Η ΠΕΛΑΣΓΙΚΗ

(‘Η ΑΛΛΩΣ ΓΡΑΜΜΙΚΗ)

ΓΡΑΦΗ

Του: Α. Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ

Α. ΟΙ ΠΕΛΑΣΓΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ

Σύμφωνα με το Πάριο Χρονικό (είναι μαρμάρινες πλάκες όπου οι αρχαίοι έγραφαν τις σημαντικές ημερομηνίες) και τους Ηρόδοτο (Α, 2 και Α 57- 58),  Εκαταίο Μιλήσιο (Στράβων 7, 321), Θουκυδίδη (Α, 3 -9), Πλάτων (Μενεξενος),  Παυσανία (Βοιωτικά 5, 1 – 10), Διόδωρο (βίβλος Μ, Απόσπασμα 3), Απολλόδωρος (Ιστορική βιβλιοθήκη)  κ.α. αρχικά στην Ελλάδα υπήρχαν πάρα πολλά βάρβαρα φύλλα με πολυπληθέστερο τους Πελασγούς, τα οποία ζούσαν μεταναστευτικά, επειδή δεν έχει ακόμη επινοηθεί η γεωργία. Από τα φύλλα αυτά αυτόχθονες θεωρούνταν οι Πελασγοί και επήλυδες (μετανάστες) οι Καδμείοι ή Θηβαίοι (καταγωγή από Κασπία θάλασσα), οι Δαναοί (καταγωγή από Αίγυπτο), οι Πέλοπες (καταγωγή από Φρυγία Μ. Ασίας) κ.α.  Στη συνέχεια αποκόπηκαν οι Δωριείς (= οι Σπαρτιάτες και οι Μακεδόνες πριν διασπαστούν ) από τους  Πελασγούς και αποτέλεσαν ξέχωρο έθνος, το Ελληνικό  και μετά προσχώρησαν σ΄ αυτό όλοι οι Πελασγοί (= οι  Ίωνες ή Αθηναίοι, οι Αιολείς ή Θεσσαλοί κ.α.), καθώς και πολλοί άλλοι βάρβαροι (οι Δαναοί, οι Καδμείοι ή Θηβαίοι, οι Πέλοπες κ.α.). 

«Το Ελληνικό έθνος αφότου φάνηκε, την ίδια πάντα γλώσσα μιλά -  αυτό είναι η πεποίθησή μου, αφότου όμως ξέκοψε από το Πελασγικό, αδύνατο τότε και στην αρχή και μικρό, αυξήθηκε ύστερα και πλήθαινε σε έθνη, καθώς προσχώρησαν σ’ αυτό κυρίως οι Πελασγοί, αλλά και πάρα πολλά άλλα βαρβαρικά φύλα. …» (Ηρόδοτος Α, 57- 58)

Β. Η  ΠΕΛΑΣΓΙΚΗ (ΓΡΑΜΜΙΚΗ) ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Σύμφωνα επίσης με το Διόδωρο Σικελιώτη (3, 67 και  5, 57-74) αρχικά στην Ελλάδα υπήρχε μια γραφή που ονομάζονταν «Πελασγικά γράμματα» (= η «Γραμμική Γραφή», σύμφωνα με τον Εβανς), την οποία, όπως δείχνουν οι αρχαίες επιγραφές που έχουν βρεθεί και με τις δυο γραφές, κατάργησαν μετά το 1200 π.Χ. (δηλαδή κάπου μεταξύ Τρωικού πολέμου και καθόδου Δωριέων) και επινόησαν τη σημερινή αλφαβητική Ελληνική Γραφή.

Η ΓΡΑΜΜΙΚΗ ΓΡΑΦΗ Α’ ΚΑΙ Β’

Η Πελασγική γραφή (ή άλλως Γραμμική Γραφή Β’) διακρίνεται σε δυο βασικούς τύπους. Τη Γραμμική Α, που χρονολογείται από το 1700-1500 π.Χ. και δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί και τη Γραμμική  Β’, που  χρονολογείται από το 1500 -1200 π.Χ.  (15ος - 13ος π.Χ. αι. = μέχρι την εποχή του τρωικού πολέμου)  και έχει αποκρυπτογραφηθεί από το Μ. Ventris. H αποκρυπτογράφηση έδειξε ότι οι πινακίδες της Γραμμικής Β’ είναι σε ελληνική γλώσσα, καθώς και  ότι η γραφή αυτή δεν ήταν όμοια παντού, αλλά κάπως διαφορετική σε κάθε πόλη-κράτος.

