ΟΙ ΤΕΧΝΗΤΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ

& ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΔΙΕΘΝΗΣ

 

Του Α. Γ. Κρασανακη

 

 

 

 

Ι. ΟΙ ΤΕΧΝΗΤΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ

 

1. Τι είναι τεχνητή γλώσσα

 

Τεχνητή γλώσσα λέγεται η μη φυσική γλώσσα, αυτή που φτιάχτηκε όχι από κάποιο λαό ή φυλή και στόμα με στόμα, αλλά από κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο ή ομάδα ανθρώπων. Οι τεχνητές γλώσσες:

1) Προέκυψαν από το ότι από τη μια υπάρχει ανάγκη να υπάρξει κάποια γλώσσα που να μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους άνθρωποι με διαφορετικές γλώσσες και από την άλλη γιατί οι πιο διαδεδομένες σήμερα γλώσσες ( αγγλική, γαλλική, γερμανική, κινέζικη....) είναι δυσκολότατες στην εκμάθησή τους.

Σημειώνεται  ότι σύμφωνα με τους υπολογισμούς των οπαδών της τεχνητής γλώσσας Εσπεράντο (βλέπε εγκυκλοπαίδεια «ΕΠΙΣΤΗΜΗ & ΖΩΗ» κ.α.), η διεθνής αγγλική γλώσσα και γραφή μιλιόταν το 1900 στο 10% περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού, το 1950 στο 11% και σήμερα μόλις στο 8.5%!  Αυτό συνέβηκε, λένε, γιατί η αγγλική γλώσσα - γραφή είναι πάρα πολύ δύσκολη στην εκμάθησή της.

2) Φτιάχτηκαν με επιλογή λέξεων που είναι κοινές σε πάρα πολλές γλώσσες και υποτίθεται ευρηματικούς  κανόνες γραφής, σύνταξης και κλίσης, προκειμένου να μαθαίνονται εύκολα. Η τεχνητή γλώσσα Εσπεράντο π.χ. βασίζεται στο λεξιλογικό υλικό των λατινογενών καλούμενων γλωσσών, δηλαδή αγγλικής, γαλλικής, γερμανικής κ.α. Ωστόσο οι τεχνητές γλώσσες είναι μόνο για απλή επικοινωνία, γιατί για μια πλήρη και ορθή συνεννόηση απαιτείται φυσική γλώσσα. Και το ότι οι τεχνητές γλώσσες δεν μπορούν να κάνουν ότι και μια φυσική  φαίνεται και από το ότι υπάρχουν πάρα πολλές από αυτές ή απευθύνονται μόνο σε συγκεκριμένα άτομα.

3) Χρησιμοποιούν φθογγική γραφή με λατινικούς χαρακτήρες.

 

 

2. Η τεχνητή  γλώσσα Esperanto

 

Η τεχνική γλώσσα αυτή επινοήθηκε από τον  Πολωνό, εβραϊκής καταγωγής,  γιατρό Λάζαρο Λούντβιχ Ζάμενχοφ (L. L. Zamenhof, 1859 - 1917)  ή με το φιλολογικό ψευδώνυμο " Doctor Esperanto " (= o γιατρός της ελπίδας), απ' όπου και η ονομασία της γλώσσας  αυτής ή που λέγεται γλώσσα Esperanto = γλώσσα της ελπίδας.

 

Θεωρείται γλώσσα λατινογενής, που βασίζεται στο λεξολογικό υλικό των λατινογενών καλούμενων γλωσσών, όμως στην πραγματικότητα η γλώσσα αυτή υιοθέτησε τα θέματα λέξεων που είναι κοινά – γνωστά σε πάρα πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες,  όπως π.χ. η ρομανική λέξη «radio», η λατινική λέξη «amo = αγαπώ», η ελληνική λέξη «esti = είναι, γυνή > gyna» κ.α.

Υπολογίζεται ότι το λεξιλόγιο της γλώσσας αυτής προέρχεται 75% από τη λατινική γλώσσα και τις καλούμενες ρουμανικές γλώσσες (κυρίως από τη γαλλική), 20 % από την αγγλοσαξονική (γερμανική και αγγλική), 5% από τη σλαβική (ρώσικη και πολωνική) και από την ελληνική έχει πάρει τους επιστημονικούς όρους.

