ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

 

ΚΡΗΤΙΚΟΙ

ΜΥΘΟΙ

(Ο εκπαιδευτικός τους χαρακτήρας

και τα μεγάλα νοήματα που κρύβουν )

 

A. Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗ

 

 

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

1.        Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ  ΔΙΑ ( βλέπε εδώ)

2.        Ο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ ΙΔΑΙΩΝ ΔΑΚΤΥΛΩΝ – ΤΩΝ ΕΠΙΝΟΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΦΕΥΡΕΤΩΝ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ, ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ κ.α. (βλέπε εδώ)

3.        Ο ΗΓΕΜΟΝΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΔΙΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗΣ  - ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΙΝΩΑ  (βλέπε εδώ)

4.        ΟΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΙ - ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ:

*        Ο ΜΥΘΟΣ  ΠΑΣΙΦΑΗΣ ΚΑΙ ΤΑΥΡΟΥ ΚΡΗΤΗΣ– ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΥ

*        Ο ΜΥΘΟΣ ΘΗΣΕΑ ΚΑΙ ΑΡΙΑΔΝΗΣ

*        Ο ΜΥΘΟΣ ΔΑΙΔΑΛΟΥ ΚΑΙ  ΙΚΑΡΟΥ – ΕΦΕΥΡΕΣΗ ΙΣΤΙΩΝ ΚΑΙ ΠΤΕΡΩΝ

*        Ο ΑΘΛΟΣ ΗΡΑΚΛΗ ΜΕ ΤΑΥΡΟ ΚΡΗΤΗΣ – ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΙΤΑΛΙΑΣ

*        ΑΛΛΟΙ ΜΥΘΟΙ:  ΒΡΙΤΟΜΑΡΤΗΣ κ.α.

 

 

 

 

1. ΟΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΙ – ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ

 

 

 

Α. Ο ΜΥΘΟΣ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΥ 

 

Ο μύθος αυτός έχει εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Υποδηλώνει τα άσχημα αποτελέσματα που επιφέρουν οι ασέβειες στα θεία, οι κτηνοβασίες κ.α.

 

Ο Διόδωρος Σικελιώτης, σχετικά με το μύθο αυτό, λέει: «Σύμφωνα, τώρα, με το μύθο που μας παραδόθηκε, η Πασιφάη, η γυναίκα του Μίνωα, ερωτεύθηκε το ταύρο και ο Δαίδαλος της έφτιαξε ένα μηχανικό ομοίωμα αγελάδας, βοηθώντας την να ικανοποιήσει την επιθυμία της. Οι συγγραφείς μύθων λένε πως πριν από εκείνα τα χρόνια, ο Μίνωας, σύμφωνα με τη συνήθεια, αφιέρωνε τον ωραιότερο ταύρο που γεννιόνταν στον Ποσειδώνα και τον θυσίαζε στο θεό. Καθώς ο ταύρος που γεννήθηκε τότε ήταν σπάνιας ομορφιάς, ο Μίνωας θυσίασε άλλον μικρότερης αξίας. Ο Ποσειδώνας θύμωσε με τον Μίνωα κι έκανε τη γυναίκα του την Πασιφάη να ερωτευθεί τον ταύρο. Με τη ευρηματικότητα του Δαίδαλου, η Πασιφάη έσμιξε με τον ταύρο και γέννησε το Μινώταυρο της μυθολογίας. Αυτός είχε διπλή φύση, το πάνω μέρος του σώματός του μέχρι τους ώμους ήταν ταύρος, ενώ το υπόλοιπο άνθρωπος. Λέγεται, λοιπόν, πως, για να μένει το τέρας, ο Δαίδαλος έφτιαξε τον Λαβύρινθο, του οποίου οι δίοδοι ήταν ελικοειδείς και δεν μπορούσαν να βρουν την άκρη τους όσοι δεν τις ήξεραν και εκεί ζούσε ο Μινώταυρος που έτρωγε τους επτά νέους και επτά νέες που έστελναν οι Αθηναίοι»… (Διόδωρος Σικελιώτης, βίβλος 4, 60-77)

 

Σύμφωνα με άλλες παραλλαγές του μύθου, με το που έγινε βασιλιάς ο Μίνωας, ζήτησε από τους θεούς σημάδι για το αν τον εγκρίνουν, ζήτησε «ελέω Θεού βασιλεία». Από τη θάλασσα τότε αναδύθηκε ένας πανέμορφος ταύρος και στη συνέχεια ο Ποσειδώνας ζήτησε από το Μίνωα να του τον θυσιάσει. Καθώς ο ταύρος που αναδύθηκε ήταν σπάνιας ομορφιάς, ο Μίνωας θυσίασε άλλον μικρότερης αξίας. Ο Ποσειδώνας θύμωσε με το Μίνωα κι έκανε τη γυναίκα του την Πασιφάη να ερωτευθεί τον ταύρο. Ο Δαίδαλος, κατόπιν αιτήματος της Πασιφάης, έφτιαξε μια ωραία χάλκινη ή ξύλινη αγελάδα που την έντυσε με προβιές αγελάδων και μέσα της κλείστηκε η Πασιφάη. Και ήταν τόσο θαυμάσιο το κατασκεύασμα  που ο ταύρος το νόμισε για ζωντανό και έτσι έγινε η τερατώδης ερωτική ένωση, η κτηνοβατική ερωτοτροπία, καρπός της οποίας ήταν ο ταυρόμορφος Αστέριος ή Μινώταυρος.

 

Λέει ο Απολλόδωρος: [Γ 1,3] Αστερίου δε άπαιδος αποθανόντος Μίνως βασιλεύειν θέλων Κρήτης εκωλύετο. φήσας δε παρά θεών την βασιλείαν ειληφέναι, του πιστευθήναι χάριν έφη, ο τι αν εύξηται, γενέσθαι. και Ποσειδώνι θύων ηύξατο ταύρον αναφανήναι εκ των βυθών, καταθύσειν υποσχόμενος τον φανέντα. του δε Ποσειδώνος ταύρον ανέντος αυτώ διαπρεπή την βασιλείαν παρέλαβε, τον δε ταύρον εις τα βουκόλια πέμψας έθυσεν έτερον. [ θαλασσοκρατήσας δε πρώτος πασών των νήσων σχεδόν επήρξεν].

 «[Γ 1,4] οργισθείς δε αυτω Ποσειδων ότι μη κατέθυσε τον ταύρον, τούτον μεν εξηγρίωσε, Πασιφάην δε ελθειν εις επιθυμίαν αυτού παρεσκεύασεν. η δε ερασθείσα του ταύρου συνεργόν λαμβάνει Δαίδαλον, ος ην αρχιτέκτων, πεφευγώς εξ Αθηνών επι φονω. ουτος ξυλίνην βουν επί τροχών κατασκευάσας, και ταύτην λαβών και κοιλάνας ένδοθεν, εκδείρας τε βουν την δοράν περιέρραψε, και θεις εν ωπερ είθιστο ο ταυρος λειμώνι βόσκεσθαι, την Πασιφάην ενεβίβασεν. ελθών δε ο ταυρος ως αληθινή βοί συνήλθεν. η δε Αστέριον εγέννησε τον κληθέντα Μινώταυρον. ούτος είχε ταύρου πρόσωπον, τα δε λοιπά ανδρος· Μίνως δε εν τω λαβυρίνθω κατά τινας χρησμούς κατακλείσας αυτον εφύλαττεν. ην δε ο λαβύρινθος, ον Δαίδαλος κατεσκεύασεν, οίκημα καμπαίς πολυπλόκοις πλανών την έξοδον. τα μεν ουν περί Μινωταύρου και Ανδρόγεω και Φαίδρας και Αριάδνης εν τοις περί Θησέως ύστερον ερούμεν.(Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη Γ, 1, 3 και 1, 4)

 

 

 

 

ΑΠΟ ΔΑΜΑΣΤΗΣ ΑΛΟΓΩΝ ΝΑΥΤΙΚΟΣ

Ο  ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ

 

Στατήρας Ραύκου Κρήτης, 430 π.Χ., με  το θεό της θάλασσας, τον Ποσειδώνα και την τρίαινά του (Συλλογή Alpha Bank)

 

Ο Ποσειδώνας, σύμφωνα το Διόδωρο Σικελιώτη (Βίβλος 5,  69) κ.α., ήταν εν ζωή άνθρωπος στην Κρήτη που δάμαζε άλογα και γι αυτό λέγονταν και «ίππιος». Κατόπιν ο πατέρας του (ο Κρόνος) του ανέθεσε να κάνει ναυτικές εργασίες και επειδή αυτά τα έκανε πολύ καλά, μετά το θάνατο και τη μετάστασή του στους ουρανούς θεοποιήθηκε - ανακηρύχθηκε θεός της θάλασσας. Δηλαδή εδώ έγινε κάτι ως έγινε και με την ανθρώπινη και μεταφυσική φύση του Χριστού, του Αγ. Νικολάου κ.α. στη Χριστιανική θρησκεία.

