθύνθηκε στην Υρκανία, στην σημερινή Αζοφική θάλασσα και εν συνεχεία στην Παρθική, όπου ντύθηκε για πρώτη φορά την βαρβαρική ενδυμασία. Εκεί καταδίωξε και τους Σκύθες.

 

 

Κατάκτηση Ινδικής 327 π.χ.

 

Το 327 π.Χ., μετά την κατάκτηση της Περσικής Αυτοκρατορίας, ο Αλέξανδρος εκστράτευσε για την κατάκτηση της Ινδικής. Στον Υδάσπη ποταμό νίκησε τον βασιλιά των Ινδών Πώρο μετά από σκληρή μάχη τον ίδιο δε τον Πώρο τον συνέλαβε αιχμάλωτο. Επειδή όμως θαύμασε τον άνδρα, τον έκανε σατράπη της περιοχής που πριν βασίλευε. Στην μάχη με τον Πώρο σκοτώθηκε κι ο Βουκεφάλας 30 χρονών. Στην μνήμη του έκτισε την πόλη Βουκεφαλία κοντά στον Υδάσπη. Μετά την μάχη αυτή οι στρατιώτες του δεν ήθελαν να προχωρήσουν πλέον, παρά τής απεγνωσμένες προσπάθειες, να τους πείσει να περάσουν τον Γάγγη, άλλως θα θεωρούσε τον εαυτό του αποτυχημένο.

Ακολούθως πολεμώντας τους Μαλλούς, τον πιο πολεμικό λαό της Ινδίας, παραλίγο να σκοτωθεί. Η κάθοδος προς την θάλασσα διήρκεσε 7 μήνες. Από εκεί ο μεν Νέαρχος και Ονησίκριτος με τον στολο κατευθύνθηκαν προς τον Περσικό κόλπο, ενώ ο Αλέξανδρος με 120.000 πεζούς και 15.000 ιππείς μετά από δίμηνο ταλαιπωρία και αφού έχασε τα 3/4 των δυνάμεων του απ' τις κακουχίες, ήλθε στην Γεδρωσία. Από κει η πορεία έγινε πολύ πιο εύκολη και εν μέσω μάλιστα διασκεδάσεων.

Μ. Αλέξανδρος εναντίον Δαρείου, Τοιχογραφία Πομπηίας

Συναντήθηκε και με τον Νέαρχο και συνεπαρμενος μάλιστα από τις αφηγήσεις του, αποφάσισε και άρχισε ετοιμασίες στόλου στη Θάμψακο, με τον οποίο σχεδίαζε ο ίδιος να περιπλεύσει την Αφρική και να έλθει στο Αιγαίο διά μέσου των Ηρακλείων στηλών. Δυστυχώς όμως εκείνη την εποχή φύσηξε άνεμος αναταραχής και στάσεων. Τότε στασίασαν κατά του Αντιπάτρου και η Ολυμπιάδα με την Κλεοπάτρα μοιράζοντας την εξουσία και παίρνοντας η μεν Ολυμπιάδα την Ήπειρο η δε Κλεοπάτρα την Μακεδονία. Έτσι ο Αλέξανδρος ματαίωσε τα σχέδιά του, έστειλε τον Νέαρχο από την θάλασσα να κάνει πολέμους στην παραλία κι ο ίδιος άρχισε να τιμωρεί τους διαφόρους στασιαστές. Στην Περσέπολη σκότωσε τον Πολύμαχο, μολονότι ήταν απ' την Πέλλα επειδή σύλησε τον τάφο του Κύρου, του ιδρυτή του Περσικού κράτους.

Στα Σούσα ο Αλέξανδρος νύμφευσε τους εταίρους. Ο ίδιος πήρε την Στατειρα, την κόρη του Δαρείου. Κατόπιν έκανε δείπνο για 9.000 ανθρώπους. Εκεί εκδήλωσε έντονο ενδιαφέρον για τους 30.000 Πέρσες νεανίες που τους παρείχε μόρφωση, πράγμα που δυσαρέστησε τους Μακεδόνες. Η δυσαρέσκεια μάλιστα έγινε πιο έντονη επειδή ο Αλέξανδρος διόριζε ραβδούχους απ' αυτούς τους νεανίες. Τελικά όμως συμφιλιώθηκε μαζί τους, αποστράτευσε τους γεροντότερους και τους έστειλε στον Αντίπατρο με πολλά δώρα και με την εντολή σ' αυτόν να τους δίνει τιμητικές θέσεις στους αγώνες και τα θεάματα. Στα Εκβάτανα της Μηδίας αρρώστησε και πέθανε ο παιδικός του φίλος Ηφαιστίων.

 

 

Ο ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΝΕΑΡΧΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙ

ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΟΠΟΙΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

 

 

 

Ο ΓΕΩΓΡΑΦΟΣ - ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗΣ

ΠΥΘΕΑΣ Ο ΜΑΣΣΑΛΙΩΤΗΣ

 

Την ίδια περίπου εποχή που ο Νέαρχος περιπλέει τις ακτές της Ινδίας, ο γεωγράφος, αστρονόμος και εξερευνητής Πυθέας ο Μασσαλιώτης θα βγει στον Ατλαντικό, για να φθάσει στη Βρετανία και τη μυθική νήσο Θούλη, τη σημερινή Ισλανδία, τη "βορειότατη, κατά τον Πυθέα, των Βρετανικών νήσων".

 

Πριν ξεκινήσει την εκστρατεία στην Ασία ο Μ. Αλέξανδρος όρισε ορισμένους τριήραρχους από τα διάφορα μέρη της Ελλάδας (Κω, Μακεδονία κ.α.) και μεταξύ αυτών και τον Νέαρχο, γιο του Ανδρότιμου και καταγωγής από την Κρήτη  που ζούσε όμως στην Αμφίπολη, κοντά στο Στρυμόνα. Τον ίδιο όρισε και ναύαρχο του στόλου του.

 Ο στόλος του Μ. Αλεξάνδρου, στην αρχή της εκστρατείας του, περιλάμβανε 150 - 160 πολεμικά πλοία, κυρίως τριήρεις από τις οποίες 29 ήσαν Αθηναϊκές και δεκάδες μεταγωγικά. Τα πληρώματα των πλοίων ήταν από τα διάφορα μέρη της Ελλάδας (Μακεδονία, Κύπρο, Κω κ.τ.λ.), όμως και μερικοί Φοίνικες και Αιγύπτιοι.

Ξεκινώντας ο Νέαρχος από τον Υδάσπη ποταμό, έπλευσε στις ακτές του Περσικού κόλπου και έφτασε στις εκβολές του Ευφράτη ποταμού στην Ινδία. Αποκομμένος ο στόλος, χωρίς τρόφιμα και χωρίς την υποστήριξη του στρατού, περνώντας από άγνωστα μέρη έφτασε και μετά από πολλές δυσκολίες κατόρθωσε να φτάσει στο Ευφράτη, χάρη της ικανότητας του Νέαρχου που με πραότητα, αποφασιστικότατα και θάρρος ξεπέρασε τα εμπόδια και τη δεισιδαιμονία των ναυτών του που διογκώθηκε λόγω του άγνωστου του επιχειρήματος.

Η κάθοδος του Ινδού ποταμού από το στόλο του Μ. Αλεξάνδρου με το ναύαρχο Νέαρχο και το μεγάλο ταξίδι από τις εκβολές του Ινδού ποταμού  μέχρι τον Περσικό Κόλπο ήταν ένα φοβερά μεγάλο κατόρθωμα, επειδή η διαδρομή ήταν και άγνωστη και μεγάλης απόστασης και επικίνδυνη και μέσα από ποτάμια, άρα με πολλές ενέδρες κ.τ.λ.

Αποτελεί μια απ' τις μεγαλύτερες εποποιίες του αρχαιοΕλληνικού ναυτικού.

Σύντομα θα ακολουθήσουν η εξερεύνηση των ακτών της Αραβίας και της Κασπίας, ενώ η Α. Μεσόγειος γίνεται Ελληνική λίμνη προστατευμένη από τα καράβια των Πτολεμαίων και των Σελευκιδών.

Με την επικράτηση των Μακεδόνων το εμπόριο και η ναυτιλία γνωρίζουν νέα άνθιση, όμως, λόγω της επέκτασης των Μακεδόνων, τα λιμάνια της Ασίας και της Αιγύπτου μεγαλώνουν σε βάρος του Πειραιά. Οι Μακεδόνες επεκτείνουν συνεχώς την επικράτειά τους και μεταφυτεύουν το Ελληνικό στοιχείο μέχρι τις εσχατιές του τότε γνωστού κόσμου.  Εξ αιτία αυτού η Ελληνική γλώσσα και γραφή θα γίνουν διεθνείς

 

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΦΤΙΑΧΝΕΙ

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ (ΒΑΘΥΣΚΑΦΟΣ)

 

 

Ο Μ. Αλέξανδρος επισκέπτέται το βυθό της θάλασσας στη Τύρο το 332 π.Χ.

 

 Λέγεται ότι ο μέγας Αλέξανδρος χρησιμοποίησε μια πρώτη μορφή υποβρυχίου για να παρατηρήσει από κοντά τα παράξενα ψάρια στον βυθό του Ινδικού ωκεανού (332 π.Χ.). Χρειάστηκε να φτάσουμε στα 1620 για να μας δώσει ο Κ.Ντρέμπελ στην Ολλανδία ένα σύγχρονο υποβρύχιο. Ο Αριστοτέλης (Προβλήματα) λέει ότι ο Μ. Αλέξανδρος θέλοντας να ελέγξει σωστά τα ναυτικά αμυντικά έργα της Τύρου, πριν την πολιορκήσει, μπήκε μέσα σε ένα βαρέλι που είχε γυάλινο παράθυρο και στη συνέχεια διέταξε να το βυθίσουν στη θάλασσα. Το γεγονός αυτό αναφέρεται επίσης σε ρωμαϊκό έγγραφο του 12ου αι. της Αλεξάνδρειας κ.α. Ο Ηρόδοτος αναφέρει επίσης ότι ο Σκυλίας και η κόρη του Κυάνα ήταν Έλληνες δύτες που, για να ανασύρουν από τη θάλασσα (γύρω στο 500 π.Χ.) ένα βυθισμένο σκάφος με θησαυρούς του Ξέρξη, επινόησαν τα εργαλεία των δυτών.

 

 

4.  ΘΑΝΑΤΟΣ Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ –  ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΔΙΑΔΟΧΩΝ

 

Θάνατος Μ. Αλέξανδρου το 324 π.Χ.

 

Το 324 π.Χ. ο Αλέξανδρος εκστράτευσε εναντίον των ορεινών Κισσαίων, τους οποίους αφού νίκησε κατευθύνθηκε προς τα Βαβυλώνα. Στη πορεία ο μάντις Πυθαγόρας διαπίστωσε κακά σημάδια στη θυσία που έκανε. Έτσι ο Αλέξανδρος έστησε την σκηνή του έξω απ' την πόλη και έκανε περιπάτους με πλοιάρια στον Ευφράτη. Μία μέρα μετά από πλούσιο τραπέζι που παρέθεσε στον Νέαρχο και τους φίλους του, λούστηκε και πήγε στο σπίτι του φίλου του Μήδιου από την Θεσσαλία να διασκεδάσει. Εκεί ήπιε πολύ και την επόμενη ημέρα έκανε πυρετό και πέθανε στις 30 του μηνός Δαισίου (13 Ιουνίου) σε ηλικία 33 χρονών. και αφού βασίλεψε 12 χρόνια και 7 μήνες.

Στην ερώτηση σε ποιόν αφήνει την διαδοχή απάντησε " τώ κρατίστω ".

 Κατά μία εκδοχή ο Αλέξανδρος δηλητηριάστηκε απ' τον γιό του Αντιπάτρου Ιόλλα, που ήταν οινοχόος του, λόγω και της έχθρας της μητέρας του Αλεξάνδρου Ολυμπιάδος προς τον Αντίπατρο. Αργότερα και η Ρωξάνη, κόρη του Οξυάρτη και γυναίκα του Αλεξάνδρου, που ήταν έγκυος, εξαπάτησε την Στατειρα και την δολοφόνησε αυτήν και την αδελφή της. 

 

Διανομή της αυτοκρατορίας

 

Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου, την αρχηγεία πήρε ο στρατηγός  Περδίκκας ( σ' αυτόν έδωσε λέει το δαχτυλίδι ο Αλέξανδρος πριν πεθάνει). Έγινε αντιβασιλέας με βασιλιά τον Αριδαίο, γιό του Φιλίππου και έκανε την εξής διανομή: α)  ο Πτολεμαίος (γιός του Λάγου) πήρε την Αίγυπτο, β)  ο Λαομεδων ο Μυτιληναίος τη Συρία γ)  ο Φιλώτας την Κιλικία δ)  ο Πίθων τη Μηδία, ε)  ο Ευμενης την Παφλαγονία, την Καππαδοκία και τη γειτονική περιοχή, στ) ο Αντίγονος την Παμφυλία, τη Λυκία καλι τη μεγάλη Φρυγία, ζ)  ο Άσανδρος την Καρία, η)  ο Μενανδρος τη Λυδία, θ)  ο Λεοννατος τη Φρυγία στον Ελλήσποντο, ι)   ο Λυσίμαχος τη Θράκη και γειτονικές φυλές στον Πόντο, κ)  ο Αντίπατρος τη Μακεδονία και τους τριγύρω λαούς,  λ)  ο Πώρος και ο Ταξίλης τα βασίλειά τους στην Ινδία, μ)  ο Οξυάρτης, πατέρας της Ρωξάνης, τον Καύκασο,  ν)  ο Φίλιππος τη Βακτριανή και Σογδιανή ξ)  ο Τληπόλεμος την Καρμανία, ο)  ο Άρχων τη Βαβυλωνία, π)  ο Αρκεσίλαος τη Μεσοποταμία και ρ)  ο Σέλευκος έγινε διοικητης των εταίρων (ιππικό), διαδέχθηκε τον Περδίκκα που κι αυτός είχε διαδεχθεί τον Ηφαιστίονα.

Ειδικότερα, μετά το θάνατο του Μ. Αλέξανδρου, τον Ιούνιο του 323 π.Χ., , η συνέλευση του στρατού στη Βαβυλώνα όρισε ως τυπικό βασιλιά τους κράτους του  το Φίλιππο Αριδαίο, ετεροθαλή αδελφό του Μ. Αλέξανδρου και διανοητικά ανάπηρο και  μέχρι η γυναίκα του Μ. Αλέξανδρου Ρωξάνη να φέρει στον κόσμο το παιδί του Μ. Αλέξανδρου (τον Αλέξανδρο Δ). Παράλληλα, επειδή οι εν λόγω δεν ήταν σε θέση να κυβερνήσουν,  την εξουσία μοιράστηκαν οι μεγάλοι  στρατηγοί. Ο  Αντίπατρος πήρε  την εποπτεία του ευρωπαϊκού τμήματος,  ο Κρατερός τη διοίκηση  των στρατευμάτων της Ασίας  και ο Περδίκκας  την εποπτεία του ασιατικού τμήματος. Επίσης ανατέθηκε η διοίκηση της Αιγύπτου στον Πτολεμαίο,  της Φρυγίας στον Αντίγονο, στο Λυσίμαχο της Θράκης κ.α.

Ωστόσο ο Περδίκκας δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας εναντίον του Πτολεμαίου της Αιγύπτου  και προ αυτού, ο Αντίγονος αυτοανακηρύσσεται,  το 306 π.Χ.,  βασιλιάς και τον ίδιο τίτλο έδωσε και στον γιο του Δημήτριο, που έγινε αργότερα γνωστός με την επωνυμία Πολιορκητής. Όμως η ενέργεια αυτή του Αντίγονου  είχε ως συνέπεια να συνασπιστούν εναντίον του οι άλλοι στρατηγοί, με αποτέλεσμα να αρχίσει μια σειρά συγκρούσεων μεταξύ των ως άνω διαδόχων, που διεξάγονταν από την Ασία μέχρι την Ελλάδα. Στη διάρκεια των πολέμων αυτών, ύστερα και από διάφορες αντιμακεδονικές αναταραχές που έγιναν στην ηπειρωτική Ελλάδα,  δολοφονήθηκαν και ο Φίλιππος Αριδαίος και ο γιος του Μ. Αλέξανδρου.

 

Η μάχη των διαδόχων στην Ιψό το 301 π.Χ.

 

Το 301 π.Χ., οι αντίπαλοι συγκρούστηκαν σε μια αποφασιστική μάχη στην Ιψό. Ο Αντίγονος στη μάχη αυτή και νικήθηκε και σκοτώθηκε και το αποτέλεσμα της μάχης αυτής ήταν η δημιουργία των εξής νέων κρατών,  που το καθένα αναγνώριζε το άλλο:

Το βασίλειο της Μακεδονίας, με βασιλιά τον Κάσσανδρο, γιο του Αντίπατρου.

Το βασίλειο της Συρίας,  με βασιλιά το Σέλευκο, που περιλάμβανε όλες τις ασιατικές κτήσεις, έδρα την Αντιόχεια και  με πρώτο βασιλιά το στρατηγό του Μ. Αλέξανδρου το Σέλευκο. Το κράτος των Σελευκιδών ήταν κολοσσιαίο: περιλάμβανε τις ασιατικές χώρες μέχρι τον Βόσπορο, το Αιγαίο πέλαγος και τη Μεσόγειο θάλασσα. Υπάγονταν ακόμα σ' αυτό, έμμεσα, η Αρμενία, η Καππαδοκία, ο Πόντος, η Παφλαγονία, η Βιθυνία και η Πέργαμος, που είχαν δικούς τους ηγεμόνες, υπέκυψαν όμως στην επιρροή του ελληνισμού και εργάστηκαν για τη διάδοσή του.  Υποτάχθηκε στους Ρωμαίους το 64 π.Χ

Το βασίλειο της Αιγύπτου, με βασιλιά τον Πτολεμαίο και έδρα την Αλεξάνδρεια. και  πρώτο βασιλιά το στρατηγό του Μ. Αλέξανδρου Πτολεμαίο. Στο κράτος των Πτολεμαίων υπάγονταν η Αίγυπτος, η Λιβύη και πολλά Ελληνικά νησιά. Η Ρόδος γνώρισε ακμή ως αυτοτελής εμπορική και ναυτική πολιτεία. Επίσης η Δήλος με τη βοήθεια των Μακεδόνων βασιλέων εξελίχτηκε σε κέντρο εμπορίου σίτου και δούλων. Η ακμή της διατηρήθηκε και κατά τη ρωμαϊκή εποχή μέχρι το 88 π.Χ., οπότε καταστράφηκε κατά το Μιθριδατικό πόλεμο. Το κράτος των Πτολεμαίων υποτάχθηκε στους Ρωμαίους το 30 π.Χ.

Το Βασίλειο της Θράκης,  που περιλάμβανε και μεγάλα τμήματα της Ασίας, με βασιλιά το το στρατηγό του Μ. Αλέξανδρου  Λυσίμαχο. Το βασίλειο της Θράκης διαλύθηκε γρήγορα, επειδή ο Λυσίμαχος συγκρούστηκε με τον Σέλευκο και στη μάχη που έγινε στο Κουροπέδιο της Λυδίας το 281 π.Χ. νικήθηκε και σκοτώθηκε. Τα εδάφη του τα πήραν η Συρία και η Μακεδονία.

 

Στα ως άνω βασίλεια προστέθηκαν αργότερα και άλλα μικρά βασίλεια, όπως το βασίλειο της Περγάμου,  το βασίλειο της Βακτριανής στο Αφγανιστάν – Ινδίες κ.α.

 

Στα ως άνω βασίλεια προστέθηκαν αργότερα και άλλα μικρά βασίλεια, όπως: Το βασίλειο της Περγάμου,  Το βασίλειο της Βακτριανής στο Αφγανιστάν – Ινδίες κ.α.

 

Ανάμεσα στους βασιλείς των ελληνιστικών χρόνων που διακρίθηκαν ήταν ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, ο οποίος, εκτός από τις άλλες πολεμικές μηχανές, επινόησε και εφάρμοσε στις πολιορκίες την περίφημη "ελέπολιν", έναν πύργο "εννεάδομο", που τον έσερναν πάνω σε τέσσερις ισχυρούς τροχούς και που είχε πλάτος σε κάθε πλευρά 45 και ύψος 90 πήχεις και απασχολούσε 200 άνδρες.

Ο άλλος ήταν ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος. Αυτός επιχείρησε να πετύχει προς τη Δύση ό,τι ο Αλέξανδρος στην Ανατολή. Δέχτηκε την πρόταση των Ταραντίνων και πήγε στην Ιταλία ως σύμμαχός τους εναντίον των Ρωμαίων, νίκησε τους Ρωμαίους στην Ηράκλεια (280 π.Χ.) και στο Ισκλο (279 π.Χ.), αλλά νικήθηκε στο Βενεβέντο (275 π.Χ.) και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ήπειρο άπρακτος. Το 274 π.Χ. υπέταξε τη Μακεδονία και έπειτα στράφηκε προς την Πελοπόννησο και σκοτώθηκε τυχαία στο Aργος.

 

 

ΤΑ ΠΛΟΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΔΟΧΩΝ ΤΟΥ  Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

 

Στη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου και ανάμεσα στους διαδόχους, απογόνους και κυβερνήτες της τεράστιας αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου, αναπτύχθηκε ένας ανταγωνισμός που αφορούσε τη ναυπήγηση τεράστιων πλοίων μεγάλης χωρητικότητας, πλοίων κυρίως πολεμικών αλλά και ψυχαγωγικών, για να καλυφθούν οι αυξημένες ανάγκες.

Τα πλοία αυτά των Μακεδόνων και κυρίως του Δ. Πολιορκητή αντέγραψαν κατόπιν οι Ρωμαίοι, για να τους συναγωνιστούν, αλλά και στη συνέχεια, για να τους κατακτήσουν. Σχετικά με τα ναυτικά της εποχής εκείνης, ο Αθηναίος, λέει τα εξής:

 

 

«περί ων ο αυτός Καλλίξεινoς ιστoρεί εν τω πρώτω περί Αλεξανδρείας oύτωσι λ’εγων (FHG III `55): "την τεσσαρακoντήρη ναύν κατεσκεύασεν ο Φιλoπάτωρ το µήκoς έχoυσαν διακoσίων ογδoήκoντα πηχών, οκτώ δε και τριάκoντα απ παρόδoυ επί πάρoδoν, ύψος δε έως ακρoστoλίoυ τεσσαράκoντα οκτώ πηχών. απ δε των πρυµνητικών αφλάστων επί τ <υπό> τη θαλάσση µέρoς αυτής τρείς προς τoις πεντκoντα πχεις. πηδλια δ’ είχε ττταρα τριακoνταπχη, κώπας δε θρανιτικς οκτώ και τριάκoντα πηχών τας µεγίστας, αι δια το µλυβδoν έχειν εν τoς εγχειριδoις και γεγoνναι λαν είσω βαρεαι κατά τν ζγωσιν ευήρεις υπήρχoν επί της χρείας. δίπρωρoς δ’ εγεγνει και δίπρυµνoς και έµβoλα είχεν επτά· τούτων έν µεν ηγoύµενoν, τα δ’ υπoστέλλoντα, τιν δε κατ τς επωτδας. πoζµατα δε ελµβανε δδεκα· εξακoσων δ’ ήν έκαστoν πηχών. εύρυθµoς δ’ ήν καθ’ περβoλν. θαυμαστός δ’ ήν και άλλος κόσµoς της νεώς· ζώα µεν γάρ είχεν oυκ ελάττω δδεκα πηχών κατά πρµναν τε και κατά πρώραν, και πας τπoς αυτης κηρoγραφίᾳ κατεπεπoκιλτo, τ δ’ έγκωπoν άπαν µχρι της τρπεως κισσνην φυλλάδα και θρσoυς είχε πέριξ. πoλύς δ’ ήν και τών πλων κσµoς· νεπλρoυ δε τ πρoσδεµενα της νες µρη. γενoµνης δε αναπείρας εδξατo ερτας πλεoυς τών τετρακισχιλων, εις δε τς υπηρεσίας τετρακoσoυς· εις δε τα κατστρωµα επιβάτας τρισχιλoυς απoδoντας κατν και πεντκoντα· Athenaeus Deipnosoph. 5.203e-204b (Casson, SSAW p. 103 n. 47).