 

 

Το αλφάβητο και η γραφή

της γλώσσας Esperanto

 

 

Στη τεχνητή γλώσσα Esperanto οι λέξεις γράφονται με τόσα γράμματα όσοι και οι φθόγγοι τους και κάθε λέξη  προφέρεται ως γράφεται και γράφεται όπως προφέρεται.

 

Το αλφάβητό της εσπεράντο έχει 28 γράμματα, τα εξής:

 

 

_Mi amas vin (Esperanto) = Εγώ αγαπώ εσένα > σ’ αγαπώ (ελληνικά)

= I love you (αγγλικά) = te amo (ισπανικά) ...

 

Στη γραφή της γλώσσας Esperanto δεν υπάρχουν απρόφερτα γράμματα, όπως συμβαίνει π.χ. στην αγγλική, πρβλ π.χ.: to(o), t(w)o,  (w)rite, ri(gh)t …….. Τα γράμματα εδώ έχουν μια μόνο προφορά. Το γράμμα π.χ. c προφέρεται πάντα ts και όχι πότε ως ts, πότε ως κ, πότε ως σ κ.τ.λ. όπως συμβαίνει στην αγγλική γραφή.

 

Στη γλώσσα Esperanto:

1) Όλες οι λέξεις  τονίζονται στην παραλήγουσα.

2) Υπάρχει ένα μόνο άρθρο το «la», όπως στην αγγλική το «the

3) Μιλούμε σχεδόν πάντα μόνο με κυριολεξία. Δηλαδή σπάνια υπάρχουν μεταφορικές εκφράσεις και καθόλου ιδιωματισμοί.

4) Με σύνθεση δημιουργούνται  και τα γένη και οι αντίθετες έννοιες, κάτι ως θα λέγαμε στην ελληνική: «παιδί γυναίκα» αντί «κορίτσι», «ληστής άνθρωπος αρχηγός» αντί «λήσταρχος» κ.τ.λ.

5) Δεν υπάρχουν συνήθως μονογενείς λέξεις, αλλά ρίζες - θέματα και παράγωγες  λέξεις.

Στα αγγλικά και ελληνικά λέμε π.χ.: father = πατέρας,  mother = μητέρα, father in law = πεθερός, parents = γονείς….

Στη γλώσσα εσπεράντο  έχουμε τη ρίζα patr-  και απ’ αυτή κατόπιν παράγονται τα patro, patrino, bonpatro, gepatroj.... = πατέρας, μητέρα, πεθερός, γονείς.

6) Υπάρχουν όλα τα μέρη λόγου και οι τύποι τους. Απλώς εδώ έχουν περιοριστεί οι καταλήξεις τους (επομένως και η αξία της, όπως θα δούμε πιο κάτω), πρβλ π.χ. ότι:

α) Όλα τα ουσιαστικά στον ενικό αριθμό (και τα αρσενικά και τα θηλυκά και τα ουδέτερα) λήγουν στην κατάληξη –ο, π.χ.:

 

β) Για να σχηματίσουμε τον πληθυντικό των ουσιαστικών προσθέτουμε την κατάληξη –ι που μαζί με το –ο του ενικού μας κάνουν την κατάληξη -οϊ:

 

γ) Όλα τα επίθετα λήγουν στην κατάληξη –α και δεν κλίνονται (έχουν ίδιο ενικό και πληθυντικό αριθμό), π.χ.:

 

δ) Με το πρόθεμα mal- σχηματίζουμε αντίθετες έννοιες, π.χ.:

 

ε) Όλα τα επιρρήματα λήγουν στην κατάληξη –ε, και τα επίθετα γίνονται επιρρήματα με την κατάληξη –ε, π.χ.:

 

 

στ) Με τη κατάληξη –n δηλώνουμε το άμεσο αντικείμενο, για διάκρισή του από υποκείμενο.

 

ζ) Όλα τα ρήματα στο απαρέμφατο τελειώνουν στην κατάληξη –ι και για να σχηματίσουμε τον ενεστώτα χρησιμοποιούμε την κατάληξη –as, για τον αόριστο  την κατάληξη –ιs και για το μέλλοντα την κατάληξη -os

 

στο ενεστώτα στην κατάληξη –ας:

 

 

 

Γεια!

Saluton!

Καλώς ήρθες!

