|
ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ
ΓΙΟΡΤΕΣ Φέτος θα πω χρόνια πολλά σε λιγοστούς ανθρώπους Σ’ αυτούσ
που έχουν καρδιά, φιλότιμο και διαλεγμένους
τρόπους (Φώτης Νταουντάκης) Με την καρδιά και με το
νου και όχι από συνήθεια Στέλνω ευχές όπου εκτιμώ
κι όπου αγαπώ στ αλήθεια (Εμμ Φωτακης) Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά,
χίλιες ευχές χαρίζω Σε φίλους που τους αγαπώ
και που τους υπολογίζω (Στέλιος Παλάσαρος) Αντάρτισσα είναι η σκέψη
μου και πάντα τριγυρίζει σε φίλους και σε συγγενείς
χρόνια πολλά χαρίζει (Αδαμ Τσουκακης) Εφαγανέ
μου τα λεφτά χαράτσια να πληρώνω Γι αυτό και την Πρωτοχρονιά
θα φάω βρούβες μόνο! (Γιωργος Αγαπακης) Στέλνω ευχές, στέλνω χαρά,
υγεία κι ευτυχία Σε όλους αυτούς που έχουνε
μες στη καρδιά μου αξία (Αντωνία Κυπριοτακη) Μην κάνεις μόνο όνειρα
κι ήσυχος να κοιμάσαι, Στο νέο έτος ξυπνητός
και έμπα και μη φοβάσαι (Στρατος κ.) Άγιος Βασίλης έρχεται
και σου κρατά στο σάκο Ανθότυρο, παλιό κρασί, αλατσολιες και ντακο Έρχεται αφού σ’ εκτιμά
να δώσει ευχή μεγάλη να ΄ναι η νέα σου χρονιά
καλλιά από κάθε άλλη (Γιάννης Τσουκακης) Εύχομαι το 2012 στο φεύγα ντου ν’ αφήσει σ’ όλους υγεία και χαρά
κι οπίσω ντου την κρίση (Γιωργος Λεκκας) Μέρες που έχουμε γιορτές
λέω μια μαντινάδα «Χρόνια πολλά, χρόνια
καλά!» σε όλη την Ελλάδα! Κυριε
πρωθυπουργέ, κάνε τις εξαγγελίες πράξη και η ζωή του καθενός προς
το καλό ν’ αλλάξει! ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ
ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΒΛΕΠΕ ΕΔΩ
_Χίλια
καλώς ορίσανε οι φίλοι οι γι εδικοί μας και
αν δεν χωρούν στο σπίτι μας, πάνω στη κεφαλή μας. _Στην
κεφαλή δε βγαίνουμε, γιατί θα γκρεμιστούμε μόνο
‘ρθαμε στο σπίτι σας μια τσικουδιά να πιούμε. _Χίλια
καλώς ορίσετε φίλοι μου κι εδικοί μου, Για
να συνεορτάσουμε φέτος την εορτή μου Είναι
μεγάλη μου τιμή, όσω χρονώ
κι α φτάσω, Το
πως με προτιμήσατε, δεν θα σας το ξεχάσω. Τσ’
ευχές απου μου δώκατε, θα τσι
μονομερίσω Και
θα τσι κάνω φυλακτό, στο μπετη
να τσι κλείσω. Σήμερα
με τιμήσατε κι έχω χαρά μεγάλη Του
χρόνου να ‘μαστε καλά να σμίξουμε και πάλι. -------------------- Ευχαριστώ
από καρδιάς που ‘χα τη στήριξη σας Και δεν θα
μετανιώσετε για την επιλογής σας |
|
|
|||||||||||||||||||||||||||
|
|
Αποτελέσματα διαγωνισμού Μαντινάδας με το Γιώργο Βιτώρο στο οικολογικό Πάρκο Λάσινθος,