 

 

 

 

 

Στατήρας Κνωσού, 300-270 π.Χ.,  με την Ήρα νύφη, στους γάμους της στην Κρήτη  και διάγραμμα διαδρομών Λαβύρινθου

 

Νόμισμα Κνωσού, 500/425 π.Χ., με Μινώταυρο και Αριάδνη

 

 

 

Β.  Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΝΔΡΟΓΕΩ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ ΑΘΗΝΑΙΩΝ

 

Ο μύθος αυτός έχει διδακτικό χαρακτήρα, αναδείχνει από τη μια τις ραδιουργίες και τις δολοφονίες που κάνουν κάποιοι είτε για να νικούν στους αθλητικούς αγώνες είτε για να γίνουν αυτοί ηγεμόνες κ.α. και από την άλλη τις συμφορές που επιφέρουν αυτού του είδους πράξεις.

 

Ο Διόδωρος Σικελιώτης (βίβλος 4, 60-61), σχετικά με το μύθο αυτό, λέει τα εξής:

 «Από τα παιδιά του Μίνωα, ο Ανδρόγεως πήγε στην Αθήνα την εποχή των Παναθηναίων, ενώ ήταν ο Αιγέας βασιλιάς, εκεί νίκησε στους αγώνες όλους τους Αθλητές κι έγινε φίλος με τους γιους του Πάλλαντα (ο Πάλλαντας ήταν αντίπαλος ή αδελφός του Αιγέα). Ο Αιγέας είδε με καχυποψία τη φιλία του Ανδρόγεω, φοβούμενος μήπως βοηθήσει ο Μίνωας τους γιους του Πάλλαντα να του πάρουν την εξουσία και κατέστρωσε σχέδιο κατά της ζωής του Ανδρόγεω. Καθώς πήγαινε στη στις Θήβες με τα πόδια, για να παρακολουθήσει μια γιορτή (για χάρη του Λάιου), έβαλε να τον δολοφονήσουν κάποιοι ντόπιοι στα περίχωρα της Οινόης στην Αττική. Μαθαίνοντας ο Μίνωας τη συμφορά που βρήκε το γιο του Ανδρόγεω έφτασε στην Αθήνα απαιτώντας ικανοποίηση για το φόνο του. Καθώς κανείς δεν του έδωσε σημασία, κήρυξε πόλεμο στους Αθηναίους και τους καταράστηκε στο όνομα του Δία να πέσει στην πόλη των Αθηναίων ξηρασία και πείνα. Πράγματι μετά από λίγο έπεσε ξηρασία στην Αττική και στην Ελλάδα και καταστράφηκαν οι σοδιές. Μαζεύτηκαν, κατόπιν αυτού, οι ηγεμόνες των πόλεων και ρώτησαν το θεό πως θα απαλλάσσονταν από τα κακά. Ο θεός τους έδωσε χρησμό να πάνε στον Αιακό, το γιο του Δία και της Αίγινας, της κόρης του Ασωπού, και να του ζητήσουν να κάνει ευχές για λογαριασμός τους. Εκείνοι έκαναν ό,τι τους πρόσταξε ο θεός, ο Αιακός έκανε τις ευχές και η ξηρασία έπαψε σε όλους τους άλλους Έλληνες, στους Αθηναίους όμως έμεινε. Έτσι οι Αθηναίοι αναγκάστηκαν να ρωτήσουν το θεό για το πώς θα απαλλαγούν από τα κακά. Τότε ο θεός έδωσε τον χρησμό πως τα κακά θα πάψουν, άμα δώσουν ικανοποίηση στο Μίνωα σε ό,τι, ζητήσει για το φόνο του Ανδρόγεω. Οι Αθηναίοι υπάκουσαν στο θεό και ο Μίνωας τους ζήτησε να του δίνουν επτά νέους και ισάριθμες νέες κάθε εννιά χρόνια, για να τα τρώει ο Μινώταυρος - επί τόσα χρόνια ζει το τέρας. Όταν οι Αθηναίοι του τα έδωσαν, απαλλάχτηκαν από τα κακά οι κάτοικοι της Αττικής και ο Μίνωας σταμάτησε να πολεμάει την Αθήνα…. (Διόδωρος Σικελιώτης, βίβλος 4, 60-61)

 

 

Ο ΜΙΝΩΑΣ ΚΑΙ Η ΣΚΥΛΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΡΩΝ

 

 

 

 

Ο Μίνωας, πριν φθάσει στην Αθήνα, έκανε απόβαση στα Μέγαρα, όπου βασιλιάς ήταν ο Νήσος, σύμμαχος των Αθηναίων που όφειλε τη μεγάλη του δύναμη στα μακριά μαλλιά του – ως ο Σαμψών. Η κόρη του Νήσου, η Σκύλα, ερωτεύθηκε το Μίνωα και έκοψε τα μαλλιά του πατέρα της, ώστε να χάσει τη δύναμή του και έτσι ο Μίνωας να μπορέσει να κατακτήσει την πόλη.

Λέει ο Απολλόδωρος: «[Γ 15,8] μετ’ ου πολύ δε θαλασσοκρατων επολέμησε στόλω τας Αθήνας, και Μέγαρα είλε Νίσου βασιλεύοντος του Πανδίονος, και Μεγαρέα τον Ιππομένους εξ Ογχηστού Νίσω βοηθόν ελθόντα απέκτεινεν. απέθανε δε και Νίσος δια θυγατρός προδοσίαν. έχοντι γαρ αυτώ πορφυρέαν εν μέση τη κεφαλή τρίχα ταύτης αφαιρεθείσης ην χρησμός τελευτήσαι· η δε θυγάτηρ αυτού Σκύλλα ερασθείσα Μίνωος εξείλε την τρίχα. Μίνως δε Μεγάρων κρατήσας και την κόρην της πρύμνης των ποδών εκδήσας υποβρύχιον εποίησε». (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη Γ, 15. 8)

 

 

Γ. Ο ΜΥΘΟΣ ΘΗΣΕΑ ΚΑΙ  ΑΡΙΑΔΝΗΣ – ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΥ

 

Ο μύθος αυτός έχει εκπαιδευτικό χαρακτήρα, υποδείχνει τι οφείλει να κάνει ο καθένας για την πατρίδα του (πρότυπο ο Θησέας),  τι υποφέρουν οι γονείς για τα παιδιά τους ή τους υποτελείς του (πρότυπο ο Αιγέας), τι βάσανα φέρνει η αγάπη (πρότυπο η Αριάδνη) κ.α.

 

Ο Διόδωρος Σικελιώτης (βίβλος 4, 60-77), σχετικά με το μύθο αυτό, λέει τα εξής: Μόλις πέρασαν τα εννιά χρόνια, ήρθε πάλι  ο Μίνωας στην Αττική με μεγάλο στόλο και ζητώντας τους δεκατέσσερις νέους και νέες, τους πήρε. Αυτή τη φορά ήταν και ο Θησέας σ’ εκείνους που επρόκειτο να αποπλεύσουν, ο Αιγέας έκανε συμφωνία με τον κυβερνήτη και τον πρόσταξε στην περίπτωση που ο Θησέας θα νικήσει το Μινώταυρο, να επιστρέψει το πλοίο με λευκά πανιά και αν σκοτωθεί με μαύρα, όπως συνήθισαν να κάνουν πριν. Φτάνοντας στην Κρήτη, η Αριάδνη, η θυγατέρα του Μίνωα, ερωτεύθηκε το Θησέα που είχε εξαίρετο παρουσιαστικό, ο Θησέας μίλησε μαζί της κι εξασφαλίζοντας τη βοήθειά της σκότωσε το Μινώταυρο και μαθαίνοντας από αυτή την έξοδο του Λαβυρίνθου σώθηκε. Για την επιστροφή στην πατρίδα έχοντας κλέψει την Αριάδνη απέπλευσε νύκτα και κρυφά κι έφτασε στο νησί που τότε ονομαζόταν Δία και σήμερα Νάξος. Εκείνον τον καιρό, σύμφωνα με το μύθο, εμφανίστηκε ο Διόνυσος στο νησί και λόγω της ομορφιάς της Αριάδνης πήρε την κόρη από το Θησέα, να την έχει μόνιμη σύζυγό του και να την αγαπάει πάνω από όλες. Πράγματι, μετά το θάνατό της, από την αγάπη του την έκρινε άξια αθάνατων τιμών κι έβαλε στ’ αστέρια του ουρανού το στέμμα της Αριάδνης. Ο Θησέας και οι φίλοι του, λένε, στεναχωρήθηκαν πολύ από την αρπαγή της Αριάδνης και από τη λύπη τους ξέχασαν την παραγγελία του Αιγέα, έτσι κατέπλευσαν στην Αττική με ανοικτά τα μαύρα πανιά. Ο Αιγέας μόλις είδε το πλοίο να πλησιάζει, πιστεύοντας πως ο γιος του πέθανε, έκανε μια πράξη που ήταν ηρωική, αλλά ήταν και συμφορά, γιατί ανέβηκε στην ακρόπολη κι απελπισμένος από τη ζωή του ένεκα της υπερβολικής λύπης του έπεσε στον γκρεμό και σκοτώθηκε.

 

 

Σημειώνεται, επίσης, ότι:

1) Η Οδύσσεια λέει τα εξής για την Αριάδνη: «Η ωραία Αριάδνη, θυγατέρα του σκληρού Μίνωα, που τα παλιά τα χρόνια ο Θησέας γυρίζοντας από την Κρήτη στους καρπερούς τους κάμπους των ιερών των Αθηνών μαζί του την επήρε. Αλλά δεν πρόλαβε να την χαρεί, επειδή προτού δική του την κάνει, η Άρτεμη τη σκότωσε στο νησάκι Δία (= η Νάξο), σύμφωνα με επιθυμία του Διονύσου».