Bonvenon!

Καλό πρωί.

Bonan matenon.

Καλή μέρα.

Bonan tagon.

Καλή νύχτα.

Bonan nokton.

Ευχαριστώ.

Dankon.

Μιλώ Εσπεράντο.

Mi parolas Esperanton.

Ας κουβεντιάσουμε.

Ni babilu.

Σ' αγαπώ.

Mi amas vin.

Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα.

Mi ne povas vivi sen vi.

Πού είναι η τουαλέτα;

Kie estas la necesejo?

Τι ώρα είναι;

Kioma horo estas?

Δεν καταλαβαίνω.

Mi ne komprenas.

Δεν πειράζει!

Ne gravas!

άλλη μπύρα, παρακαλώ!

Plian bieron, mi petas!

Φύγε!

Foriru!

Τι στο καλό φοράς;

Kion diable vi portas?

Η μητέρα σου μιλάει Ίντο!

Via patrino parolas Idon!

Είμαι πολύ πιο διεθνής από σένα!

Mi estas multe pli internacia ol vi!

Έχει μεγάλα ρουθούνια.

Li havas grandajn naztruojn.

Πολύ δουλειά, λίγα λεφτά.

Trolaborigata kaj maltropagata.

Χρειάζομαι την καφεΐνη μου.

Mi bezonas mian kafeinon.

Του αγίου Ποτέ.

Kiam flugos porkoj.

Όι!

Oj!

Τί νομίζεις;

Kion vi opinias?

Θέλω ν' αγκαλιάσω εκείνον τον σκίουρο.

Mi volas brakumi tiun sciuron.

Το κρεβάτι σου είναι πολύ άνετο.

Via lito estas tre komfortiga.

Ποτέ μην κατουράς στον άνεμο.

Neniam pisu en la venton.

Προτιμώ να παραπονεθώ, ευχαριστώ.

Mi preferas plendi, dankon.

Δουλεύω σα γιαπωνέζος κάστορας.

Mi laboras kiel japana kastoro.

Δεν ξεχνώ ποτέ την αιτιατική.

Mi neniam forgesas la akuzativo.

Ο Ζάμενχοφ σίγουρα ήξερε να το γιορτάζει!

Zamenhof ja estis festemulo!

Πότε φτάνει το τρένο;

Kiam la trajno alvenos?

Φτιάξε μου μια βατομουρόπιτα!

Faru por mi mirtelan torton!

Δεν ξέρω για ποιο πράγμα μιλάς.

Mi ne scias pri kio vi parolas.

Μόνο η σουηδική μουσική αξίζει.

Gravas nur sveda muziko.

Το πράσινο είναι το αγαπημένο μου χρώμα.

Verdo estas mia plej preferata koloro.

 

 

 

3. Η τεχνητή γλώσσα IDO (INTERNATIONAL LANGUAGE)

 

Η τεχνητή γλώσσα αυτή είναι διασκευή της εσπεράντο. Το λεξιλόγιο της,  αποτελείται από λέξεις που είναι κοινές στις κύριες ευρωπαϊκές γλώσσες (αγγλική, γαλλική, γερμανική, Ιταλική, ρωσική και ισπανική)   και οι ρίζες τους στη λατινική, όπως π.χ. οι: bank, bona, donar, gardeno, kavalo, maro...

banko (E. bank, G. bank, F. banque, R. bank, S. banco)

bona (E. Good, & bonus, F. Bon, I. Buono. S. Bueno.

 

Οι λέξεις τονίζονται συνήθως, όχι όμως πάντα, στην τελευταία συλλαβή και δε χρησιμοποιείται τονικό σημάδι.

 

Υπάρχουν λίγες καταλήξεις για την υπόδειξη των χρόνων του ρήματος και του ενικού και του πληθυντικού αριθμού, π.χ. με την κατάληξη –ο = ενικός: amiko (φίλος, η), aquo (νερό), animalo (ζώο), batelo (πλοίο), domo (δωμάτιο)...

Η προφορά των λέξεων της τεχνητής γλώσσας αυτής γράφεται με το λατινικό αλφάβητο, κάτι ως είπαμε πιο πριν στην εσπεράντο.