Η Γραμμική γραφή Β’ σχετίζεται με το βασιλιά της Κρήτης Μίνωα Α, αφού η γραφή αυτή χρησιμοποιείται από το 1500 π.Χ. και εξής και ο  Μίνωας Α’ βασίλευε το έτος 1474 π.Χ, σύμφωνα με το Πάριο χρονικό, κάτι που πιστοποιείται και από τον Όμηρο, Ηρόδοτο κ.α. Αναφέρουν ότι ο Τρωικός πόλεμος (1200 π.Χ.) έγινε τρεις γενιές (Μίνωας, Δευκαλίων, Ιδομενεύς, ο οποίος έλαβε μέρος στον τρωικό πόλεμο) μετά από το θάνατο του Μίνωα.

Λένε πολλοί ότι η Πελασγική γραφή (Γραμμική Β’) ήταν συλλαβική. Ωστόσο αυτό είναι λάθος, γιατί οι διαφορετικές συλλαβές μια γλώσσας και ιδιαίτερα της ελληνικής είναι πάρα πολλές (είναι πάνω από 600), άρα είναι αδύνατον να υπάρξει μια τέτοια γραφή, δηλαδή που να έχει τόσα γράμματα όσες και οι διαφορετικές συλλαβές μιας γλώσσας. Απλώς η γραφή αυτή, όπως και οι άλλες της ίδιας εποχής  χρησιμοποιούσαν και συλλαβογράμματα για λόγους βραχυγραφίας για το λόγο ότι τότε δεν ήταν εύκολο να βρεις γραφική ύλη ή δεν ήταν εύκολο να διαχειριστείς πολλές πέτρινες ή πήλινες πλάκες με γράμματα επάνω.

Σύμφωνα με το Μ. Ventris (και τις παρατηρήσεις Chadwick και Α. Gober) η Πελασγική γραφή (Γραμμική Β’) γραφόταν από δεξιά προς αριστερά και είχε 5 γράμματα για τα 5 φωνηέντα (= τα: α, ε, ο, ου, ι ) και 88 συλλαβογράμματα, αυτά που βλέπουμε στο σχετικό πίνακα και από τα οποία μερικά είναι ακόμη ανερμήνευτα. Παράλληλα  υπήρχαν και βραχυγραφίες για τις λέξεις που χρησιμοποιούνται πιο συχνά, κάτι ως γίνεται σήμερα με τα: κ., δις, δρ, δρχ, klg, &, %…("αγόρασα 10m ύφασμα προς  1000 $").

Τα συλλαβογράμματα της Γραμμικής Β’ παριστούν σύμφωνο ή σύμφωνα συν ένα φωνήεν.  Ωστόσο πρέπει  να υπήρχε και κάποιο σημείο (ή σημεία) για τις περιπτώσεις που έχουμε σύμφωνο χωρίς φωνήεν, το οποίο έμπαινε πάνω ή κάτω από το συλλαβόγραμμα, για να υποδείξει  έτσι ότι το συλλαβόγραμμα προφέρεται τώρα χωρίς το σύμφωνό του, κάτι όπως γίνεται με τα σημεία της Φοινικικής Γραφής για τα φωνήεντα. Υπενθυμίζουμε ότι στη Φοινικική Γραφή τα φωνήεντα σημειώνονται με σημεία που μπαίνουν πάνω ή κάτω από τα γράμματα των συμφώνων και τότε μόνο όταν έχουμε αρχάριο μαθητή.

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

Οι πρώτες επιγραφές με Γραμμική γραφή ανακαλύφθηκαν στην Κνωσό της Κρήτης το 1900 από τον Άγγλο αρχαιολόγο Sir Arthur Evans (1851-1941).

Ο ίδιος στη συνέχεια ονόμασε τη γραφή αυτή έτσι, δηλαδή γραμμική, επειδή τα γράμματά της είναι  γραμμές (ένα γραμμικό σχήμα) και όχι σφήνες, όπως στη σφηνοειδή  γραφή ή εικόνες όντων όπως είναι στη αιγυπτιακή ιερατική γραφή.