 

 

 

 

 

 

 

image137Τετράδραχμο Μακεδονίας (Δημητρίου Πολιορκητή), 294-288 π.Χ., με τη θεά Νίκη στην πλώρη μακεδονικής τριήρους και τον Ποσειδώνα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

 

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ

ΓΕΓΟΝΟΣ - ΠΡΟΣΩΠΟ

15ος αι. π.Χ.

 

ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό και τον Ησίοδο (Κατάλογος Γυναικών):

Το 1310 πριν από Διόγνητο = 1574 π.Χ, ο Δευκαλίωνας βασίλευει στη Λυκώρεια και με την Πανδώρα αποκτούν τέσσερα παιδιά, τους: Γραικό, πήρε την Ήπειρο-Δωδώνη, Μάγνη και Μακηδόνα, πήρα τα δώματα του Ολύμπου,  τη Μαγνησία και τη Μακεδονία, και τον Έλληνα, πήρε τα υπόλοιπα μέρη.

1257 πριν από Διόγνητο = 1521 π.Χ., ο Ελλην, γιος Δευκαλίωνα, βασιλεύει στη Φθιώτιδα και επειδή είναι πολύ ισχυρός  Έλληνες ονομάστηκαν και όσοι προηγουμένως καλούνταν Γραικοί.

Παιδιά του Έλληνα ήσαν ο Δώρος, ο Ξούθος (εκείνου ο Ίων και ο Αχαιός) και ο Αίολος, που δημιούργησαν τα τέσσερα Ελληνικά φύλα, δηλαδή τους: Δωριείς, Αιολείς, Ίωνες και Αχαιούς που  αποτελεσαν πρωτοι το Ελληνικό έθνος.

 

ΕΠΗΛΥΔΕΣ ΠΟΥ  ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΤΗΚΑΝ

Οι Εβραίοι, οι Δαναοί και οι Καδμείοι ή Θηβαίοι ήσαν τρεις λαοί που από την Κασπία Θάλασσα πήγαν στην Αίγυπτο, για να βρουν εκεί καλύτερη τύχη. Από κεί τους έδιωξαν κάποια στιγμή, το 1510-1511 π.Χ. (σύμφωνα με το Πάριο Χρονικό και το Διόδωρο), οι ντόπιοι, επειδή τους θεώρησαν ως υπαίτιους για κάποιες ασθένειες (οι 7 πληγές του Φαραώ, που λέει η Π. Διαθήκη) που έπληξαν τότε την Αίγυπτο. Οι Εβραίοι πήγαν στην Ιουδαίοι. Οι Δαναοί κατέληξαν στην Πελοπόννησο (που τότε λέγονταν Άργος) όπου τα βρήκαν με τους Έλληνες, σωστότερα με τους Αχαιούς τους Άργους (Πελοποννήσου) και εξελληνίστηκαν, εξ ου μετά η ονομασία «Αργείοι» = Αχαιοί και Δαναοί» = οι κάτοικοι του Αργους, αλλά και κατ’ επέκταση όλοι οι εκστρατευσαντες στην Τροία. Οι Καδμείοι ή Θηβαίοι πήγαν αρχικά στη Φοινίκη και από εκεί στη συνέχεια ένα μέρος από αυτούς πήγε στη Βοιωτικά όπου έκτισαν τη Θήβα σε ανάμνηση της Αιγυπτιακής. Οι Καδμείοι αυτοί, επειδή δεν είχαν εξελληνιστεί και συνεργάζονταν με τους ομοεθνείς τους Πέρσες, τους διέλυσαν οι Μακεδόνες, Φίλιππος και Μέγας Αλέξανδρος, παρά την αντίδραση της Αθήνας.

 

14ος αι. π.Χ.

 

Ανάπτυξη Κνωσού – Μίνωας- Μινωικός πολιτισμός.

Το 1186 πριν από Διόγνητο = 1450 π.Χ. : Ο Μίνωας Α’  οικίζει την Απολλώνια, βρίσκει σίδηρο στην Ίδη Κρήτης.

Το 1031 πριν από Διόγνητο  = 1295 π.Χ., ο  Μίνας Β’ βασιλεύει στην Αθήνα και στην Αθήνα και το 1251 π.Χ. ο  Θησέας, που  ενώνει 12 δήμους  σε Δημοκρατία.

Σύμφωνα με τους Όμηρο, Θουκυδίδη, Πλάτωνα, Ισοκράτη Διόδωρο κ.α., τρεις γενιές πριν από τον Τρωικό πόλεμο (ο εγγονός του Μίνωα Ιδομενέας, έλαβε μέρος στο πόλεμο αυτό), ο Μίνωας, πρώτος από τους Έλληνες,  συγκροτεί πολεμικό ναυτικό και διώχνει τους Κάρες και Φοίνικες από το Αιγαίο και τα νησιά με συνέπεια ο ίδιος να θαλασσοκράτορας, αλλά και οι Έλληνες μετά να αναπτυχθούν, επεικοινωνήσουν κ.τ.λ. και έτσι μετά να νικήσουν στον Τρωικό πόλεμο. Λένε επίσης ότι ο Μίνωας μαζί με τον αδελφό του Ραδάμανθυ οργάνωσαν την περίφημη Πολιτεία των Κρητών (θεσπίζουν νόμους, ενισχύουν τα γράμματα κ.τ.λ.) που αντέγραψαν οι άλλοι Έλληνες και πρώτοι οι Σπαρτιάτες.

12ος - 11ος αι. π.Χ

.

Ανάπτυξη Μυκηνών- Αγαμέμνων - Τρωικός πόλεμος -  Μυκηναϊκός πολιτισμός.

ΑΛΩΣΗ ΤΡΟΙΑΣ  945 πριν από Διόγνητο = 1209 π.Χ. (σύμφωνα με Πάριο Χρονικό)

Ογδόντα χρόνια μετά τα Τρωικά γίνεται η τελευταία μετακίνηση - εγκατάσταση στην Ελλάδα Ελληνικού φύλου, των Δωριέων,  και έκτοτε αρχίζει η ανάπτυξη και ο αποικισμός των Ελλήνων

10ος αιών

Α΄ Ελληνικός αποικισμός. Οι Αιολείς της Θεσσαλίας και της Βοιωτίας αποικίζουν τη Λέσβο, Τένεδο και το βόρειο τμήμα της Μικρασιατικής παραλίας. Οι Ίωνες της Αττικής, της Εύβοιας και της βορειοανατολικής Πελοποννήσου αποικίζουν τη Χίο, τη Σάμο και την κεντρική Μ. Ασία. Οι Δωριείς της Πελοποννήσου αποικίζουν τη Μήλο, Θήρα, Κρήτη, Ρόδο, Κω και την νότια Μ. Ασία.

8ος    -    6ος  αιών

Β΄ Ελληνικός αποικισμός. Οι Έλληνες αποικίζουν προς βορά τη Χαλκιδική, παράλια Θράκης, Ελλήσποντο, Προποντίδα, Βόσπορο και όλα τα παράλια τού Ευξείνου Πόντου. Δυτικά αποικίζουν την Κέρκυρα, τις Ιλλυρικές ακτές, την Σικελία, την κάτω Ιταλία, και τα παράλια της σημερινής Γαλλίας και Ισπανίας.

776 π.Χ.

Τελούνται επίσημα οι Ολυμπιακοί αγώνες προς τιμή τού Ολυμπίου Διός

6ος αιών

Οι Ελληνικές πόλεις της Μ. Ασίας υποδουλώνονται στους Πέρσες.

499 π.Χ.

Ιωνική επανάσταση κατά των Περσών.

494 π.Χ.

Ο Ιωνικός στόλος καταναυμαχείται στη Λάδη (νησάκι  της Μιλήτου) και η επανάσταση καταπνίγεται

490 π.Χ.

Μάχη Μαραθώνα. 10.000 Αθηναίοι καεί 1.000 Πλαταιείς αντιμετωπίζουν επιτυχώς τους πολυαριθμότερους Πέρσες πού με αρχηγούς τους στρατηγούς Δάτη και Αρταφέρνη και οδηγημένοι από τον Ιππία (πρώην τύραννο των Αθηνών) εκστράτευσαν κατά της Ελλάδος.

480 π.Χ.

Μάχη Θερμοπυλών και ναυμαχία της Σαλαμίνος. Στη πρώτη 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς με το Λεωνίδα θυσιάστηκαν κυριολεκτικά προκειμένου να εμποδίσουν την κάθοδο περίπου 1.700.000 Περσών, πού με αρχηγό τον βασιλιά τους Ξέρξη εκστράτευσαν πάλι κατά της Ελλάδος. Στη δεύτερη ο ολιγάριθμος Ελληνικός στόλος υπό των Ευρυβιάδη, τον  Θεμιστοκλή και τον Αριστείδη καταναυμαχεί στα στενά της Σαλαμίνος τον περσικό υπό τα βλέμματα τού κατατρομαγμένου Ξέρξη, πού αναγκάζεται να φύγει .

479 π.Χ.

Μάχη  Πλαταιών και ναυμαχία Μυκάλης. Στη πρώτη 100.000 Έλληνες υπό τον βασιλιά της Σπάρτης Παυσανία κατανίκησαν 300.000 Πέρσες πού είχε αφήσει ως οπισθοφυλακή ο Ξέρξης με αρχηγό τους τον γαμβρό του Μαρδόνιο. Στη δεύτερη με το Λεωτυχίδη οι Έλληνες νικούν σε ξηρά και θάλασσα τους Πέρσες στη ομώνυμη πόλη της Μ. Ασίας.

478 π.Χ.

Εκστρατείες Παυσανία στο ανατολικό Αιγαίο και ίδρυση της Α΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας.

476   -   449 π.Χ.

Εκστρατείες τού Κίμωνος και απελευθέρωση παραλίων Μ. Ασίας. Το 465 ο Κίμων συνέτριψε τους Πέρσες κοντά στις εκβολές τού Ευρυμεδοντα ποταμού στη νότιο Μ. Ασία νικώντας τους σε ξηρά και θάλασσα. 

 

ΕΜΦΥΛΙΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΩΤΕΙΑ

  Οι Αθηναίοι και Σπαρτιάτες μετά τη νίκη των Ελλήνων επί των Περσών και των συμμάχων τους στο Μαραθώνα, Σαλαμίνα κ.τ.λ., χώρισαν τους Έλληνες σε δυο ομάδες και  άρχισαν να διαμάχονται μεταξύ τους για το ποιος θα γίνει αφενός ο ηγεμόνας όλων των Ελλήνων και αφετέρου όλου του κόσμου.

 

431   -   371 π.Χ.

Οι Καδμείοι ή Θηβαίοι  κατά τους Περσικούς πολέμους μήδισαν, δηλαδή δεν πήγαν με το μέρος των Ελλήνων, αλλά των Περσών, επειδή δεν ήσαν Έλληνες, αλλά βαρβαρικής καταγωγής, σύμφωνα  με τον  Ηρόδοτο. Ωστόσο ο Πλούταρχος («Ηθικά – Περί του Ηροδότου Κακοήθειες») λέει ότι ο Ηρόδοτος λέει «κακοήθειες (ο χαρακτηρισμός είναι του Πλούταρχου), γιατί οι Θηβαίοι ήσαν Έλληνες και απλώς μήδισαν, επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς.

Πάντως οι Θηβαίοι λόγου του μηδισμού τους έγιναν υποτελείς στους Αθηναίους και πλήρωναν  φόρο. Κάποια στιγμή μετά βλέποντας οι Σπαρτιάτες ότι οι Αθηναίοι οδηγούν τα πράγματα για να γίνουν ηγεμόνες όλων των Ελλήνων , συμμαχούν με τους Θηβαίους και ξεσπά μεταξύ Αθήνας και συμμαχίας Σπαρτιατών - Θηβαίων ο καλούμενος Πελοποννησιακός πόλεμος, που κράτησε 27 χρόνια. Η αιτία  για να ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ τους  ήταν για το ποιος θα βοηθούσε την πόλη Επίδαμνο στην Ιλλυρία, αποικιών των Κερκυραίων, κατά των εισβολέων Ιλλυριών. Ο πόλεμος αυτός κατέληξε με την επικράτηση των Λακεδαιμονίων, όμως ολόκληρη την  Ελλάδα και τις αποικίες.

Μετά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, οι Θηβαίοι, επειδή δεν είχαν τις απολαβές που περίμεναν από τους Σπαρτιάτες, εγκατέλειψαν τους Σπαρτιάτες και συμμαχουν τώρα με τους Αθηναίους.

Οι Πέρσες μετά τα Περσικά αναγνώρισαν στους Σπαρτιάτες ως ηγεμόνες των Ελληνικών πόλεων της Μ. Ασίας και  όταν ξέσπασε ο Πελοποννησιακός πόλεμος, οι Σπαρτιάτες είπαν στους Πέρσες να τους βοηθήσουν κατά των Αθηνών και εκείνοι θα σταματούσαν την ηγεμονία  των Ελληνικών Μικρασιατικών πόλεων. Ωστόσο μετά τη λήξη του πολέμου αυτού πεθαίνει ο βασιλιάς των Περσών, ο Δαρείος Β’, και το θέμα έληξε.

Το 356 π.Χ. οι Σπαρτιάτες στέλνουν το στρατηγό Αγησίλαο στη Μ. Ασία με συμμαχικό στρατό, για να δει τι θα γίνει με τις εκεί Ελληνικές αποικίες, τις οποίες ενοχλούσαν οι Πέρσες. Τότε οι Πέρσες υποκινούν αντισπαρτιατικό ρεύμα στην Ελλάδα μέσω των Θηβαίων. Οι Θηβαίοι νικούν την Σπάρτη στην Αλίαρτο το 395 π.Χ. και συμμαχούν με τους Αθηναίους. Προ αυτού και προτού προλάβει να διαλύσει το Περσικό κράτος, ο Αγησίλαος  επιστρέφει στην Ελλάδα και δίνει μάχη με το συνασπισμό Αθηναίων και Θηβαίων στην Κόρινθο το 394 π.Χ.  και νικιέται. Στη συνέχεια βλέποντας οι Σπαρτιάτες ότι οι Αθηναίοι αναπτύσσονται, το 389 π.Χ. στέλνουν στην Περσία τον στρατηγό Ανταλκίδα να υπογράψει συνθήκη ειρήνης, κάτι που έγινε το 387 π.Χ., η καλούμενη Ανταλκίδειος ειρήνη.

Το 371 π.Χ. γίνεται η μάχη των Λεύκτρων μεταξύ Σπαρτιατών και Θηβαίων και κατά την οποία ηττήθηκε  η Σπάρτη  και έτσι πλέον τερματίζεται η ηγεμονία της Σπάρτης και ανατέλλει το άστρο τού Θηβαίου Επαμεινώνδα.

Η σημαντική νίκη των Θηβαίων οφείλονταν στη στρατηγική μεγαλοφυΐα του Επαμεινώνδα, που εφάρμοσε με επιτυχία το σύστημα της λοξής φάλαγγας και την ανδρεία του Ιερού Λόχου, που είχε οργανώσει και διοικούσε ο Πελοπίδας. Για εννέα περίπου χρόνια μετά τη μάχη των Λεύκτρων, η Θήβα γίνεται η πρώτη δύναμη στην Ελλάδα. Στη συνέχεια διατηρεί την ηγεμονία της στο χώρο της Βοιωτίας μέχρι την κάθοδο των Μακεδόνων.

Οι Μακεδόνες, βλέποντας τους νότιους να κατασπαράζονται για την ηγεμονία της Ελλάδας και μάλιστα με τη βοήθεια των Περσών, στρέφονται κατά των νοτίων (το συνασπισμό Θηβαίων, Αθηναίων κ.α.) Ελλήνων και τους νικούν στη Χαιρώνεια το 338 π.Χ.

 

Κάθοδος Μυρίων 404 – 400 π.Χ.

Κορινθιακός πόλεμος 395 – 387 π.Χ.

Συμμαχία Θηβαίων – Αθηναίων 395 π.Χ.

Σπαρτιάτες εναντίον Περσών 400 – 387 π.Χ.

Ανταλκίδειος ειρήνη 388 – 386 π.Χ.

Βοιωτικός πόλεμος 378 – 371 π.Χ.

Μάχη Λεύκτρα 371 π.Χ.

Μάχη Μαντινείας 362 π.Χ.

 

Μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο  ο βασιλιάς Δαρείος (423 – 404 π.χ.) πέθανε και στο θρόνο ανήλθε ο Αρταξέρξης Β’ (404 – 395), όμως ο αδελφός του ο Κύρος συνωμοτεί εναντίον του και ζητά από τους Έλληνες να τον βοηθήσουν επ΄αμοιβή. Στα Κούναξα ο Κύρος συγκέντρωσε 10.400 (μύριους) οπλίτες και 2500 πελταστές Έλληνες (κυρίως Κρήτες, Θεσσαλούς και Σπαρτιάτες). Στη μάχη που ακολουθεί κερδίζουν οι Έλληνες, όμως τραυματίζεται ο Κύρος και πεθαίνει. Τότε αποφασίζουν οι Έλληνες να επιστρέψουν (η λεγόμενη Κάθοδος Μυρίων)

 

371   -   362 π.Χ.

Η Ηγεμονία Θήβας τερματίζεται και αυτή με την ήττα των Θηβαίων και το θάνατο τού Επαμεινώνδα στη μάχη της Μαντινείας το 362 π.Χ. Τότε οι βόρειοι Έλληνες (οι Μακεδόνες) στράφηκαν κατά μερικών συνασπισμένων νοτίων Ελλήνων (Αθηναίων, Μαντινέων, Ηλείων και Αχαιών) ζητώντας να πάρουν αυτοί την ηγεμονία των Ελλήνων. Μετά τη νίκη τους, οι Μακεδόνες καλούν όλους τους Έλληνες και ζητούν να γίνουν οι Μακεδόνες ηγεμόνες της Ελλάδας και να στραφούν εναντίον των Περσών. Όλοι οι Έλληνες το αποδέχτηκαν πλην των Σπαρτιατών.

357   -   355 π.Χ.

Συμμαχικός πόλεμος λόγω της αποστασίας της Ρόδου, Χίου και Κω από την Αθηναϊκή συμμαχία.

359   -   336 π.Χ.

Ηγεμονία Μακεδόνων,  Ανάπτυξη Μακεδόνων – Φίλιππος. Μετά τη νίκη του Φιλίππου στη μάχη της Χαιρώνειας κατά των συνασπισμένων Αθηναίων και Θηβαίων οριστικοποιεί την κυριαρχία του στους Έλληνες και αρχίζει την υλοποίηση τού σχεδίου του να ενώσει όλους τους Έλληνες υπό την ηγεσία του στον πόλεμο κατά των Περσών. Δεν θα προλάβει όμως, αφού το 336 δολοφονείται.

336   -   323 π.Χ.

Εποποιία Μεγάλου Αλεξάνδρου. Εκστρατεύει στη Ασία και Αίγυπτο με 30.000 πεζούς και 4.000 ιππείς, κατ' άλλους με 43.000 πεζούς και 5.000 ιππείς. Η πρώτη μάχη έγινε στον Γρανικό ποταμό το 334 π.Χ. Το 333 έγινε η μάχη της Ισσού, κατά την οποία ηττήθηκαν περί τις 110.000 βάρβαροι, ο ίδιος ο Δαρείος ετράπη σε φυγή, ενώ συνελήφθηκαν η μητέρα, η γυναίκα τού Δαρείου και δύο κόρες του, προς τις οποίες ο Αλέξανδρος φέρθηκε ιπποτικά Εν συνεχεία κατέλαβε την Τύρο μετά από 7μηνη πολιορκία το 332 π.Χ. Το 331 π.Χ. έγινε η μάχη στα Γαυγάμηλα με την οποία επήλθε η οριστική κατάλυση τού Περσικού κράτους. Ακολούθως συνέχισε την εκστρατεία του μέχρι τον Ινδό ποταμό, αλλά αναγκάζεται από τους κατάκοπους στρατιώτες του να επιστρέψει και το 323 πεθαίνει στη Βαβυλώνα

323 π.Χ – 30 π.Χ.

Μετά το θάνατο του Μ. Αλέξανδρου ξεκινούν εμφύλιοι για το ποιος θα γίνει βασιλιάς ή αρχηγός μεταξύ των διαδόχων πού διήρκεσαν περισσότερο από 20 χρόνια. Περί το 306 δημιουργήθηκαν τα παρακάτω βασίλεια με τους  εξής βασιλιάδες: Ο Αντίγονος Στη Ασία, ο Πτολεμαίος στη Αίγυπτο, ο Λυσίμαχος Στη Θράκη, ο Σελευκος στη Βαβυλώνα και ο Κάσσανδρος Στη Ελλάδα. Το 301 συνασπίζονται όλοι εναντίον τού Αντιγόνου, τον οποίο νικούν στη μάχη της Ιψού και μοιράζονται τις χώρες του. Στη συνέχεια και πάλι συγκρούονται μεταξύ τους και το 278 απομένουν τα κράτη της Μακεδονίας με τους Αντιγονίδες, της Ασίας με τους Σελευκίδες και της Αιγύπτου με τους Πτολεμαίους. Στη  υπόλοιπη Ελλάδα οι πόλεις διατηρούν την αυτονομία τους και εμφανίζονται η Αιτωλική και Αχαϊκή συμπολιτεία και βεβαίως οι εμφύλιοι συνεχίζονται παρά τον διαφαινόμενο κίνδυνο εκ δυσμών πού λέγεται Ρώμη. Διακρίθηκαν την περίοδο αυτή ο Δημήτριος ο Πολιορκητης, ο Πύρρος της Ηπείρου, ο Άρατος και ο Φιλοποίμην.

Το 146 π.Χ. οι Ρωμαίοι με τον στρατηγό Μόμμιο καταλαμβάνουν και καταστρέφουν την Κόρινθο εδραιώνοντας την κυριαρχία τους στη παρακμασμένη και κατασπαραγμένη από τους εμφύλίους πολέμους Ελλάδα. Το 30  ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ Οκταβιανός καταλαμβάνει και την Αίγυπτο, την τελευταία Ελληνίδα βασίλισσα Κλεοπάτρα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7ο

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ

ΕΠΙ ΡΩΜΑΙΩΝ & ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ

 

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΤΑΚΤΑΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ

 

 

 

Ρωμαίοι ναύτες, 2ος αι. π.Χ.