2) Σύμφωνα με άλλες παραλλαγές του μύθου:

α) ο Αιγέας έπεσε στη θάλασσα από το Σούνιο και πνίγηκε, όταν είδε το καράβι με μαύρα πανιά και από το γεγονός αυτό ονομάστηκε έτσι, δηλαδή Αιγαίο Πέλαγος. Λέει ο Παυσανίας: «των δε προπυλαίων ον δεξια Νικης εστίν Απτ’ερου ναός. εντεύθεν η θάλασσα εστί σύνοπτος, και ταύτη ρίψας Αιγεύς εαυτον ως λέγουσιν ετελεήτησεν. ( Παυσανία Αττικά, 4)

β)  Ο Θησέας εγκατέλειψε την Αριάδνη στην Νάξο, επειδή  αγαπούσε καλύτερα την Αίγλη και η Αριάδνη αρρώστησε από τον καημό της και την έκανε καλά η  Αφροδίτη, αφού τη μετέφερε στην Κύπρο, όμως στο τέλος αυτοκτόνησε ή έγινε βράχος.

 

 

Ο ΜΙΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΑΔΝΗΣ

 

Ο μύθος λέει ότι όταν ο ωραίος Θησέας έφτασε στην Κρήτη, προκάλεσε τον έρωτα της Αριάδνης, κόρης  του Μίνωα,  και αυτή ανέλαβε να το βοηθήσει να σκοτώσει το Μινώταυρο, με αντάλλαγμα να την πάρει στην Αθήνα και να παντρευτούν. Κατόπιν της τεχνικής συμβουλής του Δαίδαλου, η Αριάδνη έδωσε στο Θησέα ένα «λίνο» (=  κουβάρι με νήμα, ο λεγόμενος και «μίτος της Αριάδνης») και τον συμβούλευσε να δέσει την μια άκρη του νήματος στην είσοδο του Λαβύρινθου, ώστε κατόπιν μαζεύοντας το νήμα να βρει την έξοδο.

Λέει ο Απολλώδωρος: «[8] ως δε ήκεν εις Κρήτην, Αριάδνη θυγάτηρ Μίνωος ερωτικώς διατεθείσα προς αυτόν συμπράσσειν απαγγέλλεται,εάν ομολογήση γυναίκα αυτήν έξειν απαγαγών εις Αθήνας. ομολογήσαντος δε συν όρκοις Θησέως δείται Δαιδάλου μηνύσαι του λαβυρύνθου την έξοδον. [9] υποθεμένου δε εκείνου, λίνον εισιόντι Θησεί δίδωσι· τούτο έξάψας Θησεύς της θύρας εφελκόμενος εισήει. καταλαβών δε Μινώταυρον [p. 136] εν εσχάτω μέρει του λαβυρύνθου παίων πυγμαίς απέκτεινεν, εφελκόμενος δε το λίνον πάλιν εξήει. και δια νυκτός μετά Αριάδνης και των παίδων εις Νάξον αφικνείται. ένθα Διόνυσος ερασθείς Αριάδνης ήρπασε, και κομίσας εις Λήμνον εμίγη. και γεννά Θόαντα Στάφυλον Οινοπίωνα και Πεπάρηθον..» (Απολλόδωρος, Επιτομή, 8 - 9)

 

 

Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΕΜΜΑ ΑΡΙΑΔΝΗΣ

 

Ο Θησέας, σύμφωνα με το μύθο, εγκατέλειψε την Αριάδνη στην Νάξο, γιατί του το υπέδειξε η θεά Αθηνά  για χάρη του θεού Διόνυσου  και από εκεί την απήγε ο Διόνυσος υπό μορφή πάνθηρα, κάτι όπως ο Δίας που μεταμορφώθηκε σε ταύρο, για να απάγει την Ευρώπη.

Ο Διόνυσος έδωσε γαμήλιο δώρο στην Αριάδνη ένα χρυσό στέμμα θαυμαστό, με πολύτιμα πετράδια στολισμένο από τις Ινδίες, που από το εργαστήρι του Ηφαίστου και το οποίο μετά το θάνατο της Αριάδνης τοποθετήθηκε ανάμεσα στα αστέρια.

Η Αριάδνη με το Διόνυσο έκαναν τρία παιδιά, τον Οινοπίωνα, τον Ευάνθη και τον Στάφυλο (ο Απολλώδωρος λέει τους: Θόαντα Στάφυλον Οινοπίωνα και Πεπάρηθον) που τα ονόματά τους σχετίζονται με την καλλιέργεια του αμπελιού και των ψυχανθών. Επίσης και τον Κέραμο, επώνυμο του Κεραμικού, της Αθήνας.

 

 

Αργυρός στατήρας Συβρίτου, 3Ο0 π.χ.,

 

Από τη μια όψη είναι ο Ερμής, προστάτης – φροντιστής  του Διόνυσου όταν ήταν παιδί. Από την άλλη όψη είναι ο Διόνυσος που με μορφή πάνθηρα απάγει την Αριάδνη, όταν την εγκατέλειψε ο Θησέας στη Νάξο. Κάτι ως είχε γίνει και με το Δία και την Ευρώπη μόνο που ο Δίας είχε γίνει ταύρος.

 

 

 

 

 

 

 

 

Δ. Ο ΜΥΘΟΣ ΔΑΙΔΑΛΟΥ  ΚΑΙ ΙΚΑΡΟΥ

 

Η  ΕΦΕΥΡΕΣΗ ΙΣΤΙΩΝ & ΦΤΕΡΩΝ

 

Ο μύθος αυτός έχει διδακτικό χαρακτήρα. Υποδείχνει τι παθαίνει όποιος δεν υπακούει στους γονείς του (πρότυπο ο Ίκαρος), τι ατιμίες κάνουν πολλοί, για να φτάσουν ψηλά ή για να μη τους πάρει άλλος την φήμη (πρότυπο ο Δαίδαλος) κ.α. Παράλληλα εκφράζει την πανάρχαια επιθυμία του ανθρώπου να πετάξει ή για να αποκτήσει τάχιστα μέσα μεταφοράς.

 

Ο Διόδωρος Σικελιώτης (βίβλος 4, 76 - 78) λέει: Ο Δαίδαλος ήταν Αθηναίος την καταγωγή και ήταν ονομαστός ως ένας από τη γενιά των Ερεχθειδών, γιατί ήταν γιος του Μητίονα που ήταν γιος του Ευπάλαμπου του γιου του Ερεχθέα. Καθώς από φύση του ήταν πολύ ανώτερος απ΄όλους αφοσιώθηκε στην αρχιτεκτονική, στην κατασκευή αγαλμάτων και στην επεξεργασία της πέτρας….. Ο Δαίδαλος, λοιπόν, μολονότι τον θαύμαζαν για την τέχνη του, εκδιώχθηκε από την πατρίδα του, όταν καταδικάστηκε για το φόνο του καλύτερού του μαθητή, του Τάλω και γιου της αδελφής του,  από φθόνο, για να μη τον ξεπεράσει σε φήμη…. Στη συνέχεια, διέφυγε στην Κρήτη, όπου τον θαύμαζαν για την δόξα που είχε αποκτήσει με την τέχνη του και έγινε φίλος με το βασιλιά Μίνωα….. Ο Δαίδαλος μαθαίνοντας πως ο Μίνωας είχε εκτοξεύσει απειλές εναντίον του για την κατασκευή της αγελάδας, φοβήθηκε, λένε, την οργή του βασιλιά κι έφυγε με πλοίο από την Κρήτη, με τη βοήθεια της Πασιφάης που του έδωσε το πλοίο. Μαζί του έφυγε και ο γιος του ο Ίκαρος κι έβαλαν πλώρη για κάποιο νησί στη μέση του πελάγους, καθώς όμως αποβιβάστηκαν απρόσεκτα εκεί, ο Ίκαρος έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε, έτσι το πέλαγος αυτό ονομάστηκε Ικάριο και το νησί Ικαρία….. Μερικοί, όμως συγγραφείς μύθων παραδίδουν ότι, ενώ ο Δαίδαλος ήταν ακόμη στην Κρήτη και τον έκρυβε η Πασιφάη, θέλοντας ο βασιλιάς Μίνωας  να τιμωρήσει οπωσδήποτε τον Δαίδαλο, αλλά μη μπορώντας να τον βρει, ερευνούσε όλα τα πλοία στο νησί και υποσχέθηκε να δώσει πάρα πολλά χρήματα σε όποιον του βρει το Δαίδαλο. Τότε, λοιπόν, ο Δαίδαλος έχασε κάθε ελπίδα διαφυγής με πλοίο και κατασκεύασε φτερούγες με τέχνη θαυμαστή, σοφά σχεδιασμένες και κολλημένες άψογα με κερί, αφού τις προσάρμοσε στο σώμα του γιου του και στο δικό του, μπόρεσαν να πετάξουν με τρόπο απίστευτο και να δραπετεύσουν πάνω από το Κρητικό Πέλαγος. Ο Ίκαρος, όμως, με την απειρία της νιότης πετούσε πολύ χαμηλά κι έπεσε στη θάλασσα, γιατί ο ήλιος έλιωσε το κερί που συγκρατούσε τα φτερά του, ενώ ο δαίδαλος, που πετούσε κοντά στη θάλασσα βρέχοντας, κάθε τόσο τις φτερούγες κατάφερε να φτάσει, ως εκ θαύματος, στη Σικελία....>>

 

Σημειώνεται ότι:

1) Σύμφωνα με το μύθο τα παλάτια της Κνωσού έχουν κτιστεί σε σχέδια του Δαίδαλου. Μάλιστα, επειδή ο Λαβύρινθος ήταν δημιούργημα περίπλοκο, εξ αυτού και η λέξη «δαιδαλώδης» <<… λαμβάνει Δαίδαλον, ος ην αρχιτέκτων, πεφευγώς εξ Αθηνών επί φόνω…» (Απολλόδωρος Γ 1.4)

2) Ο Δαίδαλος είχε φτιάξει και τα πρώτα ακρόπρωρα των πλοίων που λεγόταν ξόανα και ως εξ αυτού λεγόταν και «δαιδάλια».