24 Αύγουστου 2010, με θέμα «Φεγγάρι». |
|
1ο Βραβείο: Είδα πολλές μα μόνο εσύ
έχεις αυτή τη χάρη Να ‘σαι σαν τ’
Αυγουστιάτικο αποψινό φεγγάρι. (Μιχάλης Κρασανακης 2ο Βραβείο Φεγγάρι μου χαμήλωσε
αντίκρυ σου να κάτσω Να σε γεμίσω στεναγμούς το
χρώμα σου ν’ αλλάξω (Γαλάτεια Σπανακη) 3ο Βραβείο Φεγγάρι απούσουνα
παρόν στον αποχωρισμό μας για πες μου ποιος το
φταίξιμο τον έχει από τους δυο μας (Θεοδωράκη Καλλιόπη) Έπαινος: Στο Οροπέδιο η πανσέληνος
γίνεται ξελογιάστρα Γιατί φωτίζει τα πανό των
μύλων που ‘ναι άσπρα (Λασιθιωτης) Φεγγάρι μου πανσέληνο
παραγγελιά σ’ αφήνω Αν τηνε
δεις να τση το πεις ότι για κείνη σβήνω (Αρχοντικό) Τον ήλιο είχα οδηγό να βρω
την αγκαλιά σου και το φεγγάρι, αγάπη μου,
να μπω μες στην καρδιά σου (Βάνα Μανδελενη) Ήλιος εσύ, φεγγάρι εγώ πως
θες να μ’ αγκαλιάζεις, Αφού τη νύχτα φέγγω ‘γω και συ τη μέρα λιάζεις (Γ.Κ.) Πόσες καρδιές ολόγιομο
φεγγάρι βασανίζεις Και πόσες άλλες στο γιαλό τα’
αγάπης σεργιανίζεις (Ζαχάρης Παπαδάκης) Στη λίγωση
του φεγγαριού πες μου γιαντα χλομιάζεις Και μόνο στη πανσέληνο το χρώμα σου αλλάζεις; (Νικη Τσικαλακη) ΛΑΣΙΘΙ,
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2010 |
|
ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ
ΑΓΑΠΗΣ
|
||
|
Το σ'
αγαπώ να σου το πω φοβάμαι
και διστάζω, άσχετα
πως το μαρτυρώ στιγμές που
σε κοιτάζω. |
Βασίλισσα
μοναδική στου νου
μου το παλάτι, που' χεις
τη σκέψη σύμβουλο και το
κορμί μου εργάτη |
Στην
αγκαλιά σου επιθυμώ μια νύχτα
να περάσω να νιώσω
την αγάπη σου κι
ύστερα να σε χάσω.. |
|
|
|
|
|
Έβγα στο
παραθύρι σου να γίνει η νύχτα μέρα να πάρει ανάσα η καρδιά και το κορμί μου
αέρα. |
Τι
μαντινάδα να σου πω, ψιμυδευτή μου βιόλα που ‘ ναι
τα κάλλη σου πολλά και δεν τα βάνει όλα |
Ως
καρτερούνε το νερό τα δέντρα κάθε μέρα, σε περιμένω, για να 'ρθείς, άσπρη μου περιστέρα. |
|
|
|
|
|
Εσύ μου
κάνεις τη ζωή χαρούμενη
κι ωραία, εσένα
θέλω, αγάπη μου, παντοτινή
παρέα |
Κι ο Θεός
να μου το πει για πάντα
να σ΄αφήσω δεν
ξαναμπαίνω σ΄ εκκλησιά να τονε προσκυνήσω |
Το ξέρεις
ότι σ’ αγαπώ; μη με ρωτήσεις
πόσο, γιατί δεν
έχω τη σωστή απάντηση
να δώσω. |
|
|
|
|
|
Ωσάν τα
κρίνα του αγρού που τη
βροχή ποθούνε έτσι
ποθούν τα μάτια μου τα μάτια
σου να δούνε |
Όμορφο
σαν την άνοιξη είναι το
πρόσωπό σου Και σαν
ηλιοβασίλεμα κάθε
χαμόγελό σου. |
Μη φοβηθείς
αν αισθανθείς κάτι στο
πρόσωπό σου η σκέψη