( bassorilievo in marmo della Colonna Traiana)

 

Τοιχογραφία Πομπηίας, 70 π.Χ., με πλοία

 

Ο Διόδωρος (37, αποσπάσματα) λέει ότι μετά τα Τρωικά, ο βασιλιάς των Περσών εκστράτευσε εναντίον της Ελλάδας. Ωστόσο η στρατιωτική ευφυΐα του Θεμιστοκλή σε συνδυασμό με την γενναιότητα των Ελλήνων νίκησε τους Πέρσες. Περίπου την ίδια εποχή, 300.000 Καρχηδόνιοι εκστράτευσαν εναντίον της Σικελίας, αλλά ο Γέλων, αρχηγός των Συρακουσών με ένα μόνο στρατήγημα και μέσα σε μια στιγμή, έκαψε 200 πλοία σε τακτική μάχη 150.000 εχθρών και αιχμαλώτισε ισάριθμους. Ωστόσο οι απόγονοι αυτών που επιτέλεσαν αυτά τα τόσο μεγάλα κατορθώματα. νικήθηκαν από τους Ρωμαίους που έφεραν σε πέρας το Μαρσικό πόλεμο.Στη συνέχεια, η εξαιρετικά μεγάλη ευφυΐα και ανδρεία του Αλέξανδρου του Μακεδόνα του επέτρεψε η τύχη να νικήσει την Περσική αυτοκρατορία. Ωστόσο κατά τις νεότερες εποχές οι Ρωμαίοι κατέκτησαν με τα όπλα  τους Μακεδόνες.

Ο Μαρσικός πόλεμος που συνέβηκε στα χρόνια του Διόδωρου, καθώς λέει ο ίδιος, ήταν ο μεγαλύτερος  απ΄όλους όσους έγιναν προηγουμένως. Ονομάστηκε έτσι, επειδή αρχηγοί ήταν οι Μάρσοι. Ο πόλεμος αυτός ήταν εναντίον της Ρώμης απ΄όλα τα έθνη της Ιταλίας (Σαυνίτες, Λευκαντοί, Ασκολανοί κ.α.)

 

 

ΡΩΜΑΙΟΚΡΑΤΙΑ (30 π.Χ. – 306 π.Χ.)

 

Ο ρωμαϊκός κίνδυνος για την Ελλάδα εμφανίστηκε το 229 π.Χ., όταν στα παράλια της Ιλλυρίας εγκαταστάθηκαν οι Ρωμαίοι. Τη στιγμή εκείνη οι Έλληνες ήταν διαιρεμένοι και φθείρονταν με εμφύλιους πολέμους, όπως μεταξύ της Αιτωλικής και Αχαϊκής Συμπολιτείας, ο γνωστός ως Συμμαχικός πόλεμος (227-217 π.Χ.). Η κατάσταση αυτή ευνοούσε τους Ρωμαίους στο κατακτητικό έργο τους: νίκησαν το βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο Ε΄στη μάχη στις Κυνός Κεφαλές (200 π.Χ.), κοντά στα Φάρσαλα, και τον υποχρέωσαν να αποχωρήσει απ' όλες τις κτήσεις τουστη Μ. Ασία, Θράκη, Νότια Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου πελάγους. Το 190 π.Χ. κοντά στη Μαγνησία νίκησαν τον Αντίοχο, τον οποίο υποχρέωσαν να τους παραχωρήσει όλες τις ευρωπαϊκές κτήσεις του και τη Μ. Ασία, διαλύοντας έτσι το βασίλειο των Σελευκιδών. Το 168 π.Χ. στη μάχη της Πύδνας νίκησαν τον Περσέα και υπέταξαν ολόκληρη τη Μακεδονία. Τέλος, το146 π.Χ., ο Ρωμαίος στρατηγός Μόμμιος κυρίευσε την Κόρινθο, λεηλάτησε και κατέστρεψε την πόλη και κατάσφαξε ή πούλησε δούλους τους κατοίκους της. Έτσι η Ρώμη υπέταξε με τη βία των λεγεώνων της ολόκληρη την Ελλάδα.

 

 Σημειώνεται, επίσης, ότι:

1) Από το 2ο αι, π.Χ.  και εξής, οι Ρωμαίοι άρχισαν σιγά-σιγά να κατακτούν διάφορα Ελληνικά μέρη από αυτά που βρισκόταν εκτός Ιταλίας και το 146 π.Χ., μετά τη μάχη της Λευκόπετρας (όπου οι Ρωμαίοι του Λεύκιου Μόμμιου νίκησαν τα Ελληνικά στρατεύματα), η υποταγή των Ελλήνων στους Ρωμαίους ολοκληρώθηκε και τυπικά. Συνέπεια του γεγονότος αυτού ήταν να πάψουν οι Ελληνικές πόλεις να πρωτοστατούν στη Μεσόγειο και ως εξ αυτού και το ναυτικό τους. Το θαλάσσιο εμπόριο, βέβαια, εξακολουθεί να αποτελεί το βασικό παράγοντα της οικονομικής ζωής των Ελλήνων. Οι Έλληνες ναυτικοί συνεχίζουν τον προαιώνιο ρόλο τους στη θάλασσα και ταυτόχρονα γίνονται ποδηγέτες, εκπαιδευτές και πληρώματα του δημιουργούμενου και αργότερα ισχυρού ναυτικού της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες ναυπηγοί, υπακούοντας στα κελεύσματα των αξιωματούχων της Ρώμης, κατασκευάζουν υπερμεγέθη και βαριά καράβια, πάνω στα οποία τοποθετούνται πολεμικές πολιορκητικές μηχανές και κατασκευές που χρησιμοποιούνται στις επιχειρήσεις της ξηράς.

 2) Η κατάσταση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους το 146 π.Χ. και η σταδιακή προσάρτηση της εκτεταμένης ελληνιστικής επικράτειας δεν κατάφερε να εξασθενίσει το Ελληνικό δυναμικό.  Παρά τη δεινή δοκιμασία που γνώρισε ο ελληνισμός και ιδιαίτερα στις πιο προηγμένες και περισσότερο πλούσιες χώρες με Ελληνικό ή ελληνίζοντα πληθυσμό, κατόρθωσε να αντεπεξέλθει υλικά και πολιτιστικά. Η Ελληνική πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία γίνεται αποδεκτή σαν πρότυπο και η Ελληνική γλώσσα αποτελεί και αυτή μέσο επικοινωνίας και ειδικά στο επίπεδο της διανόησης

 

ΚΤΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΡΩΜΗΣ

 

Η Ρώμη, σύμφωνα με την παράδοση των Ρωμαίων, κτίστηκε το 753 π.Χ. Στη συνέχεια από μικρή ετρουσκική και λατινική πόλη εξελίχθηκε σε πρώτη πόλη ολόκληρης της Ιταλίας, μετά  σε κυρίαρχη της Μεσογείου, κατέλαβε την Ανατολή ως τη Μεσοποταμία και την Ευρώπη, και την Ευρώπη ως τη Βρετανία. Την ανάπτυξη και τη δύναμή της δεν την όφειλε μόνο στις μεγάλες χερσαίες δυνάμεις της, αλλά και στο ισχυρό ναυτικό της.

Η Ρώμη με πολλές ελλείψεις στο ναυτικό της στην αρχή έπαθε πολλές ήττες στις θαλάσσιες αναμετρήσεις της με τους έμπειρους Καρχηδόνιους και Έλληνες. Αργότερα, όμως έδωσε μεγαλύτερη σημασία στο στόλο της, που με την ενίσχυσή του βοήθησε στις κοσμοκρατορίες της βλέψεις.

Για τη δημιουργία του μεγάλου εμπορικού και πολεμικού στόλου των Ρωμαίων υπόβαθρο αποτέλεσε η μεγάλη ναυτική παράδοση των αρχαιοΕλληνικών και ελληνιστικών χρόνων. Μια παράδοση που συνέχισαν και βελτίωσαν κι απ' την οποία άντλησαν τεχνικές γνώσεις και ναυτικές εμπειρίες οι μετέπειτα διεκδικητές της Μεσογείου Άραβες, Βενετοί και Οθωμανοί. Ειδικότερα οι Ρωμαίοι αντέγραψαν  τα ναυπηγικά σχέδια των πλοίων του Δημητρίου του Πολιορκητή.

 

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ

ΒΟΗΘΗΣΑΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΛΕΙΣ

ΠΛΗΝ ΤΟΥ ΗΡΩΙΚΟΥ ΤΑΡΑΝΤΑ

 

Γύρω στο 597 π.Χ. ο βασιλιάς των Ετρούσκων Πορσίνας κυρίευσε τη Ρώμη, πόλη που ο λαός της αποτελείτο από Λατίνους και Ετρούσκους.  Κατόπιν αυτού οι Ρωμαίοι και οι Έλληνες  της Μ. Ελλάδας αποφάσισαν να συνεργαστούν, προ του κοινού κινδύνου των Ετρούσκων. Ο Ιέρωνας των Συρακουσών νίκησε το 474 π.Χ. τον Ετρουσκικό στόλο κοντά στην Κύμη. Οι Ετρούσκοι μετά την ήττα και των συμμάχων τους των Καρχηδονίων στην Ιμέρα άρχισαν να παρακμάζουν, κάτι που επωφελήθηκε η Ρώμη κυριεύοντας κάθε ετρουσκική πόλη, αλλά και κάθε άλλη πόλη στην Ιταλία. Ακολούθως νίκησαν, ύστερα όμως και από ήττες, τους Γαλάτες κ.α. Οι Έλληνες της Μ. Ελλάδας (οι Ελληνικές αποικίες της Ιταλίας ) κατά τη περίοδο που η Ρώμη πολεμούσε με τους άλλους ιταλικούς λαούς (Λατίνους, Ετρούσκους, Σαμνίτες, Λευκανούς κ.τ.λ.), επειδή απειλούνταν να πάνε με το μέρος πότε του ενός και πότε του άλλου, αυτές προτίμησαν να πάνε με το μέρος των Ρωμαίων. Μόνο η  ισχυρή Ελληνική αποικία Τάραντας έμεινε ανεξάρτητος. Προ αυτού οι Ρωμαίοι τους κήρυξαν τον πόλεμο και οι Ταραντίνοι κάλεσαν τη βοήθεια του Πύρου, βασιλιά της Ηπείρου. Παρόλα αυτά, όμως, ο Τάραντας έπεσε στους Ρωμαίους και ο Πύρρος σκοτώθηκε. Η Ρώμη μετά την υποταγή και των Ελληνικών πόλεων της Ιταλίας συμπεριλήφθηκε στις μεγάλες δυνάμεις της Μεσογείου, της Καρχηδόνας, της Αιγύπτου και της Μακεδονίας. Αργότερα ακολούθησε ο πόλεμος κατά των Καρχηδονίων, των Μακεδόνων κ.α. με επικράτηση τελικά των Ρωμαίων.

 

 

ΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΛΟΙΑ ΚΑΤΑ ΡΩΜΑΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ

 

 

afisa02

Νόμισμα Ρώμης 217, 215 π.Χ., με τη θεά Ρώμη και πρώρα  ρωμαϊκής τριήρους

 

 

Η Ρώμη με πολλές ελλείψεις στο ναυτικό της στην αρχή έπαθε πολλές ήττες στις θαλάσσιες αναμετρήσεις της με τους έμπειρους Καρχηδόνιους και Έλληνες, ειδικά από τους Κρήτες και γι αυτό ισοπέδωσαν την Κρήτη. Αργότερα, όμως έδωσε μεγαλύτερη σημασία στο στόλο της, που με την ενίσχυσή του βοήθησε στις κοσμοκρατορίες της βλέψεις.

Για τη δημιουργία του μεγάλου εμπορικού και πολεμικού στόλου των Ρωμαίων υπόβαθρο αποτέλεσε η μεγάλη ναυτική παράδοση των αρχαιοΕλληνικών και ελληνιστικών χρόνων.  Μια παράδοση που συνέχισαν και βελτίωσαν κι απ' την οποία άντλησαν τεχνικές γνώσεις και ναυτικές εμπειρίες οι μετέπειτα διεκδικητές της Μεσογείου Άραβες, Βενετοί και Οθωμανοί.

Τα εμπορικά πλοία της ρωμαϊκής περιόδου χωρίζονται στα μικρά, που έχουν μεταφορική ικανότητα μέχρι και 3000 αμφορείς, και στα μεγάλα, τα αποκαλούμενα από τους Έλληνες μυριοφόρα, που μπορούν να μεταφέρουν 10000 αμφορείς.  Μια τρίτη  ειδική κατηγορία αποτελούν τα κατά πολύ μεγαλύτερα σιταγωγά, που μεταφέρουν από την Αλεξάνδρεια στη Ρώμη τους 50.000 τόνους σιτάρι που χρειάζεται κάθε χρόνο η Αυτοκρατορία. Στην αρματωσιά τους χρησιμοποιείται για πρώτη φορά ένα δεύτερο πανί σε επικλινή ιστό στην πλώρη, που εξασφαλίζει μεγαλύτερη ταχύτητα.  Επίσης για πρώτη φορά εμφανίζονται εμπορικά πλοία χωρίς κουπιά

 

 

Σημειώνεται, επίσης, ότι:

1) Από το 2ο αι, π.Χ.  και εξής, οι Ρωμαίοι άρχισαν σιγά-σιγά να κατακτούν διάφορα Ελληνικά μέρη από αυτά που βρισκόταν εκτός Ιταλίας και το 146 π.Χ., μετά τη μάχη της Λευκόπετρας (όπου οι Ρωμαίοι του Λεύκιου Μόμμιου νίκησαν τα Ελληνικά στρατεύματα), η υποταγή των Ελλήνων στους Ρωμαίους ολοκληρώθηκε και τυπικά. Συνέπεια του γεγονότος αυτού ήταν να πάψουν οι Ελληνικές πόλεις να πρωτοστατούν στη Μεσόγειο και ως εξ αυτού και το ναυτικό τους. Το θαλάσσιο εμπόριο, βέβαια, εξακολουθεί να αποτελεί το βασικό παράγοντα της οικονομικής ζωής των Ελλήνων. Οι Έλληνες ναυτικοί συνεχίζουν τον προαιώνιο ρόλο τους στη θάλασσα και ταυτόχρονα γίνονται ποδηγέτες, εκπαιδευτές και πληρώματα του δημιουργούμενου και αργότερα ισχυρού ναυτικού της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες ναυπηγοί, υπακούοντας στα κελεύσματα των αξιωματούχων της Ρώμης, κατασκευάζουν υπερμεγέθη και βαριά καράβια, πάνω στα οποία τοποθετούνται πολεμικές πολιορκητικές μηχανές και κατασκευές που χρησιμοποιούνται στις επιχειρήσεις της ξηράς.

 2) Η κατάσταση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους το 146 π.Χ. και η σταδιακή προσάρτηση της εκτεταμένης ελληνιστικής επικράτειας δεν κατάφερε να εξασθενίσει το Ελληνικό δυναμικό.  Παρά τη δεινή δοκιμασία που γνώρισε ο ελληνισμός και ιδιαίτερα στις πιο προηγμένες και περισσότερο πλούσιες χώρες με Ελληνικό ή ελληνίζοντα πληθυσμό, κατόρθωσε να αντεπεξέλθει υλικά και πολιτιστικά. Η Ελληνική πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία γίνεται αποδεκτή σαν πρότυπο και η Ελληνική γλώσσα αποτελεί και αυτή μέσο επικοινωνίας και ειδικά στο επίπεδο της διανόησης

 

 

 

 

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

ΑΝΟΔΟΥ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗΣ ΡΩΜΑΙΩΝ

 

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ

ΓΕΓΟΝΟΣ - ΠΡΟΣΩΠΟ

753 π.Χ.

Η Ρώμη, σύμφωνα με την παράδοση των Ρωμαίων, κτίστηκε το 753 π.Χ.

597 π.Χ.

Γύρω στο 597 π.Χ. ο βασιλιάς των Ετρούσκων Πορσίνας κυρίευσε τη Ρώμη

474 π.Χ.

Ο Ιέρωνας των Συρακουσών νίκησε το 474 π.Χ. τον Ετρουσκικό στόλο κοντά στην Κύμη.

264-241 π.Χ.

Ναυτικός πόλεμος μεταξύ Ρώμης και Καρχηδόνας. Οι Ρωμαίοι νικούν στις Μύλες (260 π.Χ.),  στο Έκνομο (256 π.Χ.) και στα νησιά Αιγούσα (241 π.Χ.).

241 π.Χ.

Αιγούσης ναυμαχία. Δυτικά της Σικελίας. Ρωμαίοι (διοικητής: Γάιος Κάτλος): 250 πεντήρεις, 300 ελαφρότερα μακρά πλοία, 700 λέμβοι ή υπηρετικά σκάφη. Καρχηδόνιοι: ναύαρχος Άννωνας, 250 πολεμικά ή μεταγωγικά πλοία. Αποτέλεσμα: η Νίκη των Ρωμαίων αποτέλεσε και το τέλος του πρώτου Καρχηδονιακού Πολέμου.

148 π.Χ.

Η Μακεδονία γίνεται Ρωμαϊκή επαρχία 

 

146 π.Χ. Ρώμη κατά Αχαιών, καταστροφή της Κορίνθου 

133 π.Χ. Θάνατος του Αττάλου Γ' της Περγάμου 

88 π.Χ.  Ο Σύλλας καταλαμβάνει την Αθήνα 

67/69 π.Χ. Οι Ρωμαίοι καταλαμβάνουν την Κρήτη 

58 π.Χ. Προσάρτηση της Κύπρου από την Ρώμη 

50 μ.Χ.

Ο Έλληνας ναυτικός Διογένης ανακαλύπτει τις πηγές του Νείλου και τα "Όρη της Σελήνης".

31 π.Χ.

Ακτίου ναυμαχία. Η μεγαλύτερη των ρωμαϊκών χρόνων. Στόλος δυτικού τμήματος ρωμαϊκού κράτους (Οκτάβιος) 250 λιβυρνίδες. Στόλος ανατολικού τμήματος ρωμαϊκού κράτους (Αντώνιος) 500 πεντήρεις, οκτήρεις, δεκήρεις. Αποτέλεσμα: ήττα του Αντωνίου.

30 π.Χ.

Πτώση της Αλεξάνδρειας, θάνατος της Κλεοπάτρας 

27 π.Χ.

Η Ελλάδα αποτελεί πλέον Ρωμαϊκή επαρχία 

3ος αι.  μ.Χ.

Διαμελίζεται στα δυο η Ρωμαική αυτοκρατορία. Η δυτρωμαική αυτοκρατορία  σε λίγο διάστημα διαλύετε παντελώς και η Δυτική κρατά ακόμη άλλα 1000 περίπου χρόνια με το όνομα Βυζαντινή αυτοκρατορία.

 

2. ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ (306 π.Χ. – 1453 μ.Χ.)

 

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ - ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

 

 

image309

 

Νόμισμα Μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ με τον ίδιο και τη Θεά νίκη να στεφανώνει το ναυτικό του. 

Η Βυζαντινή αυτοκρατορία αρχίζει τυπικά από την εποχή που ο Μ. Κωνσταντίνος μετέφερε, το 306 μ.Χ., την έδρα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στην Ελληνική πόλη Βυζάντιο στο Βόσπορο ή στο εξής Κωνσταντινούπολη από το όνομά του Μ. Κωνσταντίνου.

Δηλαδή ιδρυτής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ή άλλως του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, θεωρείται ο γιος του αυτοκράτορα Κωνστάντιου Κωνσταντίνος (306-387 μ.Χ.), ο οποίος από τη ρωμαϊκή σύγκλητο ονομάστηκε θεός, ΑΠό την ιστορία μέγας και από τη χριστιανική Εκκλησία άγιος και ισαπόστολος.

Η κήρυξη της ανεξιθρησκίας από το Μ. Κωνσταντίνο (το 313 μ.Χ.) θεωρήθηκε από τους χριστιανούς όλων των λαών της αυτοκρατορίας ως νίκη και κάτι το θετικό, κάτι ως ισοπολιτεία μεταξύ των λαών που αποτελούσαν την αυτοκρατορία αυτή, με επακόλουθο η αυτοκρατορία αυτή και για 1000 και πλέον χρόνια να γνωρίσει εσωτερική ειρήνη και μεγάλη ευημερία.

 

ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

 

Η αρχή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας συμπίπτει με την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης από τον Κωνσταντίνο τον Μέγα, την 11η Μαϊου του 330, με το όνομα Νέα Ρώμη. Η επιλογή της τοποθεσίας υπάκουε σε στρατηγικούς λόγους και ήταν το αποτέλεσμα μιας μακράς πορείας που ξεκίνησε τον 3ο αι., όταν οι αυτοκράτορες άρχισαν να απομακρύνονται από την Ρώμη για να βρίσκονται κοντύτερα στα ευαίσθητα σημεία της αυτοκρατορίας, από τα οποία γίνονταν εισβολές βαρβάρων.

Η διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε Ανατολική και Δυτική το 395 π.Χ. και η ανάδειξη της Κωνσταντινούπολης ως πρωτεύουσας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, επανέφερε στο προσκήνιο το Αιγαίο Πέλαγος.  Την περίοδο μάλιστα μεταξύ 4ου και 7ου αιώνα μ.Χ. στη λεκάνη της Μεσογείου η Βυζαντινή θαλασσοκρατορία αναβαθμίζει και πάλι το Αιγαίο σε σταυροδρόμι εμπορίου, ενώ το πλοίο που χαρακτηρίζει τη Βυζαντινή Περίοδο είναι ο Βυζαντινός Δρόμωνας.  

 

 

ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

 

Ο εξελληνισμός του Ανατολικού κράτους άρχισε σιγά-σιγά από τότε που διαλύθηκε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μετά δηλ. το θάνατο του Μ. Θεοδοσίου (395 μ.Χ.). Τότε από τους δύο γιους του ο Ονώριος έγινε αυτοκράτορας στη Δύση και ο Αρκάδιος στην Ανατολή. Το Δυτικό Ρωμαϊκό κράτος ακολούθησε τη δική του ανεξάρτητη πορεία και σύντομα διαλύθηκε κάτω από την πίεση των σκυθικών, γοτθικών και άλλων φύλων που τους επόμενους αιώνες κατακλύζουν την Ευρώπη, ενώ από το Ανατολικό τμήμα προέκυψε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Η Βυζαντινή αυτοκρατορία γνώρισε  μεγάλη ακμή στα χρόνια των βασιλέων Ιουστινιανού, Ηρακλείου και στα χρόνια της Δυναστείας των Μακεδόνων, των Κομνηνών και των Παλαιολόγων και τερματίστηκε με την εμφάνιση των Σελτζούκων Τούρκων. Οι νέοι αυτοί κατακτητές, αφού κυριάρχησαν στο αραβικό κράτος της Βαγδάτης, στην Περσία, στην Αρμενία, στην Καππαδοκία και κατέλαβαν το Ικόνιο και τη Νίκαια, έφτασαν έξω από την Κωνσταντινούπολη (1079) και ύστερα από αγώνες τριών αιώνων περίπου υποδούλωσαν ολόκληρη τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία (1453).