 

 

Ε. ΑΘΛΟΣ  ΗΡΑΚΛΗΣ ΜΕ ΤΑΥΡΟ ΚΡΗΤΗΣ

 

Ο μύθος αυτός υποδείχνει ότι υπηρετούμε τους συνανθρώπους μας αμισθί, όπως και κάνουν και κείνοι. Επίσης υποδείχνει ότι όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά και τα ζώα αγαπούν τα παιδιά τους ή οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, ακόμη και αν είναι τέρατα.

 

 Ο Διόδωρος Σικελιώτης λέει: «Μετά που ο Ηρακλής καθάρισε τον στάβλο του Αυγεία, ανέλαβε τον άθλο να φέρει από την Κρήτη τον ταύρο, τον οποίο, λένε, είχε ερωτευθεί η Πασιφάη (και έκανε το Μινώταυρο). Έπλευσε στην Κρήτη και εξασφαλίζοντας τη συνεργασία του βασιλιά Μίνωα τον έφερε στην Πελοπόννησο, διαπλέοντας όλο εκείνο το πέλαγος πάνω στην πλάτη του. Μετά την εκτέλεση και τούτου του άθλου, οργάνωσε τους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες, διαλέγοντας την ωραιότερη τοποθεσία για την τόσο σπουδαία πανήγυρη, που ήταν η πεδιάδα πλάί στον Αλφειό ποταμό, όπου αφιέρωσε τον αγώνα στον Δία τον πατέρα του. Έπαθλο για τους νικητές όρισε στεφάνι, διότι ο ίδιος ευεργέτησε τον ανθρώπινο γένος χωρίς να λάβει κανένα μισθό»…. (Διόδωρος Σικελιώτης, βίβλος 4, 13 και 14)

«Στη συνέχεια, ο Ευρυσθέας τον πρόσταξε να φέρει τα βόδια του Γηρυόνη. Μάζεψε τις δυνάμεις του στην Κρήτη, έχοντας αποφασίσει να εξορμήσει από εκεί, διότι η θέση του νησιού είναι εξαιρετικά καίρια και προσφέρεται για εκστρατεία σε οποιοδήποτε μέρος της οικουμένης. Προ της αναχωρήσεως του, όμως, οι ντόπιοι τον τίμησαν μεγαλοπρεπώς, θέλοντας, λοιπόν, να δείξει την ευγνωμοσύνη ου στους Κρήτες, καθάρισε το νησί από τα θηρία. Γι αυτό τα μετέπειτα χρόνια στο νησί δεν υπήρξε άγριο ζώο, όπως αρκούδα, λύκος, φίδι ή ό,τι άλλο παρόμοιο. Και αυτό το έκανε, για να τιμήσει το νησί, όπου σύμφωνα με το μύθο γεννήθηκε και ανατράφηκε ο Δίας. Αποπλέοντας από την Κρήτη, άνοιξε πανιά για τη Λιβύη…. Ακολούθως ο Ηρακλής έφυγε και πήγε στη Λιβύη (Αφρική) και από εκεί, μέσω Γαδείρων (Ηράκλειες στήλες), πέρασε στην Ιβηρία (Ισπανία) όπου πήρε τα βόδια του Γυρυόνη και τα πήγε στη Σικελία»…. (Διόδωρος Σικελιώτης, βίβλος  4, 17)

<< ο δ’ Ηρακλής καθαράν εποίησεν την νήσον των θηρίων, διόπερ εν τους ύστερον χρόνοις ουδέν έτσι αγρίων ζώων υπήρχον εν τη νήσω, οιν άρκτων, λύκων, όφεων. Ταύτα δ’ έπραξεν, ο Ηρακλής, απόσεμνύων την νήσον, εν η μυθολογούσι και γενέσθαι και τραφήναι τον Δία..>> (Διόδωρος Σικελιώτης, βίβλος  4, 17)

 

 

 

 

Κνωσός, σφραγιδόλιθος με Ηρακλή και ταύρο Κρήτης, πατέρα Μινώταυρου, 1500 – 1300 π.χ.

Σημειώνεται ότι:

1) Ο Ταύρος Κρήτης ήταν αφενός αυτός με τον οποίον ο Δίας μετέφερε την Ευρώπη από τη Φοινίκη και αφετέρου ο  πατέρας του Μινώταυρου,

2) Ο Ηρακλής  δάμασε τον ταύρο με τη μυϊκή του δύναμη, πιάνοντας τον από τα κέρατα, τον πήρε στους ωμούς και τον μετέφερε από τόπο σε τόπο ( Αττική, Πελοπόννησο, κ.τ.λ.), για να επιδεικνύει τον άθλο του. Στην συνέχεια τον πήρε στους ώμους του και πήγαινε σε όλα τα μέρη γης επιδεικνύοντας τον άθλο του. Τελικά τον άφησε στον Μαραθώνα, όπου τον σκότωσε ο Θησέας.

«έβδομον επέταξεν άθλον τον Κρήτα αγαγείν ταύρον. τούτον Ακουσίλαος μεν είναι φησι τον διαπορθμεύσαντα Ευρώπην Διί, τινές δε τον υπο Ποσειδώνος αναδοθέντα εκ θαλάσσης, ότε καταθύσειν Ποσειδώνι Μίνως είπε το φανέν εκ της θαλάσσης. και φασι θεασάμενον αυτόν του ταύρου το κάλλος τούτον μεν εις τα βουκόλια αποπέμψαι, θύσαι δε άλλον Ποσειδώνι· εφ οις οργισθέντα τον θεόν αγριώσαι τον ταύρον. επι τούτον παραγενόμενος εις Κρήτην Ηρακλής, επειδή συλλαβειν αξιούντι Μίνως είπεν αυτώ λαμβάνειν διαγωνισαμένω, λαβών και προς Ευρυσθέα διακομίσας έδειξε, και το λοιπόν είασεν άνετον· ο δε πλανηθείς εις Σπάρτην τε και Αρκαδίαν άπασαν, και διαβάς τον Ισθμόν, εις Μαραθώνα της Αττικής αφικόμενος τους εγχωρίους διελυμαίνετο». (Απολλόδωρο (Βιβλιοθήκη Β, 5, 7)

3) Σε ένα από τα μέρη που πήγε ο Ηρακλής τον ταύρο  ήταν και Ιταλία, επειδή εκεί ήταν η Μεγάλη Ελλάδα (Magna Graecia = η περιοχή της Ν. Ιταλία και της Σικελίας) που εξ αυτού ονομάστηκε  VITULUS > ITALIA ( VITULUS ή TAURUS = ο ταύρος στα λατινικά ). Κατόπιν από εκεί ονομάστηκε έτσι και όλη η Χερσόνησος.

 

 

 

 

 

 

 

 

Τετράδραχμο Σελινούντος Σικελίας, 460 - 440 π.Χ., με το Ηρακλή που δαμάζει τον  κρητικό ταύρο, πατέρα Μινώταυρου

 

Νόμισμα  Φαιστού, 4/3ος αι.  π.Χ., με τον  Ηρακλής, πατέρας του Φαίστου ιδρυτή της Φαιστού, που φονεύει τη Λερναία Ύδρα και τον ταύρο Ποσειδώνα (πατέρα Μινώταυρου)  που δάμασε  ο Ηρακλής στην Κρήτη

 

Στατήρας Ποσειδώνιας  με τον Ποσειδώνα και Ταύρο Κρήτης, πατέρα Μινώταυρου

 

Η Ποσειδώνια, λατινικά Paestum, ήταν περίφημη ελληνική ναυτική πόλη στην Κ. Ιταλία (περιοχή Λευκανία, λατινικά Caulonia), που κτίστηκε πριν τον 5ο π.Χ.