μου είναι και ζητά ένα
χαμόγελό σου. |
|
|
|
|
|
Συχνά μου
φεύγει ο λογισμός και έρχεται μαζί σου και σου
κρατάει συντροφιά μην είσαι μοναχή σου |
Πλια
εύκολο μου φαίνεται τ'
αστέρια να μετρήσω, παρά τα
μάτια σου τα δυο να τα ξελησμονήσω. |
Θεέ μου
και να 'ταν δυνατό δέκα
φορές να ζούσα δέκα
φορές πιο δυνατά εκείνη ν' αγαπούσα . |
|
|
|
|
|
Υπάρχουν
θάλασσες, στεριές, ήλιοι,
φεγγάρια, αστέρια μα γώ προτίμησα να ζώ σκλάβος(α)
στα δυο σου χέρια. |
Θα κατεβώ
στο Φόδελε να πάω να βρω τον Γκρέκο για να σε
κάνει ζωγραφιά πάντα μου να σε βλέπω |
Της
ομορφιάς σου τις γραμμές θέλω να
ζωγραφίσω, σαν τον
Θεοτοκόπουλο αιώνες να
σ’ αφήσω |
|
|
|
|
|
Όλο τον
κόσμο γύρεψα περβόλι
και περβόλι να βρω μια
βίτσα λεμονιά σαν το
δικό σου μπόι |
Αχι το φως των αμαθιών και γιάντα σκοτεινιάζει όταν
ακούω μια φωνή τσ' αγάπης μου να μοιάζει |
Σαν κύμα
που κατρακυλά και σκα
στο βράχο επάνω, ετσά για σένα δέρνομαι κι όμως
μυαλό δε βάνω |
|
|
|
|
|
Δε θέλω να
τα ξαναδώ τα μάτια σου κλαμένα, πες μου τονε τον πόνο σου να κλαίω εγώ για σένα . |
Είσαι για
μένα η χαρά το νόημα
του κόσμου, ζωή δε
θέλω ούτε λεπτό χωρίς
εσένα φως μου. |
Χωρίς
νερό, χωρίς ψωμί και δίχως
οξυγόνο μπορώ και
ζω μα να ‘σαι εδώ να σαι κοιτάζω
μόνο. |
|
|
|
|
|
Κι ο
ουρανός κι η θάλασσα κι όλα τση γης τα μέρη το
μαρτυρούν πως σ' αγαπώ και θα σε κάμω ταίρι |
Όλοι μου
λεν να σ' αρνηθώ μα γω δεν σ' απαρνούμαι γιατί σ΄ αγάπησα πιστά και το Θεό φοβούμαι |
Το ρόδο
βάνω στο νερό κι ολπίζω να φουντώσει ολπίζω κι η αγάπη μας να ξανακαινουργιώσει |
|
|
|
|
|
Μη με
ρωτάς αν σ' αγαπώ, για ξάνοιξέ με πρώτα, τα δυο
μου χείλη μη ρωτάς, τα δυο μου μάθια ρώτα |
Εκειά θα ' κούσεις μια φωνή να
βγαίνει από το στόμα και θα σου
πει με πλήγωσες μα σ' αγαπώ ακόμα |
Αχι και να σε φέρνανε νύφη στην
κάμαρά μου και να σε
ξεστολίζανε τα χέρια
τα δικά μου |
|
|
|
|

|
ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΑΓΑΠΗΣ |
||
|
Με ‘ένα μπιστόλι παίξε μου,
μη λυπηθείς τις σφαίρες, έτσι κι αλλιώς χωρίς εσέ είναι νεκρές οι μέρες |
Ρίξε μου χίλιες μπαλωθιές μα πόνο δε θα νιώσω τόσο πολύ που σ' αγαπώ δε θα το μετανιώσω |
Πάρτη την καρδιά μου, πάρτηνε, με το δεξί σου χέρι και σφάξε την αλύπητα με δίκοπο μαχαίρι. |
|
|
|
|
|
Και να μαχαιρωθεί η καρδιά το αίμα που θα χύσει, κάθε σταγόνα θα γενεί καρδιά να σ’ αγαπήσει. |
Παίξε μου χίλιες μαχαιριές