 

 

afisa02

Αναμνηστικό μπρούτζινο  νόμισμα που κόπηκε από το Μ. Κωνσταντίνο κατά τη μεταφορά της έδρας του Ρωμαϊκού Κράτους στο Βυζάντιο ή στο εξής Κωνσταντινούπολη, 330 – 346 π.Χ.. Φέρει την επιγραφή Κωνσταντινούπολη, το  Μ. Κωνσταντίνο νέο ( από το όνομά του οποίου το Βυζάντιο μετονομάστηκε σε Κωνσταντινούπόλη) και τη θεά Νίκη πάνω σε πλοίο.

Moushmov_3219

 

Θράκη, νόμισμα Βυζαντίου ( η μετέπειτα Κωνσταντινούπολη), 161 – 180 μ.Χ., με κεφαλή του ιδρυτή της, του Βύζαντα Μεγάρων και πλώρη Μεγαρίτικης τριήρης

 

 

 

 

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΟΛΟΣ

ΚΑΙ ΝΑΥΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ ΚΑΙ  ΒΑΣΕΙΣ

 

o4bp1

 

Λεπτομέρεια με στρατιώτες του 4ου αι. π.Χ. από ανάγλυφο της Μπρέσκια Ιταλίας  (Civici Musei d' Arte e Storia di Brescia.)

 

Τον 4ο αιώνα, από το ίδιο το Μεγάλο Κωνσταντίνο, ιδρύονται τα λιμάνια της Θεσσαλονίκης και της Κωνσταντινούπολης και από τον 5ο  αιώνα λειτουργεί ένα εκτεταμένο δίκτυο τεχνητών λιμανιών κατά μήκος του Κερατίου κόλπου και της Προποντίδας. Τα λιμάνια αυτά, που διαθέτουν άρτιες για την εποχή λιμενικές εγκαταστάσεις, παίζουν σπουδαίο ρόλο στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή του Βυζαντίου. Μεγάλους πολεμικούς στόλους εκτός από το Μ. Κωνσταντίνο και Ιουστινιανό δημιούργησαν και ο Λέοντας A',  με 1.113 σκάφη, ο αυτοκράτορας Κώνστας B', είχε στόλο με 700 πολεμικά σκάφη κατά των Αράβων κ.α. Περισσότερο εντυπωσιακή ήταν η επιχείρηση κατά της Κρήτης το 961 μ.X. Το σύνολο των πλοίων που συγκέντρωσε ο αυτοκράτορας Νικηφόρος ο Φωκάς ανερχόταν στα 3.300 και από αυτά τα 2.000 ήσαν Δρόμωνες και Xελάνδια.

Το Βυζαντινό ναυτικό απαρτιζόταν από πέντε πλόιμα, το Βασιλικό, που είχε έδρα τον Κεράτιο Κόλπο και τα τέσσερα "θεματικά" που είχαν έδρες στη ναυτική περιφέρεια. Αυτά ήσαν του Αιγαίου Πελάγους, της Σάμου, των Κιβαιραιωτών που είχε βάση τη Ρόδο, της Ελλάδος με έδρα τις Κυκλάδες. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα ναυτικά θέματα περιελάμβαναν Ελληνικούς πληθυσμούς από τη Χερσόνησο της Αβύδου, της Λέσβου, τη Ρόδο, την Κρήτη και τα Μικρασιατικά παράλια. Με αυτή την αποκέντρωση κατάφερνε το βυζαντινό ναυτικό την έγκαιρη επέμβασή του σε ώρα ανάγκης. Η ναυτική ετοιμότητα των βυζαντινών ήταν πραγματικά εξαιρετική, χάρις στη ναυτικότητα των πληθυσμών, που εντός ελαχίστου χρόνου επάνδρωναν πολυάριθμους στόλους.

Μόνιμος πυρήνας του Βυζαντινού ναυτικού ήταν το "Βασιλικό Πλώιμο", που αποτελούνταν από βαριά κυρίως πλοία, τους δρόμωνες, επανδρωνόταν και συντηρούνταν από την Κωνσταντινούπολη και αναλάμβανε μακρινές αποστολές. Ο επαρχιακός στόλος περιλάμβανε ελαφρότερα πλοία, τις γαλέες ή μονήρια και τους μικρούς δρόμωνες ή χελάνδια. Ο θεματικός στόλος, τέλος, συγκροτούνταν μόνο στα θέματα (θέμα: διοικητική περιφέρεια του βυζαντινού κράτους) και αποτελούνταν από πλοία κάθε είδους (δρόμωνες και ελαφρά πλοία). Οι δρόμωνες, επιπλέον, ήταν εφοδιασμένοι με υγρό πυρ, όπως ακριβώς και τα καράβια του αυτοκρατορικού στόλου. Στο στόλο των Βυζαντινών ανήκαν ακόμη οι πάμφυλοι, που ήταν μικρότεροι των δρομώνων, οι μονήρεις ελάσσονες δρόμωνες για ανιχνεύσεις, οι γαλέες για μεταφορά διαταγών, τα βοηθητικά σανδάλια, τα ιππαγωγά χελάνδια, τα μεταγωγικά καράβια κ.α.  

 

 

Η ΝΑΥΠΗΓΙΚΗ ΚΑΤΑ ΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟ

 

Για τη δημιουργία του μεγάλου εμπορικού και πολεμικού στόλου και των Βυζαντινών υπόβαθρο αποτέλεσε  η μεγάλη ναυτική παράδοση των αρχαιοΕλληνικών και ελληνιστικών χρόνων.  Κατά τη βυζαντινή περίοδο, τα εμπορικά και πολεμικά καράβια της αυτοκρατορίας ναυπηγούνται σε Αρσανάδες (ή Ταρσανάδες) που εγκαθίστανται μακριά από τα λιμάνια, σε κολπίσκους με καλή φυσική οχύρωση και κοντά σε δάση για την παροχή της ξυλείας.  Ωστόσο, από τον 11ο αιώνα και μετά τα καράβια του στόλου κατασκευάζονται αποκλειστικά στα ναυπηγεία της Κωνσταντινούπολης και από το 13ο αιώνα μέσα στα καλά οχυρωμένα λιμάνια, όπου και φυλάσσονται.  Οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες, για να επιβάλλουν την κυριαρχία τους σ΄ Ανατολή και Δύση, στη Μεσόγειο,  και ταυτόχρονα για να ελέγχουν το διεθνές εμπόριο προς όφελος της οικονομίας τους κατανοούν ότι απαιτείτο  ισχυρή ναυτική δύναμη και γι αυτό δίνουν προτεραιότητα στη σύσταση μεγάλου στόλου.  Στα χρόνια που θα επακολουθήσουν καινούργιοι τύποι καραβιών και πρωτοποριακά όπλα, όπως το υγρό πυρ, θα εξασφαλίσουν στην Κωνσταντινούπολη την κυριαρχία στη θάλασσα. 

 

ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΩΝ ΠΛΟΙΩΝ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ

 

Τα καράβια των Βυζαντινών, ελαφρά και ευέλικτα, ταξιδεύουν στα πέρατα του κόσμου.  Μαζί με αυτά της Σάμου, της Ρόδου, της Σμύρνης και της Κύπρου, πολεμούν, όταν χρειάζεται, τους Αβάρους και τους Άραβες, προστατεύουν τα νησιά και τις ακτές από τους πειρατές αλλά και μεταφέρουν εμπορεύματα, αλιεύματα και αγροτικά προϊόντα στην Κωνσταντινούπολη, που αποτελεί κέντρο μεγάλης εμπορικής δραστηριότητας και απορρόφησης αγαθών. Γενικά τα πλοία των Βυζαντινών διακρίνονται σε "μακρά" και "στρογγυλά", όροι που χρησιμοποιήθηκαν κατ' απομίμηση της αρχαιότητας και σήμαιναν αντίστοιχα πολεμικά και εμπορικά. Στην κατηγορία των πρώτων ανήκαν οι Δρόμωνες ως κύριες πολεμικές μονάδες, και τα Xελάνδια και τα Πάμφυλα ως βοηθητικές μονάδες, δηλαδή ιππαγωγά, σιταγωγά και σκευοφόρα. Oι διαστάσεις των δρομώνων ήσαν περίπου αυτές των τριηρών, δηλαδή μήκος 40-50 μέτρα, πλάτος 7 μέτρα και βύθισμα 5 μέτρα. Οι διαστάσεις ποικίλουν αναλόγως της εποχής. Οι βαριές δρόμωνες φέρουν δυο σειρές κουπιά σε κάθε πλευρά από 25 σε κάθε μια συνολικώς 100, ενώ ο αριθμός των ερετών έφθανε τους 230. Τα ιστία των δρομώνων ήταν βοηθητικά μέσω κεντρικού ιστού ή και ετέρων μικρών. Κοινά χαρακτηριστικά ήταν το έμβολο, τα δυο καταστρώματα, οι δυο πύργοι και ξυλόκαστρα. Στα ακρόπρωρα των δρομώνων κατέληγαν τα ακροσωλήνια, μέσω του οποίου ξεσφεδονιζόταν το υγρό πυρ. Έτσι τα έμβολα αποτελούσαν το κύριο όπλο των βυζαντινών πλοίων, γιατί οι ναυμαχίες γίνονταν από κάποια απόσταση με τη χρήση βλητικών μηχανών. Προς την πλώρη και την πρύμνη των πλοίων υπήρχαν δυο πύργοι πλάτους όσο και το πλάτος του πλοίου. Εντός των ξυλοκάστρων οι μαχητές διέθεταν χύτρες γεμάτες με ασβέστη και άλλα πήλινα με καυστικά υγρά. Το ακαταμάχητο όμως όπλο των δρομώνων ήταν το Υγρό πυρ.

 

 

ΝΕΩΡΙΑ – ΕΞΑΡΤΥΣΕΙΣ – ΤΑΡΣΑΝΑΔΕΣ

 

Τα νεώρια ήταν οι ναυτικές εγκαταστάσεις, τα οικήματα κοντά στη θάλασσα, όπου στεγαζόταν, επισκευαζόταν και φυλάσσονταν τα πλοία (ναυς, νεώς = το πλοίο). Εξαρτύσεις (από το εξαρτύω = αρματώνω, εξοπλίζω ένα πλοίο) λεγόταν οι ναυτικοί εξοπλισμοί. Ταρσανάδες λεγόταν οι τοπικοί ναύσταθμοι, μέρη μακριά από λιμάνια, όπου κατασκευαζόταν τα νέα πλοία.

 

 byzantine

Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

Στο Βυζάντιο το ναυτικό γνώρισε τη μεγαλύτερή ανάπτυξή του στα χρόνια των βασιλέων της μακεδονικής δυναστείας (867 – 1056 μ.Χ.)

 

 

 

 

 

ΠΛΟΙΑ ΚΑΙ ΝΑΥΜΑΧΙΕΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ

image004

 

Το βυζαντινό πλοίο «Δρόμων»,  από χειρόγραφο του 12ου αιώνα με το χρονικό του Ιωάννη Σκυλίτζη.  Μαδρίτη, Εθνική Βιβλιοθήκη

image033

Βυζαντινό πλοίο Δρόμων, έργο 1100 π.Χ.

 

 

Ο στόλος των Αράβων εκστρατεύει εναντίον της Κρήτης .

Το 961, ο στόλος των Βυζαντινών συγκεντώθηκε στα στα Φύγελα, για να πάρει μέρος στην ανακατάληψη της Κρήτης από το Νικηφόρο Φωκά, αποτελούμενος από 1.000 δρόμβνες και 2.000 πυρφόρα χελάνδια

Η πανωλεθρία του ρωσικού στόλου κατά την εκστρατεία του ηγεμόνα του Κιέβου το 941 κατά του Βυζαντίου.

 

   image016 

Βυζαντινό πλοίο με πύργο  μάχης (ξυλόκαστρο),

image012

Βυζαντινός στόλος,  από βυζαντινό χειρόγραφο

 

Πολιορκία της Μελητηνής από τους Βυζαντινούς το 934.

byzant7

 

Ναυμαχία βυζαντινών κατά των Αράβων,

Η ναυμαχία άρχιζε όταν ακόμη τα πλοία ήσαν σε απόσταση. Εκτός από το υγρό πυρ έριχναν με καταπέλτες , ο έανς στον άλλο, εύφλεκτες ύλες,  ή οχιές, σκορπιούς. Αν τα πλοία έμεναν ανέπαφα πλησίαζαν  κι άρχιζε κανονική μάχη με βέλη και δόρατα Στο τέλος κατέληγαν σε μάχη σώμα με σώμα

byzant2

Τρικάταρτο πλοίο σε ψηφιδωτή παράσταση του 13ου αι. στον Αγ. Μάρκο της Βενετίας

byzant3a

Τα δυο κουπιά στην πρύμνη του πλοίου  χρησιμοποιούταν ως πηδάλια στα Βυζαντινά πλοία

byzant6

Η επιβίβαση του Βυζαντινού στρατού

byzant8

Άραβες επιτίθενται εναντίον της Θεσσαλονίκης, 904.

 

 

 

Πυρπόληση εχθρικού καραβιού με υγρό πυρ, από χειρόγραφο του 12ου αιώνα με το χρονικό του Ιωάννη Σκυλίτζη.  Μαδρίτη, Εθνική Βιβλιοθήκη

 

Το Υγρό Πυρ, όπως το ονόμαζαν οι Βυζαντινοί, ήταν ένα υπερόπλο της εποχής, που είχε την ιδιότητα να καίει πάνω στο νερό. Το πώς και πότε φάνηκε το υγρό Πυρ είναι άγνωστο. Δηλαδή το υγρό πυρ αποτελούσε "εθνικό μυστικό" των Βυζαντινών και λέγεται ότι αποτελεί εφεύρεση του Καλλίνικου (7ος αι. π.Χ.), έλληνα μηχανικού από την Ηλιούπολη Συρίας. Πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε κατά των Αράβων το έτος 673 και δημιούργησε τρόμο στη θέα των αποτελεσμάτων. Τη σύνθεσή του λέγεται ότι αποτελούσαν πίσσα, νάφθα, πυρίτιδα, ρητίνη κι άλλα εύφλεκτα υλικά, τα οποία έβραζαν σε κοινό λέβητα. Αυτό με μεγάλη πίεση έφθανε προς στο σωλήνα, εκεί έπαιρνε φωτιά και με μεγάλο εκκωφαντικό κρότο, σαν πύρινος ανεμοστρόβιλος έπεφτε κατά του εχθρού. Η χρησιμοποίηση από τους βυζαντινούς του "υγρού πυρός" συνετέλεσε αποφασιστικά στην αντιμετώπιση της αραβικής προέλασης και η αποτελεσματικότητά του είχε διεθνή απήχηση. Ωστόσο το μυστικό το έμαθαν κατόπιν οι Αραβες

 

byzant1

Ο Αγ. Μάρκος φθάνει στην Αλεξάνδρεια, αγκυροβολεί δίπλα από το Φάρο

byzant10

Ο Αγ. Νικόλαος

Προστάτης των βυζαντινών ναυτικών ήταν ο άγιος Φωκάς από τον Πόντο, που άλλες πηγές τον αναφέρουν ως ναυπηγός που μαρτύρησε διωγμούς και άλλες ως επίσκοπος Σινώπης. Αργότερα prost;athw tvn naytik;vn έγινε και ο μυροβλύτης Άγιος Νικόλαος, επίσκοπος Μύρων Λυκίας

 

 

ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΠΛΟΙΟ ΔΡΟΜΩΝ ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ

 

Ομοίωμα Βυζαντινού δρόμωνα, εξελιγμένου τύπου  (Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος)

 

 

   Το κατ' εξοχήν πολεμικό πλοίο των Βυζαντινών ήταν ο δρόμων, ένα ελαφρύ και ευκίνητο πλοίο, το οποίο συχνά διέφερε ως προς τον τύπο και τις διαστάσεις του.  Οι δρόμωνες ήταν εξοπλισμένοι με διαφόρων ειδών πολεμικές μηχανές και κατασκευές (ξυλόκαστρα, τοξοβολίστρες, κ.α.) και τους περίφημους σιφώνες, με τους οποίους εκτόξευαν το υγρό πυρ που έκαιγε τα εχθρικά πλοία.  Τα πλοία αυτά αναφέρονται ως σιφωνοφόροι δρόμωνες ή κακκαβοπυρφόροι.  Ο δρόμων αποτελούσε ουσιαστικά εξέλιξη της Ελληνικής διήρους και τριήρους. Βαρύ πολεμικό σκάφος, διέθετε ειδικούς μηχανισμούς εκτόξευσης υγρού πυρός, 100 κουπιά (50 ανά πλευρά), τρεις ιστούς με τετράγωνα και τριγωνικά ιστία, πλήρες κατάστρωμα και υπερυψωμένες κατασκευές στην πλώρη και την πρύμνη. Οι βαρύτεροι και μεγαλύτεροι δρόμωνες του 11ου-12ου αιώνα υπήρξαν οι πρόδρομοι της δυτικής γαλέρας.

Σημειώνεται επίσης ότι ο Βυζαντινός Δρόμωνας είχε 100 κουπιά (50 ανά πλευρά), τρεις (3) ιστούς με τετράγωνα και τριγωνικά ιστία, πλήρες κατάστρωμα και υπερυψωμένες κατασκευές στην πλώρη και την πρύμνη.

 

Ομοίωμα βυζαντινού «Δρόμωνα» μη εξελιγμένου (σχεδόν όμοιο με τριήρη), Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.

 

 Ο δρόμωνας ήταν εξέλιξη της Ελληνικής τριήρους. Είχε κι αυτός στην πλώρη ένα είδος εμβόλου και ήταν λίγο βαρύτερος και λίγο μεγαλύτερος από τριήρη. Αν και οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν δρόμωνες όλα τα ταχύπλοα σκάφη, πιο γνωστό με αυτό το όνομα έμεινε αυτό που χρησιμοποιήθηκε κυρίως στο βυζαντινό ναυτικό σαν πλοίο μάχης. Κινούταν κυρίως με τη δύναμη 50 κωπηλατών, αλλά και σαν ιστιοφόρο. Είχε 2 σειρές κουπιών και οι κωπηλάτες προστατευόταν κατά τις ναυμαχίες εκτός από ελαφρύ θώρακα και με κατάλληλα προ-τοποθετημένες ασπίδες. Κάποιοι δρόμωνες είχαν πλήρωμα 200 ατόμων με 50 κωπηλάτες και 150 πολεμιστές. Πάνω στο δρόμωνα είτε στο κατάστρωμα είτε σε ειδικό πυργίσκο ήταν προσαρμοσμένες κατάλληλα βλητικές μηχανές (καταπέλτες, πετροβαλίστρες κ.α.).

Από τον 7ο αιώνα παρουσιάζονται οι « πυροφόροι δρόμωνες» εξοπλισμένοι με βλητικές μηχανές υγρού πυρός. Οι βαρύτεροι και μεγαλύτεροι δρόμωνες του 11ου-12ου αιώνα υπήρξαν οι πρόδρομοι της δυτικής γαλέρας και γενικότερα της σύγχρονης ευρωπαϊκής ναυπηγικής των «Ανακαλύψεων». Δηλαδή κατά την εποχή αυτή οι κωπηλάτες αντικαταστάθηκαν από αποτελεσματικότερα σχεδιασμένα πανιά και οι ιστιοφόροι πια δρόμωνες με τρία κατάρτια και τετράγωνα ιστία αλλά και τριγωνικά πανιά μεταξύ προβόλου και πρώτου καταρτιού, έγιναν πιο γνωστοί σαν «κορβέτες» και «γαλέρες» των ανακαλύψεων.

 

ΠΑΡΑΜΕΛΗΣΗ  ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ  = ΤΕΛΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

   

 Στα χίλια και πλέον χρόνια ζωής του Βυζαντίου τα καράβια του στόλου του ήλθαν πολλές φορές αντιμέτωπα με αυτά άλλων λαών και κυρίως των Αράβων (7ος – 10ος αι.), που διεκδικούσαν κατά καιρούς την κυριαρχία στη θάλασσα.  Η παραμέληση όμως της ναυτικής της δύναμης υπήρξε παράγοντας για την εξασθένηση της στρατιωτικής υπεροχής της αυτοκρατορίας. Ο Αλέξιος Κομνηνός, για παράδειγμα, με το χρυσόβουλο του 1082 μ.X. παραχωρεί στους εμπόρους της Βενετίας λιμενικές διευκολύνσεις και έτσι πληρώνει βαρύ τίμημα για την εγκατάλειψη της ναυτικής δύναμης με την ταπείνωση και τις απώλειες μεγάλου ποσού από τα έσοδα του κράτους. Ο Ιωάννης Κομνηνός προχωρεί, επίσης, σε κάτι ολέθριο σε βάρος του ναυτικού, μάλλον από υστεροβουλία και ανικανότητα, καταργεί το Ταμείο για ενίσχυση του Στόλου και έτσι ελλείψει χρημάτων εγκαταλείφθηκε ο στόλος σαπίζοντας στα καρνάγια. Αλλά σαν να μην έφθανε αυτό, ο αυτοκράτορας Αλέξιος Γ. Άγγελος (1195-1203) έδωσε τη χαριστική βολή στο απόμειναν ναυτικό με την πώληση όλου του υλικού για τη συντήρηση των πλοίων (ξυλεία, σχοινιά, άγκυρες, κατάρτια, άρμενα). Και όταν τους τελευταίους αιώνες του Βυζαντίου (13ος – 15ος αι.) η συστηματικά οργανωμένη πειρατεία από Τούρκους και Δυτικούς δύσκολα αντιμετωπίζεται, προδιαγράφεται και το τέλος της κυριαρχίας των Βυζαντινών στη θάλασσα και ταυτόχρονα και της αυτοκρατορίας τους.  Με την κατάληψη από τα τουρκικά εμιράτα της Βυζαντινής Μικρασίας και την πτώση της Κωνσταντινούπολης, σηματοδοτείται και το τέλος της Βυζαντινής εποχής.

 

 

 

 

 

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ

ΓΕΓΟΝΟΣ - ΠΡΟΣΩΠΟ

306 μ.Χ.

Ο Μ. Κωνσταντίνος μεταφέρει την έδρα του Ρωμαϊκού κράτους στην Κωνσταντινούπολη και ξαναφέρνει στο προσκήνιο το Αιγαίο. Αρχίζει η Βυζαντινή περίοδος. Κυρίαρχα στοιχεία ο χριστιανισμός και ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός

313 – 324 μ.Χ.

Το 313 υπογράφεται το Έδικτον (διάταγμα) των Μεδιολάνων (Μιλάνο) της ανεξιθρησκίας από τους συναυτοκράτορες ανατολής Λικίνιο και δύσης Κωνσταντίνο. Το 324 ο Κωνσταντίνος νικά σε αποφασιστική μάχη τον Λικίνιο και μένει μόνος αυτοκράτωρ σε ανατολή και δύση.

330 μ.Χ.

Την 11η Μαΐου του 330, η Ελληνική πόλη Βυζάντιο στο Βόσπορο γίνεται επίσημα και με το όνομα Νέα Ρώμη, αργότερα και με το όνομα Κωνσταντινούπολη, η πρωτεύουσα του Ανατολικού Ρωμαικού Κράτους ή άλλως Βυζαντινής αυτοκρατορίας

383   -   395 μ.Χ.

Ο χριστιανισμός γίνεται επίσημη Θρησκεία και καταργούνται οι Ολυμπιακοί Αγώνες από τον Μ. Θεοδόσιο ως ειδωλολατρικό κατάλοιπο το 393. Οι γιοί του Μ. Θεοδοσίου διαιρούν το Ρωμαϊκό κράτος παίρνοντας ο μεν Αρκάδιος το ανατολικό, ο δέ Ονώριος το δυτικό τμήμα.  Ο βασιλιάς των Γότθων Αλάριχος εισβάλει στη Ελλάδα φτάνοντας μέχρι τη Σπάρτη.