Ο ίδιος είπε και ότι η Γραμμική γραφή είναι μάλλον έργο των Μινωιτών (ονομασία που έδωσε στους αρχαίους Κρήτες από το μυθικό βασιλιά της Κνωσού Μίνωα) και από τη γραφή αυτή ίσως να προήλθε το σημερινό ελληνικό αλφάβητο.

Αργότερα επιγραφές με Γραμμική γραφή ανακαλύφθηκαν και από τους: D. Levi, Πλάτωνας - Τουλούπα τόσο στη Κρήτη (στα παλαιά   ανάκτορα Φαιστού, Αγ. Τριάδας, Ζάκρου, Κνωσού, Μαλίων  κ.α.), αλλά και στην Πύλο, Μυκήνες,    Θήβα, Τίρυνθα, Ορχομενό, Μήλο  κ.α.  Έτσι  η Γραμμική γραφή θεωρήθηκε ότι ήταν κοινή ελληνική γραφή, δηλαδή μια γραφή που δεν ήταν γραφή μόνο για τους Κρήτες, αλλά και άλλων Ελλήνων.

Ωστόσο η Γραμμική Γραφή έχει διαφορές από περιοχή σε περιοχή, κάτι ως γίνεται σήμερα με το λατινικό και το ελληνικό αλφάβητο.

Τα γράμματα της Γραμμικής γραφής χαραζόταν με αιχμηρό αντικείμενο πάνω σε πήλινες πλάκες, οι οποίες κατόπιν ξεραινόταν σε φούρνους. Κάποιες πλάκες από αυτές  διατηρούνται ως σήμερα εξαιτίας του ότι η μια πυρκαγιά στην Κνωσό έψησε τον πηλό τους ο οποίος σε άλλη περίπτωση θα είχε εξαφανιστεί.

Οι περισσότερες από τις επιγραφές που έχουν βρεθεί με Γραμμική γραφή είναι λογιστικές και ως απ’ αυτό περιέχουν  εικόνες ή συντομογραφίες (για υπόδειξη του είδους καταγραφής ή οφειλής) των εμπορεύσιμων  προϊόντων και  αριθμούς (για υπόδειξη της ποσότητας καταγραφής ή οφειλής) και κάτι ως θα γράφαμε σήμερα π.χ.: Λ = 1000 αντί: «Λάδι εκατό κιλά», ή  ως θα γράφαμε «ΛΔ 1000» κ.α.  Ειδικότερα οι πλάκες που βρέθηκαν στην Κνωσό με τη Γραμμική γραφή παρέχουν πληροφορίες για την οργάνωση του βασιλείου, όπως για τις ιδιοκτησίες του βασιλιά, για τις προσφορές στις θεότητες και για τις μετακινήσεις των στρατευμάτων κ.α.

Σημειώνεται ότι:

1) Η Κνωσός δεν ανακαλύφθηκε από τον Εβανς, γιατί η Κνωσός ήταν από πάντα γνωστό το που βρισκόταν, ενώ ο πρώτος που έκανε εκεί ανασκαφές ήταν ο Μίνωας Καλοκαιρινός.

2) Η Κνωσός  καταστράφηκε αρχικά από τους Ρωμαίους και οριστικά από τους Σαρακηνούς. Απλώς επί γραμμικής γραφής στην Κνωσό έγινε πυρκαγιά που έψησε τις πήλινες επιγραφές που βρέθηκαν.

3) Όλες οι γλώσσες έχουν τους ίδιους φθόγγους. Απλώς στην ελληνική αλφαβητική γραφή χρησιμοποιούνται επιπλέον τα ομόφωνα γράμματα Ω = Ο, Η = Υ = Ι….. για διάκριση ομοήχων λέξεων. Επίσης σε όλες  τις γραφές υπάρχουν σύμβολα για όλους τους φθόγγους, απλά το σύστημα γραφής αλλάζει. Άλλα συστήματα χρησιμοποιούν γράμματα για όλους τους φθόγγους και άλλα γράμματα για τα φωνήεντα και σημεία για τα φωνήεντα ή άλλου είδους σύμβολα.

4) Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Μίνωας έζησε τρεις γενιές πριν από τον Τρωικό πόλεμο: «Τρίτη δε γενεή μετά Μίνων τελευτήσαντα γενέσθαι Τρωικά» ( Ηρόδοτος Ζ, 171).  Το αυτό λέει και ο Όμηρος (Ιλιάδα Ν. 445 – 455),  αρχικά ήταν λέει βασιλιάς της Κρήτης ο Μίνωας, μετά ο Δευκαλίωνας και μετά ο Ιδομενέας που πήρε μέρος στον Τρωικό πόλεμο.  Παράβαλε ομοίως ότι ο Απολλόδωρος (Γ, 1-2, Γ 22,  Επιτομή, 1,6) λέει επίσης ότι ο Μίνωας ήταν προ παππούς του Αγαμέμνονα και του Μενέλαου από της κόρες του γιου Κατρέα.  Σύμφωνα επίσης με το Πάριο Χρονικό, το Διόδωρο Σικελιώτη (4, 60 – 61 και   5, 79-80) και τον Πλούταρχο («Θησεύς 19.6]), υπήρχαν δυο βασιλιάδες με το όνομα Μίνωας, ο Μίνωας Α, και ο Μίνωας Β’. Ο Μίνωας Α’ βασίλευε λέει το έτος 1210 πριν από τον Διόγνητο (άρα  το 1474 π.Χ.) και ο Μίνωας Β’ το έτος 1031 πριν από το Διόγνητο (άρα το 1295 π.Χ.), ενώ η άλωση της Τροίας έγινε το έτος 945  πριν από το Διόγνητο (άρα το 1209 π.Χ.)

Σύμφωνα επίσης με τους Πλάτωνα, Θουκυδίδη, Ισοκράτη, Στράβωνα κ.α., ο Μίνωας με τον αδελφό του Ραδάμανθυ ήταν εκείνοι που πρώτοι οργάνωσαν πολιτεία (θέσπισαν νόμους, οργάνωσαν πολεμικό ναυτικό, καλλιέργησαν τη φιλοσοφία και τα γράμματα κ.τ.λ.), την οποία αντεγραψαν στη συνεχεια οι Σπαρτιάτες με το Λυκουργο, μετα οι Αθηναίοι με το Σόλωνα, μετα οι Ρωμαίοι  κ.α.

 ( Περισσότερα για το  Μίνωα και το  Μινωικό πολιτισμό βλέπε στο βιβλίο: 

«Κρητική ιστορία», Α. Κρασανάκη.)

Η αποκρυπτογράφηση

της γραμμικής  γραφής Β’

Έγιναν πάρα πολλές προσπάθειες για την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής γραφής, όμως  μόλις το 1952 ο Άγγλος ασυρματιστή Μ. Ventris (1922-56) σε συνεργασία με το γλωσσολόγο Chadwick (στις παρατηρήσεις Α. Gober) κατόρθωσαν να αποκρυπτογραφήσουν τα περισσότερα σύμβολα της Γραμμικής γραφής Β’ και να αποδείξουν ότι η γραφή αυτή είναι ελληνική ή η γλώσσα που μιλούσαν επί Γραμμικής γραφής Β’ στην Κνωσό ήταν η ελληνική ή η ίδια γλώσσα που μιλούσαν και οι Αχαιοί (Μυκηναίοι).

Σωστότερα να επιβεβαιώσουν τα λεγόμενα του Ομήρου, του Διόδωρου Σικελιώτη, Ισοκρατη κ.α.α  που αναφέρουν ότι ο Μίνωας και οι αρχαίοι Κρήτες  ήσαν Έλληνες και απλώς άλλοι Αχαιοί, άλλοι Δωριείς, άλλοι Ετεοκρήτες κλπ.

Σημειώνεται ότι:

1) Επειδή με την αποκρυπτογράφηση του Μ. Ventris δεν μπορούν να διαβαστούν επιγραφές που βρέθηκαν με την ίδια γραφή και στον Ορχομενό και Βοιωτία , ορισμένοι αρχαιολόγοι βγάζουν το συμπέρασμα  ότι η Γραμμική γραφή Β’  δεν είναι μια ενιαία γραφή, αλλά συγκροτήματα γραφών με διαφορές στη φωνητική αξία των γραμμάτων στις διάφορες περιοχές. Κάτι που πρέπει να είναι αληθές, γιατί εδώ έχουμε κάτι ως π.χ. η Ιωνική και Δωρική ορθογραφία ή κάτι όπως και η γραφή με το λατινικό και το ελληνικό αλφάβητο.