και δε θα νιώσω πόνο του χωρισμού σου η μαχαιριά θα με σκοτώσει μόνο. |
Κομμάτια μού ‘κανες την
καρδιά, μα δεν παραπονούμε και τα κομμάτια θα γενούν καρδιές κι αυτές να σ’
αγαπούνε |
|
|
|
|
|
Θα σου την δώσω την καρδιά για να ‘χεις δυο, κερά μου, όταν θα στενοχωρηθείς, να κλαις με την δικιά μου. |
Δεν τηνε
κάνω την καρδιά κουμάντο μπλιό, μικρή μου, γιατί
την κυβερνάς εσύ μαζί με τη ζωή μου. |
Δότης θα γίνω της καρδιάς να
μη ταφεί στο χώμα να ζει αυτή να σ’ αγαπά κι ας είναι σε άλλο σώμα |
|
|
|
|
|
Δώρο ζητώ απ' το Θεό, μικρή
μου, την καρδιά σου, για δεν μπορώ ούτε στιγμή να ζήσω χωριστά σου. |
Έχεις καρδιά που ο Θεός δεν έχει πλάσει άλλη, να τα' χει τοσανά πολλά τα πλούτη και τα κάλλη. |
Να κάψω θέλει το κορμί, μα
την καρδιά θ' αφήσω, γιατί 'σαι μέσα και μπορεί ζωή να σου στερήσω. |
|
|
|
|
|
Είναι μεγάλος θησαυρός, μικρή μου, η καρδιά σου, χαρά σ' αυτό που η μοίρα του γράφει να ζει κοντά σου |
Δε φτάνει μόνο μια καρδιά
ήθελα να' χω κι άλλη και με τσι δυο να σ' αγαπώ και
λίγο θα 'ναι πάλι. |
Άκουσε ένα γλυκό σκοπό απού στη νύχτ' απλώνει, είν' από κείνη την καρδιά απού
για σένα λιώνει. |
|
|
|
|
|
Μες στην καρδιά μου φύτρωσες
κι είσαι δικός μου κλώνος και στην καρδιά μου σαν πονείς,
βαθιά γροικάται πόνος |
Ήρθε καιρός οι δυο καρδιές να ζήσουνε ομάδι κι η μια τσ'άλλης
να δώσουνε τσ' αγάπης το σημάδι. |
Αν μ’ αγαπάς με την καρδιά
δείξε μου σημαδάκι όταν κρατούμε στο χορό σφίξε μου το χεράκι |
|
|
|
|
|
Στους άγγελους
παρήγγειλα την έγνοια σου να έχουν Και μού ‘παν πως οι άγγελοι αγγέλους δεν προσέχουν |
Όλα τα κάλη
ο θεός σε σένα τάχει δώσει Και τη φτωχή μου την καρδιά την έχεις αναστατώσει |
Τα μάτια
σου είναι θάλασσα, ήλιος το πρόσωπό σου Κι άνοιξη
μπορεί να ρθει με ένα
χαμόγελό σου |
|
ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ |
||
|
Αντιλαλούνε
τα Σφακιά, φωνάζει
ο Ψηλορείτης, "μεριάστε
χώρες και λαοί , να
μπει μπροστά η Κρήτη |
Τη
λευτεριά ρωτήσανε ποιας
μάνας είναι γέννα και
είπε πως τη γέννησε το
|
Χανιώτικες
μαδάρες μου, κορφή
του Ψηλορείτη και
Λασιθιώτικα βουνά, γεια
σου παντέρμη Κρήτη |
|
|
|
|
|
Να 'μουν αέρας δροσερός, ήλιος λαμπρός να λιάσω και θάλασσα γιαλό-γιαλό, Κρήτη να σ' αγκαλιάσω |
“Κρήτη μου όμορφο νησί, Κρήτη λεβεντογέννα που γράφετ’
η ιστορία σου κάθε φορά με αίμα. |
Κρήτη στο άγιο χώμα σου το αιματοβαμμένο που το κλαδί της λευτεριάς εκειά’ ναι φυτεμένο. |