527   -   565 μ.Χ.

Ο Αυτοκράτωρ Ιουστινιανός  είναι ο τελευταίος αυτοκράτορας που είχε υπό τον έλεγχό του όλη τη Μεσόγειο. Στα πλαίσια  του εκχριστιανισμού κλείνει το 529 με έδικτο την φιλοσοφική σχολή τού Πλάτωνα στη Αθήνα, που λειτούργησε περί τα 1000 χρόνια και οι τελευταίοι διδάσκαλοι της σχολής καταφεύγουν στον βασιλιά των Περσών Χοσρόη. Το 532 με τον περίφημο στρατηγό Βελισάριο η αυτοκρατορία λαμβάνει τους Βάνδαλους της Β. Αφρικής,  Οστρογότθους στη Ιταλία

610-642 μ.Χ.

Αυτοκράτωρ Στη Κωνσταντινούπολη είναι ο Ηράκλειος, η βασιλεία τού οποίου οδήγησε σε ανόρθωση τού κράτους, αλλά σημαδεύτηκε από τις επιδρομές των Σλάβων και των ομοφύλων Αβάρων κατά της αυτοκρατορίας, οι οποίες προκάλεσαν σοβαρή εσωτερική κρίση. Το 626, κατά την τρίτη εκστρατεία κατά των Περσών, βρήκαν ευκαιρία και επιτέθηκαν στη Κωνσταντινούπολη οι 'Αβαροι, οι οποίοι υπέστησαν όμως απροσδόκητη ήττα, πράγμα που αποδόθηκε  στη συνδρομή της Παναγίας. Το 629 (14 Σεπτεμβρίου) επιστρέφοντας νικητής από εκστρατεία φέρνει τον Τίμιο Σταυρό και τον ανυψώνει στον Γολγοθά.

642 μ.Χ.

Οι Άραβες κατακτούν την Αλεξάνδρεια

674 – 678 μ.Χ.

Ο Αραβικός στόλος αποκλείει την Κωνσταντινούπολη. Χρησιμοποιείται για πρώτη φορά το υγρό πυρ

824-827/8 μ.Χ.

Οι Άραβες καταλαμβάνουν τη Κρήτη και ιδρύουν τον Χάνδακα

941 μ.Χ.

Οι Ρώσοι με μονόξυλα πολιορκούν την Κωνσταντινούπολη

961 μ.Χ.

Ο Ν. Φωκάς ανακαταλαμβάνει την Κρήτη

976-1025 μ.Χ.

Αυτοκράτορας στη Κωνσταντινούπολη είναι ο Βασίλειος Β΄ ο Μακεδών, ο επονομαζόμενος Βουλγαροκτονος. Με τους περίφημους στρατηγούς του Νικηφόρο Ουρανό και Νικηφόρο Ξηφία πέτυχε την συντριβή των Βουλγάρων, πού με βασιλιά τους τον Σαμουήλ αποτελούσαν την σημαντικότερη τότε απειλή. Με τον θάνατο τού Βουλγαροκτονου οι ναυτικές δυνάμεις του Βυζαντίου αποτελούνται από μισθοφόρους και έτσι αρχίζει η παρακμή

1054 μ.Χ.

Οι σχέσεις μεταξύ δυτικής και ανατολικής εκκλησίας διχάζονται. Το σχίσμα θα φέρει μετά ανεπανόρθωτες συνέπειες

1071 μ.Χ.

Ηττώνται οι Βυζαντινοί από τους Σελτζούκους Τούρκους στο Ματζικέρτ της Μ. Ασίας και οι τελευταίοι ιδρύουν Σελτζουκικό κράτος. Ο ηρωικός αυτοκράτωρ Ρωμανός Δ΄ Διογένης συλλαμβάνεται από τον Αλπ Αρσλάν αφού με προδοσία έχασε την σημαντικότατη αυτή μάχη.

1081   -   1185 μ.Χ.

Στα χρόνια των Κομνηνών άρχισαν και οι Σταυροφορίες (συνολικά 8 από το 1096 έως και το 1270), πού με πρόσχημα την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων απέβλεπαν στη κατάκτηση της Ανατολής από δυτικές δυνάμεις υπό την αιγίδα τού πάπα. Οι Κομνηνοί αντιμετώπισαν με επιτυχία την Α΄ (1096-1099) και την Β΄ (1147-1149) σταυροφορία πού διενεργήθηκαν με τίς ευλογίες και την υλική υποστήριξη τού πάπα Ουρβανού Β΄η πρώτη και τού πάπα Ευγενίου Γ΄ η δεύτερη. Στη συνέχεια όμως αρχίζει η συρρίκνωση της αυτοκρατορίας, οι Βούλγαροι ανασυγκροτούν το κράτος τους, οι Νορμανδοί αλώνουν τη Θεσσαλονίκη και απειλούν την ίδια την Κωνσταντινούπολη ενώ οι σταυροφόροι της Γ΄ σταυροφορίας καταλαμβάνουν την Κύπρο και οι Σελτζούκοι επεκτείνουν την κυριαρχία τους στη Μ. Ασία μετά μάλιστα την πανωλεθρία των Ελλήνων στο Μυριοκέφαλο το 1176. Αυτοκράτωρ ήταν τοτε ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός ενώ αρχηγός των Τούρκων ο Κιλίτζ Αρσλάν ο Β΄..

1082/1093

Ο Αλέξιος Α’ Κομνηνός κάνει το σφάλμα και παραχωρεί προνόμια στους Βενετούς

1204 μ.Χ.

Άλωση Κωνσταντινούπολης από Λατίνους. Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους της Δ΄ σταυροφορίας πού έγινε υπό τις ευλογίες τού πάπα Ινοκκέντιου Γ΄ και τού δόγη της ενετικής δημοκρατίας Ερρίκο Δάνδολο. Αυτοί  αντί να προχωρήσουν στους Αγίους Τοπους, σταμάτησαν στη Κωνσταντινούπολη, την πολιόρκησαν, την κατέλαβαν και την λεηλάτησαν επί αυτοκράτορος Αλεξίου Ε΄ τού Μούρτζουφλου. Κατέλυσαν έτσι την αυτοκρατορία και εγκαθίδρυσαν τα δικά τους φραγκικά κράτη, την αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης, το βασίλειο της Θεσσαλονίκης, το δουκάτο των Αθηνών, το πριγκιπάτο τού Μορέως. Παράλληλα ιδρύθηκαν και τα Ελληνικά κράτη στη Τραπεζούντα, Στη Νίκαια και στη Ήπειρο, από ευγενείς πού φιλοδοξούσαν να ανακαταλάβρουν την Πόλη.

1214 μ.Χ.

 Η Σινώπη καταλαμβάνεται από τους Σελτζούκους Τούρκους

1235 μ.Χ.

Τα λιμάνια της Κριμαίας γίνονται φόρου υποτελείς στους Τατάρους.

1261 μ.Χ.

Ανακατάληψη Κωνσταντινούπολης από τον Μ. Παφλαγόνα

1300 μ.Χ.

Οι Τουρκομάνου καταλαμβάνουν τις νοτιοδυτικές ακτές της Μ. Ασίας

1309 μ.Χ.

Οι Ιωαννίτες Ιππότες εγκαθίστανται στη Ρόδο

1346 μ.Χ.

Η Χίος  Γενουάτικη κτήση

1361 μ.Χ.

Οι Τούρκοι καταλαμβάνουν το Λιμάνι της Βιθυνίας

 

 

1407 μ.Χ.

Η Ναύπακτος γίνεται Ενετική κτήση

1430

Η Θεσσαλονίκη καταλαμβάνεται από τους Τούρκους

1453 μ.Χ.

Πέφτει η Κωνσταντινούπολή στα χέρια των Τούρκων και αρχίζει η σκλαβιά.

1461 μ.Χ.

Κατάληψη Τραπεζούντας από τους Τούρκους

1462/3 μ.Χ.

Η Μονεμβάσια γίνεται Ενετική Κτήση

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8ο

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΣΤΟΥΣ

ΜΕΤΑΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ

 

Α. ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΑΡΑΒΩΝ

 

Οι Άραβες, εμπνεόμενοι από τη θρησκεία του Μωάμεθ, κυρίαρχο θεσμό της οποίας αποτέλεσε ο "ιερός πόλεμος", και εκμεταλλευόμενοι τη διάλυση του περσικού κράτους, αλλά και την αδυναμία και τα εσωτερικά προβλήματα του Βυζαντίου, αρχίζουν το 629 να δραστηριοποιούνται επιθετικά, για να καταλάβρουν ως το 642 ολόκληρη την Παλαιστίνη, τη Συρία και την Αίγυπτο. Χώρες, όπου για αιώνες είχε ανθήσει και δημιουργήσει ο Ελληνισμός, χάνονται πια οριστικά. Η βυζαντινή Ισπανία είχε ήδη χαθεί από το 624. Το δημιούργημα του Ιουστινιανού, η "βυζαντινή λίμνη" της Μεσογείου, καταστρέφεται πια οριστικά. Το κράτος περιορίζεται στις γύρω από το Αιγαίο χώρες, χώρες καθαρά Ελληνικές. Χάνει οπωσδήποτε σε έκταση, κερδίζει όμως με την πάροδο του χρόνου σε Ελληνισμό.

Με την άνοδο του Λέοντα Γ' στον αυτοκρατορικό θρόνο, η Κωνσταντινούπολη πολιορκείται από ξηρά και από θάλασσα από τους Άραβες υπό το Maslamah. Μετά ένα χρόνο πολιορκίας (718 μ.Χ.) οι αραβικές δυνάμεις αποδεκατίζονται, ο στόλος καταστρέφεται και ο εχθρός εγκαταλείπει την πολιορκία της πόλης. Στο εξής η αραβική προσπάθεια στη θάλασσα ανακόπτεται και οι αραβικές επιχειρήσεις περιορίζονται στη Μικρά Ασία. Εντελώς ιδιαίτερη σημασία αποδόθηκε από τους ιστορικούς του Βυζαντίου στη νίκη αυτή του Λέοντα Γ'. Θεωρήθηκε κυριολεκτικά ως νίκη που έσωσε οριστικά την Ευρώπη από την ανατολική διείσδυση των Αράβων, νίκη αντίστοιχη σε σημασία με εκείνη του Καρόλου Μαρτέλλου το 732 μ.Χ. στο Poitiers, που ανέκοψε την προσπάθεια των Αράβων για εισβολή τους στη Δυτική Ευρώπη. Στη συνέχεια και έπειτα από δυναστικές μεταβολές στο Αραβικό κράτος ο πόλεμος Βυζαντίου και Αράβων παρατείνεται σε διάρκεια χωρίς ιδιαιτέρας σημασίας γεγονότα, αλλά έχοντας μάλλον τη μορφή πολέμου φθοράς. Μετά από περίοδο ύφεσης ο αγώνας εναντίον των Αράβων στη θάλασσα οξύνεται. Τα Ελληνικά παράλια υποφέρουν από επιδρομές και πολλές πόλεις-μεταξύ αυτών και η Θεσσαλονίκη-κυριεύονται και λεηλατούνται. Ο αγώνας περνά από πολλές φάσεις για να καταλήξει στην εξουδετέρωση του αραβικού κινδύνου, πράγμα που επισφραγίζεται με την κατάληψη της Κρήτης το 961 μ.Χ. από το Νικηφόρο Φωκά και της Κύπρου το 965 μ.Χ. από το Νικήτα Χαλκουτζή.  Η άνοδος στο θρόνο του Ισαάκιου Α' Κομνηνού το 1057 σημειώνει το τέλος της μακεδονικής δυναστείας και την αρχή της δυναστείας των Δούκων και των Κομνηνών.

 

Β. ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ  & ΟΙ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΕΣ

 

Τα τελευταία χρόνια των Μακεδόνων άρχισαν να οδηγούν τα πράγματα σε παρακμή. Στο προσκήνιο εμφανίζονται νέοι εχθροί, οι Νορμανδοί στη Δύση και οι Σελτζούκοι Τούρκοι στην Ανατολή. Οι τελευταίοι ιδρύουν ισχυρό κράτος, αναθερμαίνουν το θρησκευτικό φανατισμό και το 1071 στη μάχη του Ματζικέρτ καταφέρνουν, κάτω από την ηγεσία του Alp-Arslan, να νικήσουν τους Βυζαντινούς και να συλλάβρουν αιχμάλωτο τον αυτοκράτορα Ρωμανό Δ' Διογένη.

Προωθητικό ρόλο για το θέμα αυτό έπαιξε και η υποταγή του Βυζαντινού κράτους στους σταυροφόρους της Δ' Σταυροφορίας (1204 μ.Χ.).

 

 

1453 π.Χ. ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΤΑΚΤΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

 

Στις 29 Μαΐου 1453, η Πόλη πέφτει στον αιμοσταγή Μωάμεθ Β΄, ο ηρωικός αυτοκράτωρ Κ. Παλαιολόγος πέφτει μαχόμενος. Έκτοτε ο ελληνισμός πέφτει στο σκοτάδι.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 μ.Χ. συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε η κατάκτηση και των υπόλοιπων Ελληνικών χωρών. Το 1456 καταλύθηκε το δουκάτο των Αθηνών, το 1460 το δεσποτάτο του Μιστρά, το 1461 η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Στη θέση ενός λαού με μεγάλη εκπολιτιστική δύναμη έρχεται τώρα ένας άλλος λαός, βάρβαρος και απολίτιστος, που δεν ήταν σε θέση να αφομοιώσει και να συνεχίσει τον πολιτισμό που βρήκε. Έτσι, ολόκληρη η περιοχή της Εγγύς Ανατολής μαζί και η Ελλάδα βυθίστηκαν σε  βαρβαρότητα. Το πλήγμα ήταν βαρύ, όμως ο Ελληνισμός δεν έσβησε. Εξακολούθησε να ζει κάτω από την ισχυρή επίδραση του Βυζαντίου και να ελπίζει σε ανάσταση και αναγέννηση του Έθνους.

 

Γ. ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ - ΝΕΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ

 

Μετά την παρακμή του Βυζαντίου, οι έμποροι της Πϊζας της Γένοβας και της Βενετίας διεκδικούσαν την κυριαρχία στη θάλασσα. Η Βενετία (ή άλλως) Ενετία συνέχισε να κυριαρχεί  στις θάλασσες μέχρι το 16 αι., έχοντας πέντε στόλους στη Μεσόγειο  και στον Εύξεινο Πόντο  και ένα πέρα από το Γιβλαντάρ. Τους στόλους αυτούς αποτελούσαν 3.300 γαλέρες και πάνω από 50.000 άντρες.

Μετά την οριστική κατάρρευση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την ανακάλυψη της Αμερικής, στη Μεσόγειο δέσποζαν οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι. Όμως, μετά την απελευθέρωση των βόρειων ολλανδικών επαρχιών το 1579 από την ισπανική κατοχή και τη συντριβή του ισπανικού στόλου (αρμάδα) το 1588 κοντά στις αγγλικές ακτές, άρχισε πλέον ο ανταγωνισμός μεταξύ Άγγλων και Ολλανδών και από το τέλος του 17ου αιώνα και των Γάλλων για τον έλεγχο των θαλασσών. 

 

Δ. ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΝΑΥΜΑΧΙΕΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑΒΑΡΙΝΟΥ

 

Η ναυμαχία της Ναυπάκτου έγινε στις 7 – 10 – 1571  μεταξύ των Χριστιανών και του βάρβαρου Τουρκικού στόλου με αποτέλεσμα να συντριβούν παντελώς οι οθωμανικές (Τουρκικές) ναυτικές δυνάμεις. Οι Τούρκοι που διέθεταν ισχυρές ναυτικές δυνάμεις κατά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 μ.Χ., τις ενίσχυσαν με τον καιρό ακόμη περισσότερο και στα χρόνια του Βαρβαρόσα, ο στόλος τους θεωρούνταν ανίκητος. Αυτό ακριβώς, όμως, βοήθησε στο να συνασπισθούν εναντίον τους τα χριστιανικά έθνη και οδήγησε στη ναυμαχία της Ναυπάκτου, όπου οι Τούρκοι ηττήθηκαν ολοκληρωτικά.

Η ναυμαχία του Ναβαρίνου έγινε στις 20 – 10 – 1827  ανάμεσα στις ναυτικές δυνάμεις των Μεγάλων Δυνάμεων Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας και τον Τουρκο-αιγυπτιακό στόλο, σε μια προσπάθεια να περιοριστεί η δράση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο κατά τη διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης. Η άρνηση του Ιμπραήμ να σταματήσει τις πολεμικές επιχειρήσεις στην Πελοπόννησο μετά από την προειδοποίηση των τριών Δυνάμεων, οδήγησε στη ναυμαχία και στην καταστροφή του Τουρκο-αιγυπτιακού στόλου με συνέπεια κατόπιν να ελευθερωθούν οι Έλληνες από τους βάρβαρους.

 

Σημειώνεται, επίσης, ότι:

1) Η τελευταία δράση των κωπήλατων πολεμικών πλοίων έγινε στη ναυμαχία της Ναυπάκτου. Κατά την εποχή της  είχε αρχίσει να χρησιμοποιείται το πυροβόλο όπλο και η πυξίδα και από τότε επικράτησε ο τύπος των ιστιοφόρων πολεμικών αντί αυτών που κινούνταν με κουπιά.

2) Η ναυμαχία του Ναβαρίνου (η οποία και  καθόρισε το τέλος της Επανάστασης) ήταν βασικά το αποτέλεσμα της άρνησης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να συμμορφωθεί με τη Σύμβαση του Λονδίνου.

 

 

1821 μ.Χ.

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

 

ΠΥΡΠΟΛΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΝΑΥΑΡΧΙΔΑΣ ΣΤΗΝ ΕΡΕΣΟ

 

Στα μέσα περίπου Μαΐου του 1821 είχε καταπλεύσει στην περιοχή της Λέσβου και των Ψαρών ο Ελληνικός στόλος με αντικειμενικό σκοπό την εποπτεία του δυτικού τμήματος του νησιού και την επιτήρηση των στενών των Δαρδανελίων, απ' όπου θα κατέβαινε ο τουρκικός στόλος. Ναύαρχος της ναυτικής αυτής μοίρας των 72 συνολικά πλοίων ήταν ο Ιάκωβος Τομπάζης. Οι πρώτες αναμετρήσεις του Ελληνικού στόλου με το τουρκικό δίκροτο έδειξαν την αδυναμία των μικρών Ελληνικών πολεμικών πλοίων να τΟ Καταβάλουν. "Έπρεπε να βρεθεί άλλος τρόπος και σε σύσκεψη που έγινε, αποφασίστηκε η χρήση του μόνου δυνατού όπλου που θα μπορούσε να εξουδετερώσει το τουρκικό δίκροτο, του πυρπολικού. Τα χαράματα της 27ης Μαΐου, δύο πυρπολικά, οδηγούμενα από τον Καλαφάτη το ένα και από το Δ. Παπανικολή το άλλο, ξεκίνησαν για το παράτολμο εγχείρημα. Η προσπάθεια του Καλαφάτη να κολλήσει το πυρπολικό του στα πλευρά του πλοίου απέτυχε. Ο Παπανικολής όμως κατόρθωσε, παρά τα πυκνά πυρά των κανονιών και τις προσπάθειες των ναυτών του πλοίου, να προσκολλήσει το πυρπολικό του στην πλώρη του πλοίου. Οι φλόγες του γρήγορα μεταδόθηκαν στο τουρκικό πολεμικό, "Έντρομοι οι Τούρκοι μπροστά στον κίνδυνο προσπαθούν με αλαλαγμούς, με ύβρεις και υστερικές κραυγές να σωθούν. Ο πλοίαρχος Μεκτάς - Αρναούτ, στη προσπάθειά του να σωθεί πρώτος, αδιαφορώντας για το πλήρωμά του, δέχεται θανάσιμο πλήγμα από μαινόμενο Τούρκο.  Τριανταπέντε μόνο λεπτά της ώρας, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές, είχε διάρκεια ο επιθανάτιος ρόγχος του θαλάσσιου γίγαντα. Η φωτιά μεταδόθηκε στην πυριτιδαποθήκη, "Μια πύρινη στήλη υψώθηκε και συρίζουσα κατέπεσε σε σωρούς ερειπίων. Οι υγροί πρόποδες του αυτόπτη μάρτυρα, ενός μικρού νησιού στην είσοδο του λιμανιού της Ερεσού, δέχτηκαν τα συντρίμμια του θρυλικού "Φερμαντιγνεμέζ". Η επιτυχία του τολμήματος ήταν τεράστια και οι συνέπειές του ακόμη μεγαλύτερες, δεδομένου ότι δεν περιορίστηκε στον απώλεια ενός μεγάλου πολεμικού πλοίου και περισσότερων από 1000 άνδρες (από τους 1100 άνδρες του πληρώματος μόνο 8 σώθηκαν). Οι Τούρκοι των ακτών, βλέποντας με τρόμο την καταστροφή του πολεμικού, έσπευσαν να' απομακρυνθούν, εγκαταλείποντας στην παραλία τρόφιμα, πολεμοφόδια και κατασκευές. Αντίθετα, οι Έλληνες αναθάρρησαν και συνειδητοποίησαν τη δύναμή τους.

 

Ναυμαχία Ναβαρίνου ( Ελαιογραφία Καρναρέ, Ναυτικό Μουσείο)

  Μετά από τις συγκινητικότατες θυσίες και ολοκαυτώματα του Μεσολογγίου, η Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία διατάσσουν τους στόλους τους να πλεύσουν προς τα Ελληνικά νερά, προκαλώντας την πανωλεθρία του Τουρκοαιγυπτιακού στόλου.

 

 

 

ΠΛΟΙΑ ΕΠΙ  ΕΝΕΤΟΚΡΑΤΙΑΣ - ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ 

image016

Πλοία στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας το 1575, από χάρτη της εποχής Braun and Hogenberg Civitates Orbis Terrarum II 56 

image142

 

Πλοία έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης,  1572 μ.Χ., από χάρτη της εποχής  Civitates Orbis Terrarum I Braun and Hogenberg,  first Latin edition of volume 1 was published in 1572) Βιβλιοθήκη Πανεπιστημίου Ιερουσαλήμ

image128

Πλοίο ανακαλύψεων, λεπτομέρεια από τους πρώτους χάρτες της Αμερικής

image010

Τανκέρη, Pierre Aveline (1656 - 1722)

image031

 

Το Αγγλικό Ιστιοφόρο «ΑΜΑΖΟΝ» , 18ος αι., ταξιδεύοντας για τις Ινδίες(Εφημερίδα LONDON NEWS, Saturday  January 10, 1852) 

image003

 

Πλοίο του αγγλικού βασιλικού ναυτικού (Henry VIII, ) το 1509

Πλοία  εποχής Χριστόφορου Κολόμβου

1492: Ανακάλυψη της Αμερικής από τον Χριστόφορο  Κολόμβο.