2) Εξετάζοντας διαχρονικά τις επιγραφές που έχουν βρεθεί με τη  Γραμμική γραφή βλέπουμε ότι η γραφή αυτή ξεκίνησε ως ιδεογραφική, δηλαδή μια για κάθε έννοια : ζώο, αντικείμενο, τμήμα του ανθρωπίνου σώματος κ.τ.λ. είχαμε και ένα σχετικό σύμβολο, και κατέληξε αρχικά να γίνει φωνητική, κάτι ως η αιγυπτιακή και η σφηνοειδής γραφή, και στο τέλος και ετυμολογική (= η σημερινή ελληνική γραφή).

3) Παρατηρώντας τον πίνακα με τα συλλαβογράμματα της Γραμμικής γραφής Β’ του M. Ventris βλέπουμε ότι μερικά δεν έχουν ακόμη αποκρυπτογραφηθεί και συνάμα να μην υπάρχουν γράμματα  για τις συλλαβές που περιέχουν  δυο ή περισσότερα συνεχόμενα σύμφωνα, καθώς και γράμματα για τα σύμφωνα, όταν αυτά δεν έχουν φωνήεν, κάτι που θα έπρεπε, γιατί οι λέξεις, ελληνικές και ξένες, δεν είναι φτιαγμένες μόνο με συλλαβές που αποτελούνται από ένα μόνο σύμφωνο συν ένα φωνήεν, αλλά και από συλλαβές που αποτελούνται με δυο ή περισσότερα συνεχόμενα σύμφωνα συν ένα φωνήεν, π.χ. εκ, την, αστράφτω, κρατήρας, ασβέστης…..  Επομένως ισχύουν όσα είπαμε πιο πριν.

ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΣΥΛΛΑΒΙΚΟ ΓΡΑΜΜΙΚΗΣ Β’

Γ. Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΕΛΑΣΓΙΚΗΣ (ΓΡΑΜΜΙΚΗΣ) ΓΡΑΦΗΣ

Ανατρέχοντας στον Όμηρο βλέπουμε να λέει από τη μια ότι οι Κρήτες συμμετείχαν στον πόλεμο που είχαν κηρύξει οι Αχαιοί ή Πανέλληνες εναντίον των Τρώων και από την άλλη ότι ο εγγονός του Μίνωα Ιδομενέας ήταν ένας από τους <<πρωτάρχοντες>> των <<Παναχαιών ή Πανελλήνων>>.  Επομένως ο Μίνωας και οι κάτοικοι της Κρήτης  πριν από τον Τρωικό πόλεμο ήσαν Έλληνες, μιλούσαν και έγραφαν ελληνικά ή ως οι άλλοι Αχαιοί, άρα σωστά λέει ο Ventrs ότι η γλώσσα των Κρητών το 1450 π.χ., επί εποχής Γραμμικής γραφής Β, είναι Ελληνική ή ως των Αχαιών. 

Σημειώνεται επίσης ότι όταν ανακαλύφθηκε η Γραμμική γραφή, πολλοί έλεγαν ότι δεν  είναι ελληνική. Σήμερα, επειδή ο Μ. Ventris απέδειξε ότι η Γραμμική γραφή Β’ είναι ελληνική, οι ίδιοι λένε αφενός ότι οι Αχαιοί κατέλαβαν την Κρήτη το 1450 π.Χ. και γι αυτό η Γραμμική γραφή Β’  είναι ελληνική και αφετέρου  ότι  η Γραμμική γραφή Α δεν είναι ελληνική.

Και η αιτία που λένε όλα αυτά είναι το ότι ο Ηρόδοτος  στο εδάφιο Α, 173 αναφέρει  ότι «αρχικά ολόκληρη την Κρήτη την είχαν οι βάρβαροι». Ωστόσο το συμπέρασμά τους αυτό είναι λάθος συμπέρασμα, γιατί:

1) Η Γραμμική γραφή Α’ είναι και αυτή ελληνική (και αυτό θα φανεί, αν αποκρυπτογραφηθεί), αφού οι πρώτοι άνθρωποι που ήρθαν και κατοίκησαν την Κρήτη, σύμφωνα με τον Παυσανία κ.α., ήταν τα αδέλφια Γόρτυς, Κύδων και Αρχέδιος  από τη Αρκαδία και Γορτυνία της  Πελοποννήσου (εξ ου και η Γόρτυνα Κρήτης), οι καλούμενοι Ετεόκρητες,  και μετά ήρθαν   (ύστερα από μια μερική ερήμωση που έπαθε η Κρήτη, λόγω ασθενειών, σύμφωνα με τους Ηρόδοτο, Στράβωνα, Διόδωρο κ.α.) και κατοίκησαν εκεί και οι καλούμενοι Επήλυδες (μετανάστες) Κρήτες, δηλαδή οι Δωριείς, οι Πελασγοί κ.α. από τη Θεσσαλία, καθώς και βάρβαροι, τους οποίους  συνένωσε σε ενιαίο σύνολο  ο Μίνωας.