|
|
|
|
|
Κρήτη που δε γονάτισες ποτέ σου σε κανένα κι όσοι εχθροί σ’ αγγίξανε το πλήρωσαν με αίμα. |
Όπου
βρεθώ πάντα βαστώ χώμα
από τη Δίκτη, τη
γη κεντρίζω να γενεί ούλος
ο κόσμος Κρήτη |
Λεβεντογέννα Κρήτη μας, Κρήτη μας δοξασμένη Που ξέρει ο κάθε να ζει και να πεθαίνει”. |
|
|
|
|
|
Τα κρητικά τα χώματα όπου και να τα σκάψεις αίμα ηρώων θε να βρεις κόκαλα θα ξεθάψεις |
Κρήτη
με τσ' ανδρειωμένους σου κανένα μη φοβάσαι κι
ανάμεσα στη θάλασσα ήσυχη
να κοιμάσαι |
Κρήτη την ιστορία σου, όποιος τηνε
διαβάσει αν είναι φίλος θα χαρεί, αν είναι εχθρός θα σκάσει |
|
Κρήτη θα πει παλικαριά, θα πει λεβεντοσύνη
, Κρήτη θα πει φιλότιμο , αγάπη και γαλήνη |
Κρήτη θα πει επανάσταση Με μάχες και αγώνες Κι αντίσταση για λεφτεριά Σε όλους τους αιώνες |
Η
Κρήτη δεν είναι μόνο όραμα δεν
είν΄ μόνο πατρίδα
είναι
σαν το συναίσθημα που
φέρνει την ελπίδα. |
|
|
|
|
|
Οι
Ολυμπιακοί αγώνες κι
οι Δελφοί , κι η Εθνική πορεία, από τση Κρήτης το
νησί , έχουν
αφετηρία . |
Kρήτη
η μάνα των σοφών και
χώρα των αρχαίων γεννήτρα
των παλικαριών και
των καπεταναίων |
Κρήτη
πατρίς του Μίνωα του
Βενιζέλου η μάνα Χωρίς
σε σένα δεν κτυπά της
λευτεριάς καμπάνα |
|
|
|
|
|
Κρήτη μου όμορφο νησί , στον κόσμο ξακουσμένο, με παλαιό πολιτισμό, απαθανατισμένο |
Δυο
μάνες έχω εγώ σε
τούτο τον πλανήτη, η
μια ναι που με γέννησε και
η άλλη είναι η Κρήτη |
Κρήτη όλοι σε γνωρίζουνε και τα πουλιά το λένε , πως τόπο πιο φιλόξενο στο κόσμο δε κατένε . |
|
|
|
|
|
Κρήτη
με τα ψηλά βουνά και
τσ'εύφορες κοιλάδες τσι ρίμες, τα ριζίτικα και
με τσι μαντινάδες. |
Κρήτη
μου όμορφο νησί
χιλιοτραγουδισμενο με
κάνεις σαν σε σκέφτομαι πολύ
ευτυχισμένο |
Ήθελα
μόνο μια στιγμή να
βγω ψηλά στη Δίκτη Και
να φωνάζω από εκεί: «Σε
αγαπάω… |
|
Στην
Κρήτη εγενήθηκε η
δόξα, η ανδρεία, η
λευτεριά, η λεβεντιά και
η φιλοξενία |
Από την Κρήτη εφώτισεν , η αναμμένη δάδα , σε όλο τον κόσμο κι έγινε αθάνατη η Ελλάδα . |
Η Κρήτη ΄χει
διαφορά από τους άλλους τόπους γιατί ΄χει
αντάρτικες ψυχές και κουζουλούς ανθρώπους |
|
|
|
|
|
Η
Κρήτη είναι διαφορετική από
τσι άλλους τόπους Γιατί
‘χει αντάρτικες ψυχές και κουζουλούς ανθρώπους |
Μ'
αρισμαρί και ροδαρές στολίσανέ σε Κρήτη και
όμοια σου δεν στέκεται περήφαν' άλλη Κρήτη |
Χίλιω λογιώ οι ομορφιές σε τούτο τον πλανήτη μα όλες μαζί δεν
κάνουνε ένα ψιχάλι
Κρήτη! |