 

Ισπανικό και Πορτογαλικό φορτηγό πλοίο του 15 και 16 αιώνα,

 

 

castra

 

 

ΗΡΩΕΣ - ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

f17

Κολοκοτρώνης Θεόδωρος (1770 – 1843)

Ο αρχιστράτηγος του Αγώνα άρχισε τη δράση του το 1805, ως κουρσάρος και μετά πήρε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις του ρωσικού στόλου την περίοδο του Ρωσοτουρκικού πολέμου.

 

p128

Βάρκα Ελλήνων, Διονύσιος Tσόκος, Πινακοθήκη E. Αβέρωφ, Μέτσοβο Επανάληψη του πίνακα που ζωγράφισε ο δάσκαλος του Δ. Tσόκου, Ludovico Lipparini (1800-1856) στην Ιταλία το 1844. Το θέμα τού πίνακα μάλλον αναφέρεται στη φυγή από τα Ψαρά, η καταστροφή των οποίων είχε συνταράξει την εποχή εκείνη ολόκληρη την Ευρώπη.

 

 

 

Κανάρης Κων/νος (1790 – 1877)

 

Τη νύχτα της 6ης προς την 7η Ιουνίου 1822 έκανε το πρώτο του κατόρθωμα πυρπολώντας την Τουρκική ναυαρχίδα στη Χίο. Τον Οκτώβριο του 1822, στην Τένεδο αυτή τη φορά, πυρπόλησε ένα τεράστιο τουρκικό δίκροτο προκαλώ13vpντας το θαυμασμό όλων. Ακολούθησαν κι άλλες ηρωικές επιχειρήσεις στη Σάμο και τη Μυτιλήνη με αποκορύφωμα τη δράση του Κανάρη κατά του αιγυπτιακού στόλου στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας.

 

Μιαούλης Ανδρέας (1796 -1835)

 

Το πρώτο του αν10δραγάθημα πραγματοποιήθηκε στη ναυμαχία της Πάτρας στις 20/2/1822 και στη συνέχεια διακρίθηκε στη Χίο, στο Ναύπλιο, στα Ψαρά και στη ναυμαχία του Γέροντα (1824), τη μεγαλύτερη ναυτική σύγκρουση κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Προσπάθησε να αποτρέψει την απόβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο (1825) και να ενισχύσει το Μεσολόγγι κατά τη B' πολιορκία του.

 

 

Λιθογραφίες Karl Krazeisen, Eθνικό Iστορικό Mουσείο

 

 

 

 

 

Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα (Πίνακας, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο)

 

Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα ( 1771 – 1825 ) αφιερώθηκε με αυταπάρνηση στην απελευθέρωση της Ελλάδας. Όταν πήγε  στην Κωνσταντινούπολη, για να διευθετήσει θέματα της μεγάλης της περιουσία, που ζητούσε να την κατάσχει η Υψηλή Πύλη, γνωρίστηκε με μέλη της Φιλικής Εταιρίας και μυήθηκε τους σκοπούς της. Επιστρέφοντας στις Σπέτσες, διέταξε τη ναυπήγηση του περίφημου πλοίου « Αγαμέμνων», που, μαζί με τρία μικρότερα σκάφη, έλαβε μέρος στον Μεγάλο Σηκωμό.Τον Απρίλιο του 1821 έπλευσε με τον « Αγαμέμνονα» και δύο άλλα πλοία, που τα κυβερνούσαν οι δύο γιοι της, στον Αργολικό και βοήθησε στον αποκλεισμό του Ναυπλίου

Μαντώ Μαυρογένους (Πίνακας  Adam Friedel , Εθνικό Ιστορικό Μουσείο)

Η Μαντώ μόλις άρχισε ο αγώνας πήγε στη Μύκονο, όπου εξόπλισε με δικά της χρήματα δύο πλοία, με τα οποία καταδίωξε η ίδια τους πειρατές που σάρωναν εκείνη την εποχή τη θαλάσσια περιοχή της Μυκόνου. Αργότερα δημιούργησε στόλο από έξι πλοία και συγκρότησε σώμα πεζικού που αποτελούνταν από 16 λόχους των πενήντα ανδρών και πήρε μέρος στην επιχείρηση της Καρύστου καθώς και στις μάχες του Πηλίου, της Φθιώτιδας και της Λιβαδειάς κ.α.

 

 

 

 

 

 

 

 

ΙΣΤΙΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ‘21

image003

Το πλοίο "Άρης" του Ανδρέα Μιαούλη στη ναυμαχία στον κόλπο των Πατρών το 1822" (Πίνακας  Ιωάννη Αλταμούρα)

 

image019

Ο Παπανικολής, ο Μιαούλης, ο Κανάρης, ο Σαχτούρης είναι μερικά μόνο από τα ονόματα που έγραψαν τη δική τους ιστορία στον αγώνα που διεξήγαγε η Ελλάδα στη θάλασσα το 1621

Σκούνα του Αγώνα (Μουσείο Αργέντη)

 

Yδραίικη πολάκα χωρητικότητας 600 τόννων και μήκους τροπίδος 40 τ. ππχ. Ναυπηγήθηκε στην Ύδρα το 1816 από τους αδελφούς Kουντουριώτη, Δ. Aλ. Kριεζή και B. Mπουντούρη. (Έργο του Ant. Roux)

 

 

Φρεγάτα Ύδρα (Λιθογραφία A. Σ. Kριεζής Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος). Ήταν τούρκικη, ναυπηγημένη στο Λιβόρνο το 1828, οπλισμένη με 24 κανόνια. Συνελήφθη από τους Έλληνες στη Zάκυνθο και ενσωματώθηκε στον Ελληνικό στόλο με το όνομα «Ύδρα».

 

Yδραίικος πάρωνας Θεμιστοκλής, υπό ρωσική σημαία, του 1811 (Λιθογραφία A. Σ. Kριεζής, Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος) 

H «Aθηνά της 'Αρκτου»,  η ναυαρχίδα του Λάμπρου Κατσώνη ( Χαλκογραφία Λυκ. Κογιεβίνα)  Είχε ναυπηγηθεί στην Αμερική με χρήματα της Ελληνικής κοινότητας της Τεργέστης. Καταστράφηκε από τους ίδιους τους ναύτες της για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού.

Το τρικάταρτο του Ανδ. Μιαούλη ,"Polaka",

image004

Το υδραίικο μπρίκι "Ποσειδών". Υδατογραφία του A. Roux (Εθνικό Ιστορικό Μουσείο).

 

 

Χρυσά σκουλαρίκια από τη Σίφνο, 17 – 18ος αι.  με καράβια (καραβέλες) που έχουν ανοικτά τα πανιά (Μουσείο Μπενάκη)

Χρυσό pendant  από Πάτμο, 17 – 18ος αι.  με καράβι που έχει ανοικτά τα πανιά (Μουσείο Μπενάκη)

 

761

 

Σκύρος, νυφικό μαξιλάρι με γολέτα,  17ος αι. (Μουσείο Μπενάκη)

 

ship

Κέντημα Σκύρου Μουσείο Φαλτάϊτς

 

 

ΕΞΕΛΙΞΗ ΝΑΥΠΗΓΙΚΗΣ ΣΤΑ ΝΕΩΤΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ

ΑΤΜΟΚΙΝΗΤΑ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΟΚΙΝΗΤΑ ΠΛΟΙΑ

 

 

image145

 

Η ναυπηγική τέχνη χρονολογείται από την εποχή που ο άνθρωπος κατέβαλε τις πρώτες προσπάθειες του να βελτιώσει τα μέσα μεταφοράς και συγκοινωνίας, αλλά και αυτά της στρατιωτικής του δύναμης. Όμως η ναυπηγική ως επιστημονική τέχνη βρήκε τη μεγάλη της άνθηση μετά το 18ο αιώνα με βάση τη μηχανική και τη γεωμετρία.

Τα πλοία από τον 15ο αιώνα και εξής αντικατέστησαν εντελώς τα κουπιά με πανιά. Η τελευταία αξιόλογη δράση των κωπηλατικών πολεμικών πλοίων έγινε στη ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571. Ο ατμός επικρατεί  στην κίνηση του ναυτικού στο δεύτερο μισό του 19ου αι.

Η χρησιμοποίηση του σιδήρου για τη ναυπήγηση πλοίων και του ατμού για την προώθηση τους έγινε κατά το α’ μισό του 19 αι. Ο ατμός χρησιμοποιείται με τους πτερυγομόρφους  από το 1807  και με την έλικα από το 1840. Η αντικατάσταση του ξύλου από το μέταλλο οδήγησε γρήγορα στην κατασκευή θωρηκτών (το 1850) και υπερωκεανίων. Η ναυπηγική εξελίχθηκε ακόμη πιο πολύ με την ανακάλυψη των νέων μέσων κίνησης, δηλαδή των ατμοστροβίλων, μηχανών εσωτερικής καύσης και ηλεκτρισμού. Με συνέπεια να επιτρέψει στον άνθρωπο όχι μόνο να διασχίζει με απίστευτη ταχύτητα τις θάλασσες, αλλά και να πλέει κάτω από το νερό με τα υποβρύχια.

 

KARTERIA[1] 

Μακέτα του πλοίου "Καρτερία", του πρώτου ατμοκίνητου πλοίου που έλαβε μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις. Ναυπηγήθηκε στην Αγγλία το 1828 (Μουσείο Μπενάκη)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9ο

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ

& ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ

 

 

1. ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ  ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

   

image086 Η ιστορία του νεότερου Ελληνικού πολεμικού ναυτικού σηματοδοτείται από την απόφαση του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια, να δημιουργήσει Κρατικό Πολεμικό Ναυτικό.  Για το σκοπό αυτό αγοράστηκαν με δάνεια που είχαν εγκριθεί από τράπεζες της Αγγλίας και της Αμερικής τα πρώτα ατμοκίνητα πλοία, ο αριθμός των οποίων στη συνέχεια συμπληρώθηκε με δωρεές πλοίων από φιλΈλληνες και από πλοία αγωνιστών που είχαν διακριθεί στη διάρκεια του Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Επίσης κατά   τα  πρώτα  χρόνια  του  Όθωνα, καταβλήθηκε  αξιόλογη  προσπάθεια ενίσχυσης του Στόλου. Μεταξύ 1833-1835 ναυπηγήθηκαν στον Πόρο 12 μικρές κανονιοφόροι, 45-52 τόνων,  2 ημιολίες, μία κορβέτα, κι αργότερα  άλλα μεγαλύτερα και ατμοκίνητα.  Συνολικά 20  πλοία. Τα  πρώτα  ατμόπλοια  που κατασκευάστηκαν στην  Ελλάδα ήταν,  το 1837   το πολεμικό "Μαξιμιλιανός", και  μετά τα "Οθων", " Λουδοβίκος" , " Αμαλία", "Ελλάς".

 

image014

Το πολεμικό πλοίο "Σπέτσαι" στη Μάλτα το 1897

image015

Το πολεμικό πλοίο "Ψαρά" το 1902.

 

image016

Το Πολεμικό πλοίο Ύδρα το 1889 – 1929, αδελφό πλοίο του Ψαρά και Σπέτσαι

 (Πηγή http://www.battleships-cruisers.co.uk/)

image089

Το εύδρομο Έλλη

(Τορπιλίσθηκε από τους Ιταλούς στην Τήνο)

 

 

image003

«Ναύαρχος Μιαούλης», εύδρομο του Ελληνικού Π. Ν.

Ναυπηγήθηκε το 1879 και από το 1900 έως το 1921 χρησιμοποιήθηκε ως εκπαιδευτικό των δοκίμων.

 

 

2. ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ 1912 - 1913

 Απελευθέρωση: Ηπείρου, Θεσσαλίας, Μακεδονίας και νησιών

 

Η Ελλάδα, διαθέτοντας στην περίοδο των βαλκανικών Πολέμων έναν πλήρως αναδιοργανωμένο, άρτια εκπαιδευμένο και καλά εξοπλισμένο Στρατό και έχοντας εξασφαλισμένη την υπεροπλία στη θάλασσα, χάρη στο Ναυτικό της, έμπαινε στον πόλεμο κατά της Τουρκίας στο πλευρό των Βαλκανικών Συμμάχων της Βουλγαρίας, Σερβίας και Μαυροβρουνίου, με τις ευνοϊκότερες συνθήκες. Ακλόνητη πίστη όλων ήταν η απελευθέρωση των εθνικών εδαφών και των ομοεθνών τους που εξακολουθούσαν να βρίσκονται υπό το ζυγό των Τούρκων και καθημερινά υπέφεραν το φυλετικό και θρησκευτικό φανατισμό τους. Επιπλέον η Ελλάδα επιθυμούσε να αποπλύνει την ήττα του άτυχου πολέμου του 1897, που τόσα δεινά της είχε φέρει. Το Ελληνικό Ναυτικό, που αποτελούσε τη μόνη ναυτική δύναμη της Συμμαχίας, συντέλεσε αποφασιστικά στη νίκη των συμμαχικών όπλων.  Με τις ιστορικές ναυμαχίες της Έλλης (3 Δεκεμβρίου 1912) και της Λήμνου (5 Ιανουαρίου 1913), με επικεφαλής το θρυλικό θωρηκτό "Αβέρωφ", εξασφαλίστηκε η Ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο από τη μια και από την άλλη εξαναγκάστηκε ο Τουρκικός Στόλος να μείνει αποκλεισμένος στα Δαρδανέλια μέχρι το τέλος του Πολέμου.

Το τέλος του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, βρήκε την Ελλάδα να έχει απελευθερώσει την Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τη Μακεδονία και τα νησιά του Αιγαίου μας (Κρήτη κ.τ.λ.)  Το βράδυ της 18ης Οκτωβρίου 1912 το Ελληνικό τορπιλοβόλο υπ' αριθ. 11, με κυβερνήτη τον υποπλοίαρχο Ν. Βότση, μπήκε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης και με δυο τορπίλες βύθισε την Τουρκική κορβέτα Φετίχ-ι-Μπουλέντ.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί και ότι στις 9 Δεκεμβρίου 1912 το υποβρύχιο "Δελφίν" επιτέθηκε κατά του τουρκικού καταδρομικού "Μετζηδιέ", γεγονός που αποτέλεσε την πρώτη τορπιλική επίθεση στον κόσμο. Οι παράγοντες των επιτυχιών του Ναυτικού μας ήταν η ποιοτική υπεροχή και η ναυτική παράδοση του προσωπικού, καθώς και η εμπνευσμένη του ηγεσία. (Από την Ιστορία Στρατού)

 

Το πολεμικό πλοίο ΚΙΛΚΙΣ, 1914-1941

Το πολεμικό πλοίο ΛΗΜΝΟΣ στη Σμύρνη το 1919

image005

 

 

 

Ο ΣΤΟΛΟΣ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΚΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ

ΚΑΙ ΤΟ ΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΟ ΚΑΤΑΔΡΟΜΙΚΟ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ»

 

 

Averof2

 

Το θωρηκτό «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» στο Φάληρο

Καθελκύστηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1910

 Δέκα χρόνια μετά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό διέθετε μια ελάχιστη δύναμη απαρχαιωμένων τορπιλοβόλων και τριών γαλλικών θωρηκτών που είχαν κατασκευασθεί το 1889.  Η επιτακτική ανάγκη για τη δημιουργία αξιόμαχου στόλου είχε ως αποτέλεσμα την ενίσχυση του στόλου -στα τέλη του 1908- με τέσσερα καινούργια αγγλικά και τέσσερα γερμανικά αντιτορπιλικά. Σε αυτά επρόκειτο να προστεθεί το Θωρηκτό-Καταδρομικό «Γ. Αβέρωφ», η Δόξα του Πολεμικού Ναυτικού.

Το θωρακισμένο καταδρομικό «Γ. Αβέρωφ»  καθελκύστηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1910 και την 11 Σεπτεμβρίου 1911 κατέπλευσε στο Φάληρο, όπου έγινε δεκτό από τους Έλληνες με ενθουσιασμό. Ήταν ένα από τα ενδοξότερα πλοία της νεότερης Ελληνικής ναυτικής ιστορίας και συνδέθηκε άρρηκτα με το Ναύαρχο Κουντουριώτη και την πολιτική πίστη του Ελευθέριου Βενιζέλου στη ναυτική ισχύ της Ελλάδας. Συμμετείχε στις νικηφόρες ναυμαχίες της Έλλης (3 Δεκεμβρίου 1912) και της Λήμνου(5 Ιανουαρίου 1913)  κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων, του 1912 – 13, καθώς και στις επιχειρήσεις του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Το πλοίο  αυτό χάρισε τεχνολογική ανωτερότητα στο στόλο του Αιγαίου. Οι 23,5 κόμβοι που ανέπτυσσε (ταχύτητα σημαντική και σήμερα) και η τολμηρή στρατηγική του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη, έκαναν το Αβέρωφ να επιβληθεί του τουρκικού στόλου. Υπήρξε ναυαρχίδα του Ελληνικού στόλου έως το 1951.

 

Η Ναυμαχία της Έλλης

3 Δεκεμβρίου 1912

 

<<Η Ελλάς δεν αναμένει από εσάς να αποθάνετε γι' αυτήν. Αναμένει να νικήσετε>> (Σήμα Ε. Βενιζέλου προς το Ναύαρχο Π. Κουντουριώτη)

 

Η Τουρκία, μετά την ανακωχή που υπέγραψε την 20η Νοεμβρίου 1912 με τη Σερβία, Βουλγαρία και Μαυροβούνιο, θέλησε να εντείνει τη ναυτική της δραστηριότητα κατά της Ελλάδος. Για το σκοπό αυτό διέταξε τον Αρχηγό του στόλου της Πλοίαρχο Ραμίζ, να προκαλέσει τον Ελληνικό Στόλο σε ναυμαχία και μάλιστα μέσα στην ακτίνα βολής των πυροβόλων των Φρουρίων των Δαρδανελίων.  Την 1η Δεκεμβρίου 1912, εμφανίζεται το εύδρομο "Μετζητιέ" συνοδευόμενο από ένα αντιτορπιλικό. Η εμφάνιση αυτή ενίσχυσε τις υποψίες για επικείμενη έξοδο του Τουρκικού στόλου από τα Δαρδανέλια. Ο Ελληνικός Στόλος, που τον συγκροτούσαν τα θωρηκτά "Γ. Αβέρωφ", ναυαρχίδα του Αρχηγού του Στόλου του Αιγαίου Υποναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη, "Σπέτσαι", αρχηγίδα του Μοίραρχου πλοιάρχου Πέτρου Γκίνη, "Ύδρα" και "Ψαρά" καθώς και ελαφρός τορπιλικός στόλος, περιπολούσε την προ Δαρδανελίων θάλασσα, από τις 2 το μεσημέρι της 1ης Δεκεμβρίου μέχρι τις 7:30 το πρωί της 3ης Δεκεμβρίου. Οι καπνοί του εξερχόμενου από τα Δαρδανέλια Τουρκικού στόλου φαίνονταν καθαρά.

Ώρα 8:40 το πρωί. Ο Τουρκικός στόλος, που τον συγκροτούσαν τα θωρηκτά "Χαϊρεδδίν Βαρβαρόσσα", "Τουργούτ-Ρέις", "Μετζητιέ" και "Ασάρι-Τεφίκ", με τα ελαφρά του σκάφη και πλωτό νοσοκομείο σε γραμμή παραγωγής, εμφανίζεται στην έξοδο των στενών με ταχύτητα 10 περίπου μίλια την ώρα και πορεία σχεδόν προς Λίβα. Επειδή όμως δεν ήθελε να απομακρυνθεί από τα φρούρια της ακτής, στράφηκε προς το ακρωτήριο της "Έλλης". Την κίνηση αυτή του Τουρκικού στόλου ακολούθησε ο Ελληνικός Στόλος, που στρέφει διαδοχικά και πλησιάζει τον Τουρκικό.

Ώρα 9:22 η Τουρκική ναυαρχίδα "Χαϊρεδδίν Βαρβαρόσσα", αρχίζει να βάλλει κατά του Ελληνικού Στόλου, πράγμα που στην συνέχεια ακολούθησε ολόκληρος ο Τουρκικός θωρηκτός στόλος από απόσταση 14000 μέτρων.

Ώρα 9:25 ο "Αβέρωφ" αρχίζει να βάλλει κατά του Τουρκικού στόλου από απόσταση 12000 μέτρων. Ακάθεκτος και με ταχύτητα πάνω από 20 μίλια, ορμά εναντίον ολόκληρου του Τουρκικού στόλου και κινείται ανεξάρτητα από τα άλλα πλοία του στόλου μας. Ταυτόχρονα η θωρηκτή μοίρα τύπου "Ύδρας" προσπαθεί να πλησιάσει τον εχθρό με τη μικρή της ταχύτητα. Ο "Αβέρωφ" υπερφαλαγγίζει τον εχθρό μόνος του και καταδιώκει ολόκληρο τον Τουρκικό στόλο. Φθάνει ανάμεσα από χαλάζι βλημάτων του Τουρκικού στόλου και των απέναντι φρουρίων, σε απόσταση 3000 μέτρων από τα εχθρικά πλοία. Ο εχθρός τρέπεται σε φυγή προς τα στενά, με φοβερή αταξία. Βάλλεται συνεχώς από τον "Αβέρωφ" και τα άλλα θωρηκτά μας, που στο μεταξύ πλησίασαν τον Τουρκικό στόλο σε απόσταση 4100 μέτρων.

Ώρα 11:30 ο εχθρικός στόλος ζητάει οριστικά καταφύγιο στον Ναγαρά. Φέρει τραύματα πάνω στα σκάφη του και έχει πάνω από 100 νεκρούς και τραυματίες. Ο στόλος μας είχε έναν μόνο νεκρό και οκτώ τραυματίες. (Από την Υπηρεσία Ιστορίας Ναυτικού )

 

 

 

3.  Α’ ΚΑΙ Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

 

1. Κατά το μεγαλύτερο μέρος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου η Ελλάδα παρέμεινε ουδέτερη. Όμως το 1917 η Κυβέρνηση του Ε. Βενιζέλου απεφάσισε να συμμετάσχει στον πόλεμο, στο πλευρό των Συμμάχων. Με το τέλος της παγκόσμιας σύρραξης -Οκτώβριος 1918- η Τουρκία συνθηκολόγησε (ανακωχή του Μούδρου) και η Ελλάδα βρέθηκε στην πλευρά των νικητών. Το «Γ. Αβέρωφ» κατέπλευσε στην Κωνσταντινούπολη και εκεί ύψωσε την Ελληνική σημαία ως μία από τις νικήτριες δυνάμεις του Μεγάλου Πολέμου.  Μετά την υπογραφή των συνθηκών ειρήνης. το «Γ. Αβέρωφ» μαζί με τον υπόλοιπο στόλο μετέφεραν τα Ελληνικά στρατεύματα στην Ιωνία. Οι εξελίξεις των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία διέγραψαν γρήγορα αρνητική πορεία που κατέληξε στην Καταστροφή του '22.  

Το πολεμικό πλοίο ΛΗΜΝΟΣ και η τορπιλάκατος ΔΑΦΝΗ στην Κωνσταντινούπολη το 1919

 

 2. Η εδαφική ακεραιότητα και η ανεξαρτησία της Ελλάδας απειλείται ξανά κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι πανίσχυρες δυνάμεις του Άξονα, η Γερμανία και η Ιταλία αποσκοπούν στην παγκόσμια κυριαρχία.