 

 

 

ΣΤ. ΟΙ ΚΡΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΣΙΚΕΛΙΑ, ΟΙ ΙΕΡΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΙΝΩΑ

 

Ο Διόδωρος Σικελιώτης (βίβλος 4, 79 - 80), σχετικά με το μύθο αυτό, λέει:

«Ο Μίνωας, τώρα, ο βασιλιάς της Κρήτης, που εκείνα τα χρόνια ήταν θαλασσοκράτορας, μαθαίνοντας τη διαφυγή του Δαίδαλου στη Σικελία, αποφάσισε να εκστρατεύσει εναντίον της. Αφού ετοίμασε αξιόλογη ναυτική δύναμη, απέπλευσε από την Κρήτη κι έφτασε στην περιοχή του Ακράγαντα, που ονομάστηκε από εκείνον Μινώα. Αποβίβασε το στρατό από τα πλοία κι έστειλε αγγελιοφόρους στον βασιλιά Κώκαλο, ζητώντας τον Δαίδαλο, για να τον τιμωρήσει. Ο Κώκαλος από τη μεριά του, τον κάλεσε σε σύσκεψη και υποσχόμενος να κάνει τα πάντα τον πήρε στο σπίτι του να τον φιλοξενήσει. Κι ενώ έπαιρνε το λουτρό του ο Μίνωας, ο Κώκαλος κρατώντας τον περισσότερη ώρα στο καυτό νερό σκότωσε το Μίνωα κι έδωσε το σώμα του στους Κρήτες, προφασιζόμενος για το θάνατό του ότι γλίστρησε στο λουτρό και πέφτοντας στο καυτό νερό πέθανε. Μετά από αυτό, οι στρατιώτες του Μίνωα έθαψαν το σώμα του βασιλιά με μεγαλοπρέπεια κι αφού κατασκεύασαν τάφο διπλό, στο κρυφό υπόγειο μέρος έβαλαν τα οστά του ενώ στο ανοιχτό μέρος έφτιαξαν ναό της Αφροδίτης. Εδώ ο Μίνωας δέχονταν τιμές επί σειρά γενεών. Όμως μετά την ίδρυση του Ακράγαντα, χρόνια μετά που έγινε γνωστό ότι εκεί είχαν αποτεθεί τα οστά του Μίνωα, συνέβηκε να καταργηθεί ο τάφος και να αποδοθούν τα οστά στους Κρήτες, πράγμα που έγινε όταν άρχοντας των Ακραγαντίνων ήταν ο Θήρωνας. Αλλ’ όμως οι Κρήτες της Σικελίας μετά το θάνατο του Μίνωα στασίασαν, επειδή δεν είχαν αρχηγό και καθώς τα πλοία τους είχαν καεί από τους Σικελούς του Κώκαλου κι έχασαν  κάθε ελπίδα επιστροφής στην πατρίδα, αποφάσισαν  να μείνουν στη Σικελία, όπου οι μεν ίδρυσαν  μια πόλη την οποία ονόμασαν Μινώα από το βασιλιά τους, ενώ οι υπόλοιποι περιπλανήθηκαν  στα μεσόγεια του νησιού  και, αφού κατέλαβαν ένα φυσικό οχυρωμένο τόπο, ίδρυσαν πόλη την οποία ονόμασαν Έγγυο από τη Πηγή που έτρεχε εκεί. Αργότερα , μετά την άλωση της Τροίας , όταν ο Μηριόνης ο Κρητικός έφτασε στη Σικελία και τον καλοδέχτηκαν λόγω της συγγενείας που είχε μαζί τους, του Κρήτες που κατέπλευσαν  και τους έκανε συμπολίτες, με ορμητήριο την οχυρή πόλη υπέταξαν  μερικούς περιοίκους και κατέκτησαν  αρκετά μεγάλη περιοχή. Με τη δύναμή τους συνεχώς να αυξάνει, έχτισαν ιερό των Μητέρων και τιμούσαν με ιδιαίτερο σεβασμό, στολίζοντας το ιερό τους με πλήθος αναθημάτων. Η λατρεία τούτων των θεοτήτων είχε μεταφερθεί, λέμε, από την Κρήτη, καθόσον και οι Κρήτες αποδίδουν σ’ ετούτες τις θεές ξεχωριστές τιμές. Κατά τη μυθολογία, αυτές οι θεές ανέθρεψαν παλιά το Δία, κρυφά από τον πατέρα του, τον Κρόνο, και σε αντάλλαγμα ανέβηκαν στον ουρανό κι έγιναν οι αστερισμοί που ονομάζονται ‘Αρκτοι. Μ’ αυτά συμφωνεί και ο Άρατος, όταν λέει γι αυτές τις θεές στο ποίημά του για τα αστέρια:

<< έμπαλιν εις όμους τετραμμέναιει   ετεόν γε Κρήτηθεν κείναι γε Διός μεγάλου ιότητι ουρανόν εισανέβησαν ο μιν τότε κουρίζοντα Δίκτω εν ευώδει όρεος σχεδόν Ιδαίοιο άντρω εγκατέθεντο και έτρεφον εις ενιααυτόν, Δικταίοι Κούρητες οτε κρόνον εψεύσαντο>>  (Άρατος Φαινόμενα 30 – 50 και Διόδωρος Σικελιώτης βίβλος 4, 80)

 

Σε νέα ελληνική:

<< ώμο με ώμο στέκονται στραμμένες’ αν είναι αλήθεια, βέβαια,

από την Κρήτη εκείνες χάρη στο θέλημα του Δία του μεγάλου

στον ουρανό ανέβηκαν, γιατί τότε που ήταν νιούτσικος,

στο ευωδιαστό Δικταίο, πλάί στο βουνό της Ίδης, σε άντρο τον έβαλαν κι ένα χρόνο τον ανέθρεφαν, κι απ΄έξω οι Δικταίοι Κουρήτες τον Κρόνο ξελεσούσαν.>>

 

 

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ-ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΜΙΝΩΑ & Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΙΝΩΑ 

 

Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, όταν ο Δαίδαλος διέφυγε από την Κρήτη,  ο Μίνωας  άρχισε να το ψάχνε και υποψιαζόμενος ότι ο Δαίδαλος μπορεί να είχε μεταμορφωθεί, ζητούσε από όποιον  συναντούσε να περάσει μια κλωστή μέσα από το κέλυφος ενός κοχλία (χοχλιού, σαλιγκαριού), ξέροντας ότι αυτό θα μπορούσε να το κάνει μονάχα ο πανέξυπνος και πολυμήχανος Δαίδαλος, ο άνθρωπος που είχε φτιάξει το λαβύρινθο (το οίκημα που ήταν κατά πρότυπα του κοχλία). Όταν ο Μίνωας έφτασε και στο παλάτι του βασιλιά Κώκαλου, ζήτησε και από εκείνον να κάνει το ίδιο. Ο Κώκαλος, για να μη φανεί ότι δεν είναι ικανός να το κάνει, ζήτησε τη βοήθεια του Δαίδαλου. Ο Δαίδαλος, αφού άνοιξε μια μικρή τρύπα στον πάτο του κελύφους του σαλιγκαριού, πέρασε από εκεί ένα μυρμήγκι δεμένο με την κλωστή. Το μυρμήγκι βγήκε από την άλλη μεριά του σαλιγκαριού και το αίνιγμα – πρόβλημα λύθηκε.  Ωστόσο με αυτό τον τρόπο αποκαλύφθηκε η εκεί παρουσία του Δαίδαλου  και ο Μίνωας απαίτησε να του παραδοθεί. Όμως, ο Κώκαλος αρνήθηκε και στη συνέχεια έβαλε  τις ωραίες κόρες του να τον δολοφονήσουν, ρίχνοντας καυτό νερό στο μπάνιο του Μίνωα, όπου υποτίθεται θα διασκέδαζαν μαζί τους…

Λέει ο Απολλόδωρος: «Δαίδαλος δε διασώζεται εις Κάμικον της Σικελίας>. [14] Δαίδαλον δε εδίωκε Μίνως, και καθ  εκάστην χώραν ερευνών εκόμιζε κόχλον, και πολύν επηγγέλλετο δώσειν μισθόν τω δια του κοχλίου λίνον διείραντι, δια τούτου νομίζων ευρήσειν Δαίδαλον. ελθών δε εις Κάμικον της Σικελίας παρά Κώκαλον, παρ ω Δαίδαλος εκρύπτετο, δείκνυσι τον κοχλίαν. ο δε λαβών επηγγέλλετο διείρειν και Δαιδάλω δίδωσιν· [15] ο δε εξάψας μύρμηκος λίνον και τρήσας τον κοχλίαν είασε δι αυτου διελθείν. λαβών δε Μίνως το λίνον διειρμένον ήσθετο όντα παρ' εκείνω Δαίδαλον, και ευθέως απήτει. Κώκαλος δε υποσχόμενος εκδώσειν εξένισεν αυτόν· ο δε [p. 142] λουσάμενος υπό των Κωκάλου θυγατέρων έκλυτος εγένετο· ως δε ένιοι φασι, ζεστώ καταχυθείς [ύδατι] μετήλλαξεν»... (Απολλώδωρος, Επιτομή, 12)

 

 

Ζ. Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΒΡΙΤΟΜΑΡΤΗΣ 

 

Η ΠΡΟΣΤΑΤΙΔΑ ΤΩΝ ΔΙΚΤΥΩΝ

 

Η Βριτόμαρτη εν ζωή ήταν μια κρητικά κοπέλα, η οποία εκεί που έπαιζε έπεσε από απροσεξία στη θάλασσα (Ο Καλλίνικος λέει ότι αυτό έγινε επειδή την κυνηγούσε ο Μίνωας για να τη βιάσει, όμως ο Στράβωνας λέει ότι αυτό είναι βρισιά του Καλλίνικου) και την έσωσαν με τα δίκτυα τους οι ψαράδες. Αυτή από ευγνωμοσύνη έγινε στο εξής φίλη τους και τους βοηθούσε πάντα.  Ο λόγος που μετά το θάνατο και τη μετάστασή της στους ουρανούς ανακηρύχθηκε ως θεά προστάτιδα των Ψαράδων

 

Ο Ευρυπίδης λέει για τη Bριτόμαρτη «ω παι τας Λατούς Δίκτυννουρεία” (Ευρ. Ιφιγ. εν Ταύρ. 126) = ω! θυγατέρα της Λητούς, Δίκτυννα βουνίσια».