 

 

4. Η τεχνητή γλώσσα interglossa

 

Η τεχνητή γλώσσα interglossa  (λατινικά inter  = διεθνής,  glossa = ελληνικά γλώσσα) αποτελείται από λέξεις που έχει καθιερώσει η σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία και οι οποίες βρίσκονται ως κοινές σε πάρα πολλές γλώσσες.

Στην πλειονότητά τους οι λέξεις αυτές είναι ελληνικής και λατινικής καταγωγής ή έχουν φτιαχτεί από  ελληνικές και λατινικές  ρίζες και θέματα, όπως π.χ. οι: bibli = βιβλίο, gyna = γυνή > γυναίκα, anthropi = άνθρωπος, palaeo = παλαιός...  και δεν έχουν κλίση και γένη.

Κάθε γένος έχει τα δικά του ονόματα ή δηλώνεται περιφραστικά, όπως λέμε «άρρεν παιδί», αντί αγόρι, «θήλυ παιδί», αντί κορίτσι…

 

Η τεχνητή γλώσσα αυτή γράφεται φθογγικά και με τους χαρακτήρες του λατινικού αλφάβητου. Δηλαδή οι λέξεις γράφονται με τόσα γράμματα όσοι και οι φθόγγοι τους και κάθε λέξη  προφέρεται ως γράφεται και γράφεται όπως προφέρεται.

 

U palaeo gyna in horta

= H γριά (παλαιά) γυνή είναι στον κήπο (χόρτα).

U gyna, mega tem apo auto anthropi.

= H γυνή, είναι χωρισμένη πολύ καιρό (μέγα) από τον άνθρωπό (σύζυγο).

U domi; su gebe gravito; habe mega palaeo

= Το σπίτι (δωμάτιο) που έπεσε κάτω ήταν πολύ  παλιό.

Un anthropi; su pre dicte re; non habe bio

= Ο άνθρωπος που είπαμε είναι νεκρός.

Na parenta in urani

= O πατέρας μου είναι στον ουρανό (δηλ. πεθαμένος).

Pan proletari de geo

= Όλοι (παν) Εργάτες ενωθείτε.

Fe pre dicte a mi mega longo historio.

= Αυτή μου είπε μια μεγάλη ιστορία

 

 

2. ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΔΙΕΘΝΗΣ

 

Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας η ελληνική γλώσσα έπαψε σταδιακά να είναι διεθνής και τη θέση της πήραν η γαλλική, η αγγλική και η γερμανική.  Ωστόσο οι γλώσσες αυτές δεν έτυχαν ποτέ  διεθνούς αποδοχής, επειδή είναι πάρα πολύ δύσκολες στην εκμάθησή τους.

Προ αυτού κατά το μεσαίωνα οι άνθρωποι των γραμμάτων πρότειναν  την επαναφορά της αρχαίας ελληνικής γλώσσας ή της λατινικής ως διεθνούς γλώσσας, όμως η ιδέα αυτή απορρίφτηκε με το αιτιολογικό ότι από τη μια και οι δυο γλώσσες είναι νεκρές και ως εκ τούτου δεν καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες και από την άλλη το πρόβλημα θα λύνονταν με τεχνητές γλώσσες, που τότε άρχισαν να εμφανίζονται.  

Λέγεται μάλιστα ότι σε ένα συνέδριο που έγινε στα τέλη του περασμένου αιώνα στη Αμερική από ανθρώπους των γραμμάτων, προκειμένου να αποφασιστεί ποια γλώσσα θα γίνει γι αυτούς διεθνής, η ελληνική γλώσσα έχασε για μια μόνο ψήφο, κάτι που ήταν λέει  λάθος, γιατί:

1) Η ελληνική γλώσσα και η ελληνική γραφή είναι οι πιο εύκολες και οι πιο τέλειες του κόσμου, όπως είδαμε σε άλλο μέρος.