Προτού ο Μουσολίνι ζητήσει την παράδοση της Ελλάδας θα προσπαθήσει ύπουλα να την πλήξει. Θα τορπιλίσει ανήμερα το Δεκαπενταύγουστο, στην Τήνο το εύδρομο ΕΛΛΗ, που σημαιοστολισμένο ναυλοχούσε εκεί. Η αριθμητική και τεχνολογική υπεροχή των Γερμανών και Ιταλών σε όλους τους τομείς κάνουν την ιδέα και μόνο της αντίστασης - πόσο μάλλον της νίκης - να μοιάζει χίμαιρα. Γι' αυτό και το ΟΧΙ της ηγεσίας που ενεκολπώθη και βροντοφώναξε η ψυχή του Ελληνικού λαού στο ιταλικό τελεσίγραφο, άφησε άναυδη τη Παγκόσμιο κοινή γνώμη που θεωρούσε αναπόφευκτη τη νίκη του Άξονα. Η αλαζονεία του Μουσολίνι δέχεται ηχηρό κόλαφο από το ψυχωμένο στρατό μας. Ο στόλος μας με αιχμή δόρατος τα ηρωικά μας υποβρύχια διακρίνεται.

 

Η επακόλουθη Γερμανική εισβολή καταφέρει σοβαρά πλήγματα στον Ελληνικό στόλο,  όμως εκείνος δεν πτοείται.  Μετά την κατάληψη της Κρήτης στις 20-28 Μαΐου του 1941 από τους Γερμανούς,  ύστερα από μια επική μάχη, τη ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, το μόνο από όλα τα Ναυτικά των Ευρωπαϊκών κρατών που κατελήφθησαν από τον Άξονα, δεν παρεδόθη, αλλά και σύσσωμος ο Ελληνικός Στόλος, όσος δηλαδή διεσώθη από τις επιχειρήσεις στη Μάχη της Ελλάδας κατά του Άξονα, έπλευσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκεί, μαζί με διαφυγόντες από την κατεχόμενη Ελλάδα, άνδρες του Στρατού Ξηράς και της Πολεμικής Αεροπορίας, συνέχισε τον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων όχι μόνο μέχρι την απελευθέρωση της Ελλάδας τον Οκτώβριο του 1944, αλλά μέχρι την τελική νίκη των Συμμάχων στην Ευρώπη, που πραγματοποιήθηκε με την πλήρη κατάρρευση της Γερμανίας το Μάιο του 1945. Τα επιτεύγματα και ο ηρωισμός των Ελλήνων ναυμάχων  προσέδωσαν στον αγώνα αίγλη αρχαίου μεγαλείου. Τα κατορθώματα των θρυλικών πλοίων Α/Τ ΟΛΓΑ, ΑΔΡΙΑΣ και του Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ δε λησμονιούνται. Η συμμετοχή των Ελληνικών πλοίων στις αποβάσεις της Νορμανδίας και Νότιας Γαλλίας αποτελεί την κορωνίδα της δράσης του Ελληνικού Ναυτικού εκείνη την περίοδο.   

image022

Πολεμικό Πλοίο «Αποστόλης». Παραχωρήθηκε το 1943 στην Ελλάδα από τους Βρετανούς μαζί με 3 άλλα όμοιου τύπου

 

 Ας σημειωθεί και ότι:

1) Τα λαμπρά κατορθώματα του Ελληνικού στρατού στη Βόρειο Ήπειρο είχαν ως στήριξη το Ελληνικό εμπορικό ναυτικό, το οποίο σε μια άλλη αδιανόητη εποποιία επέτυχε τη μεταφορά μεγάλου αριθμού ανδρών και εφοδίων προς το μέτωπο χωρίς καμία απώλεια. Παράλληλα το Ελληνικό πολεμικό ναυτικό όχι μόνο προστάτευε με πλήρη ασφάλεια τις νηοπομπές, αλλά προέβαινε και σε επικίνδυνες εξορμήσεις στην Αδριατική αντιμετωπίζοντας ένα εχθρικό στόλο δεκαπλασίας ισχύος και δυνάμεως. Συνέπεια αυτών ήταν το Αιγαίο και το Ιόνιο να μείνουν απόρθητα ακόμα και από τα σχεδόν υπερσύγχρονα θωρηκτά του Ιταλικού στόλου. Οι σχετικά μικρές Ελληνικές ναυτικές δυνάμεις υπήρξαν το φόβητρο του Ιταλικού Ναυτικού Γενικού Επιτελείου.

2) Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό είχε την τιμή να δεχθεί μόνο αυτό μαζί με τους Βρετανούς την παράδοση του Ιταλικού Στόλου μετά την ανακωχή της 8ης Σεπτεμβρίου 1943. Είχε ακόμα την τιμητική συμμετοχή του με δύο κορβέτες στη μεγάλη Συμμαχική Απόβαση της Νορμανδίας στις 6 Ιουνίου 1944  και 4 φορτηγά πλοία του Εμπορικού Ναυτικού. Το «ΑΓIOΣ  ΣΠYPIΔΩN» με πλοίαρχο το Γεώργιο Σαμοθράκη, το «ΓEΩPΓIOΣ Π.» με την πλοιαρχία του Δημητρίου Παρίση, το «ΑMEPIKH» με τη διακυβέρνηση του Σπυρίδωνα Θεοφιλάτου και το «EΛΛAΣ» με την πλοιαρχία του Γεωργίου Tριλίβα.  Ακόμα 8 Ελληνικά πολεμικά συμμετείχαν στην απόβαση της Νοτίου Γαλλίας την 15η Αυγούστου 1944, μάλιστα ο ίδιος ο Tσώρτσιλ που παρευρίσκονταν εκεί χαιρέτησε με μήνυμα το ηρωικό Ελληνικό ναυτικό.

3) Το Ελληνικό Εμπορικό Ναυτικό θρήνησε πάνω από 2.000 άνδρες κατά τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο και το 60% των ωκεανοπόρων πλοίων του από τα 600 ατμοκίνητα πλοία και τα 700 πετρελαιοκίνητα καΐκια. Οι Ελληνικές απώλειες των εμπορικών μας πλοίων έφθασαν στο 14% του συνόλου των συμμαχικών απωλειών σε όλες τις θαλάσσιες επιχειρήσεις ένα τεράστιο ποσοστό για μια μικρή χώρα. Το Πολεμικό Ναυτικό έχασε κατά τη διάρκεια του Πολέμου 28 μάχιμα πλοία και 700 άνδρες.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10ο

Η ΑΞΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ 

ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

  

 

1. ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΛΑΓΗ  -  Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ

 

Οι Έλληνες νιώθουν πολύ μεγάλη ευαισθησία για τη θάλασσα και ειδικότερα για τα πελάγη του;, το Ιόνιο και το Αιγαίο Πέλαγος, για λόγους ιστορικούς, πρακτικούς και ρομαντικούς ή γιατί όλα γι αυτούς  αρχίζουν και τελειώνουν εκεί, στη θάλασσα.

Το Αιγαίο και το Ιόνιο πέλαγος είναι οι δυο ζωοδότες πνεύμονες της Ελλάδας. Απ' τη θάλασσα του Αιγαίου και του Ιονίου Πελάγους αναπνέει και ζει η Ελλάδα, άρα η ύπαρξη και το μέλλον της είναι δεμένα με το υγρό τους στοιχείο. Η Ελλάδα δεν περιβρέχεται απλά από θάλασσα. Μπαίνει μέσα στη θάλασσα και σχηματίζει το Αιγαίο και το Ιόνιο Πέλαγος. Αυτά έχει ως βάση, αυτά έχει ως προμαχώνα, αυτά είναι το μεγάλο της μυστικό. Από τη θέση τους ελέγχονται θαλάσσιοι δρόμοι μεγάλης σημασίας, κάτι που δίνει στη Ελλάδα ιδιαίτερη στρατηγική αξία, όπως και έχει κατά καιρούς προκαλέσει την επιβουλή εχθρών και τη σύγκρουση συμφερόντων φίλων.

Το Αιγαίο και το Ιόνιο πέλαγος είναι οι αφετηρίες της μεγαλύτερης στον κόσμο ναυτικής ιστορίας, της Ελληνικής. Τα απίθανα επιτεύγματα και ασύλληπτες ναυτικές περιπέτειες από τα πανάρχαια χρόνια, όπως η αργοναυτική εκστρατεία, η εκστρατεία της Τροίας, οι περιπλανήσεις του ακαταπόνητου και πολύτροπου Οδυσσέα, του συμβόλου του ναυτικού δαιμόνιου της φυλής των Ελλήνων κ.α., οι ναυμαχίες Σαλαμίνας, Μυκάλης κ.τ.λ.

Σε αυτά εδώ τα πελάγη, το Αιγαίο και Ιόνιο Πέλαγος, λόγω των πολλών νησιών (η ύπαρξη νησιών σε μια χώρα δημιουργεί την ανάγκη ανάπτυξη της ναυσιπλοΐας και της ναυπηγικής, ενώ όταν σε μια παράλια χώρα δεν υπάρχουν νησιά δύσκολα αποφασίζει κάποιος κάτοικός της να κάνει με πλεούμενο μακρινό ταξίδι κ.τ.λ.), ανάπτυξαν εξ ανάγκης πρώτοι οι Έλληνες τη ναυτιλία και τη ναυπηγική, όπως μαρτυρούν οι μύθοι, τα γραπτά μνημεία: η Ιλιάδα και Οδύσσεια, η Αργοναυτική εκστρατεία,  ο μύθος Δαίδαλου και Ίκαρου κ.α., καθώς και τα αρχαιολογικά ευρήματα.

Σε αυτά εδώ τα πελάγη επί εποχής Μίνωα δημιουργήθηκε ο πρώτος Ελληνικός και συνάμα Ευρωπαϊκός πολιτισμός, καθώς και ο πρώτος πολεμικός στόλος.

Σε αυτά εδώ τα πελάγη, σύμφωνα με το Θουκυδίδη (Ιστορία Α, 3 – 7) και τους άλλους αρχαίους συγγραφείς (όπως είδαμε στο Κεφάλαιο 2), όταν άρχισε να αναπτύσσεται η ναυτιλία πολλοί το ρίξανε στην πειρατεία και πιο πολλοί οι Κάρες με τους Φοίνικες. Ο Μίνωας ήταν ο πρώτος ηγεμόνες από τους Έλληνες που αφενός θέσπισε σοφούς – σωστούς – θεϊκούς νόμους κατά των παρανομούντων και αφετέρου συγκρότησε πολεμικό ναυτικό και μ’ αυτό ελευθέρωσε το Αιγαίο από τους ληστές και πειρατές Κάρες και Φοίνικες με συνέπεια οι Έλληνες και κυρίως οι κάτοικοι των παράλιων Ελληνικών πόλεων να σταματήσουν το μεταναστευτικό βίο που τους εξανάγκαζαν οι κακοποιοί και να αποκτήσουν μόνιμη και ασφαλή κατοικία (δηλαδή πατρίδα), οι δια θαλάσσης συγκοινωνίες να γίνουν ασφαλέστεροι και έτσι οι Έλληνες να μπορέσουν να ασχοληθούν και με ναυτικές εργασίες και έτσι να πλουτίσουν, να επικρατήσουν κ.τ.λ., αλλά και το Αιγαίο στο εξής  να γίνει σταυροδρόμι σε ανταλλαγές αγαθών και ιδεών, να λειτουργεί ως μεγάλο ναυτικό σχολείο και να μεταδίδει τα διδάγματά του στους πολιτισμούς τριών ηπείρων.

Σε αυτά εδώ τα πελάγη, το Αιγαίο και το Ιόνιο Πέλαγος, αφότου συγκροτήθηκε το πολεμικό ναυτικό του Μίνωα, σχηματίστηκαν οι πρώτες πόλεις του κόσμου: η Κνωσός στην Κρήτη, η Μινώα στη Σικελία, η  Κόρινθος και οι Μυκήνες στην Πελοπόννησο, η Αθήνα στην Αττική κ.τ.λ., που ήταν όλες Ελληνικές και από τα μεγαλύτερα ναυτικά και πολιτιστικά κέντρα.

Σε αυτά εδώ τα πελάγη, το Αιγαίο και Ιόνιο Πέλαγος, υπήρχε πάντοτε πολύ δραστήρια εμπορική κίνηση, αλλά έγιναν και πάρα πολλές μεγάλες ναυτικές επιχειρήσεις: Εκστρατεία της Τροίας, Αργοναυτική εκστρατεία κ.α.

Σε αυτά εδώ τα πελάγη, το Αιγαίο και Ιόνιο Πέλαγος, έγιναν πολύ σημαντικά πολεμικά γεγονότα, τόσο στις εμφύλιες διαμάχες της αρχαιότητας (Πελοποννησιακός πόλεμος κ.α.) όσο και τον καιρό που οι Έλληνες πολεμούσαν εναντίον των βαρβάρων της Ασίας (Περσών, Φοινίκων, Καρών κ.α.). Η ναυμαχία της Σαλαμίνας είναι εκείνη που έσωσε την Ευρώπη από το βαρβαρισμό.

 

 

2. Η ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΥΣ

 

Το Αιγαίο ή Ελληνικό Αρχιπέλαγος αποτελείται από πολλά νησιά και συνάμα βρίσκεται σε μια από τις σπουδαιότερες γεωγραφικές θέσεις του πλανήτη. Κείται ανάμεσα σε δυο μεγάλες ηπείρους, την Ασία και την Ευρώπη, και έχοντας λίγο πιο πέρα μια άλλη, την Αφρική. Κατόπιν αυτού από αρχαιοτάτων χρόνων υπήρξε ο μεγάλος στόχος απόκτησης του από πάρα πολλούς λαούς: Έλληνες, Κάρες, Φοίνικες, Πέρσες, Αιγυπτίους κ.α. Ωστόσο το Αρχιπέλαγος ήταν πάντα Ελληνικό και γι αυτό άλλωστε οι αρχαίοι συγγραφείς (Θουκυδίδης κ.α.) το αποκαλούν και με την ονομασία «Ελληνική θάλασσα»  και ακολουθεί πάντα την τύχη της Ελλάδας.

Υπενθυμίζεται επίσης ότι ο πρώτος που οίκισε τα ελληνικά νησιά με μόνιμους κατοίκους ήταν ο Μίνωας. Πιο πριν τα νησιά ήσαν λέει απλώς λημέρια ληστών και πειρατών.

Το Αιγαίο είναι η συνέχεια του ηπειρωτικού κορμού της Ελλάδας, που τον συνδέει ­δεν τον χωρίζει­ με το νησιώτικο χώρο σ' ένα ενιαίο σύνολο, ολοκληρωμένο και αδιάσπαστο. Επομένως το Αιγαίο αποτελεί για τους ‘Έλληνες ένα κομμάτι της πατρίδας τους. Είναι ένας ζωτικός παράγοντας για την Ελλάδα και η απώλεια του ελέγχου του ή η συγκυριαρχία του με την Τουρκία θα ισοδυναμεί με καθαρή απώλεια εθνικού χώρου, ακρωτηριασμό της Ελλάδας, αφού έτσι θα απομονωθεί όλος ο νησιωτικός χώρος απ' το άλλο κομμάτι, τον ηπειρωτικό χώρο, με επακόλουθο τον αποκλεισμό των νησιών και τη σταδιακή οικονομική κι αμυντική κατάρρευσή τους.

Ο περιορισμός της Ελλάδας στα στενά όρια του ηπειρωτικού κορμού και η απώλεια των ζωντανών κυττάρων του ελληνισμού της M. Ασίας, λόγω της έντασης με την Τουρκία και την οδυνηρή κλιμάκωση του 1922, οδήγησαν στην απώλεια του οικονομικού δυναμισμού των νησιών του Αιγαίου. Β

Βέβαια, μπορεί έκτοτε τα νησιά να έχασαν τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο, δεν έπαψαν όμως να τροφοδοτούν την Ελληνική εμπορική ναυτιλία με ναύτες, καπετάνιους και σημαντικές εφοπλιστικές προσωπικότητες, σύγχρονες ενσαρκώσεις της μυθικής φιγούρας του Οδυσσέα.

 

 

3. Η ΑΞΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 

Α. Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

 

Ένας λαός που διαθέτει θάλασσα είναι τυχερός, γιατί του δίδεται η δυνατότητα αφενός να πολλαπλασιάσει το γεωγραφικό του χώρο και αφετέρου να εκμεταλλευθεί και άλλου είδους ζωικό βασίλειο. Επειτα, αν ένας λαός διαθέτει ναυτικό, πολεμικό και εμπορικό, του δίδεται η δυνατότητα αφενός να αμυνθεί ή να επιτεθεί καλλύτερα σε περίοδο πολέμου και αφετέρου να πλουτίσει από το εμπόριο σε περίδο ειρήνης.Αυτός ήταν και ο λόγος που από αρχαιοτάτων χρόνων τα σημαντικότερα κέντρα ήσαν παραλλιακές πόλεις: Κνωσός, Αθήνα-Πειραιάς, Κόρινθο, Ρώμη, Λονδίνο  κλπ

Σε καμιά ιστορική περίοδο οι Έλληνες δεν έχασαν τη ζωογόνα τους επαφή με τη θάλασσα, δεν έπαψαν να αποτελούν ναυτικό έθνος. Ακόμη και στις πλέον σκοτεινές περιόδους της κυριαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γνώσεις και νέες ιδέες από τον ευρωπαϊκό κόσμο δε σταμάτησαν να εισρέουν στην Ελλάδα και στα νησιά της από τους θαλασσινούς δρόμους. Ο σύγχρονος Έλληνας, όπως άλλωστε και οι πρόγονοί του, αναγνωρίζει στο ναυτικό και τον έμπορο τα θετικά σημεία του εαυτού του, το δυναμισμό και την εφευρετικότητα, το πολυμήχανο, την άνεση στην επικοινωνία και την τάση για αναζήτηση και εξερεύνηση που δε γνωρίζει το φόβο του τιμήματος.

 Το Ελληνικό εμπορικό ναυτικό είναι άκρως αναγκαίο για τους Έλληνες,  γιατί συνδέει τα Ελληνικά νησιά τόσο μεταξύ τους όσο και με την ηπειρωτική Ελλάδα καθώς  και την Ελλάδα με τις υπόλοιπες χώρες που διαθέτουν θάλασσα.

Το ναυτικό επάγγελμα, άμεσα συνδεδεμένο με την ιστορία της Ελλάδας, αποτελεί έναν σημαντικό τομέα της απασχόλησης του Ελληνικού εργατικού δυναμικού, αποφέροντας στις Ελληνικές οικογένειες υψηλό εισόδημα και εισροή ευεργετικού συναλλάγματος στην εθνική οικονομία.

Οι Έλληνες, αφότου συγκροτήθηκε το πολεμικό ναυτικό του Μίνωα και απελευθερώθηκαν οι θαλάσσιοι διάδρομοι, ασχολήθηκαν και με το θαλάσσιο εμπόριο με συνέπεια να πλουτίσουν, επικρατήσουν κ.τ.λ. όπως μας λέει ο Θουκυδίδης (Ιστορία Α).

Οι Έλληνες ναυτικοί μετά την κατάκτησή της Ελλάδας από τους Ρωμαίους παρήκμασαν, όμως στη βυζαντινή περίοδο ήκμασαν και πάλι προσφέροντας πολλά στον Ελληνισμό. Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, παρόλη τη σκληρή τουρκική κυριαρχία, οι Έλληνες ναυτικοί ανέπτυξαν μεγάλο εμπορικό στόλο  και στην επανάσταση του 1821 προσέφεραν στον Αγώνα πάρα πολλά πλοία και ναύτες.

 

 

Β. Η ΑΞΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

 

Η προσφορά του Ελληνικού ναυτικού τόσο στο έθνος, στην Ελλάδα, όσο και στον κόσμο είναι ανεκτίμητη.

Αφότου, λέει ο Θουκυδίδης (Ιστορία Α, 3 – 13),  συγκροτήθηκε το πολεμικό ναυτικό του Μίνωα και διώχθηκαν μ’ αυτό οι κακοποιοί Κάρες και Φοίνικες από το Αιγαίο, οι Έλληνες και κυρίως οι κάτοικοι των παράλιων Ελληνικών πόλεων μπόρεσαν να σταματήσουν το μεταναστευτικό βίο που έκαναν, για να αποφύγουν τις σφαγές, αιχμαλωσίες και λεηλασίες των κακοποιών και έτσι  να αποκτήσουν μόνιμη και ασφαλή κατοικία (δηλαδή πατρίδα), οι δια θαλάσσης συγκοινωνίες έγιναν ασφαλέστεροι και έτσι οι Έλληνες μπόρεσαν να ασχοληθούν και με ναυτικές εργασίες με συνέπεια να πλουτίσουν, να επικρατήσουν κ.τ.λ. Επομένως χάρη του πολεμικού ναυτικού και του Μίνωα υπάρχει ή που αναπτύχθηκε η Ελλάδα.

Η Αθήνα ερημώθηκε, καταστράφηκε και καταλήφθηκε από τους Πέρσες. Όμως οι Αθηναίοι δεν έμειναν χωρίς πατρίδα. Είχαν πατρίδα τις διακόσιες εξοπλισμένες τριήρεις ("Διακόσιες νήες πεπληρωμέναι εστίν ημίν η Πατρίς"). Με αυτές πολέμησαν και μ' αυτές απελευθέρωσαν την πόλη τους.

"Εκ της θαλάττης άπασα ήρτηται σωτηρία", έγραφε ο Ξενοφώντα. "Τίποτα, αρχόντοι, δε φελά, μονάχα το καράβι" βροντοφωνούσε στις δύσκολες στιγμές του Μεγάλου Αγώνα και ο καπετάν Κωνσταντής Κανάρης.

Η στεριανή Ελλάδα χάθηκε ολόκληρη για 400 χρόνια απ' το χάρτη, όμως επέζησε στη θάλασσα.  Ο Οθωμανός βάρβαρος, αδιάφορος και ξένος προς τη θάλασσα, άφησε την Ελληνική θάλασσα στον Έλληνα υπόδουλο. Φύσει μη ναυτικός λαός οι Οθωμανοί, δεν ήσαν σε θέση να κατανοήσουν τη μεγάλη σημασία της ναυτικής δύναμης για την υπερπόντια αυτοκρατορία τους. Τραγικό λάθος. Γι' αυτούς το ναυτικό ήταν βοηθητικό όπλο του στρατού ξηράς. Ακόμη τραγικότερο λάθος.

Η σχέση: θάλασσας-σωτηρίας και ισχύος της Ελλάδας είναι ταυτισμένη με την ιστορία των Ελλήνων. Κρητική θαλασσοκρατορία, Σαλαμίνες, Αθηναϊκή ηγεμονία κ.α.

Η κοσμοκράτειρα Αθήνα θα καταρρεύσει μόνο όταν χάσει το στόλο της στη Σικελική εκστρατεία.

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία θα καταρρεύσει μόνο όταν αρχίζει να παραμελεί το στόλο της και να παραχωρεί ναυτικά έσοδα ή προνόμια σε Γενουάτες, σταυροφόρους κ.τ.λ.

Στον Αγώνα της Ανεξαρτησίας ο κρίσιμος ρόλος του τρινήσιου ναυτικού θα έχει πανελλήνια αποδοχή. Η Πελοποννησιακή Γερουσία, που αποτελείτο από στεριανούς, έγραφε στους Yδραίους πρόκριτους το 1823: "Αναγκαία η διατήρησις του Ελληνικού στόλου προς σωτηρίαν της Eλλάδος... άνευ του οποίου και τυφλοίς δήλον ότι αδύνατον να σωθή η Eλλάς αν και μυρίας μάχας ήθελεν νικήσει κατά ξηράν".