 

Ο Διόδωρος Σικελιώτης(Ιστορική βιβλιοθήκη 5η, 77) λέει: <<Η Βριτόμαρτις που ονομάζεται και Δίκτυννα, σύμφωνα με το μύθο που αναφέρουν, γεννήθηκε στην Καινώ της Κρήτης, από τον Δία και την Κάρμη, του Εύβουλου του γιου της Δήμητρας. Αυτή που ανακάλυψε  τα δίχτυα που χρησιμοποιούνται στο κυνήγι  ονομάστηκε Δίκτυννα και περνούσε τις μέρες της με την Άρτεμη, αιτία για την οποία μερικοί πιστεύουν πως η Δίκτυννα είναι ίδια με την Άρτεμη. Οι Κρήτες καθιέρωσαν θυσίες κι έκτισαν ναούς προς τιμή ετούτης της θεάς. Εκείνοι που διηγούνται  την ιστορία ότι ονομάστηκε Δίκτυννα, επειδή κατέφυγε στα δίχτυα των ψαράδων, όταν την κυνηγούσε ο Μίνωας, για να τη βιάσει, κάνουν λάθος, γιατί ούτε πιθανό να βρέθηκε σε τέτοια αδυναμία η Θεά, ώστε να χρειαστεί τη βοήθειά των ανθρώπων, θυγατέρα ούσα του μέγιστου των θεών, ούτε είναι σωστό να προσάπτουμε στο Μίνωα μια τέτοια ασέβεια, καθόσον η παράδοση μας λέει ρητά ότι ήταν προσκολλημένος στις αρχές του δικαίου κι έζησε ζωή παινεμένη.>>

Ο Στράβωνας (Γεωγραφικά Ι, IV 12) λέει: <<Λένε επίσης  ότι δεν έχει δίκιο o Καλλίμαχος, όταν ιστορεί ότι η Βριτόμαρτις καταφεύγοντας τη βία του Μίνωα από τη Δίκτη, πιάστηκε στα δίχτυα των ψαράδων κι έτσι οι Κυδωνιάτες την είπαν Δίκτυννα και το βουνό Δίκτη. Η Κυδωνία δεν έχει καμιά σχέση γειτονίας με τους τόπους τούτους, αφού βρίσκεται στα δυτικά του νησιού. Βουνό της Κυδωνίας είναι ο Τίτυρος. Όπου υπάρχει ιερό, όχι το Δικταίον, αλλά το Δικτύνναιο.

Σύμφωνα, επίσης, με το Στράβωνα (Γεωγραφικά Ι, IV 12) ιερά της Δίκτυννας υπήρχαν στην Κυδωνία της δυτικής Κρήτης και στην Χερσόνησο, επίνειο της Λύττου, στην ανατολική Κρήτη.

 

Ο Καλλίμαχος, σχετικά με το Βριτόμαρτη, λέει τα εξής, που όμως ο Στράβωνας και ο Διόδωρος λένε ότι δεν ευσταθούν (ο Καλλίμαχος στους ύμνους του αποκαλεί ψεύτες τους Κρητικούς και μεταφέρει τα μυθολογικά γεγονότα που έγιναν στην Κρήτη στην Αρκαδία, επειδή οι Κρήτες είπαν ότι  «ο Δίας πέθανε και το θάψανε στην Κρήτη» και αυτός δεν ήθελε να παραδεχθεί το θάνατό του): «Αγάπησες πάρα πολύ, απ΄ τις άλλες νύμφες, τη Γορτυνίδα Bριτόμαρτη, την οξυδερκή, που σκοτώνει τα ελάφια. Για την οποία κάποτε ο Μίνωας χτυπήθηκε από έρωτα και τριγυρνούσε πάνω στα Κτητικά βουνά. Αυτή όμως πότε κρυβόταν σε πυκνές βελανιδιές και πότε σε μέρη χαμηλά. Κι αυτός τριγυρνούσε εννιά μήνες σε μέρη δύσβατα και σε γκρεμούς. Και δεν σταμάτησε την καταδίωξη παρά μόνο όταν αυτή, που παρά λίγο να πιαστεί, πήδησε στη θάλασσα από βράχο ψηλό. Κι έπεσε μέσα σε δίχτυα ψαράδων, τα οποία την έσωσαν. Γι΄ αυτό αργότερα οι Κύδωνες ονόμασαν τη νύμφη Δίκτυννα και το βουνό απ΄ όπου έπεσε η νύμφη, Δικταίο. Και έστησαν βωμούς όπου έκαναν θυσίες...»  (Καλλίμαχος, Ύμνος εις Άρτεμιν 191-202)

 

 

 

 

Στατήρας Χερσονησίων Κρήτης, 300 π.Χ., με τον Μουσιγέτη Απόλλωνα και την Δίκτυννα, που φορά σκουλαρίκια και κολιέ.

 

Στη Χερσόνησο, λέει ο Στράβωνας, υπήρχε ιερό της Δίκτυννας. Ο Διόδωρος (Βιβλιοθήκη 3,  74-76) λέει και ότι σύμφωνα με τα τους Κρήτες, ο Απόλλωνας ήταν ο εφευρέτης της λύρας και της μουσικής, αυτός που εισήγαγε την γνώση της ιατρικής που γίνεται μέσω της μαντικής τέχνης, καθώς και ότι βρήκε το τόξο, δίδαξε στους κρητικούς την τοξοβολία, αιτία που οι Κρήτες επιδόθηκαν με ζήλο στην τοξοβολία και το τόξο ονομάστηκε κρητικό.  Από τον Απόλλωνα και Κορωνίδα γεννήθηκε ο Ασκληπιός, που έμαθε πολλά πράγματα για την  ιατρική από τον πατέρα του, όπως την χειρουργική, τα φάρμακα κ.α. Λέει επίσης ότι αν και ο Απόλλωνας ονομάστηκε Δήλιος, Λύκιος και πύθιος, είχε γεννηθεί στην Κρήτη.

 

 

 

 

 

 

Φαλάσαρνα Κρήτης, 330 – 270 π.Χ. Ημίδραχμο με τη θεά Βριτόμαρτη ή Δίκτυννα.

 

 

 

 

 

 

 

Η ΜΙΝΩΙΔΑ ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ Η ΕΞΗΜΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ

 

Ο Διόδωρος Σικελιώτης (βιβλίο 5 , 72 - 73) μας λέει τα εξής: << Αναφέρουν τον μύθο ότι και η Αθηνά γεννήθηκε στην Κρήτη, από το Δία, στις πηγές του ποταμού Τρίτωνα και γι αυτό λεγόταν Τριτογένεια. Υπάρχει και σήμερα σ’ εκείνες τις πηγές ιερός ναός τούτης της Θεάς, στο μέρος όπου έγινε η γέννησή της, κατά το μύθο.   Στην Αθηνά προσδίδουν την εξημέρωση της ελιάς και την παράδοσή της καλλιέργειάς της στους ανθρώπους, καθώς και την κατεργασία του καρπού της, γιατί πριν τη γέννησή της , τούτο το δέντρο υπήρχε, βέβαια, μαζί με τα άλλα άγρια δέντρα, αλλά η φροντίδα και η πείρα που δείχνουν μέχρι σήμερα οι άνθρωποι στην καλλιέργειά του είναι έργο τούτης της θεάς. Πέρα  από αυτά της αποδίδουν την κατασκευή των ενδυμάτων και της ξυλουργική τέχνη, καθώς και την εισήγηση πολλών γνώσεων που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι στις τέχνες. Βρήκε και την κατασκευή των αυλών και τη μουσική που παράγεται από αυτούς και γενικά πολλά έργα που απαιτούν τέχνη στη κατασκευή  και γι αυτό ονομάστηκε Εργάνη >>

 

Σημειώνεται ότι:

1) Η ελιά στους αρχαίους Κρήτες και γενικώς στους αρχαίους Έλληνες ήταν σύμβολο ειρήνης. Η αγριελιά (κότινος) ήταν σύμβολο δόξας και επαίνου. Με αγριελιά στεφάνωναν τους νικητές. Την αγριελιά πήγαν στην Ολυμπία οι Ιδαίοι Δάκτυλοι της Κρήτης. Την ήμερη ελιά φύτεψε στην Ακρόπολη της Αθήνας η κρητικά θεά Αθηνά, όταν νίκησε τον Ποσειδώνα, για το ποιανού το όνομα θα έπαιρνε η πόλη.