2) Η ελληνική γλώσσα και η ελληνική γραφή είναι η βάση της λατινικής και εκείνη των καλούμενων λατινογενών γλωσσών και γραφών

3) Η αρχαία ελληνική γλώσσα μπορεί να μη χρησιμοποιείται σήμερα, όμως υπάρχει η συνέχειά της, η νέα ελληνική, η οποία, βεβαίως, είναι τόσο πλούσια και ωραία όσο η αρχαία και κάτι παραπάνω ακόμη. Και λέμε αυτό, γιατί από τη μια έκανε επαύξηση της «περιουσίας» με τη δημιουργία νέων λέξεων και από την άλλη κάποιες δυσκολίες που είχε η μητρική της γλώσσα (η παλιά της μορφή, η αρχαία ελληνική), όπως τις πολλών ειδών καταλήξεις, κλίσεις και πτώσεις τις κατήργησε - απλοποίησε κιόλας με τη βοήθεια των δημοτικιστών λογοτεχνών   και έτσι σήμερα η ελληνική γλώσσα είναι ακόμη πιο απλή και πιο τέλεια από την αρχαία.

4) Οι τεχνητές γλώσσες αποδείχθηκαν στο χρόνο ότι είναι μόνο για απλή συνεννόηση και τίποτε περισσότερο.

 

Σημειώνεται ότι:

1) Το Μεσαίωνα ειπώθηκαν για την ελληνική διάφορα ψευδή, για να μη γίνει και πάλι διεθνής και έτσι να γίνουν άλλες, όπως τα εξής:

1. Είναι ψευδές ότι η ελληνική γλώσσα είναι νεκρή. Είναι γεγονός ότι η ελληνική γλώσσα  επί Τουρκοκρατίας παραμελήθηκε και αλλοιώθηκε, όμως σήμερα αφενός έχει ανακτήσει όλα τα καλά αρχαία ελληνικά  γλωσσικά στοιχεία, κάποια μάλιστα από αυτά τα έχει απλοποιήσει στο καλύτερο και αφετέρου έχει δημιουργήσει και δικά της, ώστε  να καλύψει πλήρως τις σημερινές ανάγκες.

2. Είναι ψευδές ότι η νέα ελληνική γλώσσα είναι διαφορετική από την αρχαία, επειδή η αρχαία είχε παραπάνω φθόγγους απ΄ότι έχει η νέα, αυτούς που γράφονται με τα γράμματα Ω, Υ, Η, καθώς και ότι  η σημερινή ελληνική γραφή είναι ιστορική, επειδή  διασώζει τα γράμματα αυτά από συνήθεια, αν και συνέπεσαν με τα Ο, Ι.  Η αλήθεια είναι ότι τα γράμματα Ω = Ο, Ι = Η = Υ = ΟΙ = ΕΙ = ΥΙ, ΑΙ = Ε  είναι παραλλαγές (ομόηχα γράμματα), κάτι όπως και τα κεφαλαία: Α, Β, Γ… και μικρά γράμματα: α, β, γ…,  που μας χρησιμεύουν στη γραφή, για να υποδείχνουμε, βάσει κανόνων,   την ετυμολογία (= τη ρίζα ή την πρωτότυπη λέξη, το μέρος λόγου και τον τύπο) των λέξεων,  ώστε να έχουμε βοήθεια στη κατανόηση ή στη διάκριση των ομοήχων,  πρβ π.χ. ότι:

*       Τα ρήματα γράφονται με τα γράμματα –ω,εις,ει: καλώ, καλείς, καλεί.…. και τα πτωτικά με –ο,η,οι: καλό, καλός, καλοί & καλεί & καλή,  αγαθή & αγαθοί….,

*       Τα κύρια πρόσωπα γράφονται με κεφαλαίο γράμμα και τα κοινά και οι κοινές λέξεις με μικρό, π.Χ.: Αγαθή & αγαθή, νίκη & νίκη, κ. Καλός & καλός…

*       Τα θηλυκά γράφονται με –η, τα αρσενικά πληθ. με -οι και τα ουδέτερα με –ι: φιλί, τυρί,… & φυλή,  κακή & κακοί…

 

 

 

Υπάρχει καλύτερη λύση από τις τεχνητές γλώσσες,

η ελληνική γλώσσα και γραφή

 

Φυσικά η ανάγκη μια εύκολης διεθνούς γλώσσας και γραφής υπάρχει. Ωστόσο οι τεχνητές γλώσσες δεν είναι και η λύση του προβλήματος, γιατί:

1) Παρατηρώντας τις λέξεις των τεχνητών γλωσσών βλέπουμε ότι:

α) Είναι από εδώ και από εκεί (από πολλές γλώσσες και μάλιστα όχι με τη φυσική τους μορφή), άρα χωρίς συνάφεια και ως απ’ αυτό δεν μπορεί να τις απομνημονεύσει και να καταλάβει κάποιος εύκολα.