2) Ο Ηρόδοτος  λέει πράγματι στο εδάφιο  Α, 173  ότι «την Κρήτη ολόκληρη αρχικά  την είχαν οι βάρβαροι», όμως και ο ίδιος πιο πριν έχει πει (βλέπε Ηροδότου «Ιστορία Α, 57-58) και ότι όλοι οι Έλληνες (Δωριείς, Πελασγοί κ.α.) αρχικά ήταν και αυτοί βάρβαροι. Ο Ηρόδοτος, αλλά και ο Θουκυδίδης (Α, 3 -9) λένε ξεκάθαρα ότι  αρχικά δεν υπήρχε ο διαχωρισμός βάρβαροι και Έλληνες, όλοι οι άνθρωποι αποτελούσαν ένα έθνος, το πρωτόγονο και βάρβαρο, και σε κάποια στιγμή, μετά τα Τρωικά,  αποκόπηκαν τέσσερεις φυλές (οι Δωριείς, οι Ίωνες, οι Αχαιοί και οι Αιολείς) και απετέλεσαν ξέχωρο έθνος, το ελληνικό. Ο Ηρόδοτος έχει πει επίσης  (βλέπε Ηροδότου Ιστορία Α, 5) και ότι σύμφωνα με τους Πέρσες « οι Κρήτες των Ελλήνων έκλεψαν την Ευρώπη», άρα η Κρήτη  ήδη πριν από το Μίνωα ήταν ελληνική.

Ο ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟΥ

Εκτός των πινακίδων με πελασγικά γράμματα (Γραμμική Γραφή) έχει βρεθεί και ο περίφημος  Δίσκος της Φαιστού με μια γραφή που φαίνεται να μοιάζει με την Ιερατική (αιγυπτιακή) γραφή, όμως δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί.  Χρονολογείται στο 17ο π.Χ. αι. και φέρει και από τις δύο πλευρές σημεία ως τα ιερογλυφικά και τοποθετημένα σε σπειροειδές σχήμα που αποτυπώθηκαν με σφραγίδες, όταν ο πηλός ήταν νωπός, άρα  είναι η παλαιότατη ένδειξη τυπογραφίας στον κόσμο.

Ο δίσκος αυτός περιλαμβάνει σαράντα πέντε διαφορετικούς τύπους συμβόλων και μερικά από αυτά μοιάζουν ή μπορούν να ταυτιστούν με ιερογλυφικά. 

Τα εν λόγω ιερογλυφικά πρέπει να είναι φωνητικά σύμβολα, κάτι όπως και τα ιερογλυφικά της ιερατικής γραφής της Αιγύπτου. Υπενθυμίζουμε ότι στην αρχαία αιγυπτιακή ιερογλυφική  γραφή οι φθόγγοι των λέξεων γράφονται με γράμματα που δεν είναι γραμμές, αλλά οι εικόνες διαφόρων όντων (αετού, λέοντα κλπ) και έτσι  σου δίνουν την εντύπωση ότι η γραφή αυτή είναι ιδεογραφία. ενώ δεν είναι. Είναι γραφή φωνητική.

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΓΡΑΜΜΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

Μια γραφή που παρουσιάστηκε στη Κύπρο ανάμεσα στα 1500 π.Χ. και 300 π.Χ., η ονομαζόμενη Κυπρομινωική, έχει όμοιους χαρακτήρες μ' αυτούς της Γραμμικής Α. Έχει πάνω από 54 διαφορετικά συλλαβογράμματα και μερικά από αυτά είναι  ακόμη μη αποκρυπτογραφημένα.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΒΛΕΠΕ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ:

Α) ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΡΑΦΗΣ

Β) ΨΕΥΔΗ - ΑΙΣΧΗ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΓΡΑΦΗ  

Γ) ΨΕΥΔΗ - ΑΙΣΧΗ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ  

HOME – ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