2) Στη Γένεση, η ελιά είναι σύμβολο καταλαγιάς - διάσωσης. Κατά την Γένεσιν, ο Νώε μετά τον κατακλυσμό, άφησε ελευθέρα περιστεράν ήτις « και ανέστρεψεν προς αυτόν …το προς εσπέρας και είχε φύλλον ελαίας … εν τω στόματι αυτής και έγνω Νώε, ότι κεκόπακε το ύδωρ από της γης»(Γεν. η 11)

3) Ο Απολλώνιος Ρόδιος (Αργοναυτικά Δ 1690) λέει ότι όταν ήρθαν οι Αργοναύτες στην Κρήτη έφτιαξαν ιερό της «Αθηνάς Μινωίτισσας» («Αθηναίης Μινωίδος»)

 

Ελαϊδα, Σπερμώ και Οινώ

 

Σύμφωνα με άλλο μύθο, η Ελαϊς, η Σπερμώ και η Οινώ που τα ονόματά τους συνδέθηκαν με τα τρία βασικά προϊόντα του ελληνικού χώρου (λάδι, σιτάρι, κρασί) ήταν κόρες του Άνιου και εκείνος με τη σειρά του παιδί του Διονύσου και της Αριάδνης. ο Άνιος πήγε στο ιερό νησί της Δήλου και παντρεύτηκε τη Δωρίππη και απέκτησε τρεις κόρες που τις είπαν Οινοτρόπους ή Οινοφόρους. Σ` αυτές ο παππούς τους ο Διόνυσος έδωσε ένα μοναδικό χάρισμα:"ποιείν εκ γης έλαιον, σίτον και οίνον".

 

ΟΙ ΚΡΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

 

Ο Απόλλωνας, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, μεταμορφώθηκε σε δελφίνι και οδήγησε ένα Κρητικό πλοίο στους Δελφούς, καθοδηγώντας τους ναυτικούς να χτίσουν εκεί το ιερό του. Εκεί αργότερα ιδρύθηκε και η γνωστή αδελφότητα (αμφικτιονία) της Φθιώτιδας και όπου ακούστηκε για πρώτη φορά το όνομα Έλλην και το Ελλανοδίκες. Οι Δελφοί, λένε, πήραν το όνομα αυτό από την αρχαϊκή λέξη δελφίς = δελφίνι.

Ετυμολογικά «Δελφοί» = η (α)δελφότητα, οι (α)δελφοί κ.τλ., όμως στην κυριολεξία οι της αυτής «δελφίδος» = οι της αυτής γενετικής κοιλιάς, μήτρας. Prbl: Ελλάς = οι της εαυτής λάας, λας = ο πηλός, η ύλη. Λάος = το ανόργανο σώμα, η πέτρα, ο λίθος και λαός = η ενόργανη ύλη: ο άνθρωπος ή ο στρατός ως ενόργανα σώματα.  Απολλόδωρος και Όμηρος: «Λαούς δε λίθους ποίησε Κρονίων», που σημαίνει, την ανόργανη ύλη εποίησε ο χρόνος σε οργανική.

 

 

 

 

 

 

=======================================================================

 

 

«ΘΗΣΕΥΣ»

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ

 

ΔΙΑΜΑΧΗ ΑΘΗΝΑΙΩΝ  - ΚΡΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ

 

<< 15. Λίγο πιο ύστερα ήρθαν από την Κρήτη να πάρουν το δασμό. Οι πιο πολλοί συγγραφείς συμφωνούν ότι, επειδή νομίστηκε πως ο Ανδρόγεως πέθανε στην Αττική με δόλο, ο Μίνωας προσκαλούσε με τους πολέμους πολλές συμφορές στους κατοίκους, καθώς επίσης και ο θεός στη χώρα τους, όπου έπεσε πολλή αφορία και αρρώστιες και στέρεψαν τα ποτάμια. Και ότι, επειδή ο Θεός πρόσταξε να ζητήσουν να εξιλεωθούν από το Μίνωα και να τον ημερώσουν για να κατασιγάσει η οργή και να μπει τέρμα στις συμφορές, αυτοί έστειλαν πρέσβεις και με παρακάλια πέτυχαν να συνάψουν συνθήκες, με τον όρο να στέλνουν κάθε εννέα χρόνια σαν δασμό εφτά νέους και άλλες τόσες νέες. Όσο για την τύχη των παιδιών αυτών, ο πιο τραγικός μύθος λέει, πως, αφού έφταναν στην Κρήτη τους έτρωγε ο Μινώταυρος στο Λαβύρινθο ή πως πέθαιναν εκεί μέσα καθώς περιπλανιόταν και δεν μπορούσαν να βρουν την έξοδο. Ο Μινώταυρος ήταν κατά τον Ευριπίδη  «τερατώδες και σύμμειχτο θρέμμα και πλασμένος με διπλή φύση ταύρου και ανθρώπου («σύμμεικτον είδος και αποφώλιον βρέφος γεγονέναι και Ταύρου μεμείχθαι και βροτού διπλή φύσει»).

16. Ο Φιλόχορος όμως γράφει πως οι Κρήτες δε συμφωνούν σε αυτά, αλλά λέγουν πως ο Λαβύρινθος ήταν μια φυλακή χωρίς τίποτε το κακό εξόν από το να μην μπορούν οι φυλακισμένοι να φύγουν, και πως ο Μίνωας τελούσε στη μνήμη του Ανδρόγεω γυμνικό αγώνα δίνοντας για βραβεία στους νικητές τους νέους, που τους φύλαγε στο Λαβύρινθο. Στους πρώτους αγώνες νικούσε ο πιο ισχυρός τότε στρατηγός του Μίνωα με το όνομα Ταύρος, άνθρωπος σκληρός και ανήμερος, που φερόταν στα παιδιά των Αθηναίων αλαζονικά και βάναυσα. Ο Αριστοτέλης στο έργο του <<Βοττιαίων Πολιτεία>> φαίνεται και αυτός πως δε νομίζει ότι τους νέους τους σκότωνε ο Μίνωας, αλλά τους έβρισκαν τα γηρατειά κάνοντας καταναγκαστικά έργα. Και κάποτε οι Κρητικοί, ξοφλώντας ένα παλιό τάξιμό τους, έστειλαν στους Δελφούς <<απαρχήν>> ανθρώπων, όπου αναμείχθηκαν και απόγονοι από εκείνους. Και επειδή δεν μπορούσαν να συντηρηθούν εκεί, στην αρχή πήγαν στην Ιταλία, όπου κατοίκησαν στην Ιαπυγία. Από εκεί έφυγαν και πήγαν στη Θράκη και ονομάστηκαν Βοττιαίοιγι αυτό οι κόρες των Βοττιαίων, όταν τελούν κάποια θυσία, λένε την επωδό «ίωμεν εις Αθήνας». Το Μίνωα συνέχεια τον κακολογούσαν και τον έβριζαν στα αττικά θέατρα και ούτε ο Ησίοδος τον ωφέλησε με να τον πει <<βασιλεύτατον» ούτε ο Όμηρος καλώντας τον <<οαριστήν Διός>>, αλλά υπερίσχυσαν οι τραγικοί ποιητές που από το λογείο  και τη σκηνή το περιέλουσαν με αδοξία διδάσκοντας πως στάθηκε βίαιος και κακός. Κι ας λένε πως ο Μίνωας έγινε βασιλιάς και νομοθέτης και ο Ραδάμανθυς δικαστής και φύλακας των νόμων που θέσπισε εκείνος.

 

Η ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΗΣΕΑ

 

17. Όταν, λοιπόν, ήρθε ο χρόνος του τρίτου δασμού και έπρεπε οι πατέρες που είχαν αγόρια να τα δώσουν για κλήρωση, πάλι άρχισε να διαβάλλεται ο Αιγέας από τους πολίτες που έκλαιγαν και ατακτούσαν, πως, όντας εκείνος αίτιος για όλα, μόνος αυτός δε συμμετέχει στην αποζημίωση διόλου, αλλά προορίζοντας την εξουσία για ένα νόθο και ξένο παιδί (ενν. το Θησέα, επειδή ήταν νόθο παιδί του Αιγέα και της Αίθρας), αδιαφορεί αν αυτοί εγκαταλείπονται έρημοι από τα γνήσια παιδιά τους. Αυτά πίκραναν  το Θησέα και κρίνοντας πως ήταν δίκαιο να μη μείνει αδιάφορος, αλλά να συνταυτίσει την τύχη του με την τύχη του με την τύχη των πολιτών, πήγε και προσφέρθηκε χωρίς κλήρο. Οι άλλοι τότε θαύμασαν την απόφαση του και χάρηκαν για την αγάπη του στο λαό, ενώ ο Αιγέας, βλέποντας τον αμετάπειστο και αμετάτρεπτο παρ’ όλα του τα παρακάλια και τις ικεσίες, κλήρωσε τους υπόλοιπους νέους……. Στις προηγούμενες αποστολές δεν υπήρχε καμιά ελπίδα σωτηρίας, γι αυτό οι Αθηναίοι έστελναν το πλοίο με μαύρα πανιά, αφού ταξίδευε σε μια βέβαιη συμφορά. Όμως, τότε, επειδή ο Θησέας ενθάρρυνε τον πατέρα του και του έλεγε τον υπερήφανο λόγο πως θα σκοτώσει το Μινώταυρο, αυτός έδωσε στον κυβερνήτη ένα άλλο άσπρο πανί (ιστίον), διατάζοντάς τον στην επιστροφή, αν έχει σωθεί ο Θησέας, να σηκώσει το άσπρο, διαφορετικά να πλέει με το μαύρο δηλώνοντας έτσι τη συμφορά. Και ο Σιμωνίδης  λέει πως ο Αιγέας δεν έδωσε λευκό πανί, αλλά πορφυρένιο («Φοινίκειον ιστίον» = ιστίο με χρώμα ως του αίματος του φόνου), βαμμένο στο υγρό άνθους ολάνθιστου πριναριού για σημάδι της σωτηρίας τους. Το πλοίο κυβέρναγε (εκυβέρνα δε την ναυ) Ο Αμαρσυάδας Φέρεκλος ως λέει ο Σιμωνίδης, ενώ ο Φιλόχορος υποστηρίζει πως ο Θησέας πήρε από το Σαλαμίνο Σκίρο το Ναυσίθοο για κυβερνήτη και το Φαίακα για πηδαλιούχο (πρωρέα), γιατί οι Αθηναίοι δεν είχαν στραφεί ακόμη στην θάλασσα και πως ένα από τους νέους, ο Μενέσθης, ήταν εγγονός του Σκίρου…..