β) Δεν έχουν πολλές καταλήξεις, άρα δεν έχουν πλήρη κλίση και μεγάλη παραγωγική ικανότητα και ως εξ αυτού δεν μπορούν να αποδοθούν, τουλάχιστο εύκολα, όλες οι έννοιες. Άλλο π.χ. τα: μικρό παιδί, κορίτσι …. και άλλο τα: παιδάκι, παίδαρος, μεγάλο παιδί, παιδούλα, κορίτσαρος, κοριτσάρα, μεγάλο κορίτσι…

Επομένως οι τεχνητές γλώσσες δεν είναι μεγάλων δυνατοτήτων ή για εξειδικευμένες ομιλίες πλην μόνο απλές ομιλίες, για τις βασικές ανάγκες.

2) Παρατηρώντας τις γραφές των τεχνητών γραφών βλέπουμε ότι αυτές γράφουν απλώς και μόνο φθογγικά τις λέξεις.

Εκεί δεν τα ομόφωνα, άρα εδώ έχουμε πρωτόγονη γραφή.

Στις Τεχνητες γλώσσες δεν υπάρχουν τα ομόφωνα γράμματα: Ω & Ο, Η & Υ & Ι… με τα οποία στην ελληνική, βάσει κανόνων, γίνεται  υπόδειξη της ετυμολογίας των λέξεων (δηλαδή του μέρους λόγου ή του τύπου, καθώς και της ρίζας ή της πρωτοτύπου , αν έχουμε λέξη παράγωγη), ώστε ο αναγνώστης να έχει βοήθεια και στην κατανόηση των γραπτών λέξεων και διάκριση των ομοήχων. Τα γράμματα αυτά: α)  στην κατάληξη μας υποδείχνουν το μέρος λόγου ή τον τύπο (γένος, αριθμό, πτώση κ.τ.λ.) του σημαινόμενου, π.χ.: καλ-ό & καλ-ώ, καλόν & καλών, καλή & καλεί & καλοί.. (με –ο,η γράφεται ο ενικός των πτωτικών και με –ω,ει = ο ενικός των ρημάτων, με –ι τα ουδέτερα και με –η τα θηλυκά κ.τ.λ.) και β) στο θέμα μας υποδείχνουν τη ρίζα ή την πρωτότυπη λέξη μιας παράγωγης λέξης, πρβλ π.χ. : κρίνω, κριτής >  κριτικός (με –ι) & Κρήτη > Κρητικός (με η)…

Επίσης στις τεχνητές γλώσσες δεν υπάρχουν τα κεφαλαία και μικρά γράμματα,  με τα οποία στην ελληνική διακρίνονται οι περίοδοι και τα κύρια ονόματα από τα κοινά. Με τα κεφαλαία γράμματα γράφεται το αρκτικό γράμμα κάθε πρότασης (περιόδου) και κάθε κύριου ονόματος, π.χ.: αγαθή & Αγαθή, τρίτη & τρίτη, Χριστός & χρηστός…

Επίσης στις τεχνητές γλώσσες δεν υπάρχουν τα ορθογραφικά σημεία (τονικό σημάδι, απόστροφος κ.τ.λ.), όπως και στη λατινική, με τα οποία στην ελληνική γίνεται υπόδειξη των τονισμένων και άτονων συλλαβών, π.χ.: καλός, κάλος, έξοχη, εξοχή… καθώς και της προφοράς με συναίρεση, συνίζηση, έκθλιψη κ.τ.λ., π.χ.: σ’ όλα & σόλα, μία & μια, θεϊκός & θείος, ευνόϊος = ευνοϊκός & εύνοια…

 

Συνεπώς ή κατόπιν όλων αυτών η μόνη και  σωστή λύση του προβλήματος, της διεθνούς συνεννόησης, είναι η καθιέρωση της ελληνικής γλώσσας και ελληνικής γραφής και πάλι διεθνείς, , γιατί μόνο αυτές έχουν τα προσόντα γι αυτό, όπως είδαμε στα βιβλία:

«Η Ελληνική Γλώσσα», Α, Κρασανάκη,

«Το ελληνικό σύστημα γραφής», Α. Κρασανάκη.

 

 

 

 

 

HOME