|
|
|
|
|
Όλος
ο κόσμος απ΄ τη μια κι η Κρήτη απ΄
την άλλη Ω την πατέρμη ζυγαριά, στην Κρήτη γέρνει πάλι. |
Λασίθι
με το Δία σου, Ηράκλειο
με τη Κνωσό σου Ρέθυμνο
με τ’ Αρκάδι σου, Χανιά
με το Θεό (Βενιζέλο) σου. |
Δικταίο άντρο, Μεσσαρά,
κορφή
του Ψηλορείτη Χανιώτικες
μαδάρες μου, δεν
σ’ απαρνούμαι Κρήτη. |
|
|
|
|
|
Κάνε
ένα φίλο κρητικό κι
άμα σε συμπαθήσει να
είσαι πάντα σίγουρη πως
δε θα σε πουλήσει. |
Κοπιάσετε
στην Κρήτη μας μια
τσικουδιά να πιείτε Φιλοξενία,
λεβεντιά και
λύρα να χαρείτε. |
Να
‘μουνε γλάρος του γιαλού ή
αετός της Δίκτης να
φύγω από την ξενιτιά να
πάω να δω την Κρήτη. |
|
|
|
|
|
Κρήτη
θα σ αφήσουνε Ο
Χρόνος να σε φθείρει Ο
Καζαντζάκης κι οι νεκροί Απού’ναι στ’ Ακρωτήρι. |
Λεβεντογένα Κρήτη μου, Κρήτη της Μεσογείου Που λάμπεις μες στις
ομορφιές σαν τ’ άνθη του Μαΐου |
Ήθελα
μόνο μια στιγμή της
θάλασσας να μοιάσω, για
να μπορέσω ολόκληρη την
Κρήτη ν’ αγκαλιάσω |
|
|
|
|
|
Ο Έρωτας και η λευτεριά στην Κρήτη κατοικούνε, γιατί ο τόπος τους φελά κι όλο το χρόνο ανθούνε |
Ο
κρητικός στην ξενιτιά οντε σκεφτεί τη Κρήτη Ωσάν
τα χιόνια στα βουνά τονε σκεπάζει η λύπη. |
Ο μελάνι το ‘χει κάνει σφραγίδα και υπογραφή στη λευτεριά να βάνει |
|
Κρήτη
τα παλικάρια σου παντού
'ναι ξακουσμένα και
τ' άρματα πολλές φορές τά
'χουνε τιμημένα |
Η
Κρήτη είναι η μάνα μας, ο
τόπος οπού ζούμε γι
αυτό εμείς οι Κρητικοί πολύ
την αγαπούμε |
Κρήτη διαμαντοστόλιστη κλίνω πιστά το σώμα Κι ευλαβικά σου προσκυνώ το ιερό σου χώμα. |
|
||||||
|
|
Του αείμνηστου ΔΕΡΜΙΤΖΟΓΙΑΝΝΗ |
|
|
Κρήτη μου, Κρήτη, Κρήτη μου, Κρήτη μου
δοξασμένη Εσύ σαι η πιο ένδοξη κι η πιο βασανισμένη. |
Κρήτη πως είσαι αρχόντισσα το δείχνουν τα
βουνά σου Θεριά σε πολεμήσανε μα πέσανε μπροστά σου |
|
|
|
|
Κρήτη σ΄αρπάξανε πολλοί
μα τους κατάπιες όλους: Ρωμαίους, Τούρκους, Βενετούς κι Αραβες
αιμοβόρους |
Κρήτη με τη λαμπρότερη στον κόσμο ιστορία Ποτάμια αίμα έχυσε; για την ελευθερία |
|
|
|
|
Κρήτη, μητέρα τσι
αρχοντιάς της λευτεριάς δασκάλα Που γράφεται η ιστορία σου κάθε φορά με
μπάλα. |
Κρήτη μου είσαι αθάνατη, καθένας το κατέχει Τη Δόξα σου στην αντρηγειά
άλλο νησί δεν έχει. |
|
|
|
|
Ο κρητικός τον θάνατο τον έχει για παιγνίδι Κι όταν ο χάρος τον κτυπά το μουστακάκι
στρίβει. |
Στον κόσμο σαν το κρητικό δεν έχει τέτοια ράτσα, Στη αντρειγιά στην
λεβεντιά και άντρες εις τη φάτσα |
|
|
|
|
Βράκα,