Όταν προς το τέλος της Επανάστασης ο αγώνας στη στεριά ψυχορραγούσε, οι πάρωνες, οι γολέτες και τα πυρπολικά διατήρησαν την Επανάσταση στη ζωή και ήρθε τελικά η ανεξαρτησία.

Το Ελληνικό ναυτικό, λένε οι ιστορικοί, είναι εκείνο που νίκησε τους βάρβαρους στη Σαλαμίνα και χάρη αυτού σώθηκε από το βαρβαρισμό όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά και η Ευρώπη ολόκληρη.

Στους Βαλκανικούς πολέμους η κυριαρχία μας στο Αιγαίο εδραίωσε την ισχύ της Ελλάδας στο μέτωπο, επηρέασε πολιτικά τους γείτονες της και επέτρεψε στο στόλο της, υπό τον Παύλο Κουντουριώτη, να απελευθερώσει αλύτρωτες παράλιες περιοχές και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.

Το Ελληνικό Ναυτικό, που αποτελούσε τη μόνη ναυτική δύναμη της Συμμαχίας των Βαλκανικών Συμμάχων της Βουλγαρίας, Σερβίας και Μαυροβρουνίου και Ελλάδας, στον πόλεμο κατά της Τουρκίας συντέλεσε αποφασιστικά στη νίκη και ελευθερία τους.

Το Ελληνικό Ναυτικό συνέχισε τον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων όχι μόνο μέχρι την απελευθέρωση της Ελλάδας τον Οκτώβριο του 1944, αλλά μέχρι την τελική νίκη των Συμμάχων στην Ευρώπη, που πραγματοποιήθηκε με την πλήρη κατάρρευση της Γερμανίας το Μάιο του 1945.

Η συμμετοχή των Ελληνικών πλοίων στις αποβάσεις της Νορμανδίας και Νότιας Γαλλίας αποτελεί την κορωνίδα της δράσης του Ελληνικού Ναυτικού εκείνη την περίοδο.

 

 

 

 

 

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11ο

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ

ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

 

 

Α. Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΟΣ  ΣΤΟΛΟΣ

  

<< Η Ελληνόκτητη Ναυτιλία είναι και σήμερα 1η παγκόσμια δύναμη>>

image001 

Η Ελληνόκτητη Ναυτιλία (πλοία υπό Ελληνική και ξένη σημαία), σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Εμπορικής ναυτιλίας, είναι η πρώτη ναυτιλιακή δύναμη του κόσμου, διατηρώντας στόλο 3.480 πλοίων όλων των τύπων (άνω των 1000 gt), συνολικής χωρητικότητας 98.195.100 gt αριθμός που μεταφράζεται στο 15,5% της Παγκόσμιας Ναυτιλιακής χωρητικότητας.  Η υπό Ελληνική μόνο σημαία ναυτιλία, παραμένει επί σειρά δεκαετιών στις κορυφαίες θέσεις των μεγαλύτερων ναυτιλιακών δυνάμεων του κόσμου, διατηρώντας το 5% της παγκόσμιας χωρητικότητας, κατατάσσεται δε σήμερα στην τέταρτη θέση παγκοσμίως. Με τη ναυτιλιακή της δύναμη η Ελλάδα κατατάσσεται πρώτη μεταξύ των Κρατών-Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου κατέχει το 40% περίπου της συνολικής χωρητικότητας του Εμπορικού στόλου της Ένωσης.

Σύμφωνα με πρόσφατα στατιστικά στοιχεία (Lloyd's, 31-12-2001), η Ελλάδα (ο υπο Ελληνική και μόνο σημαία πλοία) καταλαμβάνει την τέταρτη θέση στον κόσμο, με βάση τη χωρητικότητα του στόλου της (άνω των 100 gt) που ανέρχεται σε 1529 πλοία υπό Ελληνική σημαία χωρητικότητας 28.678.240 gt. Σύμφωνα μάλιστα με τα στοιχεία του Institute of Shipping Economics and Logistics της Βρέμης που αφορούν πλοία άνω των 300 gt, την 1-1-2002 η χώρα μας κατείχε την τρίτη θέση παγκοσμίως όσον αφορά τη χωρητικότητα των πλοίων, με την Ελληνική σημαία να είναι υψωμένη σε 1102 πλοία 43.365.000 dwt.

Όσον αφορά τον ελληνόκτητο εμπορικό στόλο (συμπεριλαμβανόμενης και της Ελληνικής σημαίας), διατηρεί υπό τον έλεγχό του 3.480 πλοία χωρητικότητας 98.195.100 gt και μεταφορικής ικανότητας 164.613.935 dwt. Ο κατωτέρω Πίνακας επιβεβαιώνει την ανωτέρω διαπίστωση κατατάσσοντας τους Έλληνες ως τη σημαντικότερη πλοιοκτητική κοινότητα του κόσμου η οποία ελέγχει το 15,5% της παγκόσμιας χωρητικότητας (gt) και το 17,8% της μεταφορικής ικανότητας (dwt) του παγκόσμιου στόλου.

   

 

Σύμφωνα με το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, ο Ελληνικός στόλος περιλαμβάνει πλοία όλων των κατηγοριών πλόων, μεγεθών και ειδών αναλόγως των μεταφερομένων φορτίων. Κινείται δε κυρίως στο εξωτερικό δεδομένου ότι η Ελλάδα δε διαθέτει σημαντικό μεταφορικό έργο για μια τέτοιου μεγέθους χωρητικότητα. Το Ελληνικό πλοίο κατά συνέπεια, εξαρτάται από την ξένη αγορά ναύλων και τις διεθνείς χρηματαγορές με αποτέλεσμα να τελεί υπό την άμεση επίδραση των επιπτώσεων των διεθνών οικονομικών παραγόντων (ύφεση, οικονομικές κρίσεις, πολιτειακές μεταβολές) και είναι ευάλωτο σε μέτρα προστατευτισμού που τρίτες χώρες εφαρμόζουν για την προστασία της ναυτιλίας τους.

Το ναυτικό επάγγελμα, άμεσα συνδεδεμένο με την ιστορία της Ελλάδας, αποτελεί έναν σημαντικό τομέα της απασχόλησης του Ελληνικού εργατικού δυναμικού, αποφέροντας στις Ελληνικές οικογένειες υψηλό εισόδημα και εισροή ευεργετικού συναλλάγματος στην εθνική οικονομία. Συγκεκριμένα σήμερα στον τομέα εργασίας αυτό απασχολούνται περισσότεροι από 30.000 ναυτικοί που μάλιστα το 2000 εισήγαγαν στην Ελλάδα 7914,2 εκ. δολάρια ΗΠΑ.  Σε σχέση με το 1999 η εισροή ναυτιλιακού συναλλάγματος παρουσίασε αύξηση 2773,2 εκατομμυρίων δολαρίων.

 

 

ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΠΛΟΙΑ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΗΜΕΡΑ

tanker

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΕΞΑΜΕΝΟΠΛΟΙΟ

 

 

 image002

 

 

 

 image029

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

image031

 

 

 

 

 Β. Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΣΤΟΛΟΣ

 

<< Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΣΤΟΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ  ΠΑΛΙ

tn_crestΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ  >>

 

Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό (ΠΝ) διαθέτει ένα ισχυρό στόλο, που αποτελείται - κατά βάση- από μονάδες κρούσης (φρεγάτες, αντιτορπιλικά, πυραυλάκατους και υποβρύχια) και αριθμό πλοίων διοικητικής μέριμνας. Η δομή των δυνάμεων του ΠΝ περιλαμβάνει το Γενικό Επιτελείου Ναυτικού (ΓΕΝ), το Αρχηγείο Στόλου, τη Διοίκηση Ναυτικής Εκπαίδευσης, τη Διοίκηση Διοικητικής Μέριμνας Ναυτικού και αριθμό ναυτικών διοικήσεων και υπηρεσιών. Ο Ελληνικός πολεμικός στόλος σήμερα είναι ένας από τους καλύτερους, όμως όχι ο πρώτος, όπως συνέβαινε παλιά, από την εποχή του Μίνωα μέχρι την άνοδο των Ρωμαίων.  Ωστόσο,  επειδή ο Ελληνικός εμπορικός στόλος είναι πρώτος στον κόσμο και συνάμα εν ώρα κινδύνου του έθνους μετατρέπεται σε πολεμικό (παρέβαλε π.χ. τι έκανε το 1821), επομένως μπορούμε να πούμε ότι και σήμερα ο Ελληνικός πολεμικός στόλος είναι και πάλι από τους πρώτους στον κόσμο. Εκείνο που απαιτείται ακόμη είναι η ναυπήγηση αεροπλανοφόρων. Κάτι μεν πάρα πολύ δύσκολο, όχι όμως όχι ακατόρθωτο.

 

ΣΧΟΛΗ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ  ΠΟΡΟΣ

P-229

Κ/Φ TOΛMH (P 229) τύπου ASHEVILLE (πρώην Αμερικανικό GREEN BAY PG 101)

L-173

Α/Γ ΧΙΟΣ (L 173) τύπου JASON (LST)

Στα αποβατικά σκάφη, η Ελλάδα διαθέτει 12 και στα αρματαγωγά 8

image019

Κ/Φ ΚΑΡΤΕΡΙΑ (P 65) τύπου THETIS (πρώην Γερμανικό HERMES P6055)

Φ/Γ ΚΑΝΑΡΗΣ (F 464), ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

ΜΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΣΤΟΛΟΥ

Ο στόλος βοηθητικών πλοίων του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού αποτελείται από 14 ναρκαλιευτικά και 2 περιπολικά.

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ

Ο στολίσκος υποβρυχίων του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού περιλαμβάνει δύναμη 8 υποβρυχίων. Το ΕΜΠΑΕ προβλέπει την αγορά 2 νέων υποβρυχίων.

image021

Φ/Γ ΨΑΡΑ (F 454) τύπου ΜΕΚΟ 200ΗΝ

Είναι το τρίτο πλοίο του τύπου αυτού, και το δεύτερο που κατασκευάσθηκε στα Ελληνικά Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Καθελκύστηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1994 και παραλήφθηκε στις 30 Απριλίου 1998 με πρώτο κυβερνήτη τον Ανπχο Γ. Δημητριάδη ΠΝ. Του ιδίου τύπου: ΥΔΡΑ, ΣΑΛΑΜΙΣ και ΣΠΕΤΣΑΙ


Η ΦΡΕΓΑΤΑ (Φ/Γ) ΕΛΛΗ

Η φρεγάτα αυτή είναι ναυαρχίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Η Ελλάδα διαθέτει 9 φρεγάτες (διαφόρων τύπων) και 5 αντιτορπιλικά.

 

 

image020

Κ/Φ ΑΓΩΝ (P 66) τύπου THETIS (πρώην Γερμανικό THESEUS P6056)

Η Ελλάδα διαθέτει 4 τορπιλακάτους και 11 κανονιοφόρους

 

Δ/Σ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

 

 

 

 

ΦΡΕΓΑΤΕΣ (Φ/Γ)

Είναι πλοία εφοδιασμένα με βαρύ και ελαφρύ οπλισμό, καθώς και κατάλληλες συσκευές, ώστε να μπορούν να μάχονται με άλλα πλοία επιφανείας ή αεροσκάφη, να εντοπίζουν και να καταστρέφουν υποβρύχια, καθώς επίσης και να βομβαρδίζουν στόχους ξηράς.

ΤΑΧΕΑ ΠΕΡΙΠΟΛΙΚΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΩΝ ΒΛΗΜΑΤΩΝ (ΤΠΚ)

Είναι πλοία με μικρό, σχετικά, εκτόπισμα (βύθισμα) και μεγάλη ταχύτητα. Ο οπλισμός τους αποτελείται από κατευθυνόμενα βλήματα, πυροβόλα μεγάλης ταχυβολίας και τορπίλες.

ΤΟΡΠΙΛΑΚΑΤΟΙ

Είναι πλοία ξύλινα με μικρό, σχετικά, εκτόπισμα (βύθισμα) και αναπτύσσουν μεγάλη ταχύτητα. Είναι εφοδιασμένα με τορπίλες και ελαφρύ οπλισμό.

ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ (Υ/Β)

Είναι πλοία που έχουν τη δυνατότητα να καταδύονται. Η αποστολή τους είναι η προσβολή και καταστροφή των εχθρικών πλοίων επιφάνειας ή υποβρυχίων.

ΑΠΟΒΑΤΙΚΑ

Αποβατικά είναι διάφορα είδη πλοίων, που έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν στρατεύματα, άρματα, οχήματα και άλλα υλικά, ώστε να εκτελείται με επιτυχία μια αποβατική επιχείρηση. Στη κατηγορία αυτή ανήκουν τα αρματαγωγά, τα οχηματαγωγά, τα μικρά αποβατικά και τα δεξαμενόπλοια.

ΚΑΝΟΝΙΟΦΟΡΟΙ

Οι Κανονιοφόροι του Π.Ν. είναι πλοία μεγέθους Κορβέττας (575 τόνους) και φέρουν πυροβόλα των 40mm και 20mm, τορπίλες (Μk 46 Mod5) καθώς και ράγες ναρκών για ναρκοθέτηση. Έχουν Α/Υ δυνατότητες λόγω του sonar που φέρουν, και μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε διαφόρων τύπων αποστολές.

 

ΝΑΡΚΑΛΙΕΥΤΙΚΑ /ΝΑΡΚΟΘΕΤΙΔΕΣ

Οι Ναρκοθέτιδες είναι τα πλοία που ρίχνουν (ποντίζουν) τις νάρκες μέσα στη θάλασσα, για σχηματισμό ναρκοπέδιων. Τα Ναρκαλιευτικά έχουν ακριβώς την αντίθετη αποστολή, δηλαδή ψαρεύουν και εξουδετερώνουν τις νάρκες, που έχουν ποντιστεί από εχθρικά πλοία ή αεροπλάνα, σε σημεία που εμποδίζουν τις κινήσεις των δικών μας πλοίων.

ΠΛΟΙΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕΩΣ

Τα ΠΓΥ σκοπό έχουν τα καλύψουν τις ανάγκες Διοικητικής Μερίμνης των πλοίων κρούσεως όταν αυτά δρουν σε περιοχές μακράν Ναυστάθμων ή προκεχωρημένων βάσεων. Στη ουσία τα πλοία αυτά είναι ένας μικρός Ναύσταθμος εν πλώ αποτελώντας την πλέον προκεχωρημένη βάση κατά τις επιχειρήσεις.  

 

 

 

 

 

 

 

image017

 

image008

 

Το Ελληνικό ναυτικό είναι από τα πρώτα στον κόσμο σήμερα. Το μόνο που του λείπει είναι τα αεροπλανοφόρα, κάτι που διαθέτει ο στόλος των Η.Π.Α. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

 

 

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ

 

ΓΕΓΟΝΟΣ - ΠΡΟΣΩΠΟ

1449  - 1453

Αυτοκράτορας τώρα είναι ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ΙΑ΄ .

Το μοιραίο επέρχεται στίς 29 Μαΐου 1453. Η Πόλη πέφτει στον αιμοσταγή Μωάμεθ Β΄, ο ηρωικός αυτοκράτωρ πέφτει μαχόμενος, Έκτοτε η πόλη των πόλεων, η Κωνσταντινούπολη, περιμένει τον 'μαρμαρωμένοι βασιλιά' της, για να την απελευθερώσει.

1453 - 1821

Τουρκοκρατία. Ακολουθούν 400 περίπου χρόνια σκλαβιάς πού δεν κατάφεραν όμως να αφανίσουν το Έθνος. Άλλωστε ουδέποτε υπέκυψαν εντελώς οι Έλληνες, αφού στά σκοτεινά αυτά χρόνια υπήρξαν εκατοντάδες εξεγέρσεις, ενώ υπήρξαν περιοχές πού ουδέποτε πατήθηκαν από τους Τούρκους και σ' αυτές κατ' εξοχήν γεννήθηκαν  οι πυρήνες αντίστασης και χαλυβδώθηκε το ελεύθερο πνεύμα των επαναστατημενων Ελλήνων. Είναι γνωστή άλλωστε η δράση των κλεφτων και αρματολών. Το 1770 έχομε τά Ορλωφικά κατά τα οποία η Αικατερίνη Β΄της Ρωσίας υπόσχεται βοήθεια στους επαναστατημένους Έλληνες αλλά την αθετεί στη συνέχεια με αποτέλεσμα να ακολουθήσει σφαγή των επαναστατημένων Ελλήνων Στη Πελοπόννησο. Κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1788-1792 έχομε την δράση του Λάμπρου Κατσώνη. Το 1814 ιδρύεται η Φιλική Εταιρεία από τους Τσακάλωφ, Ξάνθο και Σκουφά, πού έχει στοχο την απελευθέρωση τού Έθνους και το 1821 έχομε την επίσημη κήρυξη της Επανάστασης και την διαδοχική απελευθέρωση εδαφών. Είχε προηγηθεί η δράση τού εθνομάρτυρα Ρήγα Φεραίου αλλά και τού Κοσμά τού Αιτωλού πού καλλιέργησαν το έδαφος με τά φλογερά κηρύγματά τους και έσπειραν τον σπόρο της ελευθερίας και της αποτίναξης τού τουρκικού ζυγού..

Κολοκοτρώνης Θεόδωρος (1770 – 1843), ο αρχιστράτηγος του Αγώνα.

Κανάρης Κων/νος (1790 – 1877) και  Μιαούλης Ανδρέας (1796 -1835), οι ναύαρχοι του Αγώνα.

 

1826

Έξοδος τού Μεσολογγίου. Αυτή αποφασίστηκε  μετά την πτώση και τού Ανατολικού (Aιτωλικού),  και η εγκατάλειψη της πόλης πραγματοποιήθηκε με νυχτερινή έξοδο την Κυριακή των Βαΐων του 1826. Aπό τα τρία σώματα που σχηματίστηκαν τα δύο αποτελούνταν από τους ενόπλους με επικεφαλής τους Νότη Mπότσαρη και Δημήτρη Μακρή, ενώ στο τρίτο σώμα βρίσκονταν οι άμαχοι, τους οποίους συνόδευε μικρός αριθμός ενόπλων. Tο σχέδιο ωστοσο είχε γίνει γνωστο στον Iμπραήμ. Tα δύο σώματα των ενόπλων κατάφεραν πολεμώντας να ανοίξουν διαδρόμους μέσω των εχθρικών σωμάτων και να φτάσουν καταδιωκόμενοι ως την περιοχή του Ζυγού. Από εκεί πέρασαν στα Σάλωνα (Άμφισσα) αρχικά και στο Ναύπλιο στη συνέχεια, όπου έτυχαν υποδοχής ηρώων. Το τρίτο σώμα ωστόσο δεν κατάφερε να διαφύγει. Τη στιγμή της εξόδου επικράτησε πανικός, οι περισσότεροι γύρισαν πίσω στη πόλη και χάθηκαν μαζί της. Την πτώση του Μεσολογγίου ακολούθησε η συνθηκολόγηση πολλών Ρουμελιωτών οπλαρχηγών. Οι Οθωμανοί έλεγχαν πλέον ολόκληρη τη Στερεά, Δυτική και Ανατολική, εκτός από ένα σημείο. H Ακρόπολη, το κάστρο της Αθήνας που αποτελούσε το μοναδικό ελεγχόμενο από τους επαναστάτες οχυρό, ήταν ο επόμενος στόχος του Κιουταχή. Η ηρωική έξοδος υμνήθηκε παγκοσμίως και έγινε αφορμή οι ξένοι να βλέπουν την επανάσταση των Ελλήνων με περισσότερη συμπάθεια.

1827

Ναυμαχία τού Ναυαρίνου. Ο γαλλικός και αγγλικός στολος αποτελούμενος από 30 πλοία κατάστρεψε τον οθωμανικό αποτελούμενο από 90 περίπου πλοία στο Ναβαρίνο. Είχε προηγηθεί η συνθήκη τού Λονδίνου με την οποία η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία ζητουςαν την κατάπαυση των εχθροπραξιών μεταξύ των εμπολέμων Ελλήνων και Τούρκων. Οι μεν Έλληνες αποδέχτηκαν την συνθήκη, ο Ιμπραήμ όμως ήταν επιφυλακτικός και ενώ περίμενε οδηγίες από την Υψηλή Πύλη ξέσπασε η ναυμαχία από τυχαίο αίτιο, αν και υπάρχει και η εκδοχή ότι προκλήθηκε από Ελληνικό 'δάκτυλο'.

1828

Άφιξη Καποδίστρια στη Ελλάδα.

1829

Μάχη της Πέτρας Στη Βοιωτία. Ήταν η τελευταία μάχη της επανάστασης τού 1821.

1831

Δολοφονία Καποδίστρια στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 στο Νάυπλιο από δυο μέλη της οικογένειας Μαυρομιχάλη. Αυτή επέτεινε την ένταση και κλιμάκωσε την αντιπαράθεση των πολιτικών φατριών της εποχής αποδυναμώνοντας φυσικά το κράτος πού ουσιαστικά κατέστη προτεκτοράτο των μεγάλων δυνάμεων.

1833 -1835

Αντιβασιλεία Βαυαρών. Στις 6 Φεβρουαρίου 1833 η αγγλική φρεγάτα 'Μαδαγασκάρη' αποβίβασε στο λιμάνι τού Ναυπλίου το δεκαεπτάχρονο Όθωνα, τα μέλη της αντιβασιλείας και τη βασιλική συνοδεία. Μεχρι την  ενηλικίωση τού Όθωνα (1835) την διακυβέρνηση της χώρας θα αναλάβρουν τα μελη της αντιβασιλείας, όπως οριζόταν από τίς διεθνείς συμφωνίες. Το πρώτο κυβερνητικό σχήμα τού Ελληνικού βασιλείου διορίστηκε τον Απρίλιο του 1833 και συμμετείχαν οι εκπρόσωποι τού "αγγλόφιλου" πολιτικού σχηματισμού Αλ. Μαυροκορδάτος, Σπ. Τρικούπης κ.ά. καθώς και ο Ι. Κωλέττης τού "γαλλόφιλου" κόμματος.

1835 -1862

Την νύχτα της 2 Σεπτεμβρίου 1843 και ενώ  μικροσυμπλοκές σημειώνονταν έξω από το σπίτι τού Μακρυγιάννη, ο Δ. Καλέργης  ξεσήκωσε τους άντρες του και τους οδήγησε έξω από τα ανάκτορα.και  τα ξημερώματα της 3ης Σεπτεμβρίου ανάγκασαν το βασιλιά Όθωνα και τη βασίλισσα Αμαλία. Να παραχωρήσει νέο σύνταγμα, με το οποίο η απόλυτη Μοναρχία μετατρέπεται σε συνταγματική.

1896

Διεξαγωγή πρώτων υ Ολυμπιακών Αγώνων μετά την απαγόρευσή τους από τον Θεοδόσιο το 393 μ.Χ.

1897

Οι Μεγάλες δυνάμεις, επιβάλλουν καθεστώς αυτονομίας στη Κρήτη. Στά ελληνοτουρκικά όμως ξεκινά πόλεμος και οι Έλληνες ηττωνται από τους Τούρκους με μικρές όμως εδαφικές απώλειες.