18. Όταν έγινε η κλήρωση, ο Θησέας παρέλαβε τους νέους από το πρυτανξείο και ήρθε στο Δελφίνιο, όπου αφιέρωσε στον Απόλλωνα για χάρη τους το κλαδί της Ικετηρίας – ήταν κλαδί από ιερή ελιά στολισμένο με άσπρο μαλί……

 

Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΑΡΙΑΔΝΗΣ -  ΣΥΝΘΗΚΗ ΦΙΛΙΑΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ - ΚΡΗΤΩΝ

 

19. Και σαν έφτασε στην Κρήτη, ο Θησέας, η Αριάδνη που, καθώς λέγουν στις διηγήσεις ή στα τραγούδια τους οι περισσότεροι, τον αγάπησε, του έδωσε το λίνο (= νήμα) και του δίδαξε τον τρόπο να τα καταφέρει στα στριφογυρίσματα του Λαβύρινθου κι έτσι αυτός σκότωσε το Μινώταυρο και έφυγε παίρνοντας μαζί του την Αριάδνη και τους νέους…………..

Κάπως αλλιώς και πιο επίσημα έγραψε γι αυτά τα πράγματα ο Κλείδημος, αρχίζοντας και από πιο παλιά, πως δηλαδή υπήρχε κοινή απόφαση των Ελλήνων να μην ταξιδέψει από πουθενά πλοίο (τριήρη) που να χωράει πλήρωμα πάνω από πέντε άνδρες και πως μονάχα ο άρχοντας της Αργώς (άρχοντα της Αργούς)  Ιάσωνα έπλευσε καθαρίζοντας τη θάλασσα από τους ληστές. Όταν ……..…. άρχισε όμως ο Θησέας να φτιάχνει πλοία, άλλα στους Θυμαιτάδες, στην Αττική, μακριά από το δρόμο όπου κυκλοφορούσαν οι ξένοι και άλλα με τον Πιτθέα στην Τροιζήνα, θέλοντας να μη τον πάρουν είδηση. Και όταν τα πλοία ετοιμάστηκαν, ξεκίνησε (ο Θησέας) για την Κρήτη έχοντας για οδηγούς το Δαίδαλο και φυγάδες από την  Κρήτη. Οι Κρήτες νόμιζαν πως πλησιάζουν πλοία φιλικά, ο Θησέας έγινε κύριος του λιμανιού, αποβιβάστηκε και πρόφτασε να έρθει στην Κνωσό χωρίς να συναντήσει αντίσταση. Στις πύλες του λαβύρίνθου έδωσε μάχη και σκότωσε το Δευκαλίωνα (γιο του Μίνωα) και τους δορυφόρους του. Στα πράγματα ήρθε η Αριάδνη και ο Θησέας έκαμε μαζί της συνθήκη, πήρε τους νέους και ένωσε τους Αθηναίους με φιλία με τους Κρήτες, που ορκίστηκαν ότι ποτέ πια δεν θα σήκωναν τα όπλα.

 

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΑΔΝΗΣ

 

20. Πολλά ακόμα λέγονται γι αυτά και για την Αριάδνη, χωρίς να έχουν τίποτε κοινό μεταξύ τους. Άλλοι λέγουν πως αυτή, η Αριάδνη, κρεμάστηκε γιατί την εγκατέλειψε ο Θησέας, άλλοι πως ναύτες («υπό ναυτών») την έφεραν στην Νάξο όπου παντρεύτηκε τον ιερέα του Διόνυσου Οίναρο, γιατί ο Θησέας αγάπησε άλλη και την παράτησε – τον έλιωνε δεινός έρωτας για την Πανοπηίδα Αίγλη….. Άλλοι πάλι λένε πως η Αριάδνη έκαμε με το Θησέα τον Οινοποίωνα και το Στάφυλο. Ένας από αυτούς είναι και ο Χίος ποιητής Ιών, που γράφει για την πατρίδα του: Την έκτισε μια φορά κι έναν καιρό ο Θησείδης Οινοπίων. Τι πιο γνωστές από τις διηγήσεις τις ξέρουν όλοι. Ο Παίων πάντως ο Αμαθούσιος γράφει σχετικά κάτι άλλο. Λέει δηλαδή πως ο Θησέας ξέπεσε από την κακοκαιρία στην Κύπρο έχοντας μαζί του την Αριάδνη έγκυο. Και καθώς αυτή ήταν άρρωστη από τη θαλασσοταραχή και του παραπονιόταν, την έβγαλε στη στεριά ενώ ο ίδιος, καθώς επισκεύαζε το πλοίο, παρασύρθηκε πάλι στο πέλαγος. Οι ντόπιες γυναίκες πήραν την Αριάδνη τότε γεμάτη θλίψη στη μοναξιά της, την περιποιήθηκαν και της παρουσίασαν πλαστό γράμμα, γραμμένο τάχα από το Θησέα, τη βοήθησαν και της παραστάθηκαν στους πόνους της γέννας, αλλά πέθανε χωρίς να προφτάσει να γεννήσει και την έθαψαν…… Αλλά και μερικοί Νάξιοι αναφέρουν σε παραλλαγή πως υπήρχαν δυο Μίνωες και δυο Αριάδνες, από τις οποίες η μια παντρεύτηκε το Διόνυσο στη Νάξο και γέννησε τον Οινοπίωνα και το Στάφυλο, ενώ η άλλη την άρπαξε ο Θησέας και, όταν την εγκατέλειψε, αυτή ήρθε στη Νάξο μαζί με μια τροφό της, την Κορκύνη, που δείχνουν τον τάφο της……

 

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΧΡΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ – Ο ΚΑΗΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

 

21. Φεύγοντας ο Θησέας από την Κρήτη ήρθε στη Δήλο. Εκεί θυσίασε στο θεό και αφιέρωσε ένα άγαλμα της Αφροδίτης που του το είχε δώσει η Αριάδνη, χόρεψε με τους Αθηναίους νέους ένα χορό, που λένε πως και τώρα τον χορεύουν οι Δήλιοι και που ήταν μιμική αναπαράσταση των πολύστροφων κύκλων του Λαβύρινθου, σε ένα ρυθμό που είχε διαδοχικές κινήσεις και αναπτύξεις. Ο Δικαίαρχος σημειώνει πως το είδος αυτού του χορού λέγεται «γέρανος» από τους Δήλιους……

22. Όταν πλησίαζαν στην Αττική, ξέχασαν από τη χαρά τους και ο ίδιος και ο κυβερνήτης του πλοίου να σηκώσουν το πανί που θα έδειχνε στον Αιγέα πως σώθηκαν, οπότε αυτόν τον πήρε η απόγνωση κι έπεσε από τον βράχο (ενν. της ακρόπολη) και σκοτώθηκε.

23. Το πλοίο, με το οποίο είχε ταξιδεύσει στην Κρήτη μαζί με τους νέους και γύρισε (ΟΘησέας), ένα πλοίο με τριάντα σειρές κουπιά τριαντακόνταρος»), οι Αθηναίοι το φύλαγαν ως τα χρόνια του Δημήτριου Φαληρέα….

 

<<…. Ενώ η λήθη του Θησέα και την αμέλεια, σχετικά με τα πανιά του πλοίου, νομίζω πως μόνο ύστερα από πολλές παρακλήσεις, και μάλιστα σε χαλαρούς δικαστές, θα μπορούσαμε να τον απαλλάξουμε από την ευθύνη της πατροκτονίας. Κι ακριβώς επειδή κατάλαβε κάποιος αττικός συγγραφέας, πως, σε όποιον θα ‘θελε να τον δικαιολογήσει, θα του ήταν πολύ δύσκολο, επινόησε το μύθο ότι ο Αιγέας, καθώς ερχόταν το πλοίο, τρέχοντας προς την Ακρόπολη για να τον δει (τον Θησέα), σκόνταψε και έπεσε (ενν. πάνω από την Ακρόπολη και σκοτώθηκε), σαν να ήταν χωρίς συνοδούς ή θέλοντας να τον απαντήσει βιαστικά στη θάλασσα (ενν. έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε και από εκεί ονομάστηκε έτσι το Αιγαίον πέλαγος, σύμφωνα με την άλλη εκδοχή του μύθου), σαν να μη είχε ακολουθία…. >>  (Πλουτάρχου «Θησεύς – Ρωμύλος», 5)

 

 

 

HOME - ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