μαντίλι έχεις τα (Κρήτη μου) σύμβολα τιμημένα Γιατί πολλοί τα μούτρα τους έχουν σ’ αυτά
σπασμένα |
Θα το φωνάξω ν’ ακουστεί, ο κόσμος να κατέχει Τη δόξα σου, Κρήτη μου, στην αντρηγειά άλλο νησί δεν έχει. |
|
|
|
|
Οι ξένοι
πρέπει να ‘ρχονται στην Κρήτη να θωρούνε Οι
κρητικοί εις το χορό ίντα λοής
πετούνε. |
Οντέ χορεύει ο τη
αρχοντιά, τη λεβεντιά και την παλικαριά του. |
|
|
|
|
Λασίθι μάνα
του Διός, Μίλατος η σπηλιά σου Με τη
Λατώ μας έδειξες την αρχαιότητά σου. |
Λασίθι σε
στολίζουνε 6.000 μύλοι και με το Δικταίο άντρο σου που το υμνούνε Θρύλοι. |
|
|
|
|
Κρήτη στον κόσμο είσαι συ ένα νησί σπουδαίο, γνωστή
για τον πολιτισμό το νέο και αρχαίο |
Ήσουν θαλασσοκράτηρα
του Κόσμου το καμάρι κι άλλο νησί εις τον ντουνιά δεν είχε τέτοια χάρη. |
|
|
|
|
Στην
τέχνη (οι Μινωίτες) ήταν άριστοι, θεριά ‘ταν στη
ανδρεία σ’ όλα του αιγαίου τα νησιά είχαν κυριαρχία |
Όλα του
Αιγαίου τα νησιά και την Αθήνα όλη, όλα είχανε υποταχθεί στου Μίνωος την πόλη |
|
|
|
|
Ο Μινωίτης κρητικός ήταν πολιτισμένος κι ο τωρινός ο με τον
παλιό είναι σφικτά δεμένος |
Ο Μινωίτης |
|
|
|
|
Φιλοξενία
ο |
Ο Μινωίτης κρητικός ήταν θεριό στ΄εχθρούς
του κι ο τωρινός ο κρητικός είναι του ίδιου γούστου |
|
|
|
|
Μινωικός
πολιτισμός στην Κρήτη φανερώνει τέχνη, αγάπη κι αρχοντιά στην Κρήτη
θεμελιώνει |
Η μάνα
του πολιτισμού στην Κρήτη εγεννήθη και στης Κνωσού
τ’ ανάκτορα μέσα εγαλουχήθη . |
|
|
|
|
Στ’ Αριστοτέλη βρέθηκαν, στου Πλάτωνα ταρχεία, να εξυμνούν τους Κρητικούς εις τη νομοθεσία |
Είχανε νόμους ηθικούς κι ήτανε πολιτισμένοι,
το δείχνει η επιγραφή που στο Μουσείο μένει (Επιγραφή Γόρτυνας) |
|
|
|
|
Αρίστη αρχιτεκτονική στην Κρήτη φανερώνει ο Μινωίτης κρητικός και συνεχώς απλώνει |
Ήταν η μινωίτισσα
πάντα καλοντυμένη μ’ αθλητικό παράστημα και καλοκτενισμένη |
|
|
|
|
Αθλητικό παράστημα είχε ο Μινωίτης
κι ήταν καμάρι διαλεκτό κάθε άνθρωπος της Κρήτης |
Συμπόσια εκάνανε
(οι Μινωίτες) και τη ζωή εγλεντούσαν
χαρά και γέλιο κι ομορφιά κάθε στιγμή εσκορπούσαν |
|
|
|
|
Καμάρι
της Σητείας μας, κάθε σου στίχος σκέψη, τον Λασιθιώτικο
Θεό, τον Δία, έχεις κλέψει (Για τον Δερμιτζογιάννη, Ελένη Κουνενάκη, Σητεία 1967) |
|
|
ΧΑΡΙΔΗΜΟΣ ΣΙΓΑΝΟΣ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΔΑΣ |
|
Σιγανός:
Κρήτη
του κόσμου αρχόντισσα, τσι λευτεριάς ξομπλιάστρα που σ’
αγκαλιάζει η θάλασσα και σε φιλούνε τ άστρα |
|
Βάρδας: Από τη Στεία στα Χανιά η Κρήτη όλη αξίζει, ποιο κλώνο
του βασιλικού κόβεις και δε μυρίζει; |
|
Σιγανός:
Του Λιμνακάρου (της Δίκτης) το νερό και τον παχύ αέρα Κλαίω, γιατί
τα’ ναζητώ σαν φύγω παραπέρα. |
|
Βάρδας: Έλα στα
όρη να με βρεις στη μάντρα μου το πρίνο Και εγώ
θα κάνω την καρδιά σπίτι να σε ξωμείνω. |
|
Σιγανός:
Νάχα φτερά σαν του αετού ν α ‘ρχομαι κάθε μέρα στα όρη
στο κρυγιό νερό να κάνουμε παρέα. |
|
Σιγανός:
Λόγια δε
βρίσκω όμορφα να τα μονοπαντήσω να γράψω
χίλια ευχαριστώ να σ’ αποχαιρετίσω. |
|
Βάρδας: Δε λένε οι
φίλοι ευχαριστώ, οι φίλοι δε χρωστούνε στα πάρε
και στα δώσε ντους τεφτέρια δεν κρατούνε |
|
ΤΟΠΙΚΕΣ |
||
|
Ο Aγιος Νικόλαος, με ομορφιά περίσσια Ούτε
Αθήνα πάει μπροστά ούτε και τα Παρίσια. |
Λασίθι
μου πανέμορφο χειμώνα καλοκαίρι, τη χάρη σου
ζηλεύουνε του κόσμου όλα τα μέρη. |
Γέργερη, Νίβριτος, Ζαρός, Βορίζα και Καμάρες Εκειά το
τρώνε το κριάς να μην το φάνε οι σκάρες |
|
|
|
|
|
Αλικιανού, Βατόλακας, Κουφό και Πατελάροι Από την πείνα τη πολύ ψοφούνε κι γαιδάροι |
Επήγα και παντρεύτηκα από την Κάτω Βιάννο κι ο πεθερός μου μού ‘δωσε ένα μου..ι να πιάνω! |
Σφακιά μου με τον Ομαλό, το οροπέδιό σου Τ’ αγέρι σου το καθαρό, το δροσερό νερό σου. |
|
|
|
|
|
Στο Θραψανό θα
παντρευτώ που ‘χει καλά κορίτσια και βάζουνε χαρίσματα λαίνια
και μπουχλίτσα |
Νοικοκυραίοι και φρόνιμοι δε ζουν στο
Ψηλορείτη, oι
κουζουλοί την κάνανε αθάνατη την Κρήτη |
Στον Πλατανιά εις την κορφή θα χτίσω τη φωλιά
μου το πέλαο να σοντηρώ
ν' ανοίγει η καρδιά μου. |
|
|
|
|
|
Στη θάλασσα του Πλατανιά βαρκούλα αρμενίζει και παίρνει την αγάπη μου και τηνε σεργιανίζει. |
Αγιά Μαρίνα ,Πλατανιά. Μάλεμε
και Γεράνι όποιος θα δει τσι
χάρες τους το νου ντου τόνε χάνει. |
Στον Πλατανιά 'χει ένα σχολειό με στέρεα
θεμέλια |
|
|
|
|
|
Στα Λασιθιώτικα
βουνά, εκειά σ’ ένα σπηλιάρι, ο Δίας εγεννήθηκε
και το ‘χουνε καμάρι. |
Τύλος, Αρμένοι, Νιο Χωριό, Μπρόσνερο
και Καλύβες, βγάζουν γυναίκες όμορφες και άντρες μερακλήδες |
|
Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, Η ΛΥΡΑ, Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ Ο ΧΟΡΟΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ
|
ΣΕΒΝΤΑS.... Κρητικές μαντινάδες |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Μαντινάδες είχα να σας πω ένα κουβά γεμάτο Μα ξεπατώθηκε ο κουβάς Και πήγαν όλες κάτω |